ณิษณา ซึ่งเป็ประธานบริษัทขายผลิตภัณฑ์นมส่งออก เธอได้มอบกิจการทุกอย่างให้ณัฐวุฒิเป็เ้าของบริษัท เขาจึงได้เป็ประธานบริษัทเต็มตัว หลังจากนั้นไม่นานณัฐวุฒิตัดสินใจแต่งงานกับวรวรรณ สองปีที่ทั้งสองแต่งงานกัน พวกเขารักกันดี และวรวรรณก็ดูแลณิษณาซึ่งเป็แม่สามีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
วรวรรณและณัฐวุฒิมักจะไปทำบุญด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ตัวติดกันมาก แต่ที่น่าแปลก สองปีที่ผ่านมา วรวรรณก็ยังไม่มีทายาทเสียที
วรวรรณได้เข้ามาช่วยงานบริษัท เธอมีตำแหน่งเป็ที่ปรึกษาของณัฐวุฒิ เธอได้รับมอบหมายให้ไปติดต่อธุรกิจที่ประเทศจีนเป็เวลาสามเดือน แต่เมื่อเธอกลับมาก็พบกับข่าวร้าย
ข่าวการเสียชีวิตกะทันหันของณัฐวุฒินำพาซึ่งความโศกเศร้าให้กับครอบครัวสารัสวดีก์อย่างมาก อาจเป็เพราะณัฐวุฒิคงทำงานหนักมากจริงๆ จึงทำให้เขามีอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
วรวรรณกลับมาก็ต้องมาจัดการเื่งานศพของสามี เธอได้เป็แม่หม้ายั้แ่ยังสาว
ณัฐพงศ์น้องชายของณัฐวุฒิ เขาเป็ตำรวจ มีแฟนชื่อนิลลณี เขาพาตัวแฟนมาร่วมงานศพด้วย
“ฉันเสียใจด้วยนะคะ คุณวรวรรณ พี่ณัฐวุฒิไม่น่าอายุสั้นเลย” นิลลณีกล่าว
“ค่ะ” วรวรรณพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เพราะเสียใจกับการจากไปของสามีอย่างมาก
ณัฐพงศ์เพียงแต่พยักหน้าให้พี่สะใภ้เท่านั้น โดยที่เขาเองก็ไม่รู้จะปลอบใจเธอยังไงเหมือนกัน เพราะตัวเขาเองก็สูญเสียพี่ชายที่แสนดีไปเหมือนกัน จากนั้นเขาจึงพาตัวแฟนไปพบแม่ของเขา
“แม่ไหวหรือเปล่าครับ ไปพักผ่อนก่อนมั้ย” ณัฐพงศ์เห็นแม่หน้าซีดเซียว
“ไม่เป็ไร วันนี้แม่ต้องเป็เ้าภาพงานศพ แล้วผู้หญิงคนนี้เป็ใครล่ะ” แม่สงสัย
“แฟนผมเองครับ เธอชื่อนิลลณี” ณัฐพงศ์แนะนำตัวแฟนให้แม่รู้จัก
“หน้าตาสะสวยดีนะ ตามสบายเลยนะลูก” แม่แสดงความเป็กันเอง
เมื่อพิธีศพผ่านไป วรวรรณก็พาแม่สามีไปลอยอังคารที่แม่น้ำเ้าพระยา
ในตอนแรกครอบครัวสารัสวดีก์ก็ปรองดองกันดี แต่ทว่าอยู่ดีๆทนายประจำตระกูลก็ปรากฏตัวพร้อมกับประกาศบอกว่าณัฐวุฒิได้เขียนพินัยกรรมไว้
ดังนั้นครอบครัวสารัสวดีก์ทุกคนต้องมาร่วมฟังพินัยกรรมด้วยกัน ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าด้วยวัยเพียงแค่นี้ ทำไมณัฐวุฒิถึงตัดสินใจเขียนพินัยกรรมั้แ่ยังหนุ่มยังแน่น
ทนายเริ่มกล่าว “เอาล่ะครับ ในเมื่อบริษัทเป็กรรมสิทธิ์ของคุณณัฐวุฒิ เขาจึงเขียนพินัยกรรมไว้ดังนี้
‘ข้าพเ้านายณัฐวุฒิ สาสัสวดีก์ จะมอบกรรมสิทธิ์บริษัทคืนนางณิษณาก็ต่อเมื่อ ณัฐพงศ์ยินยอมแต่งงานกับวรวรรณเท่านั้น ไม่เช่นนั้นกรรมสิทธิ์ของบริษัททั้งหมดจะตกเป็ของนางวรวรรณ สาสัสวดีก์ ภรรยาของข้าพเ้าทั้งหมด’
พินัยกรรมนี้สร้างความไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะกับณัฐพงศ์ ซึ่งตัวเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว จะยินยอมแต่งงานกับพี่สะใภ้ตัวเองได้อย่างไร
แต่สำหรับณิษณา ผู้เป็มารดา เธอ้าบริษัทคืน เื่อะไรจะยกให้กับลูกสะใภ้ ณิษณาอุตส่าห์ก่อตั้งและบริหารเป็เวลาหลายปี ตัวเธอเองไม่พอใจลูกชายอย่างมาก ที่ลูกชายไม่ยอมปรึกษาเธอก่อนที่จะเขียนพินัยกรรมบ้าๆแบบนี้
ณิษณามองหน้าลูกชายคนเล็ก เธอก็รู้ทันทีว่าลูกของเธอต้องไม่ยอมแน่นอน แถมเขาเพิ่งจะเปิดตัวแฟนเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่เธอจะยอมยกบริษัทให้วรวรรณไม่ได้เด็ดขาด และยิ่งหากวรวรรณแต่งงานใหม่ บริษัทนี้ก็จะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับณิษณาอีกเลย ดังนั้นณิษณาจึงเรียกตัวณัฐพงศ์มาคุยเป็การส่วนตัว
“ถือว่าทำเพื่อแม่เถอะนะลูก ลูกยินยอมแต่งงานกับวรวรรณเถอะนะ แม่ไม่อยากสูญเสียกรรมสิทธ์ของบริษัทที่แม่ก่อร่างสร้างขึ้นมาเองกับมือจริงๆ” ณิษณาขอร้องลูกชาย
“แต่แม่ครับ ผมมีคนรักอยู่แล้วนะครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“งั้นลูกก็ตกลงกับวรวรรณเขาสิลูก ว่าจะแต่งงานแต่ในนามเท่านั้น เมื่อพวกเราได้กรรมสิทธิ์แล้ว ลูกก็ตกลงเลิกกับเธอ ถือซะว่าแม่ขอร้องเถอะลูก” ณิษณากล่อมลูกชาย
“ผมขอคุยกับวรวรรณก่อนครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“ยังไงแม่ก็ขอบใจนะลูก ที่ลูกเห็นใจแม่” ณิษณากล่าว
วรวรรณอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของณัฐวุฒิ เธอมีสีหน้าเคร่งเครียดมาก สักพักณัฐพงศ์ก็เข้ามาพบเธอ
“คุณจะคุยเื่พินัยกรรมนั่นหรอคะ” วรวรรณกล่าว
“ใช่ครับ ยังไงผมก็นับถือคุณเป็พี่สะใภ้ของผม ผมคงไม่อาจจะให้คุณมาเป็ภรรยาของผมได้จริงๆ แต่แม่ของผมก็ไม่อาจสูญเสียบริษัทที่เธอก่อตั้งมากับมือได้” ณัฐพงศ์กล่าว
“แล้วยังไงคะ” วรวรรณกล่าว
“ดังนั้นผมจะตกลงกับคุณ พวกเราจะแต่งงานกันแต่เพียงในนามเท่านั้น แต่จะไม่มีความสัมพันธ์ใดๆทั้งสิ้น พอกรรมสิทธิ์ตกเป็ของแม่ผมแล้ว พวกเราจะหย่ากันทันที” ณัฐพงศ์กล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ฉันยินดีตกลงแต่งงานกับคุณ” วรวรรณกล่าว
และแล้วณัฐพงศ์ก็ได้แต่งงานกับพี่สะใภ้ของตัวเอง ท่ามกลางเสียงนินทาของญาติสนิทมิตรสหาย
แม้ณิษณาจะไม่ชอบให้เกิดข่าวซุบซิบเกิดขึ้น แต่เพื่อที่จะได้กรรมสิทธ์แล้ว เธอยินยอมแลกกับทุกอย่างจริงๆ
แต่สำหรับนิลลณีนี่สิ เธอไม่อาจยอมรับได้จริงๆ แม้ว่าณัฐพงศ์จะพยายามอธิบายไปแล้วก็ตาม
ในงานแต่งงาน นิลลณีถือโอกาสที่เ้าสาวเข้าห้องน้ำ เธอรีบดักพบวรวรรณทันที
“ว่ายังไงคะ คุณนิลลณี” วรวรรณถาม
“ในเมื่อคุณรู้จักฉันอยู่แล้ว ฉันก็ขอเตือนคุณไว้ว่า ฉันกับณัฐพงศ์รักกันมาก ยังไงเขาก็จะกลับมาหาฉันแน่นอน” นิลลณีกล่าว
“ค่ะ เื่นี้ฉันรู้อยู่แล้ว มีอะไรอีกมั้ยคะ” วรวรรณกล่าวอย่างเ็า
“รู้แล้วก็ดีค่ะ คุณคงไม่คิดจับน้องสามีตัวเองหรอกนะคะ” นิลลณีกล่าว
“ตัวเขาเองก็บอกว่ารักคุณมากนี่คะ ทำไมคุณไม่เชื่อใจเขาล่ะ” วรวรรณกล่าว
“ฉันไม่ห่วงเขา แต่ฉันกลัวคุณต่างหาก คุณอาจจะหาที่พึ่งใหม่ก็ได้นี่” นิลลณีกล่าว
“งั้นก็คอยดูกันต่อไปก็แล้วกันค่ะ” วรวรรณกล่าว
*************************************
เมื่อถึงพิธีส่งตัวเข้าหอ ทั้งคู่ก็รีบนอนแยกห้องกันทันที โดยไม่เกรงกลัวคำโบราณใดๆทั้งสิ้น
ดังนั้นทั้งวรวรรณกับณัฐพงศ์ก็ปฏิบัติตัวแบบเดิม ทั้งสองเป็เพียงคนรู้จักกัน แต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง และเธอยังขอกับณัฐพงศ์ว่า ให้ตัวเธอนอนในห้องของณัฐวุฒิโดยให้เหตุผลว่าเธอยังลืมณัฐวุฒิไม่ได้จริงๆ
ณัฐพงศ์เห็นใจ เลยยินยอมให้เธอไปนอนห้องนั้นได้ เหตุการณ์ในบ้านสงบ จนกระทั่งหลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ วรวรรณก็เริ่มออกลาย เขาเห็นมีผู้ชายเข้านอกออกในบ้านของเขาเป็ว่าเล่น
“มันหมายความว่ายังไงครับ พี่ชายผมตายยังไม่ถึงเดือน แถมตอนนี้คุณก็แต่งงานกับผมไปแล้ว คุณยังพาผู้ชายเข้าบ้านอีก ทำไมคุณไม่ยอมให้เกียรติผมบ้าง” ณัฐพงศ์กล่าวอย่างเอาเื่
“พวกเขาเป็เพียงคนรู้จักเท่านั้นนะคะ” วรวรรณพยายามอธิบาย
“แต่เขาเข้าไปถึงในห้องส่วนตัวของคุณ มันคงไม่ใช่เพียงแค่คนรู้จักแล้วมั้งครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“ถ้าคุณคิดว่า ฉันทำตัวไม่เหมาะสม พวกเราก็ไปหย่ากันได้เลย” วรวรรณกล่าวอย่างมีน้ำโห
“ยังไงผมก็ต้องรอให้เื่โอนกรรมสิทธิ์เสร็จสิ้นเสียก่อน ดังนั้น่นี้ผมขอร้องเถอะนะครับ กรุณาประพฤติตัวให้เหมาะสมด้วย” ณัฐพงศ์ขอร้อง
“ฉันจะพยายามก็แล้วกันนะคะ” วรวรรณกล่าว
สองวันต่อมา ณัฐพงศ์ก็ต้องมาเห็นฉากที่เขาไม่อยากมอง เขาเห็นวรวรรณถูกผู้หญิงคนหนึ่งตบหน้าอย่างแรง
“เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งสามีฉันซะที ทั้งๆที่พี่ก็มีสามีอยู่แล้ว” วิไลพรรณกล่าว
“เธอไม่เคยเชื่อพี่เลยใช่มั้ย ว่าพี่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับสามีของเธออีกแล้ว” วรวรรณกล่าว
“แต่เขาก็ยังมาหาพี่ที่นี่ ฉันท้องแล้วนะพี่ ฉันขอร้องล่ะ อย่ายุ่งกับเขาอีกเลย นึกว่าเห็นแก่หลานที่กำลังจะเกิดมาบ้างเถอะ” วิไลพรรณขอร้อง
“พี่ยังยืนยันคำเดิม พี่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสามีของเธอ หากเธอไม่เชื่อ ก็ตามใจก็แล้วกัน” วรวรรณกล่าว
วรวรรณเดินหนีน้องสาว ในขณะที่วิไลพรรณยังคงมีน้ำตาอาบแก้ม เธอได้แต่กลับไปแต่โดยดี
ณัฐพงศ์เริ่มเอือมกับพฤติกรรมของวรวรรณ ไม่คิดว่าเธอจะมีปัญหาเื่ผู้ชายมากมายขนาดนี้ พี่ชายของเขาน่าจะรู้ธาตุแท้ของเธอเสียั้แ่แรก
ตอนนี้ณัฐพงศ์อยากจะหย่าขาดจากวรวรรณอย่างมาก แต่เื่โอนกรรมสิทธิ์ยังไม่เสร็จ แถมนิลลณีก็เร่งเขาแทบทุกวัน เขาเริ่มเครียดมากขึ้น เพราะมีงานเร่งด่วนที่ตัวเขาจะต้องย้ายไปทำงานประจำที่สกลนครชั่วคราว ทำให้เขายังไม่สามารถหย่าขาดจากวรวรรณได้เสียที
“ผมจะต้องเดินทางไปสกลนครเย็นวันนี้แล้ว หวังว่าคุณอย่าลืมเื่รักษาชื่อเสียงตระกูลของผมด้วยล่ะ” ณัฐพงศ์กล่าว
“ค่ะ ฉันทราบดี” วรวรรณกล่าว
“งั้น ผมไปนะ” ณัฐพงศ์ออกเดินทางทันที
*************************************
แต่ทว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
เกิดเหตุด่วน มีโจรปล้นเงินธนาคารที่สกลนคร ทำให้ณัฐพงศ์จะต้องปะทะกันกับคนร้าย แม้ว่าจะสามารถจับตัวคนร้ายได้ทั้งหมด แต่ตัวเขาเองก็ต้องได้รับาเ็ที่ขา ต้องรักษาตัวที่สกลนครเป็เดือน
ณัฐพงศ์ไม่อยากให้แม่ของเขาต้องเป็ห่วง เลยสั่งลูกน้องให้ปกปิดข่าวที่เขาได้รับาเ็ ไม่ให้ทางบ้านรวมถึงแฟนตัวจริงของเขารู้ เขารักษาตัวได้เพียงสามวัน ก็ต้องมาทุกข์ใจกับข่าวในหนังสือ ในนั้นพาดหัวข่าวว่า วรวรรณมีความสัมพันธ์ลับๆกับสกล ซึ่งเป็นักธุรกิจหนุ่มไฮโซ เพราะแอบเห็นสกลเข้านอกออกในบ้านสามีของวรวรรณเป็ประจำ
ณัฐพงศ์หมดความอดทนกับวรวรรณมาก เขาไม่นึกว่าเธอจะเป็ผู้หญิงแบบนี้ ถึงตัวเขาจะไม่ใช่สามีจริงๆ แต่เธอก็ไม่ยอมให้เกียรติเขาเลยสักนิด เขาอยากจะหย่าวันนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะมีเื่ติดขัดตั้งหลายอย่าง ทั้งเื่โอนกรรมสิทธ์ ทั้งเื่ที่เขาาเ็ต้องนอนโรงพยาบาล เขาเฝ้าภาวนาอยู่ทุกวันเพื่อขอให้ตัวเขาสามารถหย่าขาดกับวรวรรณได้เสียที
ลูกน้องในโรงพักพากันมาเยี่ยม และมีหมวดคนหนึ่งเห็นผู้บังคับบัญชายังคงาเ็ไม่หาย เลยแนะนำเื่งมงายให้ฟัง
“สารวัตรณัฐพงศ์ครับ ผมว่านะคุณน่าจะไปขอพรเรือนกาญจนานะครับ มีตำนานเล่าว่าพวกเราสามารถขอพรอะไรก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าพวกเราต้องทำอะไรแลกเปลี่ยนเป็เวลาสิบวัน” ผู้หมวดเล่า
“เรือนกาญจนาเป็ศาลเ้าที่ศักดิ์สิทธิ์หรอครับ” ณัฐพงศ์ถาม
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นเขาเล่าว่าถ้าคนคนนั้นมีแรงปรารถนาอันแรงกล้า เรือนกาญจนาจะปรากฏให้เห็น ซึ่งตัวเรือนจะมีขนาดเท่าบ้านคนจริงๆ อะไรทำนองนี้แหละครับ” ผู้หมวดกล่าว
“ผมไม่เชื่อเื่งมงายหรอกครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
สักพักลูกน้องของเขาก็พากันกลับ ปล่อยให้สารวัตรนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพียงคนเดียว
ในใจสารวัตรณัฐพงศ์เริ่มอยากจะขอพรเรือนกาญจนาเสียจริงๆ เขาอยากให้เื่ทุกอย่างมันเสร็จเรียบร้อย คือตัวเขาสามารถหย่าขาดกับวรวรรณและคืนดีกับนิลลณีสำเร็จ ซึ่งตอนนี้นิลลณีก็งอนเขาอยู่ เพราะว่าตัวเขายังไม่ยอมหย่าขาดเสียที
เรือนกาญจนาเห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้าของณัฐพงศ์ จึงให้อุไรปรากฏตัวให้ณัฐพงศ์เห็น
“คุณเป็ใครครับ” ณัฐพงศ์ถาม
“ฉันชื่ออุไรค่ะ เป็ผู้ดูแลเรือนกาญจนา” อุไรกล่าว
“เรือนกาญจนามีจริงๆหรอครับ” ณัฐพงศ์ยังคงไม่เชื่อ
อุไรเปิดประตูมิติเพื่อให้เขาเห็นเรือนกาญจนา จึงทำให้ณัฐพงศ์ยอมเชื่อ “แล้วคุณอยากจะขอพรมั้ยล่ะคะ”
“อยากครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“งั้นคุณต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่เล่าเื่สิ่งที่คุณประสบและเื่เกี่ยวกับเรือนกาญจนานี้กับใครเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคุณจะประสบเคราะห์อาจถึงแก่ชีวิตได้” อุไรกล่าว
“ผมสัญญาครับ” ณัฐพงศ์ยอมสัญญา
“และคุณยินยอมทำตามเงื่อนไขจนครบสิบวันมั้ยคะ” อุไรถาม
“ผมยินดีครับ ขอเพียงให้ผมได้หย่าขาดกับวรวรรณเสียที” ณัฐพงศ์กล่าว
อุไรสลับิญญาณัฐพงศ์กับกะเทยที่นอนเป็ผักอยู่เตียงข้างๆทันที
“ทำไมผมถึงมาอยู่ในร่างนี้ครับ” ณัฐพงศ์ใ
“เป็การสลับร่างชั่วคราวค่ะ ดังนั้นร่างของคุณจะกลายเป็เ้าชายนิทราเป็เวลาสิบวัน” อุไรกล่าว
“แล้วทำไมผมต้องมาอยู่ในร่างกะเทยคนนี้ด้วยครับ” ณัฐพงศ์สงสัย
“เงื่อนไขของการขอพรก็คือ คุณจะต้องอยู่ในร่างกะเทยคนนี้แล้วไปทำงานให้กับคุณวรวรรณ ยอมทำตามคำสั่งของวรวรรณทุกอย่างจนครบสิบวันค่ะ” อุไรบอกเงื่อนไข
“ในเมื่อผมเกลียดเธอมาก ทำไมต้องให้ผมไปอยู่กับเธอคนนั้นด้วยล่ะครับ แถมต้องทำตามคำสั่งเธอทุกอย่างอีก ผมอกแตกตายกันพอดี” ณัฐพงศ์กล่าว
“ขอพรทั้งที เงื่อนไขมันก็ต้องยากหน่อยสิคะ แล้วคุณจะทำตามเงื่อนไขมั้ยล่ะคะ” อุไรกล่าว
ณัฐพงศ์ตรึกตรองนานพอควร แต่เพื่อให้เขาได้หย่าขาดจากเธอแล้ว “ก็ได้ครับ ผมยินยอมทำตามเงื่อนไขของคุณ”
อุไรจึงนำทางณัฐพงศ์ในร่างกะเทยสาว ผ่านประตูมิติ เข้าไปในตัวเรือนกาญจนา และภายในตัวเรือนกลับกลายเป็บ้านของเขาเอง
“อ้าว นี่มันเป็บ้านที่กรุงเทพฯนี่ครับ” ณัฐพงศ์ใ
“ก็คุณวรวรรณอยู่ที่นี่ คุณต้องมาทำงานให้เธอที่นี่สิคะ” อุไรกล่าว
“ครับครับผมเข้าใจแล้ว” ณัฐพงศ์กล่าว
“คุณต้องแสดงเป็ณัฐภรณ์ด้วยค่ะ แสดงเป็กะเทยให้เหมือนหน่อยสิคะ” อุไรกล่าว
“อะไรนะครับ ผมต้องแสดงเป็กะเทยด้วยหรอครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“คุณวรวรรณเธอรับสมัครกะเทยนะคะ เธอไม่ยอมรับผู้ชายเข้ามาทำงานด้วยหรอกค่ะ” อุไรกล่าว
“หะ ณัฐภรณ์เข้าใจแล้วหะ” ณัฐพงศ์ยอมแสดงเป็กะเทย
อุไรหัวเราะกับความเก้ๆกังๆของณัฐพงศ์ หลังจากนั้นอุไรก็แปลงกายเป็คุณป้าอุไร
“ฉันพาหลานสาวมาสมัครงานเป็สาวใช้ค่ะ หลานฉันคนนี้เธอชื่อณัฐภรณ์ค่ะ” ป้าอุไรแนะนำตัวหลานสาว
“หน้าตาน่ารักดีนะคะ” วรวรรณกล่าวอย่างเอ็นดู
“ณัฐภรณ์ ไหว้คุณวรวรรณเขาสิ” ป้าอุไรบอกหลานกะเทย
“สวัสดีหะ คุณวรรณ” ณัฐพงศ์ต้องยอมแสดงละคร
“ฉันไว้ใจเขาได้มากแค่ไหนคะ เขาเป็คนเก็บความลับอยู่หรือเปล่า” วรวรรณถาม
“รับรองค่ะ หลานสาวคนนี้เก็บความลับอยู่แน่ๆ” ป้าอุไรกล่าว
“งั้นสัญญามาก่อนค่ะ ว่าจะต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องถามเหตุผลใดๆทั้งสิ้น และทุกอย่างต้องเก็บเป็ความลับ ห้ามแพร่งพรายให้คนอื่นรู้อย่างเด็ดขาด” วรวรรณกล่าว
“หลานรัก สัญญาสิจ้ะ” ป้าอุไรบอกหลานกะเทย
“หะ หะ หนูสัญญาหะ” ณัฐพงศ์ต้องยอมรับคำ
“งั้นได้ ฉันยินดีรับเธอเข้าทำงาน” วรวรรณกล่าว
กลายเป็ว่าณัฐพงศ์ในร่างของณัฐภรณ์ต้องทำงานให้กับวรวรรณเป็เวลาสิบวัน
*********************************************************************************************************************
ตอนจบ
วรวรรณได้จัดให้ณัฐภรณ์พักอยู่ใกล้ๆกับห้องนอนของเธอเพื่อสะดวกในการเรียกใช้งาน โดยงานแรกที่วรวรรณให้ณัฐภรณ์ทำก็คือ เธอได้สั่งให้ณัฐภรณ์เผาไดอารี่ของณัฐวุฒิทันที
ด้วยความที่ณัฐพงศ์ในร่างของณัฐภรณ์สงสัยว่าในไดอารี่ของพี่ชายต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ เขาจึงแกล้งสับเปลี่ยน โดยเก็บไดอารี่ของพี่ชายไว้ในห้องนอนของตัวเองเพื่อไว้อ่านในวันหลัง แล้วนำสมุดของณัฐพงศ์มาเผาแทน
สักพักก็มีผู้ชายแปลกหน้าติดต่อเข้าพบวรวรรณอีกแล้ว แต่เขาทำได้เพียงไปต้อนรับชายคนนั้น แล้วไปรายงานให้วรวรรณทราบ
“คุณวรรณฮะ คุณนครินทร์มาขอเข้าพบฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“อื้อ ขอบใจ” วรวรรณรีบไปพบสารวัตรทันที
*************************************
ด้วยความไม่ไว้ใจ ณัฐภรณ์รีบไปแอบฟังทันที
“เดี๋ยวนี้วรรณมีคนใช้ใหม่แล้วหรอ” นครินทร์ทัก
“จำเป็ต้องมีค่ะ เพราะส่วนใหญ่มีแต่คนของคุณแม่” วรรณกล่าว
“พี่ได้หลักฐานมาเพิ่มแล้วนะ” นครินทร์กล่าว
“ผลเป็อย่างไรบ้างคะ” วรรณกล่าวด้วยความอยากรู้
“เป็การฆาตกรรมอย่างที่วรรณคาดการณ์ไว้ ผลชันสูตรศพของณัฐวุฒิ ตรวจพบสารที่มีฤทธิ์กระตุ้นหัวใจให้ทำงานหนักจนมีผลทำให้หัวใจวายเฉียบพลันได้” นครินทร์เล่า
“แล้วใครเป็คนฆ่าณัฐวุฒิล่ะคะ” วรรณสงสัย
“พี่พยายามสืบอยู่นะ แต่ความเป็จริงวรรณควรจะบอกสามีของวรรณให้เขาช่วยสืบสิ ยังไงเขาก็เป็ตำรวจอยู่แล้ว” นครินทร์กล่าว
“หากบอกเขา ก็เท่ากับว่าต้องเปิดเผยทุกเื่สิคะ” วรรณกังวลเพราะมีบางอย่างต้องปกปิดเป็ความลับ
“นี่วรรณยังไม่บอกเขาอีกหรอ ยังไงพวกเขาก็เป็พี่น้องกันอยู่แล้ว พี่คิดว่าสามีของวรรณต้องยอมรับณัฐวุฒิได้แน่” นครินทร์กล่าว
“แต่ถ้าเขารู้ แม่เขาก็ต้องรู้ด้วย แล้วแม่เขาจะรับได้หรอคะ” วรรณก็ยังกังวล
“แล้วแต่วรรณก็แล้วกันนะ พี่ต้องกลับไปทำงานต่อก่อน มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลย” นครินทร์กล่าว
“ขอบคุณมากค่ะ พี่นครินทร์” วรรณกล่าว
แล้วนครินทร์ก็กลับไป ท่ามกลางความงงงวยของณัฐภรณ์ “เธอปกปิดอะไรกันนะ” แต่สิ่งที่เขารู้เพิ่ม ก็คือ พี่ชายเขาถูกฆาตกรรมนี่เอง “แล้วใครเป็คนฆ่ากันล่ะ"
*************************************
ในวันที่สอง ณัฐภรณ์ต้องไปต้อนรับผู้ชายแปลกหน้าอีกคนอีกแล้ว เขาเชิญชายคนนั้นให้นั่งรอ แล้วไปรายงานวรวรรณเหมือนเคย
“คุณวรรณฮะ คุณกรกชมาขอเข้าพบหะ” ณัฐภรณ์รายงาน
“ณัฐไปอยู่เป็เพื่อนฉันหน่อยนะ” วรรณกล่าว
“อ้อ ได้หะ” ณัฐภรณ์ยอมติดตามวรรณไปพบกรกช
วรวรรณเลยพาณัฐภรณ์ไปพบกรกชที่ม้านั่งข้างบ้าน
“พี่้าคุยกับวรรณเป็การส่วนตัวนะ” กรกชกล่าว
“วรรณกับณัฐไม่เคยมีความลับต่อกันค่ะ เชิญพี่กรกชว่ามาได้เลย” วรรณกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้วรรณ พี่จะบอกว่าพี่รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ว่าคุณณัฐวุฒิเขาเป็เกย์ ทำไมวรรณไม่บอกพี่ั้แ่แรก” กรกชกล่าว
“ถ้าบอกพี่แล้วยังไงหรอคะ พี่จะได้ไม่ไปข่มขืนน้องสาวของวรรณเพื่อระบายแค้นงั้นหรอคะ” วรรณกล่าวด้วยความโกรธแค้น
“ฟังพี่ก่อนนะ พี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่จากการที่พี่รับผิดชอบวิไลพรรณมาสองปีนี้ พี่ก็รู้แล้วว่าพวกเราเข้ากันไม่ได้เลย และที่สำคัญพี่ยังรักวรรณอยู่นะ” กรกชกล่าว
“สายเกินไปแล้ว วรรณมีสามีใหม่แล้วค่ะ” วรรณกล่าว
“นายณัฐพงศ์นั่นมันมีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่หรอ เห็นว่าจะหย่ากับวรรณเร็วๆนี้นี่” กรกชกล่าว
“ถึงพวกเราหย่ากัน วรรณก็ไม่อาจกลับไปคบพี่ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอเชิญพี่กลับไปได้เลยนะคะ” วรรณกล่าว
“วรรณให้โอกาสพี่บ้างสิ” กรกชเดินเข้าไปหาวรรณ
วรวรรณรีบไปหลบอยู่หลังณัฐภรณ์ทันที แล้วกล่าวว่า “พี่กลับไปเถอะ ต่อให้วรรณไม่ได้แต่งงาน วรรณก็ไม่มีวันกลับไปคบพี่อีก วรรณทำใจคบกับคนที่ทำร้ายน้องสาวของวรรณไม่ได้หรอกค่ะ”
กรกชเห็นวรรณไม่มองหน้าเขาอีก เขาเลยกลับไปแต่โดยดี
แต่ณัฐภรณ์กลับงงมากยิ่งขึ้น ในใจคิดว่า “นี่มันหมายความว่ายังไงกัน พี่ชายผมเป็เกย์หรือนี่”
สักพัก ณัฐภรณ์ก็ถูกเรียกตัวให้ไปคุยในห้องส่วนตัวของวรวรรณ
“ณัฐภรณ์ เื่นี้เป็เื่สำคัญมาก เธอต้องรับปากฉันนะว่า จะไม่แพร่งพรายเื่ที่คุณณัฐวุฒิเป็เกย์ให้ใครฟังอย่างเด็ดขาด” วรรณกล่าว
“หะ หะ หนูรับปากหะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“อื้อ ขอบใจ เพราะเื่นี้มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของคุณณัฐวุฒิเขา” วรรณอธิบาย
“หนูเข้าใจหะ” ณัฐภรณ์รับคำแต่โดยดี
*************************************
ในวันที่สาม
“ค่ะ ค่ะพี่ ตอนนี้พี่ขาดคนหรอคะ เอ่อ ได้ค่ะ”
วรวรรณโทรคุยกับใครสักคน สักพักก็วางสายไป
“วันนี้เธอไปกับฉันนะ ณัฐภรณ์” วรรณกล่าว
“ได้หะ” ณัฐภรณ์จำเป็ต้องรับคำสั่ง
วรวรรณขับรถพาณัฐภรณ์ไปแถวชานเมือง แถวนั้นมีสถานเต้นคาบาเร่ต์โชว์
“เอ่อ คุณวรรณ พาหนูมาที่นี่ทำไมฮะ” ณัฐภรณ์สงสัย
“ละครเวทีเขาขาดคน ฉันเลยจะให้เธอมาช่วยแสดงแทนน่ะ” วรรณกล่าว
“หนูแสดงไม่เป็นะฮะ” ณัฐภรณ์รีบปฎิเสธ
“เดี๋ยว เจ้ที่นี่เขาก็สอนเอง รับรองเรียนไม่ยากหรอกน่า” วรรณกล่อม
วรวรรณพาณัฐภรณ์มาหาเจ้
“อื้อ หน้าตาใช้ได้เลยนะ” เจ้สำรวจณัฐภรณ์ั้แ่หัวจรดเท้า
“นี่ เจ้พิ้งกี้ สวัสดีอาเจ้สิ ณัฐภรณ์” วรรณแนะนำ
“สวัสดีฮะ” ณัฐภรณ์ไหว้อย่างงาม
“อื้อ ไม่ต้องเกร็งนะ กันเองทั้งนั้น” เจ้แสดงความเป็กันเอง แล้วหันไปบอกวรรณ “เอ้อ วรรณ ช่วยเจ้อีกสักเื่สิ”
“ว่ามาสิเจ้” วรรณกล่าว
“พอดีว่าช่างทำผมกับนักแสดงอีกคนพากันท้องเสีย นอนโรงพยาบาล วรรณว่างมั้ย แต่งหน้านักแสดงให้หน่อยสิ” เจ้กล่าว
“ได้สิเจ้” วรรณรับคำ
“อ้าว แล้วเดี๋ยวนี้วรรณไม่ต้องไปบริหารงานให้น้องณัฐวุฒิเขาแล้วหรอ” เจ้สงสัย
“คุณแม่ของณัฐทำแทนทุกอย่างแล้วค่ะ ตอนนี้วรรณว่างแล้ว” วรรณกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย รบกวนด้วยนะวรรณ” เจ้กล่าว
วรวรรณเลยเริ่มด้วยการแต่งหน้าให้ณัฐภรณ์ก่อน ณัฐวุฒิในร่างนี้รู้สึกขัดเขินมาก เขาไม่คิดว่าจะต้องมาแต่งหน้าและแสดงละครเวทีอะไรแบบนี้เลย
“ไม่ต้องห่วงนะ รับรองฉันแต่งหน้าสวย ไม่เชื่อก็ดูรูปคุณณัฐวุฒินั่นสิ เป็ไงสวยมั้ย ฉันแต่งหน้าให้เขาเองกับมือเลยนะ” วรรณอวดฝีมือ
ณัฐภรณ์หันไปมองตามก็เห็นรูปพี่ชายที่แต่งเป็หญิงซึ่งดูสะสวยมาก “เอ่อ แล้วคุณณัฐวุฒิเขาแสดงอะไรหรอฮะ”
“ณัฐวุฒิเขาเป็นักร้อง บางครั้งก็เต้นคาบาเร่ต์บ้างเป็ครั้งคราวน่ะ ฉันว่านะ เธอมีโอกาสรุ่งเหมือนกันนะเนี่ย โครงหน้าเธอสวยดี” วรรณชม
ระหว่างที่วรวรรณแต่งหน้าให้กับณัฐภรณ์ เธอก็คุยกับเจ้ไปด้วย
“จะว่าไปฉันก็แอบเสียดายณัฐเขาเหมือนกันนะ เขาแสดงดีมากเลย ถึงเขาจะสามารถทำตามที่ฝันได้เป็ครั้งคราว แต่เขาก็ต้องอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้อย่างเต็มที่” เจ้กล่าวถึงณัฐวุฒิ
“ฉันก็สงสารเขาเหมือนกันค่ะ แม้ฉันจะช่วยปกปิดให้เขา แต่เขาก็ต้องคอยระแวง กลัวว่าจะมีคนรู้ความลับของเขาตลอดเวลา” วรรณกล่าว
“เขาไม่น่าอายุสั้นแบบนี้ เพิ่งจะเห็นหน้ากันไม่นาน ก็ได้ยินข่าวการเสียชีวิตเสียแล้ว” เจ้กล่าว
“ก่อนเสียชีวิตเขามาที่นี่หรอคะ เขาได้บอกอะไรกับเจ้บ้างมั้ย” วรรณกำลังตามสืบ
“ก็มีปรับทุกข์บ้าง เห็นบอกว่าแฟนที่เป็ผู้ชายของเขาแอบมีชู้เป็ผู้หญิงน่ะ” เจ้เล่า
“ทำไมณัฐไม่ยอมบอกฉันบ้างเลยคะ” วรรณบ่น
“เขาคงไม่อยากให้เธอเป็ห่วงมั้ง เห็นว่า่นั้นเธอก็อุตส่าห์ไปติดต่อธุรกิจที่จีนให้” เจ้กล่าว
“แล้วเจ้รู้จักผู้หญิงคนนั้นมั้ยคะ” วรรณกล่าว
“เจ้ไม่รู้หรอก แต่ในไดอารี่ของณัฐน่าจะมีเขียนไว้” เจ้แนะนำให้ไปอ่านไดอารี่
“อ้าวซวยแล้ว วรรณได้ทำการเผาเรียบร้อยแล้วค่ะ” วรรณใเพราะเธอให้ณัฐภรณ์เผาให้
“อ้าว ไปเผาทำไมล่ะ” เจ้สงสัย
“วรรณกลัวจะมีคนรู้ความลับที่ณัฐเขาเป็เกย์ค่ะ” วรรณกล่าว
“อย่างนี้นี่เอง งั้นก็คงไม่รู้แล้วล่ะ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร แต่เห็นว่าเป็คนที่คนในครอบครัวเขารู้จักเสียด้วย” เจ้กล่าว
“เอ่อ คุณวรรณฮะ กรุณามองหน้าหนูด้วยหะ ลิปสติกจะจิ้มตาหนูแล้วนะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“อ้อๆ โทษที แต่งอีกนิดนะ ใกล้เสร็จแล้ว ติดขนตาปลอมอีกหน่อยนะ” วรรณหันมาสนใจณัฐภรณ์ทันที
“อื้อ สวยๆ วรรณนี่ฝีมือไม่ตกเลยนะ” เจ้ชม
“เจ้พาตัวณัฐภรณ์ไปเรียนการแสดงได้เลยค่ะ เดี๋ยววรรณแต่งหน้าให้คนอื่นเอง” วรรณกล่าว
“ขอบใจจ้ะ วรรณ” เจ้พาตัวณัฐภรณ์ไปเรียนการแสดงหลักสูตรเร่งลัด
ณัฐภรณ์ต้องทั้งเต้น ทั้งเป็ตัวประกอบในละครเวที จนกระทั่งเลิกงานตอนเที่ยงคืนพอดี
“เป็ไงบ้าง ณัฐภรณ์ชอบมั้ย” วรรณถาม
“เอ่อ คุณวรรณฮะ หนูไม่ค่อยถนัดจริงๆ ขอแค่วันนี้วันเดียวนะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“อื้อ ก็ได้ อะนี่ ค่าตอบแทนของเธอนะ” วรรณยื่นเงินให้ณัฐภรณ์
“ขอบคุณฮะ” ณัฐภรณ์ต้องรับเงินเพื่อไมให้วรรณสงสัย
วรวรรณพาณัฐภรณ์กลับบ้านทันที ทั้งสองพากันเหน็ดเหนื่อยกับงานแสดงโชว์
*************************************
ในวันที่สี่ ณัฐภรณ์ต้องไปต้อนรับผู้ชายแปลกหน้าอีกคน เขาเชิญชายคนนั้นให้นั่งรอ แล้วไปรายงานวรวรรณเหมือนเคย
“คุณวรรณฮะ คุณสกลมาขอเข้าพบหะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“คราวนี้ณัฐใช้มือถือถ่ายวีดีโอเก็บไว้ด้วยนะ และแอบให้ดีล่ะ อย่าให้สกลเขาจับได้” วรรณกล่าว
“ได้หะ” ณัฐภรณ์รับคำ
“นายมาทำไมที่นี่ไม่ทราบ” วรรณกล่าว
“เธอก็รู้นี่ ว่าฉันเป็แฟนตัวจริงของณัฐวุฒิ จริงๆเขาก็ต้องให้อะไรฉันบ้างสิ” สกลกล่าว
“นายบริหารธุรกิจล่ม ก็เลยมาหวังปอกลอกณัฐวุฒิสินะ” วรรณกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
“อย่าว่าอย่างนั้นสิ ฉันทำให้เขามีความสุขนะ เขาก็ต้องให้อะไรตอบแทนฉันบ้าง” สกลกล่าว
“แต่นายก็ยังเป็ชู้กับผู้หญิงด้วยนี่ นายทำให้เขาเจ็บไม่ใช่หรอ” วรรณกล่าว
“ผู้หญิงคนนั้นก็แค่คนชั่วคราวน่ะ” สกลกล่าว
“แน่ใจหรอสกล นายกับเธอรวมหัวกันฆ่าณัฐวุฒิใช่มั้ยล่ะ” วรรณกล่าว
“เฮ้ย อย่าปรักปรำกันสิ วรรณ ยังไงฉันกับณัฐวุฒิก็รักกันนะ ฉันจะไปทำเขาลงได้ยังไง” สกลกล่าว
“แต่นายทำทุกอย่างเพื่อเงินอยู่แล้วนี่ นายเรียกร้องจากณัฐวุฒิมามากแล้วด้วย” วรรณกล่าว
“ได้ข่าวว่าเธอ้าปกปิดเื่ที่ณัฐวุฒิเป็เกย์ไม่ใช่หรอ ถ้าไม่อยากให้เื่นี้แพร่กระจาย เธอก็จ่ายฉันมาดีกว่าน่า” สกลเจรจา
“ถึงฉันจ่ายนาย สักวันนายก็เปิดเผยมันอยู่ดีนี่ แต่จะว่าไปถ้านายเปิดเผย นายก็จะเสียชื่อเสียงไปด้วย” วรรณกล่าว
“แล้วเื่อะไรฉันจะเปิดเผยว่าฉันคบกับณัฐวุฒิ ความเป็จริงมีคลิปณัฐกับชายคนอื่นตั้งเยอะแยะ” สกลกล่าว
“หมายความว่ายังไง นี่นายจงใจถ่ายคลิปงั้นหรอ” วรรณกล่าว
“ก็แค่เล่นสนุกเท่านั้น แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็ประโยชน์ในตอนนี้” สกลกล่าว
“นาย้าเท่าไหร่” วรรณรีบถาม
“สิบล้าน” สกลกล่าว
“ฉันให้นายได้แค่ห้าล้าน ฉันมีแค่นี้” วรรณกล่าว
“งั้นก็ได้ ห้าล้านก็ห้าล้าน” สกลกลัวไม่ได้อะไรเลย
“นายเอาคลิปทั้งหมดมาให้ฉันก่อน ฉันถึงจะโอนเงินให้” วรรณกล่าว
“ก็ได้ งั้นมะรืนฉันค่อยมาหาเธอใหม่ก็แล้วกัน” สกลกล่าวพร้อมบอกลา “กลับก่อนนะครับ คุณผู้หญิง”
สกลกลับไปอย่างสบายใจ
หลังจากสกลกลับไปแล้ว วรรณรีบติดต่อพ่อทันที
“พ่อคะ หนูมีเื่ขอความช่วยเหลือค่ะ” วรรณกล่าว
“ว่ามาสิลูก” พ่อยินดีรับฟัง
“ลูก้าสืบประวัติของสกล และผู้หญิงที่สกลคบค่ะ” วรรณกล่าว
“สกลที่เป็ข่าวกับลูกในหนังสือพิมพ์ใช่มั้ย” พ่อกล่าว
“ใช่ค่ะพ่อ” วรรณกล่าว
“ได้ เดี๋ยวพ่อจัดการให้” พ่อกล่าว
“เอ่อ ลูก้ายืมเงินห้าล้านค่ะ ลูกจะกลับไปทำงานชดใช้ให้พ่อเร็วๆนี้นะคะพ่อ” วรรณกล่าว
“ได้สิลูก เดี๋ยวพ่อโอนให้นะ” พ่อรับคำ
“ขอบคุณนะคะพ่อ ที่พ่อไม่ถามหนูและยอมเชื่อใจหนู” วรรณกล่าวอย่างซึ้งใจ
“พ่อไม่รู้หรอกนะว่าลูกจะทำอะไร แต่พ่อขอให้ลูกระวังตัวและรักษาตัวให้ดีด้วย” พ่อเตือน
“ค่ะพ่อ” วรรณรับคำ
*************************************
“เอ่อ คุณวรรณฮะ ทำไมคุณจะต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย ทำไมไม่ยอมเปิดเผยเื่ของณัฐวุฒิไปเลย ปล่อยให้นายสกลมาแบล็คเมล์แบบนี้มันจะดีหรอ” ณัฐภรณ์กล่าว
“คุณแม่ของณัฐวุฒิเป็โรคหัวใจน่ะ เธอไม่ชอบพวกกะเทย ณัฐวุฒิเลยต้องปกปิดตัวตนเพื่อรักษาชีวิตแม่ของเขาไว้” วรรณกล่าว
“อะไรนะฮะ คุณณิษณาเป็โรคหัวใจ” ณัฐภรณ์ใ
“เื่นี้ก็ห้ามแพร่งพรายเหมือนกัน” วรรณกล่าว
“ทำไมครอบครัวนี้มีความลับเยอะจริงๆ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ฉันจึงจำเป็ต้องหาคนที่ไว้ใจได้ไง ซึ่งฉันก็ยอมรับนะว่าฉันไว้ใจเธอ หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง” วรรณพูดดักคอ
“หะ คุณวรรณ” ณัฐภรณ์กล่าว
*************************************
ในวันที่ห้า วรวรรณต้องไปช่วยแม่สามีที่บริษัท เพราะมีหลายเื่ที่เธอต้องอธิบายงานให้คุณแม่ฟัง ดังนั้นณัฐภรณ์จึงว่าง เขาจึงนั่งอ่านไดอารี่ที่ขโมยมาได้ในห้องเพียงคนเดียว
‘ฉันโชคดีมากที่มีเพื่อนชื่อวรวรรณ แม่ฉันจะบังคับให้ฉันแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอคนนั้นไม่ได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฉันเลยไปปรึกษากับวรรณ ซึ่งในตอนนั้นเธอกำลังผิดหวังในตัวของกรกช เพราะเขาแอบคบซ้อน นอกจากเธอแล้วเขายังคบวิไลพรรณ น้องสาวแท้ๆของวรรณด้วย ดังนั้นวรรณจึงตัดสินใจเป็แฟนหลอกๆของฉัน เพื่อไม่ให้ผู้หญิงที่แม่หามาทุกข์ใจจนตาย ฉันกับวรรณตกลงแต่งงานกัน และอยู่ด้วยกันฉันเพื่อนรัก คอยร่วมทุกข์ร่วมสุข แม้ว่าฉันจะมีแฟนชื่อสกลอีกคน เธอก็ยินดีช่วยปกปิดให้ โดยเธอบอกว่าเธอเข้าใจฉัน เธอบอกฉันว่า ชีวิตนี้แสนสั้น อะไรที่ทำแล้วมีความสุขและไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็ทำไปเถอะ’
‘ฉันยอมรับว่าฉันมีความสุขมาก แต่ทว่าใน่ที่วรรณไปจีนเพื่อติดต่อธุรกิจ ฉันก็ได้รู้ความจริงแล้วว่าสกลมีผู้หญิงอีกคน เขาแอบคบกับนิลลณี แฟนของณัฐพงศ์ ฉันทั้งสงสารตัวเองและสงสารน้องชาย พวกเราสองพี่น้องถูกคู่รักคู่นี้สวมเขาให้ ฉันอุตส่าห์มอบทุกสิ่งให้สกล แต่เขาไม่เคยซาบซึ้งในตัวฉันเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างยังให้แฟนตัวเองไปหลอกลวงณัฐพงศ์อีก นี่พวกเขาจะปอกลอกครอบครัวพวกเราไปถึงไหนกันนะ’
‘ดังนั้นในวันนี้ฉันจึงตัดสินใจติดต่อทนายเพื่อเขียนพินัยกรรม ฉันจำเป็ต้องปกป้องน้องชายตัวเอง เพื่อไม่ให้น้องชายไปแต่งงานกับนิลลณี ฉันจึงจำเป็ต้องบังคับให้เขาแต่งงานกับเพื่อนรักของฉัน ฉันแอบเชื่อว่าวรวรรณต้องทำให้ณัฐพงศ์รักเธอได้แน่ ถ้าตัวฉันเป็ผู้ชายแท้ๆฉันก็คงหลงรักวรรณไปแล้ว ช่างน่าเสียดายจริงๆ แต่ฉันจะบังคับให้เธอเป็น้องสะใภ้ฉันให้ได้ วรวรรณ’
‘วรรณ หากเธอได้เห็นถ้อยคำในไดอารี่ คิดว่าถึงตอนนั้นฉันคงไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ฉันคงถูกคู่รักอันตรายคู่นี้รวมหัวกันฆ่าฉันในสักวัน ตัวเธอเองก็ต้องระวังตัวด้วย เพราะมันก็มีแผนจะฆ่าเธอเช่นกัน ถึงแม้เธอจะเป็ถึงลูกสาวเ้าพ่อก็เถอะ รักษาตัวด้วยนะ เพื่อนรัก’
ณัฐภรณ์ถึงกับอึ้งที่นิลลณี คนรักของเขาเป็แฟนของสกล ทั้งคู่รวมหัวกันหลอกลวงเขามาโดยตลอด และโดยแท้จริงแล้ววรวรรณพยายามช่วยเหลือพี่ชายมาโดยตลอด เธอคอยดูแลพี่ชายในฐานะเพื่อนเป็อย่างดี แต่เขากลับอคติต่อเธอ หาว่าเธอคบผู้ชายหลายคนพร้อมกัน เขารู้สึกอยากขอโทษวรวรรณอย่างมาก
วรวรรณกลับมาบ้านด้วยอาการเหนื่อยล้า
“เมื่อยจังเลย นวดให้หน่อยสิณัฐภรณ์” วรรณกล่าว
ณัฐภรณ์จำต้องนวดให้เธอ
“โอ๊ย มือหนักจังเลย เบาๆหน่อยนะ ตรงไหล่อีกนิด” “อื้อ อื้อ อย่างนั้นแหละ ดีมาก นวดเก่งจริงๆ ณัฐภรณ์นี่” “อย่างนี้ต้องให้รางวัล ฉันซื้อชุดน่ารักๆให้เธอด้วยนะ เดี๋ยวไปลองด้วยกันในห้องก็แล้วกัน” วรรณกล่าว
ณัฐพงศ์ในร่างของณัฐภรณ์นั้นไม่ชอบแต่งเป็ผู้หญิงเลย แต่ก็ต้องแสดงละครว่าชอบมาก
“น่ารักมากเลย ณัฐภรณ์ แต่งหน้าอีกหน่อยนะ ต้องสวยแน่ๆ มาฉันแต่งให้” วรรณสนุกกับการแต่งตัวให้ณัฐภรณ์
ณัฐภรณ์อยากจะร้องไห้เสียจริงๆ ต้องทำเป็มีความสุขที่ได้แต่งเป็ผู้หญิง และวรวรรณก็ดูจะมีความสุขที่ได้แต่งหน้าทำผมให้เขาเสียด้วย
*************************************
ในวันที่หก นิลลณีมาหาวรวรรณที่บ้าน
“เอ่อ คุณมาหาใครหรอฮะ” ณัฐภรณ์แกล้งถาม
“ฉันมาหาวรวรรณเขาน่ะ” นิลลณีกล่าว
“ไหนว่าคุณเป็แฟนของคุณณัฐพงศ์ คุณไม่ได้มาหาเขาหรอฮะ” ณัฐภรณ์ถาม
“เอ๊ะ นี่มันเื่ของเ้านาย ใครใช้ให้ขี้ข้าอย่างเธอมาสอดกันล่ะเนี่ย” นิลลณีรีบว่ากลบเกลื่อน
“ขอโทษฮะ จะรีบไปรายงานคุณวรรณให้เดี๋ยวนี้หะ” ณัฐภรณ์กล่าว
ณัฐภรณ์รีบไปรายงานคุณวรรณทันที วรรณเลยรีบตามณัฐภรณ์ไปพบนิลลณี
“ฉันยังติดต่อณัฐพงศ์ไม่ได้ เลยยังไม่ได้คุยกับเขาเื่หย่า” วรรณเข้าใจผิด
“ฉันไม่ได้จะมาคุยกับเธอเื่ของเขา ฉันมารับเงินห้าล้านแทนสกล” นิลลณีกล่าว
“เธอเกี่ยวอะไรกับสกล หรือว่าเธอเป็แฟนเขา” วรรณถาม
“อย่าถามมาก รีบเอาเงินมา ฉันจะได้เอาคลิปวีดีโอให้เธอ” นิลลณีกล่าว
“ฉันไม่ให้เงินใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ถ้าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับสกล ฉันก็จะไม่ยอมนำเงินมาให้เธอ” วรรณกล่าว
“ใช่ ฉันเป็เมียของสกล พอใจหรือยัง” นิลลณีกล่าว
“แล้วคุณณัฐพงศ์ล่ะ เธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน” วรรณสงสัย
“ก็เขาอยากโง่มารักฉันเอง มันช่วยไม่ได้” นิลลณีกล่าวอย่างไม่ใยดี
“เธอเอาความรู้สึกของผู้อื่นมาล้อเล่นได้ยังไงน่ะ นิลลณี” วรรณต่อว่า
“โทษทีนะ ถึงเธอบอกกับณัฐพงศ์ เขาก็ไม่ยอมเชื่อเธอหรอก เพราะเขาเกลียดเธออย่างกับกิ้งกือไส้เดือน” นิลลณีกล่าว
“เื่นั้นช่างเถอะ เอาคลิปมาให้ดูสิ” วรรณเปลี่ยนเื่
“อื้อ นี่ไงล่ะ” นิลลณีกล่าว
วรวรรณดูคลิปทุกคลิป แล้วว่า “แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่า เธอไม่มีเก็บไว้อีก”
“ฉันมีแค่นี้แหละ จะมีเก็บไว้ที่ไหนอีกล่ะ” นิลลณีกล่าว
“งั้นให้คนของฉันจับเธอเป็ตัวประกันจะดีกว่า ไหนๆเธอก็เป็ถึงเมียของสกล ยังไงเขาก็ต้องยอมบอกว่ามีคลิปที่ไหนอีกอยู่แล้ว” วรรณกล่าว
“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ นี่เธอเล่นตุกติกงั้นหรอ งั้นพวกเราได้เห็นดีกัน” “ไม่นะ ปล่อย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” นิลลณีถูกจับกุมตัว
วรรณแอบเรียกลูกน้องของพ่อมา เพื่อให้จับกุมตัวสกล แต่ในเมื่อเขาส่งตัวนิลลณีซึ่งผิดแผน ดังนั้นเธอจึงจับนิลลณีแทน
วรรณเรียกตัวณัฐภรณ์ทันที “วันนี้เธอจะต้องตามไปคุมลูกน้องของพ่อฉัน เธอจะต้องบังคับให้สกลทำลายคลิปในมือเขาทั้งหมด เธอทำได้ใช่มั้ย”
“ทำได้หะ” ณัฐภรณ์รับคำ
“ดีมาก งั้นฉันไปล่ะ” วรรณกล่าว
“คุณจะไปไหนหรอฮะ” ณัฐภรณ์สงสัย
“ฉันต้องไปดูกล้องวงจรปิดน่ะ พี่นครินทร์แจ้งมาแล้วว่าพบกล้องวงจรปิดก่อนที่คุณณัฐวุฒิจะเสียชีวิต ฉันไปก่อนนะ” วรรณกล่าว
ดังนั้นณัฐภรณ์จึงคุมตัวนิลลณีด้วยตัวเอง และเขาก็สามารถบังคับให้สกลยินยอมทำลายคลิปวีดีโอของพี่ชายทั้งหมด ทั้งนี้เขาได้เห็นแล้วว่านิลลณีและสกลรักกันมากแค่ไหน และตัวเขาล่ะเป็ตัวอะไร ทำไมถึงยอมให้คู่รักคู่นี้มาหลอกเสียได้
ทางด้านวรวรรณได้เห็นแล้วว่า สกลและนิลลณีรวมหัวกันฆ่าณัฐวุฒิ พวกเขาฉีดสารอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นณัฐวุฒิก็มีอาการแน่นหน้าอก ณัฐวุฒิเสียชีวิตทันที นี่จึงเป็หลักฐานสำคัญและสามารถออกหมายจับคู่รักคู่นี้ได้ เธอจึงรีบโทรหาณัฐภรณ์ทันที
“อะไรนะฮะ คู่รักคู่นั้นรวมหัวกันฆ่าคุณณัฐวุฒิหรอฮะ” ณัฐภรณ์ใ
“ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหนแล้ว” วรรณถาม
“หนูเผลอปล่อยเขาทั้งคู่ไปแล้วหะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“บ้าจริง คงต้องให้ตำรวจตามล่าพวกเขาแล้วล่ะ งั้นเท่านี้ก่อนนะ” วรรณกล่าว
*************************************
วันที่เจ็ด วรวรรณพาณัฐภรณ์ไปทำบุญที่วัดเพื่ออุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับณัฐวุฒิ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พากันไปที่ท่าน้ำแม่น้ำเ้าพระยา ซึ่งเป็บริเวณที่เธอเคยไปลอยอังคาร สักพักวรวรรณก็แสดงความอ่อนแอให้ณัฐภรณ์เห็น เธอกอดณัฐภรณ์ร้องไห้อย่างไม่อาย
“ไม่เป็ไรนะฮะ คุณณัฐวุฒิเขาไปสู่สุคติแล้ว” ณัฐภรณ์ปลอบ
“ถ้าฉันไม่ไปจีน ฉันก็จะสามารถปกป้องชีวิตของเขาได้ ไม่น่าเลย” วรรณกล่าวสะอึกสะอื้น
“ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าหรอกฮะ ว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้น หักห้ามใจเถอะนะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ขอบใจมากที่เธอปลอบฉัน พวกเราไปทานข้าวเที่ยงกันเถอะ” วรรณกล่าว
วรวรรณเลี้ยงข้าวเหนียวส้มตำข้างทาง
“เอ่อคุณวรรณฮะ คิดยังไงถึงมากินที่นี่” ณัฐภรณ์สงสัย
“รู้มั้ย ณัฐวุฒิเขาชอบมากเลยนะ ฉันก็เลยคิดว่าเธอน่าจะคอเดียวกันกับเขาน่ะ” วรรณกล่าว
“อ่อ งั้นหรอฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
หลังจากนั้น วรวรรณก็พาณัฐภรณ์ไปสำนักงานเขต
“เอ่อ คุณมาที่นี่ทำไมฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ฉันจะไปขอใบหย่าน่ะ” วรรณกล่าว
“ทำไมไม่รอให้คุณณัฐพงศ์กลับมาก่อนแล้วค่อยไปหย่าพร้อมกันล่ะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“อีกสี่วันฉันจะเดินทางกลับบ้านแล้วล่ะ ฉันจะทิ้งใบหย่าให้กับเขาน่ะ” วรรณกล่าว
“คุณจะไม่ล่ำลาเขาก่อนหรอฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ก็ในเมื่อเขาเกลียดฉันยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน ไม่เห็นหน้ากันยังจะดีกว่า” วรรณกล่าว
*************************************
ในวันที่แปด ความลับไม่มีในโลก สกลได้แอบส่งคลิปของณัฐวุฒิที่มีความสัมพันธ์กับชายคนหนึ่ง ไปให้กับแม่ของณัฐวุฒิ ทำให้แม่ของเขาถึงกับช็อกและมีอาการของโรคหัวใจกำเริบ ยังดีที่ลูกน้องส่งตัวณิษณาเข้าโรงพยาบาลทันเวลา ทำให้ช่วยเธอได้ทัน
วรวรรณกับณัฐภรณ์รีบมาที่โรงพยาบาลทันที วรวรรณรู้สึกผิดมาก เธอเลยคอยเฝ้าอาการของแม่สามีเกือบจะตลอดเวลา โดยมีณัฐภรณ์อยู่เป็เพื่อน
จนกระทั่งกลางดึก ณิษณา แม่สามีของวรรณฟื้นขึ้นมา “มันเป็ความจริงหรอวรรณ ลูกชายแม่เป็กะเทย นี่พวกเธอรวมหัวกันหลอกแม่มานานแค่ไหนแล้ว ห๊า”
“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ หนูรู้มานานแล้ว หนูรู้จักเขาั้แ่สมัยมัธยมแล้วค่ะ เขาบอกหนูว่าเขากลัวคุณแม่มีอาการโรคหัวใจกำเริบ เลยจำเป็ต้องปิดคุณแม่ค่ะ” วรรณยอมเล่า
“ในเมื่อเธอรู้อยู่แล้ว ทำไมถึงกล้าแต่งงานกับเขาอีก” แม่สามีถาม
“หนูกับเขา้าปกป้องผู้หญิงคนที่คุณแม่เป็คนหามาให้ค่ะ ถ้าเธอคนนั้นรู้ภายหลัง เธอต้องทุกข์ใจมากแน่” วรรณอธิบาย
“แล้วทำไมตัวเธอเองจะต้องมาเสียสละตัวเองอะไรขนาดนี้ จะว่าเธอ้าสมบัติก็ไม่ใช่ เพราะแม่ได้แอบสืบประวัติของเธอมาแล้ว เธอเป็ถึงลูกสาวเ้าพ่อ ซึ่งมีเงินทองมากมายอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องมาฮุบบริษัทของณัฐวุฒิเลย” แม่สามีสงสัย
“ความจริงแล้วณัฐวุฒิมีพระคุณช่วยชีวิตหนูไว้ค่ะ เขาช่วยหนูจากการจมน้ำ หนูเลยตอบแทนบุญคุณด้วยวิธีนี้ เพราะยังไงหนูก็ไม่อยากมีครอบครัวอยู่แล้ว” วรรณเล่า
“ยังมีอีกเื่ เธอ้าเสียสละคนรักให้น้องสาวด้วยนี่ ฉันสืบมาหมดแล้ว” แม่สามีกล่าว
“เื่นั้นก็มีส่วนค่ะ แต่หนูไม่ชอบคนคบซ้อน ไม่มีความจริงใจต่อกัน” วรรณกล่าว
“ถึงว่าลูกชายฉันถึงบังคับให้เธอแต่งงานกับณัฐพงศ์ เพราะอยากให้น้องชายมีภรรยาที่ดีอย่างเธอนี่เอง” แม่กล่าว
“แต่หนูได้ทิ้งใบหย่าให้เขาแล้วค่ะ ยังไงหนูก็ต้องปล่อยให้เขาเป็อิสระ” วรรณกล่าว
“แล้วเธอจะไปเมื่อไหร่ เธอไม่คิดจะลาเขาบ้างเลยหรอ” แม่กล่าว
“หนูกับเขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลย ดังนั้นไม่จำเป็ต้องรอเห็นหน้าเขาหรอกค่ะ” วรรณกล่าว
“ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว แม่คงห้ามอะไรเธอไม่ได้แล้วล่ะ” แม่กล่าว
“ทำใจให้สบายนะคะ ถึงณัฐวุฒิจะเป็เพศที่สาม แต่เขาก็เป็คนดี เขาเป็ลูกที่ดีมาตลอดเลยนะคะ หนูเป็พยานได้” วรรณยืนยัน
“อื้อ ก็ต้องให้เวลาแม่ทำใจบ้าง ตอนนี้แม่้าพบณัฐพงศ์มากเลย เธอช่วยติดต่อเขาให้มาพบแม่ได้มั้ย” แม่สามีกล่าว
“หนูจะพยายามนะคะ” วรรณกล่าว
ณัฐพงศ์ได้ฟังทุกถ้อยคำที่แม่และลูกสะใภ้คุยกัน แต่เขายังแสดงตัวตอนนี้ไม่ได้ เพราะเขายังอยู่ในร่างของณัฐภรณ์
ประมาณเที่ยงคืน วรวรรณสั่งให้ณัฐภรณ์กลับไปเอาเสื้อผ้ารวมทั้งชุดชั้นในของเธอมาให้ด้วย เพราะเธอไม่อยากทิ้งแม่ไปไหน อีกอย่างณัฐภรณ์ก็เป็หญิงสาวเหมือนกัน ก็เลยไม่ถือ
“เอ่อ มันจะดีหรอฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ก็เราเป็ผู้หญิงเหมือนกันนี่ เธอจะอายอะไร” วรรณกล่าว
“งั้นก็ได้หะ เดี๋ยวหนูไปนำมาให้” ณัฐภรณ์รับคำ
ณัฐภรณ์ก็เลยจำเป็ต้องกลับไปเอาเสื้อผ้าและชั้นในมาให้ภรรยาตัวเอง เขาเลยคิดว่ายังไงวรรณก็เป็เมียเขา คงไม่เป็ไรหรอก
แต่พอณัฐภรณ์กลับไปที่บ้านและเข้าไปในห้องของวรรณ เขากลับพบเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เขาเข้าไปในห้องของวรรณทั้งๆที่ยังไม่เปิดไฟ กรกชล็อคตัวโปะยาสลบ แต่ทว่ากรกชจับผิดตัว เพราะเข้าใจผิดคิดว่าณัฐภรณ์คือวรรณ
กรกชอุ้มณัฐภรณ์ซึ่งหนักกว่าปกติไปไว้ในกระโปรงหลังรถ โดยที่ยังไม่มองหน้าของคนที่อุ้มมา
พอถึงบ้านร้างเท่านั้นแหละ ณัฐภรณ์ที่รู้สึกตัวก่อน เขาสามารถใช้มีดพกตัดเชือกสำเร็จและรอจังหวะที่กรกชเปิดกระโปรงหลังรถเท่านั้น เมื่อกรกชเปิดมาเห็นณัฐภรณ์ก็ใจนอึ้ง ทำให้ณัฐภรณ์มีโอกาสโจมตีกรกชจนหมอบราบคาบ เขาพากรกชส่งตำรวจ แต่วิไลพรรณออกมาปกป้องสามี หาว่าณัฐภรณ์ทำร้ายร่างกายสามีของเธอ
นครินทร์ซึ่งเป็สารวัตรสน. นี้ เขาเลยรีบติดต่อวรรณทันที เพราะเขาจดจำณัฐภรณ์ได้
“ว่าไงคะ สารวัตร” วรรณกล่าว
“ณัฐภรณ์มีเื่กับกรกชที่สน. พี่น่ะ รีบมาด่วนเลยนะ” นครินทร์กล่าว
“ค่ะ ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้” วรรณกล่าว
วรรณจึงรีบติดต่อพยาบาล เธอฝากให้พยาบาลดูแลแม่อย่างใกล้ชิด พร้อมกับมอบเบอร์โทรให้ ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบติดต่อเธอได้ทุกเมื่อ
วรรณรีบเดินทางไปสน. นั้นทันที เมื่อมาถึง วิไลพรรณรีบดักหน้าเธอไว้
“ที่แท้ กะเทยคนนี้ก็เป็คนของพี่ พี่ไหว้วานให้เธอไปทำร้ายกรกชใช่มั้ย ดูสิสามีฉันสะบักสะบอมหมดทั้งตัวแล้ว” วิไลพรรณกล่าว
วรรณไม่สนใจน้องสาว เพราะเธอรู้จักนิสัยของน้องและกรกชดี เธอรีบเข้าไปกอดณัฐภรณ์ทันที จนเขาใเพราะเขาคิดว่าวรรณอาจจะเชื่อน้องสาวตัวเอง
“ไม่เป็อะไรใช่มั้ยณัฐภรณ์ าเ็ตรงไหนมั้ย” วรรณกล่าว
“หนูไม่เป็อะไรหะ แต่คุณวรรณยอมเชื่อหนูหรอฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ก็ฉันสั่งให้เธอไปเอาเสื้อผ้าให้ฉัน ฉันก็เลยเดาว่ากรกชน่าจะจับเธอที่ห้องของฉัน และเข้าใจว่าเธอเป็ฉัน เธอก็คงแค่ป้องกันตัวเท่านั้นใช่มั้ย เขาถึงมีสภาพตามที่เห็น” วรรณกล่าว
“แม่นซะยิ่งกว่าตาเห็นเลยนะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“พี่เข้าข้างคนของพี่น่ะ” วิไลพรรณกล่าวอย่างเอาเื่
“เธอก็เข้าข้างสามีไม่ใช่หรอ เอาล่ะพี่ี้เีเถียงแล้ว พี่ตั้งกล้องวงจรปิดไว้ที่บ้านของพี่ หากพวกเราไปดูกันตอนนี้ ก็จะรู้ทันทีว่าใครถูกใครผิด ถึงคราวนั้นฉันจะเอาเื่จนถึงที่สุด ว่าไง จะยอมความหรือรอดูกล้องวงจรปิดด้วยกัน” วรรณกล่าว
“ยอมความครับ ยอมความ พวกเรากลับกันเถอะวิไลพรรณ ผมสะบักสะบอมทั้งตัวเลย ทำแผลให้ผมหน่อยนะครับ” กรกชกล่าว
วิไลพรรณเป็คนหลงสามีมาก เธอเลยยอมความและกลับไปกับสามีแต่โดยดี
“เอ่อ คุณวรรณฮะ พวกเรามีกล้องวงจรปิดด้วยหรอฮะ” ณัฐภรณ์สงสัย
“มีซะที่ไหนล่ะ มันเป็วิธีทางจิตวิทยา พวกเรารีบกลับกันเถอะ ฉันเป็ห่วงคุณแม่” วรรณกล่าว
“หะ หะ” ณัฐภรณ์รับคำ
ณัฐภรณ์นึกชื่นชมวรรณที่เธอไม่ได้เข้าข้างน้องสาวตัวเอง และยอมเชื่อใจเขา ทั้งๆที่เธอกับเขาก็ไม่ใช่ญาติสนิทมิตรสหายอะไร
“ทำไมคุณถึงยอมเชื่อหนูล่ะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“เธอมีแววตาเหมือนกับณัฐวุฒิน่ะสิ ณัฐวุฒิเป็คนไม่ชอบโกหก ยกเว้นเื่ที่เขาเป็เกย์นี่แหละ มันเป็การโกหกเพราะจำเป็” วรรณกล่าว
“แต่ในเมื่อคุณกรกชเป็แฟนเก่าคุณ ทำไมคุณไม่เชื่อเขาล่ะฮะ” ณัฐภรณ์กล่าว
“กรกชเขามีสองหน้ามาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันี้เีมองหน้าเขาเพราะคาดเดายาก ก็เลยเลือกที่จะไม่มอง ตัดสินใจตามประสบการณ์และนิสัยของเขาไปเลย และสำหรับเธอ แม้จะเจอแค่ 8 วัน แต่เธอก็มีแววตาของคนจริงใจ” วรรณกล่าว
หลังจากคุยจบ วรรณซึ่งมารถแท็กซี่ ก็เลยให้นครินทร์ไปส่งเธอกับณัฐภรณ์ที่บ้าน
ณัฐภรณ์เห็นวรรณคุยกับนครินทร์อย่างสนิทสนม เขาก็เริ่มหึงโดยไม่รู้ตัว
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะสารวัตร” วรรณกล่าว
“ผมยินดีช่วยคุณนะวรรณ ผมไปก่อนล่ะ” นคินทร์กล่าว
วรรณกอดคอณัฐภรณ์เข้าบ้านอย่างสนิทสนม จนณัฐภรณ์แอบยิ้ม แต่ก็ไม่ลืมที่จะถาม
“คุณกับสารวัตรเป็อะไรกันหรอฮะ ทำไมสารวัตรถึงยอมช่วยคุณ” ณัฐภรณ์กล่าว
“ฉันเคยช่วยภรรยาและลูกชายเขาน่ะ เขาก็เลยแค่ตอบแทนบุญคุณเท่านั้น” วรรณกล่าว
พอได้ยินว่าสารวัตรมีภรรยาและลูกแล้ว ณัฐภรณ์ก็ยิ้มไม่หุบ
“พวกเรารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเจอกันด้านล่างนะ เดี๋ยวจะได้รีบไปเฝ้าคุณแม่ด้วยกัน” วรรณกล่าว
“รับทราบหะ” ณัฐภรณ์กล่าว
แม้จะเป็เวลาตีหนึ่ง แต่วรรณกับณัฐภรณ์ก็ยังไปเฝ้าณิษณาอยู่ไม่ห่าง
*************************************
ในวันที่เก้า วรรณพาแม่สามีกลับบ้าน แล้วให้ณัฐภรณ์อยู่ดูแลณิษณา ส่วนเธอจะต้องไปทำงานที่บริษัทแทนแม่สามี เธอทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนกลับมาที่บ้านดึกๆดื่นๆ แต่เธอกลับพบว่า
“ทำไมคุณแม่ยังไม่นอนอีกล่ะคะ เดี๋ยวอาการป่วยก็กำเริบหรอกค่ะ” วรรณถามด้วยความเป็ห่วง
“แม่ไม่เป็อะไรแล้ว แม่เป็ห่วงเธอนะ วรรณ ยังไงเธอก็เป็ลูกสะใภ้ของฉัน” แม่สามีเห็นสะใภ้กลับบ้านดึก
ด้วยเพราะวรรณกำพร้าแม่มาั้แ่เล็ก เธอเลยเข้าไปกอดณิษณาอย่างลืมตัว เพราะเธอก็้าไออุ่นจากแม่ ซึ่งณิษณาเองก็นึกเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้มาก เธอได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของวรรณแล้ว ว่าวรรณเป็คนดีมีน้ำใจช่วยณัฐวุฒิมากแค่ไหน ถึงเธอจะหลอกณิษณาก็เถอะ
“ณัฐภรณ์เขาไปไหนแล้วคะ ทำไมปล่อยคุณแม่ไว้คนเดียว” วรรณกล่าว
“นั่นไง เขานอนหลับที่พื้นนั่นแหละ เขาก็มารอเป็เพื่อนฉันเหมือนกัน” แม่สามีกล่าว
“งั้นคุณแม่ไปนอนเถอะนะคะ วันพรุ่งนี้พวกเราไปใส่บาตรอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้ณัฐวุฒิกัน” วรรณกล่าว
“อื้อเป็ความคิดที่ดี งั้นแม่ไปนอนนะ” แม่สามีกล่าว
วรรณประคองแม่สามีไปส่งถึงเตียง แล้วกลับลงมาปลุกณัฐภรณ์
“ตื่นเร็วเข้า มันดึกมากแล้วนะ” วรรณลงมาปลุกคนสนิท
ณัฐภรณ์สะลึมสะลือตื่น เขาเผลอกอดวรรณอย่างลืมตัว “กลับมาแล้วหรอ”
วรรณอึ้งจนค้าง เพราะไม่คิดว่าณัฐภรณ์จะกอดเธอ
ณัฐภรณ์ตั้งสติได้ว่าเขายังอยู่ในร่างกะเทยสาว “เอ้อ ขอโทษฮะ คุณวรรณ หนูคิดถึงป้าอุไรมากไปหน่อย เลยเผลอกอดคุณฮะ”
“อย่างนี้นี่เอง ไม่เป็ไร เดี๋ยววันพรุ่งนี้ฉันอนุญาตให้เธอกลับบ้านได้” วรรณเอามือมาลูบหัวของณัฐภรณ์อย่างเอ็นดู
ณัฐภรณ์ยิ้มเขิน แล้วเขาก็รีบขอตัวไปนอนทันที
*************************************
วันที่สิบ วรรณพาแม่สามีไปใส่บาตรแต่เช้า โดยมีณัฐภรณ์ช่วยยกถาดและคอยยื่นของใส่บาตรให้คุณผู้หญิง ทำให้ณิษณารู้สึกสบายใจขึ้น โชคดีวันนี้เป็วันหยุด ณิษณาเลยจะไปสังสรรค์ที่บ้านเพื่อนเพื่อผ่อนคลาย
ในขณะที่วรรณได้พาณัฐภรณ์ไปหาสารวัตรนครินทร์อีกครั้ง เพื่อขอให้เขาช่วยสืบหาตัวณัฐพงศ์ให้หน่อย เพราะเธอไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย
แต่ในระหว่างทางกลับบ้าน ได้มีกลุ่มกองโจรแอบซุ่มข้างทาง พวกมันมีอาวุธพร้อมมือ และพากันเล็งมาที่รถของวรรณ จึงทำให้เธอจำเป็ต้องจอดรถแต่โดยดี พวกมันเลยรีบเข้ามาจับกุมตัวทั้งวรรณและณัฐภรณ์ไปที่บ้านร้างทันที
ทั้งสองได้รู้แล้วว่ากลุ่มกองโจรนั่น โดยแท้จริงแล้วเป็พรรคพวกของสกลกับนิลลณี
“พวกเธอ้าอะไรน่ะ” วรรณรีบถาม
“จับตัวไปเรียกค่าไถ่ไง” สกลกล่าว
“ฉันหย่าขาดจากณัฐพงศ์แล้ว พวกเราไม่ได้มีความข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป ยังไงพวกเธอก็ไม่ได้เงินหรอก” วรรณกล่าว
“ฉันเห็นแม่สามีเอ็นดูเธอจะตายไป” นิลลณีกล่าว
“ใครบอกล่ะ ท่านก็แค่ไหว้วานให้ฉันติดต่อณัฐพงศ์ให้เท่านั้น” วรรณกล่าว
“งั้นพวกเราก็คอยดูก็แล้วกัน มาดูซิว่าเธอจะมีค่าแค่ไหน” นิลลณีกล่าว
“ณัฐภรณ์ไม่เกี่ยวอะไรด้วย เธอปล่อยเขาไปเถอะ” วรรณไม่อยากให้คนสนิทต้องมาประสบเคราะห์ไปด้วย
“จะส่งตัวมันไปเรียกตำรวจล่ะสิท่า ฉันไม่หลงกลเธอหรอกวรรณ” นิลลณีกล่าว
วรรณถูกมัดติดกับณัฐภรณ์ โดยมีลูกน้องห้าคนคอยเฝ้าไว้
สกลรีบติดต่อณิษณา เขาบอกว่าเขาได้จับกุมตัวลูกสะใภ้ของเธอไปแล้ว ให้รีบส่งเงินมาให้สิบล้าน และห้ามแจ้งตำรวจเด็ดขาด
ในใจวรรณอยากติดต่อให้พ่อตัวเองมาช่วย แต่ต้องนี้ตัวเธอถูกมัดแ่า ตอนนี้วรรณรู้สึกเพลียมาก เธอเลยเผลอหลับไป ในขณะที่ณัฐภรณ์ยังตื่นอยู่ แต่อยู่ดีๆก็มีเหตุการณ์ประหลาด
เวลาหยุดนิ่ง ทุกคนค้างไว้ที่ท่านั้นเหมือนถูกสต๊าฟไว้ แล้วอุไรก็ปรากฏตัว
“ครบสิบวันแล้วค่ะ คุณพร้อมจะขอพรหรือไม่” อุไรปรากฏตัวใน่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน
“ขอพรในสถานการณ์แบบนี้นี่นะ” ณัฐพงศ์ในร่างณัฐภรณ์กล่าว
“อื้อ ไม่มีใครได้ยินเสียงบทสนทนาระหว่างพวกเราหรอก” อุไรกล่าว
“ก็ได้ ผมขอพร ขอให้ตอนนี้มีการสลับร่างกายกัน ให้ตัวของผมมาอยู่ที่นี่ แล้วผลสุดท้ายขอให้ผมได้ครองคู่และครองรักกับวรวรรณตลอดไป” ณัฐพงศ์รีบขอพร
“เปลี่ยนใจแล้วหรอ ไม่หย่าแล้วหรอ” อุไรแซว
“ผมมั่นใจแล้วว่าผมรักเธอ ผมไม่ยอมหย่ากับเธอเด็ดขาด” ณัฐพงศ์มุ่งมั่น
“ขอให้พรของคุณ สมปรารถนาในบัดดล” อุไรร่ายมนตร์
จากนั้นร่างจริงของณัฐพงศ์ก็ปรากฏตัวในบ้านร้าง ในระหว่างที่ทุกอย่างยังคงหยุดนิ่ง เขาจึงรีบแก้มัดให้วรรณทันที สักพักเวลาก็หมุนไปปกติ ทำให้ทุกอย่างเคลื่อนไหว
วรรณงงที่เห็นณัฐพงศ์ที่นี่ และเธอถูกแก้มัดแล้ว ณัฐพงศ์รีบเข้าต่อสู้กับคนห้าคนแล้วแย่งอาวุธมาได้ เขารีบดึงมือวรรณวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ในขณะที่พวกโจรพากันวิ่งตาม ทำให้เขาต้องพาวรรณแอบอยู่ในพุ่มไม้ใหญ่ เขากอดวรรณไว้ไม่ยอมปล่อย ตาก็จ้องพวกมันไม่วางตา
ณัฐพงศ์รอจนกว่าพวกมันไปหาที่อื่นก่อน เลยรีบถามวรรณ “คุณเป็อะไรมั้ยครับ วรรณ าเ็ตรงไหนหรือเปล่า”
“แล้วณัฐภรณ์ล่ะคะ เธออยู่ที่ไหนแล้ว ต้องรีบไปช่วยเธอด้วยนะคะ” วรรณห่วงคนสนิท
“ผมแก้มัดให้เธอหนีไปแล้วครับ” ณัฐพงศ์แต่งเื่
“ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ล่ะคะ” วรรณสงสัย
“ผมก็แอบติดตามพวกมันมาเหมือนกันครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“แล้วทำไมคุณถึงมาตัวคนเดียวล่ะคะ ทำไมได้พาพรรคพวกมาช่วยด้วยล่ะ” วรรณสงสัย
“ผมก็แค่จะสะกดรอยตามเท่านั้น ไม่คิดว่าพวกมันจะทำร้ายคุณเลยครับ” ณัฐพงศ์แก้ตัว
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ว่าแต่ตอนนี้คุณปล่อยฉันก่อนได้มั้ยคะ ฉันเริ่มอึดอัดแล้ว” วรรณรู้สึกเขากอดเธอแน่นขึ้น
“โทษทีครับ” ณัฐพงศ์ยอมคลายกอด
สักพักตำรวจที่คอยติดตามสกลและนิลลณีอยู่แล้วก็รีบเข้าจับกุมพรรคพวกของเขาได้ทั้งหมด เนื่องจากทั่งคู่มีคดีติดตัว ทำให้ตำรวจตามล่า
ณัฐพงศ์มองเห็นว่าสถานการณ์ปลอดภัยแล้ว เลยพาวรรณไปพบสารวัตรนครินทร์
“ขอบคุณมากนะคะสารวัตรที่มาช่วยพวกเรา” วรรณกล่าว
“เป็เื่บังเอิญครับ เพราะผมกำลังติดตามพวกนั้นอยู่พอดี เอ่อแล้วคุณอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับณัฐพงศ์ เห็นทางสน. สกลนครบอกว่าคุณพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนี่ครับ” สารวัตรนครินทร์แปลกใจ
“ผมแอบมาครับ งั้นผมขอพาตัวภรรยากลับบ้านก่อนนะครับ เดี๋ยวแม่ผมเป็ห่วง” ณัฐพงศ์รีบตัดบท
“เดี๋ยวสิคุณ” วรรณใ
ณัฐพงศ์โอบเอววรรณไปขึ้นรถแท็กซี่ด้วยกัน จนวรรณแปลกใจ
“คุณไม่ได้มารถส่วนตัวหรอคะ” วรรณงงทำไมเขาไม่ได้ใช้รถส่วนตัว
“ผมแอบสะกดรอยครับ ผมกลัวพวกมันเห็นผม เลยมาด้วยรถแท็กซี่” ณัฐพงศ์แก้ตัว
“อ้อค่ะ ว่าแต่คุณเลิกโอบเอวฉันจะได้มั้ยคะ ตอนนี้ไม่ได้มีอันตรายแล้วนี่” วรรณพยายามดึงมือเขาออก แต่ณัฐพงศ์ไม่ยอมปล่อยเธอ
“สามีโอบภรรยาก็ไม่แปลกนี่ครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“แต่พวกเราแต่งงานกันแต่เพียงในนามนี่คะ” วรรณเตือน
ณัฐพงศ์ทำหูทวนลม เขาก็ยังคงโอบวรรณไม่ยอมปล่อยเหมือนเดิม
ทั้งคู่ไม่ได้พกเงินติดตัวมา ณัฐพงศ์เลยรีบเข้าไป แล้วขอเงินแม่เพื่อมาจ่ายค่ารถแท็กซี่
ณิษณาดีใจมากที่เห็นทั้งณัฐพงศ์และลูกสะใภ้ปลอดภัยดี เธอกำลังส่งคนนำเงินไปไถ่ตัวลูกสะใภ้ แต่คนของเธอได้พบกับสารวัตรนครินทร์พอดี
วรรณกอดณิษณาอย่างรักใคร่
“ขวัญเอ๊ยขวัญมา แม่ดีใจจริงๆลูก ที่เห็นทั้งสองปลอดภัย ต่อไปบ้านเราคงจะไม่มีเื่ราวเลวร้ายเกิดขึ้นอีก ไปอาบน้ำนอนได้แล้วนะลูก” แม่กล่าว
“ค่ะคุณแม่” วรรณรับคำ
วรรณเดินเข้าในในห้องนอนของตัวเอง เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กำลังจะขึ้นไปบนเตียง แต่เธอดันเห็นณัฐพงศ์นอนอยู่บนเตียงเธอเรียบร้อยแล้ว ในสภาพที่อาบน้ำเสร็จก่อนเธอ
“คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ” วรรณใ
“สามีภรรยาต้องนอนห้องเดียวกันเป็เื่ธรรมดานี่ครับ” ณัฐพงศ์กล่าว
“แต่พวกเราตกลงกันแล้วนี่คะ อีกไม่นานพวกเราก็จะหย่ากันแล้วด้วย” วรรณกล่าว
ณัฐพงศ์รีบดึงตัววรรณเข้ามากอด “ผมรักคุณ ผมไม่หย่าหรอกครับ”
“มันเป็ไปได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณก็เป็แฟนคุณนิลลณี” วรรณงง เพราะเธอกับเขาแทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ
“ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้วครับว่านิลลณีมีสามีแล้ว และผมก็รู้ตัวแล้วว่าผมรักคุณ ผมจะดูแลคุณเองนะครับ วรรณ” ณัฐพงศ์กล่าว
วรรณพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่เขาก็เริ่มจูบเคล้าคลอเคลียเธอไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งไฟเสน่หาได้ก่อตัว คืนนี้จึงเป็คืนเข้าหอของพวกเขาโดยปริยาย
*************************************
ความจริงแล้วคืนนั้นณิษณาเป็คนมอบกุญแจสำรองให้กับณัฐพงศ์เองกับมือ เธอดีใจที่ลูกทั้งสองลงเอยกันเสียที ั้แ่นั้นเป็ต้นมา วรวรรณก็อยู่ช่วยงานบริษัทอย่างเต็มตัวในฐานะสะใภ้ที่แท้จริง และในตอนนี้วรรณก็ได้ตั้งครรภ์เป็ที่เรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ณัฐพงศ์ก็ย้ายมาประจำอยู่ในสน. ภายในกรุงเทพฯดังเดิม
วรวรรณได้ปรับความเข้าใจกับน้องสาวของเธอ ตอนนี้วิไลพรรณไม่ได้มาอาละวาดพี่สาวอีกแล้ว เพราะเธอได้เห็นแล้วว่าณัฐพงศ์หวงวรวรรณเสียยิ่งกว่าอะไร เขาถึงขั้นจ้างสาวใช้คอยกันผู้ชายทุกคนไม่ให้เข้าใกล้วรวรรณ ถ้าจะคุยสองต่อสองก็ต้องมีสาวใช้คนนั้นนั่งอยู่ด้วย
และการแต่งงานครั้งที่สองของวรวรรณ มันกลับเป็งานแต่งงานที่แท้จริง วรวรรณรู้สึกว่าเธอได้เป็ภรรยาจริงๆก็คราวนี้ ไม่ได้เป็เพื่อนสาวของใครอีกต่อไป แถมต่อไปเธอจะได้เป็แม่คนแล้ว เธอจะดูแลครอบครัวและคุณแม่แทนณัฐวุฒิเอง
ณัฐพงศ์รู้สึกขอบคุณพี่ชายที่ยอมมอบมรดกอันมีค่าให้เขา มรดกนี้ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติหรือตัวบริษัท แต่เป็วรวรรณ หญิงอันเป็ที่รัก ในเมื่อเธอเป็เพียงเพื่อนสาวของพี่ชาย ดังนั้นเธอจึงถูกจองตัวให้เป็ภรรยาของณัฐพงศ์มาั้แ่แรกแล้ว
*************************************
จบบทที่ 14
121
