เจ้าสาวจำยอม_End

        พ่อเลี้ยงกัณตภณ ส่ง กรรชัย กลับไปแล้วก็ขึ้นมายังห้องนอนอีกครั้ง พอเมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้อง จิตรานุช ซึ่งตอนนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนอน ก็หันไปมองยังคนที่เปิดประตูเข้ามา มองดูอากัปกิริยา ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ เดาไม่ออกเลยว่าเขาคิดกับเรื่องที่เธอกำลังท้องนี้ยังไง เขาจะอยากจะมีลูกกับเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะเขาไม่เคยที่จะเอ่ยเรื่องนี้ออกมาเลยแม้สักครั้งเดียว

        แต่ถ้าถามความรู้สึกของ จิตรานุช นั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คาดคิดถึงเรื่องนี้ แต่ตั้งแต่ที่ได้แต่งงานกันมาทั้งเธอและ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ไม่เคยได้ป้องกันกันเลย จึงไม่แปลกเลยสักนิดที่ผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ เพราะเปอร์เซ็นที่จะท้อง มันมีความเป็นไปได้สูงมากเลยทีเดียว ซึ่ง จิตรานุช ดีใจอยู่ไม่น้อยที่เธอท้องกับผู้ชายคนที่เธอรัก ถึงแม้ว่าอาจจะเป็นเพียงแค่รักเขาข้างเดียวก็ตาม

        พ่อเลี้ยงกัณตภณ เดินมานั่งลงบนเตียงนอนข้างๆ คนตัวเล็กที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่นั้น ทั้งยังจ้องมองหน้านวลเนียนใส ที่เริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว

        “ดีขึ้นมาแล้วใช่ไหม?” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมทั้งยื่นมือใหญ่ไปจับที่ปลายคางเล็ก ก่อนจะส่งยิ้มออกมาให้ อย่างรู้สึกดีใจเป็นที่สุด จนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา คำพูดและความคิดมันพันกันจนสับสันวุ่นวายไปหมด

        ทำไมพ่อเลี้ยงกัณตภณจะไม่ดีใจล่ะ ชายหนุ่มดีใจเอามากๆ เลยทีเดียวล่ะ เพราะชายหนุ่มหวังอยากจะมีลูกมาตลอด และนี่ก็ติดไวดีแท้ ซึ่งแสดงว่าชายหนุ่มยังน้ำยาดีอยู่ ตอนที่ได้ยินจากปากเพื่อนหมอว่า ภรรยาตัวน้อยกำลังท้อง สิ่งที่รู้สึกในตอนนั้นคือ ร่างกายมันเย็บวาบไปทั่วทั้งตัว และเหมือนมีกระแสแห่งความปลื้มปิติยินดี ดีใจ ตื้นเต้น ตื้นตันไหลวิ่งวนเวียนไปทั่วตัวเลยทีเดียว จนต้องยืนนิ่งงันอยู่อย่างที่เห็นนั้น

        “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” จิตรานุช เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่ม น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาเสียให้ได้

        “จะร้องไห้อีกแล้ว ไม่เอานะเดี๋ยวลูกก็ขี้แยตามหรอก เดี๋ยวกินข้าวก่อนนะ พี่บอกป้าเนียรให้ทำอาหารให้นุชแล้ว ต่อไปนุชไม่ต้องลงไปทำกับข้าวช่วยป้าเนียรแล้วนะเข้าใจไหม? จะทำอะไรต้องระวังให้มากๆ อย่างที่ไอ้หมอมันบอก และเดี๋ยวสายๆ หน่อยเราค่อยไปโรงพยาบาลไปตรวจและฝากท้องกันนะ” พ่อเลี้ยงกัณตภณ บทจะร่ายยาวก็เอาซะเต็มที่เลย

        “พี่ภณไม่โกรธนุชแล้วใช่ไหมคะ?” จิตรานุช มองหน้าชายหนุ่มก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้มันเรื้อรังอยู่นาน

        “พี่ไม่โกรธแล้วล่ะ ไม่รู้จะโกรธไปทำไม เพราะถึงยังไงนุชก็จะต้องอยู่กับพี่ตลอดไปอยู่แล้ว และนุชก็จะต้องมีลูกให้พี่อีกหลายๆ คนด้วย” พอได้ยินสิ่งที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ พูดบอกออกมาอย่างนั้น จิตรานุช ตาโตขึ้นอย่างดีใจ หัวใจพองคับอก

        “พี่อยากมีลูกกับนุชหรือคะ?” จิตรานุช พูดด้วยน้ำเสียงเครือๆ จะร้องไห้

        “ทำไมถามพี่อย่างนั้นล่ะ? ถ้าพี่ไม่อยากจะมีลูกกับนุชแล้วพี่จะแต่งงานกับนุชไปทำไมกัน พี่ตั้งใจและพยายามอย่างหนักเลยนะ ที่จะเสกเจ้าตัวเล็กเข้าท้องนุช และก็ได้ผลเกินคาดเลยทีเดียว” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ยื่นมือใหญ่ไปวางลงที่หน้าท้องที่ยังคงแบนราบ ของคนตัวเล็กที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนอน

        จิตรานุช เมื่อได้ฟังคำพูดที่ชายหนุ่มได้เปล่งออกมา ก็ถึงกับน้ำตาร่วงหล่นลงมา อย่างฝืนไม่อยู่

        “อ้าว! ดูสิร้องไห้จนได้ ไม่เอานะไม่ร้อง” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง พร้อมกับปลอบประโลมเบาๆ

        “ที่ร้องไห้เนี้ยเพราะว่าเสียใจที่มีลูกแล้วจะต้องอยู่กับพี่ตลอดไป หรือว่ายังไง? ฮึ!” พ่อเลี้ยงกัณภณ จับร่างบางออกจากอ้อมกอดไปนิดหนึ่ง เพื่อมองหน้าสวยหวานซึ้ง อย่างกับจะให้หยั่งรู้ถึงภายในใจ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

        “ที่นุชร้องไห้ก็เพราะไม่คิดว่าพี่ภณจะอยากมีลูกกับนุชต่างหากล่ะคะ” จิตรานุช กล่าวพร้อมกับยกมือเรียวเล็กขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แบบเด็กๆ

        “พี่อยากมีสิ พี่อยากมีลูกกับนุชหลายๆ คนด้วย ขอบอก” กล่าวจบ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ก้มลงจูบปากบางจิ้มลิ้มของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอย่างหวงและห่วง

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙