กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของภรรยา คังฉีจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายตัดแขนข้างหนึ่งของปีศาจถือขวาน เมื่่อแขนตกอยู่บนพื้นพร้อมกับขวานที่มีความสามารถฆ่าผ่านร่องรอยในอดีต ปีศาจร่างใหญ่จึงไม่มีภัยคุกคามดังเช่นก่อนหน้านี้

คังฉีก้มเก็บแขนพร้อมกับขวาน ในขณะเดียวกันก็สั่งให้คนกระดาษที่กำลังจะสลายไปรั้งปีศาจไว้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วยเหลือภรรยา

“ได้มาแล้วเหรอ” หวางชิงถาม สภาพของเธอตอนนี้น่าอนาถมาก ใบหน้าซีดเผือด เลือดกำเดาไหลจากจมูก

“ได้ทั้งแขนทั้งขวาน” คังฉีหายใจหนัก ก่อนจะจับขวานแห่งกฎไว้ในมือ เมื่อเขาถือขวานจะมองเห็นร่องรอยบนพื้น และผนังของโถงได้อย่างชัดเจน “นี่คือความสามารถของขวานเหรอ เพียงแค่สัมผัสก็แยกแยะร่องรอยในอดีตได้ สิ่งนี้เหมาะสำหรับนักฆ่าในเงามืด ไม่ว่าคุณจะซ่อนตัวยังไง ขอเพียงทิ้งร่องรอยไว้ ขวานเล่มนี้ก็สามารถฆ่าผ่านรอยในอดีตได้!”

คังฉีกระชับขวานในมือแน่น

“ที่รักถอยมาก่อน ผมจะใช้ขวานเพื่อฟันแขนของเทวทูต”

“เอ๋...คุณจะบ้าหรือเปล่า! นั่นคืออาวุธแห่งกฎนะ ไม่ใช่สิ่งที่เราสามารถใช้งานได้โดยไม่จ่ายค่าตอบแทน คุณอยากตายเหรอ!” หวางชิงโกรธสามี คำดุด่าของเธอพลันทำให้ใบหน้าของเขาเข้มขรึง แต่ถึงอย่างนั้นยังเลือกดึงดัน

“ผมไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้พลังในการสร้างคนกระดาษของผมหมดแล้ว นอกจากนั้นสมบัติในมือของเทวทูตเองก็น่าจะเกี่ยวกับกฎ คุณไม่คิดว่าเราควรจะได้รับมันเหรอ”

เมื่อถูกหว่านล้อมโดยสามี หวางชิงจึงทำได้เพียงพยักหน้า กระจกสีดำที่สะท้อนร่างของเทวทูตพลันหายไปกลายเป็นยันต์แผ่นหนึ่ง หลังจากนั้นคังฉีจึงเข้ามายืนอยู่ในจุดที่เทวทูตกาน้ำเคยเดินผ่าน เขาสามารถแยกแยะร่องรอยของผู้คน หรือปีศาจได้ด้วยใจนึก เพียงแต่เมื่อขวานถูกง้างขึ้น หัวใจของคังฉีถึงกับสั่น คล้ายกับว่าหากเขาฟันขวานลงมาจริงๆ ตัวเองก็อาจจบสิ้น

“มัวลังเลอะไรอยู่ คนกระดาษของคุณถูกมันจัดการแล้วนะ แม้ว่าเจ้ายักษ์นั่นจะสูญเสียขวานไป แต่มันก็เป็นปีศาจอยู่ดี!” หวางชิงตะโกนกร้าว สามีจึงได้สติ คังฉีที่ลังเลแต่ทีแรกได้ฟันขวานลงมาทันที พร้อมกับเสียงร้องของความเจ็บปวด แขนของเขาขาด ตามด้วยแขนของเทวทูตที่ถือกาน้ำ

“แขนของคุณ...นี่คือราคาที่ต้องจ่ายเหรอ”

เมื่อเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับสามี หวางชิงก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น มันไม่ใช่ความสามารถของเทวทูต เพราะเธอเคยเผชิญหน้ากับมันมาแล้วหลายครั้ง

“ใช่ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนจะเป็นลม เรารีบไปกันดีกว่า คุณไปเอาแขนของเทวทูตมาพร้อมกับกาน้ำ!”

“แล้วแขนของคุณล่ะ คุณจะทิ้งมันไว้ที่นี่เหรอ”

“ที่รัก ผมกำลังถูกกัดกร่อนด้วยอาวุธแห่งกฎ มันกำลังกลืนกินแขนของผม อย่ามองว่ามันตัดเฉพาะแขนเชียว เมื่อได้ใช้งานจริงๆ ขวานเหมือนว่าจะตัดไปถึงจิตวิญญาณ ผมต้องการแขนของมัน...”

“เข้าใจแล้ว!” หวางชิงไม่ถามอะไรเพิ่มอีก รีบหยิบแขนผนึกด้วยยันต์ แล้วช่วยสามีออกไปจากที่นั่นทันที

..........

หลังจากที่ปีศาจสูญเสียแขน มันจะหยุดชะงักครู่หนึ่ง ซึ่งทำให้ทั้งคู่มีโอกาสหลบหนี ผ่านทางเดินที่ยังไม่สับเปลี่ยน ในที่สุดหวางชิงก็พาคังฉีมาถึงห้องของต้วนต้วน

ด้วยเสียงที่ตะโกนเหมือนกับรหัสผ่าน ต้วนต้วนรีบเปิดประตู แล้วพาทั้งคู่เข้าไปในห้องทันที

“หัวหน้าคัง แขนของหัวหน้ามัน...” ต้วนต้วนเอามือปิดปากเมื่อเห็นบาดแผลขนาดใหญ่

“ไม่เป็นไร บาดแผลแค่นี้ยังไกลกว่าหัวใจ” คังฉีหัวเราะ ก่อนจะหันไปมองสถานการณ์ด้านอี้จุน “เขาดูเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว หวางชิงคุณช่วยต่อแขนให้เขาเถอะ”

“เข้าใจแล้ว แล้วคุณจะใช้แขนข้างไหนดี เทวทูตหรือยักษ์ตนนั้น”

“ต้องเป็นยักษ์ พลังของมันเหมือนว่าจะยับยั้งกฎของขวานได้ ดังนั้นผมจึงเลือกแขนนี้แทนแขนของเทวทูต”

“โอเค”

หวางชิงวางแขนเทวทูตที่มียันต์สีเหลืองผนึกไว้บนพื้น ตามด้วยลูกประคำ ก่อนจะใช้เลือดหมาดำจากขวดในการเขียนยันต์ มันคล้ายกับภาษาสันสกฤตโบราณ ซึ่งยากที่จะตีความได้ เลือดของอี้จุนหยุดไหลแล้ว แต่การกลืนกินของพลังมืดเหมือนว่าจะเริ่มกัดเซาะทั่วแขน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หลับ ยังคงมีสติเมื่อหวางชิงมาถึง

“ทำใจให้สบาย มันอาจจะเจ็บนิดหน่อย เพราะนี่คือการต่อแขนที่ไม่ใช่วิธีปรกติในวงการแพทย์” หวางชิงเตือน

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เองผมทนได้” อี้จุนกัดฟันตอบ

หวางชิงพยักหน้าแล้ววางแขนของเทวทูตข้างๆ แขนของอี้จุนที่ถูกตัด แล้วลูกประคำก็แตกออกจากสายรัดที่เหมือนกับโลหะเส้นเล็กๆ มันบินไปในอากาศ ก่อนจะขยับไหวเหมือนเส้นด้ายผ่านการควบคุมของหวางชิง

“นั่นมันอะไรกัน ทำไมลูกประคำถึงทำอย่างนั้นได้” ต้วนต้วนรีบถอยหลัง เพราะกลัวว่าจะเข้าไปขัดขวางพิธีกรรม

“ลูกประคำที่ผ่านการปลุกเสกมาร้อยปีในภูเขาแห่งยักษ์ ‘นิไคชู’ สิ่งนี้ดื่มเลือดจากปีศาจนับไม่ถ้วน หนึ่งในอาวุธที่สามารถทำได้หลายสิ่งหลายอย่าง” คังฉีตอบ นี่คืออาวุธแห่งกฎของภรรยา และค่าตอบแทนคือคุณต้องสังเวยไก่ดำตามจำนวนที่ใช้งานลูกประคำในแต่ละวัน และหากคุณไม่ได้สังเวยล่ะก็ เลือดของปีศาจที่อยู่ในลูกประคำจะเล่นงานผู้ใช้

หลังจากใช้เวลาไปนาน แขนข้างใหม่ของอี้จุนก็ถูกต่อสนิท เขาพยายามลุกขึ้นยืน แล้วขยับแขนตามคำแนะนำของหวางชิง

“เป็นยังไงบ้าง มันโอเคหรือเปล่า” หวางชิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากขณะถาม

“มันรู้สึกดีมาก การกัดกร่อนเหมือนว่าจะหายไปแล้ว นี่คือความสมดุลที่หัวหน้าพูดถึงสินะครับ นอกจากนั้นเหมือนว่าผมจะมีความสามารถใหม่” อี้จุนหยิบมีดที่เอวขึ้นมา แล้วกรีดนิ้วของตัวเองให้เลือดหยดลงพื้น

“นายทำบ้าอะไรน่ะ นี่ยังเจ็บไม่พอหรือไง!” ต้วนต้วนถึงกับบ่น แต่เมื่อเห็นว่าเลือดของเขาสามารถละลายพื้นได้ เธอต้องเอามือปิดปาก แล้วอุทานว่าพระเจ้า

“นี่คือความสามารถของผม มันไม่ค่อยทรงพลังมาก แต่เหมือนว่าจะใช้หยุดผีศาจได้ หรือการเข้าไปยังสถานที่ที่ถูกล็อก” แม้ว่าจะไม่ทรงพลัง แต่อี้จุนกลับไม่ได้บ่น

“ดีแล้ว” หวางชิงพยักหน้า ก่อนจะหันไปเริ่มรักษาสามี

“คุณไม่พักผ่อนหน่อยเหรอ” คังฉีเป็นห่วง แต่ภรรยาสาวกลับส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร อีกอย่างนี่คือเรื่องเร่งด่วน เราจำเป็นต้องหาทุกคนแล้วออกไปจากตำหนักบ้าๆ นี่ ดังนั้นจะมาพักได้ยังไง”

คังฉีเลิกดึงดันแล้วปล่อยให้ภรรยารักษา แขนของเขาถูกเชื่อมต่อใหม่ กลายเป็นแขนสีแดงที่เก่าแก่โบราณ นอกจากนั้นยังดูน่าขนลุกขนพอง เล็บเป็นสีดำ ผ่านกาลเวลามาช้านานโดยที่ไม่เคยล้าง

“คุณรู้สึกยังไงบ้าง” หวางชิงถาม ตอนนี้เธอไม่ได้ทำตัวเก่งแล้ว แต่กำลังนั่งพักผ่อนเอาเรี่ยวแรง

“รู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังพุ่งพล่าน สำหรับความสามารถของแขนนี้ เหมือนว่ามันจะ...” คังฉีลุกขึ้นยืน แล้วคว้าลูกบิดประตู เขาค่อยๆ หมุนลูกบิดแล้วเปิดประตู สิ่งที่อยู่ด้านหลังไม่ใช่ทางเดินมืดๆ แต่เหมือนจะเป็นห้องโถงแรก ที่ซึ่งเนี่ยฝานยืนอยู่ที่นั่น

“นั่นมัน...” ตงเหรินตกตะลึง เธอไม่คิดเลยว่าอยู่ๆ จะมีประตูโผล่ออกมาจากอากาศบางๆ

วอดก้าและรัมเข้ามาปกป้องนายน้อย

สำหรับเนี่ยฝานเขารู้แล้วว่าคังฉีทำสำเร็จ เมื่อประตูเปิดกลุ่มคนทั้งสามก็เดินออกมาจากประตู แล้วประตูบานนั้นจึงค่อยๆ หายไปในอากาศ

“โอ้พระเจ้า เราออกจากเขาวงกตนั้นได้จริงๆ หัวหน้าทำมันได้ยังไงคะเนี่ย!” ต้วนต้วนไม่สนใจที่จะคุยกับเนี่ยฝาน เมื่อออกจากประตูเธอรีบหันความสนใจไปที่คังฉีทันที

“เหมือนว่าจะเป็นประตูอวกาศ ผมสามารถสร้างประตูเพื่อออกมาจากสถานที่ที่วุ่นวายได้” คังฉียิ้มตอบแต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด ไม่ใช่ความสามารถนี้ไม่มีข้อบกพร่อง อย่างน้อยคุณต้องพบประตูตรงหน้า ไม่ใช่คว้าอากาศบางๆ แล้วเปิดประตู

“คุณหายตัวไปเป็นชั่วโมง โชคดีจังที่กลับมา ทีนี้บอกฉันได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น” ตงเหรินถาม

“ฉันจะอธิบายเอง” เมื่อเห็นสภาพของสองสามีภรรยา ต้วนต้วนจึงเลือกก้าวออกมาข้างหน้า

หวางชิงไม่ได้คัดค้าน เพราะเธอเหนื่อยเกินไปจริงๆ หลังจากผ่าตัดแขนให้กับทั้งสองคน เมื่อออกมาถึงพื้นที่ปลอดภัยจึงสลบทันที

“มันเป็นแบบนี้นี่เอง ไม่คิดเลยว่าภายในตำหนักจะกลายเป็นเขาวงกต ปีศาจ เทวทูต...” แม้ไม่อยากเชื่อตงเหรินก็ต้องเชื่อ เพราะข้อเท็จจริงได้อยู่ตรงหน้าแล้ว อีกอย่างหนึ่งเธอไม่ใช่กบในบ่อน้ำที่ไม่เคยเห็นพลังพิเศษ อย่างน้อยก็เคยไปโลกโบราณ

“นายน้อยเนี่ย ผมต้องขอโทษด้วยที่การเดินทางครั้งนี้นำอันตรายมาให้” คังฉีเข้ามาขอโทษด้วยความจริงใจ

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ อีกอย่างหนึ่งตอนนี้ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คุณไม่ต้องคิดมากหรอก” เนี่ยฝานตบไหล่อีกฝ่าย ก่อนจะมองไปที่ขวานในมือ “นั่นมัน...ของโบราณเหรอ เป็นอาวุธที่เก่าใช้ได้เลยนะ”

“ฮ่าฮ่า ใช่แล้วครับ นี่คืออาวุธที่ผมได้รับจากการเสี่ยงตายครั้งนี้ มันถือว่าเป็นอาวุธที่พิเศษและแข็งแกร่งมากเลย”

“งั้นเหรอ พอดีว่าผมเองก็ชอบสะสมของแปลกๆ ด้วยสิ คุณขายให้ผมได้หรือเปล่า ราคาว่ามาได้เลย”

“อะไรนะครับ!”