"น้า... น้าพิมพ์ถามอะไรเนี่ย! ก็... ก็ดูแลดีสิครับ ดีจนทำผมระบมไปทั้งตัวเลยเนี่ย!"
วินในร่างแม่พิมพ์กระซิบตอบกลับด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ และใช้มือทุบลงบนร่างเดิมของตัวเองเบา ๆ ด้วยความเขิน ท่าทางเหนียมอายในร่างหญิงสาวยิ่งทำให้แม่พิมพ์ในร่างเด็กหนุ่มกลั้นขำไว้ไม่อยู่
"คิก ๆ... น้าบอกแล้วไงว่าให้ใช้ชีวิตให้สนุก ร่างกายของน้าเป็ผู้ใหญ่ ััต่าง ๆ มันย่อมเร้าใจกว่าร่างเด็กมัธยมอยู่แล้วจ้ะ"
แม่พิมพ์ในร่างวินขยิบตาให้พลางยื่นมือมาบีบแก้มของวินในร่างเดิมของตัวเอง
"แล้วเื่งานบ้านล่ะ รอดไหม?"
"พอรอดได้แบบหวุดหวิดครับน้าพิมพ์! เมื่อเช้าทอดไข่ดาวเกือบไหม้ แต่ดีนะไม่มีใครจับได้ แถมไอ้มิกซ์มันชอบแซนด์วิชสูตรยูทูปของผมด้วย ไม่งั้นแย่แน่"
วินบ่นพลางรีบหยิบถ้วยและจานข้าวมาเตรียมไว้
"แล้วน้าพิมพ์ล่ะครับ ไปเรียนแทนผมวันแรกเป็ยังไงบ้าง?"
"อ๋อ... สนุกมากเลยจ้ะวิน ร่างของวินนี่ฮอตในหมู่สาว ๆ น่าดูเลยนะ มีเด็กผู้หญิงเอาขนมมาให้ด้วย แต่นั่นไม่สำคัญเท่าไหร่... สำคัญที่น้าได้เห็นพฤติกรรมบางอย่างของเ้ามิกซ์มาต่างหากล่ะ"
แม่พิมพ์ในร่างวินทำเสียงจริงจังขึ้นมา
"น้าแอบสังเกตมาทั้งวัน... เ้ามิกซ์มันมีพฤติกรรมแปลก ๆ ชอบนั่งเหม่อในห้องเรียน แถมตอนพักเที่ยงยังแอบเดินไปแถวห้อง ม.4/3 บ่อย ๆ น้าว่าลูกชายของน้าต้องกำลังแอบชอบใครอยู่แน่ ๆ คืนนี้ฝากวินลองหาทางถามให้มิกซ์เล่าให้ฟังหน่อยนะจ๊ะ!"
"อ้าว... ไหงโยนงานยากมาให้ผมล่ะครับ"
ครืด…
ยังไม่ทันที่วินจะพูดจบ ประตูสไลด์ของห้องครัวก็ถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของพ่อธรรศและมิกซ์ที่อยู่ในชุดลำลองหลังอาบน้ำเสร็จ สายตาของสองพ่อลูกมองตรงมายังแม่พิมพ์และวินที่กำลังยืนกระซิบกระซาบอย่างสนิทสนมใกล้ชิดกันอยู่ในครัว
"คุยอะไรกันอยู่เหรอครับพิมพ์? ท่าทางน่าสนุกเชียว"
พ่อธรรศเอ่ยทักพลางเลิกคิ้ว และเหลือบมองเด็กหนุ่มเพื่อนลูกชายเล็กน้อย
"อ๋อ... เปล่าค่ะพี่ธรรศ พอดีพิมพ์กำลังถามวินน่ะค่ะว่าวันนี้ที่โรงเรียนมิกซ์กับวินเป็อย่างไรบ้าง เรียนกันสนุกไหม"
วินในร่างแม่พิมพ์รีบปรับน้ำเสียงให้หวานหยด และเอามือลูบเอวตัวเองแก้เก้อ
"เออ… วันนี้เรียนก็สนุกอยู่นะครับ แต่ผมว่าไอ้วินวันนี้มันดูแปลก ๆ ตอนอยู่ที่โรงเรียนไม่รู้มันคิดอย่างไง อยู่ ๆ ก็ไปนั่งหน้าห้องทำท่าทางตั้งใจเรียนจนอาจารย์ชม ดูเหมือนไม่ใช่วินคนเดิมเลย"
มิกซ์บ่นออกมา
"แถมเมื่อกี้ทำท่าไหว้แม่ซะนอบน้อมเชียว ปกติเห็นหน้าแม่ทีไรมันชอบกวนตีนจะตาย"
วินในร่างแม่พิมพ์แอบถลึงตาใส่แม่พิมพ์ในร่างตัวเองหนึ่งที เพราะทำตัวต่างจากเดิมเกินไปจนเพื่อนจับสังเกตได้ ส่วนแม่พิมพ์ในร่างวินได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ เกาหัวแกรก ๆ แบบเด็กหนุ่มจอมกวน
หลังจากนั้นไม่นานอาหารที่สั่งไว้ก็เริ่มมาส่ง วินนำอาหารที่สั่งมาเทใส่จานและเริ่มทานมื้อค่ำกัน
มื้ออาหารค่ำวันนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและชวนลุ้นระทึก วินต้องสวมบทบาทเป็ภรรยาที่ดี คอยตักอาหารเอาใจพ่อธรรศ ที่คอยส่งสายตาหวานมาให้และคอยจับมือกับลูบไล้ต้นขาของเขาใต้โต๊ะอาหารอยู่บ่อยครั้งจนวินหน้าแดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะเดียวกัน แม่พิมพ์ในร่างวินก็คอยตักผักตักเนื้อให้มิกซ์ พร้อมกับส่งสายตาคอยเตือนให้วินทำหน้าที่แม่ให้ดี ๆ หน่อย
"พิมพ์ครับ... ่นี้คุณดูสวยเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตาเลยนะ ผิวพรรณดูมีน้ำมีนวล แถมยัง... เอาใจเก่งขึ้นด้วย"
พ่อธรรศเอ่ยชมต่อหน้าลูกชายพลางเอื้อมมือมากุมมือของวินในร่างของน้าพิมพ์
"ขะ... ขอบคุณค่ะพี่ธรรศ พิมพ์ก็แค่... อยากดูแลพี่ธรรศกับลูกให้ดีที่สุดน่ะค่ะ"
วินดัดเสียงตอบพร้อมกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว และแอบเหลือบมองมิกซ์ที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ โดยไม่รู้เลยว่าเพื่อนสนิทกำลังโดนพ่อตัวเองเต๊าะอยู่ต่อหน้าต่อตา
หลังจากทานข้าวเสร็จและนำจานชามไปไว้ในครัวเรียบร้อย แม่พิมพ์ในร่างวินก็ชวนมิกซ์ไปทำรายงานในห้องนั่งเล่น ปล่อยให้วินทำหน้าที่แม่บ้านล้างจานชามอยู่คนเดียว เมื่อเด็กทั้งคู่ทำรายงานด้วยกันเสร็จ แม่พิมพ์จึงมาขอตัวกลับบ้าน โดยไม่ลืมหันมากระซิบสั่งเสียวินเป็รอบสุดท้ายว่า
"ฝากสืบเื่ผู้หญิงของเ้ามิกซ์ต่อด้วยล่ะ!"
หลังส่งแม่พิมพ์เสร็จ วินในร่างแม่พิมพ์เดินกลับเข้ามาในบ้าน พลางมองซ้ายมองขวาเห็นพ่อธรรศกำลังเดินเข้าห้องทำงานเพื่อประชุมออนไลน์คุยเื่ธุรกิจ วินจึงสบโอกาสรีบเดินตามไอ้มิกซ์เพื่อนสนิทเข้าไปในห้องนั่งเล่น และได้นั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พลางแกล้งดัดเสียงนุ่มนวลชวนคุยแบบที่คิดว่าคุณแม่ผู้ใจดีน่าจะทำ
"มิกซ์ลูก... อยู่ที่โรงเรียนมีเื่อะไรไม่สบายใจหรือเปล่าจ๊ะ? เห็นวินบอกว่าเราดูเหม่อ ๆ ในห้องเรียน มีสาวที่ไหนมาทำให้ลูกแม่วุ่นวายใจไหมเอ่ย? เล่าให้แม่ฟังได้นะ"
วินพยายามตะล่อมถาม ด้วยแววตาที่จ้องจับผิดเพื่อนสนิทแบบไม่กะพริบตา
มิกซ์ที่กำลังกดมือถืออยู่ถึงกับสะดุ้งนิ่ง ใบหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มแดงอย่างเห็นได้ชัด เ้าตัวเลิ่กลั่กรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนตักทันที
"ปะ...เปล่าซะหน่อยแม่! ไม่มีอะไรหรอก แหม... แม่จับผิดผมเกินไปล่ะ ผมก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตอนเรียนเท่านั้นเอง!"
"จริงเหรอจ๊ะ? ไม่ใช่แอบชอบเด็กผู้หญิงห้องสามที่ชื่อแจนอะไรนั่นหรอกนะ..."
วินแกล้งลองพูดชื่อจากคนที่เขารู้จักในห้อง ม.4/3 ที่คาดว่าน่าจะใช่ จากเบาะแสที่น้าพิมพ์ให้มา
"เฮ้ย! แม่รู้ได้ไงอ่ะ!"
มิกซ์โพล่งอุทานออกมาเสียงดังลืมตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ใบหน้าหนุ่มน้อยแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู
"เอ่อ... คือ... มันไม่ใช่แบบนั้นนะแม่! ผมแค่... แค่..."
วินในร่างแม่พิมพ์แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
'เสร็จกูละไอ้มิกซ์ หลอกง่ายชะมัด'
เขากำลังจะอ้าปากซักไซ้ต่อเพื่อเก็บข้อมูลไปรายงานคุณน้าพิมพ์ แต่ทว่า…
"พิมพ์ครับ... คุยอะไรกับลูกอยู่เหรอจ๊ะ?"
เสียงทุ้มต่ำของพ่อธรรศดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาขัดจังหวะ
พ่อธรรศไม่พูดเปล่า เขาได้เดินตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดวินจากทางด้านหลัง พลางก้มลงสูดความหอมจากซอกคอของภรรยาฟอดใหญ่จนวินตัวแข็งทื่อ
"อึก... พี่ธรรศ คุยเื่ทั่วไปจ้ะ"
วินดัดเสียงตอบ ลิ้นแทบพันกัน
"คุยเสร็จหรือยังครับ? คืนนี้ผมเคลียร์งานเสร็จไว... อยากชวนพิมพ์ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเร็ว ๆ หน่อยน่ะ"
พ่อธรรศส่งสายตาหวานแบบมีประกายพร้อมกับยื่นมือมาลูบไล้ที่สะโพกของภรรยาอย่างมีความหมายลึกซึ้งจนมิกซ์ที่นั่งดูอยู่ยังต้องแกล้งหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย
"เออแม่! ผมขอขึ้นห้องไปก่อนนะ!"
มิกซ์รีบคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งจู๊ดขึ้นบันไดไปทันทีเพราะไม่อยากรบกวนความสุขของพ่อกับแม่ ทิ้งให้วินในร่างแม่พิมพ์ยืนอ้าปากค้าง แบบหมดโอกาสสืบความลับต่อ
"ดะ... เดี๋ยวสิมิกซ์! แม่ยังคุยไม่จบเลยลูก!"
วินเรียกเสียงหลง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะตอนนี้พ่อธรรศได้จัดการช้อนอุ้มร่างของเขาขึ้นมา
"ปล่อยลูกไปทำการบ้านเถอะครับพิมพ์... ตอนนี้เป็เวลาของเราสองคนนะ"
พ่อธรรศพึมพำพลางอุ้มร่างภรรยาตรงดิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ แล้วจึงล็อกประตูปิดสนิท
ค่ำคืนที่สองดำเนินไปด้วยความร้อนแรงและหวาดเสียวใต้ผ้าห่มผืนหนา ััอันช่ำชองของผู้ใหญ่เริ่มทำให้เด็กหนุ่มในร่างหญิงสาวตอบสนองและเสพติดความรัญจวนใจนี้ทีละน้อย โดยที่วินลืมไปเสียสนิทว่า ปมเื่ผู้หญิงของมิกซ์ที่เขาเพิ่งแย็บเอาไว้... มันอาจกำลังจะสร้างปัญหาบางอย่างในภายภาคหน้า!
(จบบทที่ 11)
1K
