อี้เจ๋อเจี้ยน สยบมิติฟ้า ธิดาเทพยุทธ์ (จบ)

ภายในห้องโถงมืดสนิทนั้น ร่างสูงของราชาแห่งต้าเยว่ปรากฏขึ้นหน้ากระจกบานใหญ่ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาลงมายังสถานที่แห่งนี้  ครั้งแรกก็คือวันที่ทำพันธะสัญญากับกระจกรัตติกาล 

ยิ่งเข้าใกล้ต้นกำเนิดของปราณธาตุมืดในร่าง… ดวงตาของชายหนุ่มก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความรู้สึกบ้าคลั่งภายใน ที่ไม่ได้ปรากฏหลายวันหวนกลับคืนมาอีกครั้ง …. เยว่เทียนหงหลับตา  พยายามกดข่มปีศาจร้ายในร่างลงไปอย่างยากลำบาก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงสามารถเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสงบได้

“ฝีมือของเจ้าสินะ”  ดวงตาสีดำมองกระจกอาถรรพ์เบื้องหน้าแน่นิ่ง  

ผ่านไปครู่หนึ่ง ….ก็ไม่มีการตอบรับจากกระจกรัตติกาล  ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อยด้วยอารมณ์

“คิดว่าเงียบแล้วข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้ ?!”  

ปราณลูกใหญ่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ   พลังทำลายล้างอันรุนแรงนั้นฟาดลงไปบนกระจกอันเปราะบางเบื้องหน้า ทว่าปราณขององค์ราชาที่ควรสามารถทำลายเมืองขนาดใหญ่ได้ราบคาบกลับหายไปสาปสูญในกระจกบานนั้นอย่างเงียบงัน ….. ไม่มีแม้กระทั่งแรงสั่นสะเทือนใดๆ

“หึหึหึ…. ”

เสียงหัวเราะแผ่วแว่วมาจากกระจก เป็นเสียงแหบแห้งน่าขนลุกเช่นเดียวกับที่เขาเคยได้ยินในวันนั้น วันที่เขาใช้พลังจากกระจกรัตติกาลเป็นครั้งแรกเพื่อช่วยพระมารดาของตน !!

“เด็กน้อยเอ๋ย..  พลังของเจ้าล้วนกำเนิดจากข้า ทำเช่นนี้ไม่มีประโยชน์หรอก ?” ถ้อยคำราวมีเมตตา ทว่ากลับกระตุ้นสัญชาตญาณเข่นฆ่าในร่างของเขาจนแทบทนไม่ไหว เยว่เทียนหงสั่นสะท้านกับเสียงนี้ด้วยพยายามฝืนกลั้นไม่ให้ถูกครอบงำ… 

“รู้เรื่องนางได้อย่างไร ?”

“แค่สังหารเผ่าวิญญาณทั้งหมด…  ก็คิดว่าจะปกปิดข้าได้หรือ …  กลิ่นสายเลือดเทพรุนแรงทำให้ข้ารับรู้ได้ตั้งแต่วันแรกที่นางมาถึงแผ่นดินนี้แล้ว…  แค่คิดไม่ถึงว่า…  เฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นถึงกับซ่อนนางไว้ในร่างแสนธรรมดาร่างหนึ่ง  เสียเวลาตามหาอยู่นาน จึงต้องการไปยืนยันด้วยตนเองสักหน่อย”

ภาพมู่เชียนปรากฏขึ้นในกระจก ยามที่นางใช้ปราณอี้เจ๋อเพื่อช่วยเหลือเสี่ยวจิ้ง ร่างที่ถูกห้อมล้อมด้วยปราณสีทองเริ่มเปลี่ยนเป็นความงดงามที่แทบหยุดลมหายใจ…  เยว่เทียนหงเฝ้ามองภาพนั้นอย่างตื่นตะลึง หัวใจเย็นเยียบของเขาสั่นไหวด้วยภาพที่เห็นนั้นชัดเจนกว่าครั้งอยู่ในเทือกเขาหู่ลี่มาก… ชายหนุ่มไม่คิดว่าจะมีความงามใดในใต้หล้าเหนือกว่าร่างที่เขาเห็นยามนี้

“วางใจเถิด… ข้าจะฆ่านางเอง !” เสียงแหบแห้งจากกระจกรัตติกาลเอ่ย พร้อมกับภาพร่างของเด็กสาวบนกระจกที่ถูกระเบิดจนร่างสลาย  

สำนึกสุดท้ายของคนเฝ้ามองคล้ายถูกทำลายลงไปด้วยการกระทำนี้เช่นกัน  ปีศาจที่เพียรพยายามสะกดไว้พลันหลุดจากที่คุมขัง ร่างสูงส่งหมัดที่แฝงกำลังกายมหาศาลกระแทกเข้าที่กระจกอย่างจัง….  ก่อนที่ร่างของเขาจะเป็นฝ่ายกระเด็นออกไปแทน

“อั่กก….”

ที่กระจกนั้นไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ทว่าเยว่เทียนหงกลับกระอักเลือดออกมาเป็นเลือดออกมาจำนวนมาก   บุรุษผู้อยู่เหนือใต้หล้ายามนี้นอนฟุบร่างอยู่กับพื้น พร้อมกับรู้สึกเจ็บร้าวที่วิญญาณอย่างรุนแรง 

“ลืมแล้วหรือ  วิญญาณของเจ้ากึ่งหนึ่งเป็นของข้า… ทำร้ายข้า คือการทำร้ายวิญญาณของเจ้าเช่นกัน” เสียงแหบห้าวเอ่ยกับเยว่เทียนหงอย่างอ่อนโยนเช่นเคย 

“สักวัน.. ข้าจะทำลายเจ้าให้ได้… !! ”  เยว่เทียนหงเอ่ยกับกระจกเบื้องหน้าอย่างเคียดแค้น ทว่าคำขู่อาฆาตเหล่านี้ ไม่ต่างจากที่มันเคยได้รับจากเจ้าของพันธสัญญาคนก่อนๆสักเท่าไร…  

“อย่าเสียแรงเปล่าเลย ถนอมร่างกายไว้บ้างเถิด…  นายท่านของข้า…”  น้ำเสียงปลอบประโลมอ่อนโยนระคนเสแสร้งนั้นดังก้องไปทั่วโถงอันมืดมิด 

“สตรีนางนั้นจะต้องจบชีวิตต่อหน้าเจ้าอย่างแน่นอน”

ปราณธาตุมืดที่เก็บกดไว้มาหลายวันไหลบ่าออกจากร่างชายหนุ่มราวทำนบแตก  ดวงตาสีดำสนิทเปล่งประกายสีแดงวูบวาบ ความเคียดแค้นที่ไม่อาจระบายออกไปได้นั้น  ก่อให้เกิดเสียงอาละวาดและทำลายล้างดังต่อเนื่องอยู่ภายในห้องโถงมืดมิดอีกหลายชั่วยาม 

หลังออกจากสำนัก กลุ่มของมู่เชียนก็มุ่งหน้าเข้าเมืองที่ใกล้ที่สุดทันที นางต้องรีบหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อตรวจดูอาการของเสี่ยวจิ้ง   

เรื่องที่นางเป็นธิดาเทพยุทธ์ได้แพร่ออกไปแล้ว มู่เชียนย่อมไม่สามารถใช้รูปลักษณ์เดิมเพื่อออกเดินทางได้  เด็กสาวใช้มุกจำแลงกายที่ได้จากเยว่เทียนหงเปลี่ยนผมและตาของตนให้เป็นสีดำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางใช้มันพรางพลังยุทธ์ให้เหลือแค่ระดับยอดยุทธ์ชั้นต้นเท่านั้น 

เด็กสาวอายุ 16 ที่สามารถบรรลุปราชญ์ยุทธ์ได้ ทั่วทั้งแผ่นดินคงมีนางเพียงผู้เดียว นั่นเป็นจุดเด่นที่สุดของหญิงสาวที่ชื่อ มู่เชียน

พวกเขามาถึงโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง มู่เชียนรีบเลือกห้องที่ใกล้ที่สุดแล้วขอตัวไปดูอาการเสี่ยวจิ้งทันที 

นางปรากฏตัวขึ้นในกำไลมิติพร้อมกับมังกรตัวน้อยที่ยังดูอ่อนแรง เด็กสาวทุ่มเทปราณอี้เจ๋อใส่ร่างของเขาอีกพักใหญ่ ในที่สุดเสี่ยวจิ้งก็กลับมาเป็นปกติ

“โชคดีที่ไม่กระทบถึงระดับยุทธ์ของข้า ไม่เช่นนั้นพี่สามจะทำเช่นไร”  เห็นเสี่ยวจิ้งดื้อรั้นเอาแต่ใจ แท้จริงแล้วเขาเป็นห่วงคนสำคัญของตนมาก  ดูอย่างที่เขาบาดเจ็บเพียงนี้ยังเฝ้านึกถึงพี่ชายที่รอเขาไปช่วยผู้นั้นอยู่ตลอด

“พักสักวันดีหรือไม่ ?” มู่เชียนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ทว่าเสี่ยวจิ้งกลับส่ายหน้า 

“ข้าแข็งแรงดีเจ้าอย่ากังวลเลย.. ยิ่งนานไปพี่สามจะยิ่งอ่อนแอมากขึ้น” เมื่อมู่เชียนพยักหน้ารับ ทั้งคู่จึงพากันเดินไปยังพฤกษายักษ์เด่นตระหง่านต้นนั้น 

ผ่านไปหลายวันแล้ว นับแต่เทพอสูรสาม ลวี่ซานถง เข้าไปพักฟื้นด้านในแหล่งกำเนิดของตน ดูท่าเขาคงใช้ปราณจากต้นไม้ต้นนี้ไปมาก ยามนี้ต้นไม้ยักษ์ที่เดิมก็มีแต่กิ่งก้านไร้ใบนั้น…  ถึงกับดูซีดกรอบเป็นสีน้ำตาลแห้งไปทั้งต้น

“รีบหน่อยเถิด หากปราณจากแหล่งกำเนิดหมดก่อนอาการเขาจะทรุดลงอีก” เสี่ยวจิ้งเอ่ยเร่งเสียงร้อนรน

ราวกับรับรู้ถึงทั้งคู่  ผลึกสีเขียวที่บรรจุร่างเทพอสูรลวี่ซานถงไว้ด้านในพลันปรากฏออกมาภายนอก  รอยแตกร้าวบนผลึกนั้นยังอยู่ ทว่าของเหลวสีเขียวที่ไหลออกมานั้นดูจางลงเล็กน้อย คิดว่าเขาคงได้พฤกษายักษ์ต้นนี้ช่วยไว้มาก

“ข้าต้องทำอะไร ?”   มู่เชียนถามอย่างไม่แน่ใจ  เพราะคราวที่ทำพันธะสัญญาธาตุไฟนั้น เสี่ยวจื้งเป็นผู้ลงมือเองโดยตลอด 

“เขาอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถปลดผนึกออกมาจากลูกแก้วเองได้….   ก่อนอื่นข้าจะช่วยเขาทลายผนึก”  เทพอสูรน้อยตอบอย่างเคร่งเครียด

“ทันทีที่ผนึกนี้ถูกทำลายให้เจ้ารวบรวมปราณอี้เจ๋อ ปล่อยออกมาห่อหุ้มร่างของเขา และนำเขาไปเก็บไว้ที่ส่วนศีรษะของเจ้า..   หากธาตุไฟของข้าคือพันธสัญญากับจิตใจ ธาตุไม้ของเขาก็คือการทำพันธะสัญญากับความคิด”

“จะเจ็บเหมือนคราวที่แล้วหรือไม่..?”  นึกถึงตอนทำพันธสัญญากับเสี่ยวจิ้งร่างของนางแทบจะลุกไหม้ด้วยปราณไฟของเขา

“…ไม่หรอก…” เสี่ยวจิ้งปฏิเสธอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก  เขาไม่กล้าบอกนางว่าคราวที่แล้วตนมีเจตนากลั่นแกล้ง เพราะนางเรียกเขาเป็นจิ้งจก.. 

ช่วยไม่ได้… ในเมื่อตอนนั้นเขายังเป็นมังกรขี้หงุดหงิด…  ถูกปราณธาตุมืดกัดกร่อนมานาน…  ผู้ใดก็ต้องอารมณ์เสียไม่ใช่หรือ

เสี่ยวจื้งคำรามลั่น ก่อนจะกลายร่างเป็นมังกรยักษ์ลอยอยู่เหนือท้องฟ้า วินาทีต่อมากรงเล็บขนาดใหญ่ตะปบลงมายังก้อนผลึกสีเขียวหยกนั้นอย่างแรง

รอยแตกบางๆปรากฏขึ้นบนผิวผลึกเรียบลื่น  มังกรยักษ์ยังคงฟาดกรงเล็บลงมาอีกหลายครั้งในที่สุดรอยแตกร้าวก็กระจายไปทั่ว … 

มู่เชียนเฝ้ามองการทลายผลึกครั้งนี้อย่างสนใจ  ขนาดเสี่ยวจิ้งที่เป็นราชาอสูรยังต้องลำบากเพียงนี้ ไม่รู้สิ่งที่ทำให้หยกก้อนนี้แตกเป็นรอยในครั้งแรกคือสิ่งใด

เสี่ยวจิ้งคำรามก่อนโจมตีครั้งสุดท้าย  รอยแตกร้าวกระจายไปทั่วก้อนผลึก ในที่สุด ผนึกที่อยู่มานานหลายร้อยปีก็สลายไป ร่างชายหนุ่มผู้งดงามร่วงลงบนพื้น ก่อนจะปลี่ยนกลายเป็นจิ้งจอกตัวเล็กสีขาวสะอาดตา  น่าเอ็นดูดังที่มู่เชียนชื่นชอบ จ​ู่ๆนางก็สังเกตเห็นบาดแผลขนาดใหญ่ที่ท้องของจิ้งจอกน้อย

ทันใดนั้นปราณสีเขียวมากมายหลั่งไหลออกจากบาดแผลนั้น ร่างของเทพจิ้งจอกหดเล็กลงเรื่อยๆ ราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม  มู่เชียนรีบส่งปราณอี้เจ๋อเข้าไปล้อมร่างสีขาวสะอาดนั้นไว้ พร้อมกับดึงเข้ามาด้านในศีรษะอย่างรวดเร็ว….

“นั่งลงโคจรปราณอี้เจ๋อเร็วเข้า….” เสี่ยวจิ้งสั่งก่อนจะวูบร่างหายเข้าไปในศีรษะของนางเช่นกัน 

ในสมองของนาง ร่างจิ้งจอกตัวเล็กยังคงลอยสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น แม้สัญญาณชีพอ่อนแรงอย่างมากทว่าปราณอี้เจ๋อที่ห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้ ก็ทำให้ไม่มีปราณรั่วไหลออกจากบาดแผลนั้นอีกแล้ว

‘หากทำพันธะสัญญาเรียบร้อยเขาจะสามารถเยียวยาตนเองได้โดยไม่ต้องอาศัยความช่วยเหลือของเจ้าแล้ว’ เสี่ยวจิ้งเอ่ย  การทำพันธะหมายถึงพวกเขาสามารถหยิบยืมปราณอี้เจ๋อของนางมาเพื่อเยียวยาตนเองได้ทุกเมื่อ เช่นเดียวกับที่เสี่ยวจิ้งทำมาตลอดสองปี

ร่างของเสี่ยวจิ้งปรากฏขึ้นในสมองของนางเช่นกัน ท่าทีของเขาดูฝืนทนอย่างยิ่ง เพราะที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่แห่งพันธสัญญาของเขา… มังกรเทพเอื้อมมือไปใช้กรงเล็บเกี่ยวอุ้งเท้าของพี่ชายอย่างอ่อนแรง เลือดสีเขียวหยดหนึ่งพลันไหลออกมา…  

ทันใดนั้นที่ด้านนอก แสงสีเขียวเจิดจ้าก็เปล่งประกายออกมาจากร่างของเด็กสาว    พันธะสัญญาปราณธาตุไม้ถูกสร้างขึ้นแล้ว 

เนิ่นนานกว่าที่แสงเขียวนี้จะจางลง โชคดีที่พวกนางยังอยู่ในมิติกำไล หาไม่… ปราณของเทพอสูรที่ไหลบ่าออกมาคงสร้างความแตกตื่นไม่น้อย

“เรียบร้อยแล้วหรือ..?”  มู่เชียนเอ่ยถาม .. เสี่ยวจิ้งปรากฏขึ้นบนไหล่นางอีกครั้ง ท่าทีของมังกรน้อย แม้เหนื่อยอ่อนทว่าดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความสุข

“อืมม… ยามนี้พี่สามสามารถเยียวยาตนเองได้แล้ว อีกไม่เกินสามวันเขาคงตื่นขึ้นเอง…”  มู่เชียนเห็นเสี่ยวจิ้งดีใจก็รู้สึกยินดีไปด้วยเช่นกัน 

“ข้าจะโคจรปราณอี้เจ๋อช่วยอีกแรงนะ”

“เจ้าไม่รีบออกนอกเมืองหรือ?” เห็นเสี่ยวจิ้งสอบถามอย่างเป็นห่วง เด็กสาวจึงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน 

“แค่สามวันไม่ใช่หรือ … เทียบกับเวลาด้านนอกก็เพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น  ข้าหลบอยู่ในนี้จะเกิดเรื่องใดได้… ”  เสียงใสเอ่ยอย่างร่าเริง หารู้ไม่ว่าดินแดนอีกฟากหนึ่งนั้นกำลังโกลาหลอย่างยิ่ง

“ฝ่าบาท…. เปิดประตูให้แม่เถิด”   ฟ่งหลิงหลวนยืนอยู่หน้าประตูโถงสีดำสนิท  

ผู้เป็นแม่พยายามอ้อนวอนขอร้อง ทั้งทุบทั้งพังประตูก็ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้… มีเพียงเสียงอาละวาดทำลายข้าวของที่ดังออกมาจากห้องอาถรรพ์นี้เท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าบุตรของนางยังอยู่ด้านใน จิตใจของนางทุกข์ทรมานอย่างมาก เมื่อครู่บุตรชายยังยิ้มแย้มอย่างมีความสุข แต่วินาทีต่อมากลับคล้ายปีศาจร้ายเข้าสิง ไม่สนใจผู้ใดนอกจากการทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้าเท่านั้น

พระชนนีนึกเกลียดชังบรรพบุรุษตระกูลเยว่ผู้นั้นขึ้นมาจับใจ เหตุใดต้องอัญเชิญกระจกอาถรรพ์นี้มาทำร้ายลูกหลานของตนเองด้วย… 

นี่ก็เกือบสองชั่วยามแล้วที่เยว่เทียนหงอยู่ด้านในนั้น แม้เสียงจะเงียบไปแล้วแต่กลับไม่อาจเปิดประตูได้ ประตูบานนี้มีเพียงเจ้าของกระจกรัตติกาลที่ผ่านเข้าไปได้ แม้พวกเขาไม่รู้ว่ายามนี้องค์ราชาเป็นเช่นใดบ้าง  แต่ตราบใดที่ประตูบานนี้ยังเปิดไม่ออก นั่นหมายความว่าฝ่าบาทยังมีชีวิตอยู่…

เมิ่งห่าวหมิง  ฟู่หลิงและองครักษ์หู่ทั้งห้าต่างก็มีสีหน้ากังวลไม่ต่างกัน ฝ่าบาทไม่เคยอาละวาดหนักเช่นนี้มาก่อน ใจของผู้ภักดีทั้งเป็นห่วงและหวาดหวั่นว่า หากนายเหนือหัวเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งไปทั้งอย่างนี้… พวกเขาจะทำเช่นไรดี ?  

ฉับพลันนั้น ฟู่หลิงพลันนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้  … 

“… ส่งข่าวถึงหู่อู่เร็วเข้า  !!”

# เรารีไรต์ตอนที่ 17-19 ใหม่นะคะ อ่านเองก็คิดว่าสนุกดีค่ะ เผื่อรี้ดท่านใดสนใจกลับไปอ่านสามตอนนี้ได้น้า 

พบกันอีกครั้งวันจันทร์ค่า  Tian si