[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“  จากที่เราได้พูดคุยกับอีกฝ่าย พวกเขาไม่ขอระบุตำแหน่งของตนเองเพราะกลัวจะเกิดอันตรายจากกลุ่มอื่น อย่างไรก็ตามเราได้ข้อมูลเมือง Z มาเยอะพอสมควร ”

โยฮันนั่งลงไปบนเก้าอี้ที่ว่าง โดยข้างๆมีน้องสาวนั่งนิ่งๆฟังสิ่งที่ลุงสนิทสรุปให้ทุกคนฟังหลังจากคุยกับปลายสายที่เชื่อมต่อเข้ากับระบบวิทยุของพวกเขา

“ จากที่เราได้คุยกัน อีกฝ่ายยืนยันว่ายังไม่มีระดับ 7 โผล่ออกมา ที่นี่จึงปลอดภัยระดับหนึ่ง สำหรับซอมบี้ระดับ 6 มีการยืนยันถึงตัวตนพวกมันแล้ว เพียงแต่ว่ายังไม่มีการต่อสู้กันระหว่างซอมบี้ระดับ 6 เกิดขึ้น ”

โยฮันลูบคางเบาๆ ดูเหมือนว่าที่เมือง Z ซอมบี้ระดับ 6 จะปกติกว่าเมือง X หากเป็นที่นั่นพวกมันจะต้องเดินทางไล่สังหารกัน ทว่าเขากลับวิตกมากยิ่งขึ้นเมื่อเมือง Z มีแนวโน้มที่ซอมบี้ระดับ 7 จะเกิดขึ้นมากกว่าเมือง X  การที่พวกมันไม่เดินทางไปหากันหมายความว่าในพื้นที่ที่พวกมันปักหลักจะต้องมีสารเคมีหรือพลังงานเพียงพอต่อการวิวัฒนาการไปยังระดับ 7 จนไม่ต้องออกไปแย่งชิง

“ จากเสียงที่แยกแยะได้มีพวกมันราว 10 ตัวแต่ก็มีการคาดการณ์ว่าอาจจะมีเยอะกว่านี้  สำหรับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้น ที่นี่ยังไม่เกิดฝนเลือดเหมือนเมือง X ซอมบี้ทั่วไปจึงยังไม่แข็งแกร่งเท่าที่นั่น ”

ลุงสนิทเงียบเสียงแล้วให้ทหารนายหนึ่งเป็นคนพูดเสริม โดยเขาได้ถามความคิดเห็นของทุกคนเพื่อหาข้อสรุปว่าพวกเขาจะอยู่ที่เมืองนี้ต่อไปหรือเปล่า

“ ผมขอเสนอเป็นคนแรกเลยก็แล้วกัน ” ทุกคนหันมองไปยังก๊อต โยฮันจำชายคนนี้ได้ดีเพราะเป็นกลุ่มแรกที่เขาช่วยเหลือจากการบุกของเต่ายักษ์จนเข้าร่วมกลุ่มกับสถานีวิจัยดาราศาสตร์

“ ในความคิดของผม เมือง Z ยังคงเป็นเมืองที่อันตรายเกินไป หากที่นี่มีการแพร่เชื้อช้ากว่าเมือง X ผมคิดว่าเมืองต่อจากนี้คงมีการแพร่เชื้อช้ากว่าเมือง Z หมายความว่าที่นั่นจะเป็นสถานที่ปลอดภัยมากๆสำหรับเรา ผมจึงอยากจะให้ทุกคนเดินทางไปยังเมืองถัดจากนี้ ด้วยพลังของเราในตอนนี้น่าจะกวาดล้างเมืองแห่งนั้นจนมนุษย์ได้ฐานที่มั่นคง ”

หลังจากก๊อตนั่งลง หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอจากทางก๊อต ทุกคนที่เห็นด้วยล้วนพูดเสริม การย้ายออกจากเมือง Z พวกเขาสามารถสร้างเมืองที่ปลอดภัยมากๆได้จากพลังที่มีอยู่ในตอนนี้ อย่างไรก็ตามกลับมีคนหนึ่งลุกยืนเสนอแนวคิดที่ต่างออกไป

“ ผมวิน ผมไม่อยากให้ทุกคนมองผมเป็นแค่เด็ก ม.6 สิ่งที่ผมพูดดูจะอันตรายไปบ้าง แต่ถ้าเป็นตามประสบการณ์ของผม มันเป็นสิ่งที่น่าลอง ผมขอเสนอให้เราตั้งหลักที่เมือง Z  ”

หลายคนโยนเรื่องที่วินเป็นเด็ก ม.6 ทิ้งไปเพราะกลุ่มที่มาจากสถานีวิจัยดาราศาสตร์มอบหมายให้เขาเป็นหัวหน้าทีม

“ เป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ หากเราสามารถฆ่าซอมบี้ได้ เราก็จะกลายเป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนั้น ยิ่งเราเดินทางไปยังเมืองที่ไกลออกไป เราก็มีโอกาสยึดเมืองนั้นเป็นของเราได้ แต่มีอะไรยืนยันได้ไหมว่าเมืองที่เรากำลังเดินทางไป เผชิญหน้ากับเชื้อไวรัสช้ากว่าเมือง Z  ”

ไม่มีใครรู้ว่าเชื้อไวรัสแพร่กระจายในเมืองถัดไปช่วงเวลาใด ดังนั้นทุกคนจึงส่ายหน้าแล้วรอฟังสิ่งที่วินเล่าต่อ

“ เราไม่รู้ว่าเชื้อแพร่ตอนไหน ผมจึงเสนอให้ตั้งฐานที่เมือง Z นั่นก็เพราะเรามีคนที่สามารถฆ่าระดับ 6 ได้ ตอนนี้เมือง Z มีระดับ 6 เป็นระดับที่สูงที่สุด ถ้าเราฆ่าพวกมันให้ได้ก่อนที่เวลาของที่นี่จะเท่ากับเวลาของเมือง X ในวันที่เราจากมา หากระดับ 6 ทั้งหมดถูกฆ่าเราจะกลายเป็นเจ้าของเมือง นอกจากนั้นแล้วนักสู้คนอื่นๆยังจะแข็งแกร่งขึ้นด้วย จากการฆ่าซอมบี้ระดับ 3 4 และระดับ 5 ภายในเมืองนี้  การเดินทางไปยังเมืองถัดจากนี้เป็นเรื่องดีเช่นกัน แต่เราจะไม่พัฒนาเลย เพราะงั้นผมจึงคิดว่าถ้าอยากจะอยู่รอดให้นานที่สุด เราจะต้องอยู่ที่เมือง Z แล้วกลับไปที่เมือง X ที่เป็นศูนย์กลาง ถ้าไม่กลับไปจัดการปัญหาที่นั่น สักวันซอมบี้จากเมือง X จะกระจายออกมาฆ่าเราที่เมืองรอบๆ ”

คำพูดของวินทำให้ทุกคนคิดตาม หลายคนไม่เคยพบเจอสถานการณ์นี้มาก่อนจึงลืมนึกภาพในอนาคตว่าตนเองจะต้องกลับไปฆ่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้ พวกเขาคิดเพียงแค่ว่าจะต้องเอาชีวิตให้รอด ผิดจากวินที่คิดถึงภาพว่าเขาจะเอาชนะทุกอย่างได้อย่างไรผ่านมุมมองของการเล่นเกม

หลังจากวินพูดจบหลายคนที่เห็นด้วยก็เริ่มยกข้อดีของการตั้งหลักอยู่ภายในเมือง Z ออกมาพูดคุย  การเดินทางไปยังเมืองถัดจากนี้ปลอดภัยในระยะสั้น หากมีเหตุการณ์ที่ซอมบี้จากเมือง Z เดินทางไปที่นั่นพวกเขาที่กวาดล้างซอมบี้ไปหมดแล้วจนไม่เกิดการวิวัฒนาการจะต้องพบเจอเหตุการณ์มนุษย์ถูกกวาดล้างอีกเช่นเคย ดังนั้นการอยู่ที่เมือง Z ที่มีเวลาใกล้เคียงกับเมือง X แล้วเพิ่มพลังที่นี่จะทำให้พวกเขารับมือกับซอมบี้ที่มาจากเมือง X ได้โดยที่ระดับไม่ห่างกันเกินไป 

“งั้นก็หมายความว่า ถ้าหากเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเหมือนเมือง X พวกเราเหลือเวลาอีกราว 3 - 4 วันเพื่อจัดการกับซอมบี้ระดับ 6 ก่อนที่มันจะกลายเป็นระดับ 7 ทุกคนคิดว่าจะทำได้ไหมคะ”

แอลลี่เป็นฝ่ายพูดด้วยความสงสัย เวลา 3 - 4 วันแม้จะดูนานไปหากต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ แต่สำหรับการวิวัฒนาการกลับเร็วเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามหลังจากที่เธอถามคำถาม ทุกสายตากลับจ้องมองมายังเธอและพี่ชายเพราะเป็นหัวใจสำคัญในงานนี้ การจะสังหารซอมบี้ระดับ 6 ขึ้นอยู่กับเธอและพี่ชาย เพราะงั้นเธอจึงต้องเป็นฝ่ายตอบคำถามตนเอง

“ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ในเมื่อเราจะอยู่ที่นี่แล้วควรจะหาที่ปักหลัก ไม่ใช่พักบนรถไฟแบบนี้ ส่วนซอมบี้ระดับ 6 ผมและแอลลี่จะฆ่าพวกมันให้ก็ได้  ”

โยฮันเริ่มมีความมั่นใจ เขาจึงพูดสิ่งที่อยากทำออกไป หลังจากที่ไอริสเห็นว่าการพูดคุยมาถึงบทสรุปแล้วเธอจึงบอกทุกคนให้รู้ว่าพวกเขาจะพักอยู่ที่นี่ อย่างไรก็ตามเรื่องที่พักจำเป็นต้องสอบถามผู้คนภายในเมืองนี้ ดังนั้นจึงติดต่อกลับไปยังกลุ่มเดิม ต่อให้มันจะเป็นช่วงเวลาตี 3 แล้วก็ตามที เธอคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องเฝ้าวิทยุไม่ต่างจากกลุ่มของเธออย่างแน่นอน

“ สวัสดี พวกเราคือกลุ่มที่อยู่บนรถไฟมาจากเมือง X เราอยากสอบถามคุณสักอย่าง ”

“ คุณจะถามเกี่ยวกับอะไร ”

“ ฉันอยากสอบถามว่า เมือง Z มีตึกหรืออาคารขนาดใหญ่ที่มีชั้นใต้ดินมากกว่า 3 ชั้นอยู่ไหม เราตัดสินใจว่าจะปักหลักที่เมือง Z จึงอยากได้สถานที่เช่นที่ว่ามา ”

“ รอสักครู่ ”

เสียงสัญญาณรบกวนดังขึ้นในระบบ ทุกคนที่ยังคงอยู่ตู้ที่ 2 ยังคงนั่งนิ่งไม่มีใครเดินออกไปไหน ทันใดนั้นก็มีเสียงตอบกลับมาจากอีกฝ่าย เป็นเสียงผู้ชายที่โยฮันคุ้นหู

“  พวกคุณมีอะไรจะสอบถาม ”

“ เดี๋ยว ผมขอถามบางอย่างก่อน ” โยฮันลุกออกมาจากเก้าอี้แล้วขอไมโครโฟนจากไอริสมาคุยด้วยตนเอง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยื่นให้เขาแต่โดยดี

“ นี่ใช่พี่โอ๊ตหรือเปล่า คุณจำผมได้ไหม ผมโยฮัน คนที่เดินทางมาจากเมือง X ในวันที่ซอมบี้วิวัฒนาการหมู่ ”

ปลายสายเงียบเสียง ทางต้นสายก็เงียบเช่นกัน ทุกคนรู้ว่าโยฮันเดินทางมาเมือง Z แต่ไม่รู้ว่าโยฮันติดต่อกับกลุ่มใดเอาไว้บ้าง ทันใดนั้นอีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับพบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

“ นายคือเจ้าของเล็บและพิษ ฉันพูดถูกไหม ”

“ ใช่ เล็บนั่นยาว 30 เซนติเมตร ส่วนพิษนั่นทำให้แผลที่โดนฟันบวมแดง หากเป็นระดับต่ำกว่า 4 ตายสถานเดียว ” โยฮันพูดเกี่ยวกับลักษณะเล็บและพิษที่เขามอบให้เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้เชื่อว่าเป็นเขา ซึ่งอีกฝ่ายได้เปลี่ยนน้ำเสียงพูดกับเขา มันเป็นเสียงที่ดูโล่งใจมากกว่าเดิม

“ ถ้ารู้ว่าเป็นนายฉันจะตอบคำถามให้เร็วกว่านี้ นายรอดมาจากเมือง X งั้นเหรอ ที่นั่นเกิดอะไรขึ้น ”

“ ซอมบี้ระดับ 6 สู้กัน แล้วก็มีซอมบี้ระดับ 7 เกิดขึ้นมา มันพยายามไล่ล่าตัวอื่นๆเพื่อแย่งพลังงาน ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ซอมบี้ที่นั่นแข็งแกร่งมาก พี่โอ๊ต ผมและคนของผมรวมแล้วหนึ่งพันหนึ่งร้อยคนต้องการที่กบดานเพื่อสร้างฐาน เราเดินทางไปกองทัพเมือง Z มาแล้วที่นั่นถูกซอมบี้ค้างคาวยึด แม้ผมจะฆ่าระดับ 6 ไปแล้วก็ตาม มันยังคงมีค้างคาวอยู่ พี่พอจะมีที่เหมาะๆให้เราสร้างฐานไหม หากเป็นที่ที่มีชั้นใต้ดินมากกว่า 3 ชั้นยิ่งดี ”

“ พวกนายจะปักหลักกันที่นี่ใช่ไหม ”

“ ใช่ เราจะใช้เมือง Z ตั้งหลัก ในอนาคตจะต้องมีซอมบี้เหมือนเมือง X แน่นอน เราเลยจะกวาดล้างซอมบี้ที่นี่ด้วยพลังที่ได้มาจากเมือง X จากนั้นเราก็จะต้านซอมบี้จากเมือง X ที่มีโอกาสไหลทะลักมาเมือง Z ในอนาคต” 

ไอริสปล่อยให้โยฮันเป็นคนพูดคุยเพราะดูเหมือนว่าจะคุยได้ดีกว่าเธอเพราะรู้จักกับปลายสาย ในระหว่างที่ทุกคนรอคำตอบอยู่นาน โอ๊ตที่เงียบไปก็ได้ตอบกลับอีกครั้งหนึ่ง

“ งั้นใช้ห้างของพวกเราเป็นฐานไหม ที่นี่มีครบทุกอย่าง ไฟฟ้า ระบบกรองน้ำแล้วยังมีชั้นใต้ดินตามที่ต้องการ ”

“  สรุปว่าพี่จะร่วมมือกับเรา ”

“ ใช่ ถ้าหากเป็นอย่างที่นายพูด เราก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหม เพราะงั้นมาหาเราได้เลย ฉันอยู่ที่ห้างเดิม ”

“ ได้เลยพี่ เช้านี้เราน่าจะไปถึงที่นั่น ” 

โยฮันยังไม่ได้วางสาย เขาหันมองไอริสและคนอื่นๆเผื่อจะมีคำถามหรือคำขอกับอีกฝ่าย ทุกคนกลับส่ายหน้าเขาจึงวางสาย ตอนนี้ได้ข้อสรุปแล้วว่าพวกเขาจะตั้งหลักอยู่ที่เมือง Z และก็ได้ฐานที่มั่นแล้ว เหลือแค่เดินทางไปรวมกันกับกลุ่มของพี่โอ๊ต

“ เดี๋ยวก่อนทุกคน เรามีเวลาเหลือน้อยมาก ดูเหมือนว่าเราจะต้องทำหลายอย่างพร้อมกัน ”

ไอริสให้ทุกคนอยู่ก่อน พวกเขาจะต้องพูดคุยเกี่ยวกับแผนการณ์ทั้งหมดที่จะเริ่มหลังจากได้ฐาน ด้วยเวลาราว 3 - 4 วันพวกเขาจะต้องทำทุกอย่างให้สำเร็จ 

สิ่งแรกที่ต้องทำคือการสังหารซอมบี้ระดับ 6 ให้หมดสิ้น สิ่งที่สองคือการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตแล้วนำพวกเขามารวมกันเพื่อสร้างกองกำลัง หลังจากนั้นพวกเขาจะต้องกวาดล้างซอมบี้ในเมือง Z ช่วยกันหลังจากไม่เหลือระดับ 6 เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดระดับนี้ขึ้นอีก

“ จากที่ฉันมองดูคร่าวๆ เราจะต้องแบ่งกันออกเป็น 3 กลุ่ม หนึ่งคือกลุ่มของโยฮัน หน้าที่หลักคือฆ่าระดับ 6 กลุ่มที่สองคือนักสู้เฉพาะ หน้าที่คือการอพยพผู้รอดชีวิตภายในเมือง Z ให้มารวมกัน ส่วนกลุ่มที่สามคือกลุ่มที่ต้องเคลียร์พื้นที่แล้วพานักสู้วิวัฒนาการ สามกลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มหลักของเรา มีใครอยากจะเพิ่มอะไรไหม ”

ความเงียบปกคลุมตู้รถไฟ ไม่มีใครเสนอความคิดใดอีกเพราะมันเป็นการแบ่งที่ดีแล้ว ขณะที่ไอริสกำลังจะพูดต่อไป นักสู้กลับร้องเสียงดัง มันเป็นเสียงที่ส่งมาจากตู้สุดท้ายของรถไฟ โยฮันจึงอ้าปากปลดปล่อยคลื่นความถี่ออกไปตรวจสอบ ก่อนที่เขาจะตกใจเมื่อร่างกายของซอมบี้ค้างคาวมีร่างกั้งตั๊กแตนเหยียบอยู่ด้านบน มันกำลังเจาะเข้าไปในสมองของศพเพื่อกินอีกฝ่าย

“ แอลลี่ไปเร็ว กั้งมันบุกมาที่นี่! ”

“ หา มันมาได้ไง ” แอลลี่วิ่งตามพี่ชายลงจากตู้รถไฟ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องคุยแผนกันใหม่หลังจากจัดการมัน ทันทีที่มาถึงตู้สุดท้ายโยฮันก็พบว่ามีนักสู้ตายไป 2  ลุงกันยังคงปลอดภัย เขาจึงมองไปยังกั้งที่กำลังเคี้ยวสมองของค้างคาวทำราวกับว่าไม่มีพวกเขาอยู่รอบๆ.