ร้านอาหารแห่งหนึ่งภายในห้างสรรพสินค้า
@Darin
หลังจากฉันกับอีตาคุณเรย์อาบน้ำแต่งตัวออกจากคลับ 94เขาก็พาฉันมาเติมพลังด้วยการทานอาหารภายในห้างสรรพสินค้า ใกล้กับคลับของเขา
“มึงทำกู ทำเมียกู” เสียงของเขาที่กำลังคุยโทรศัพท์กับพี่ทินดังให้ได้ยินอย่างชัดเจน
ฉันไม่รู้ว่าพี่ทินคุยอะไรกับเขารู้เพียงคนที่นั่งตรงข้ามฉันกำลังหัวไม่เสีย และคุยเื่ฉันที่ทำเอาสะดุ้งกับคำที่เรียก
ก็เล่นเรียกเมียทุกคำ ไม่สะดุ้งได้ไงล่ะ! แต่ก็แอบดีใจนะที่เขาเรียกแบบนั้น
“มึงรู้ไม่ใช่หรือไงว่าเมียกูยังเรียนไม่จบ หากท้องขึ้นมาเขาจะเอาหน้าไปไว้ไหน...” เป็ประโยคที่ฉันอมยิ้มไม่หุบ เขายังดูเป็ห่วงความรู้สึกของฉันบ้าง
เสียงที่ฉันได้ยินมีเพียงคำขอโทษขอโพยจากฝ่ายพี่ทิน แต่ประโยคยาวๆฉันไม่รู้เช่นเคยว่าคุยอะไร แต่ก็พอเข้าใจและจับใจความได้จากประโยคที่เขาส่งไปหาอีกฝ่าย
“คนนี้กูจริงจัง กูเคยบอกมึงแล้วไง มึงฟังภาษาคนไม่รู้เื่หรือไงวะไอ้เพื่อนเลว!” อีตาคุณเรย์นิ่งฟังอีกฝ่ายพยักหน้ารับลูกทางนั้น
“...กูยกโทษให้มึงก็ได้ แต่อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานนี้อีก ไม่งั้นกูเอามึงตาย... อือ .... กูรับคำขอโทษเป็เงินสดเท่านั้น อือ ...” คำขู่ของอีตาพี่เรย์ที่ส่งไปยังพี่ทินดูจริงจังมากจนฉันกลัว
ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขากำลังแสดงหรือแกล้งเล่นละครกับพี่ทินหรือเปล่าแต่ถึงจะเป็อย่างนั้นคนฟังอย่างฉันที่ได้ยินเขาพูดถึงฉัน
//คนนี้กูจริงจัง// ฟังแล้วชื่นใจสุดๆ
“อือ ... เดี๋ยวบ่ายกูเข้าไปเคลียร์ แค่นี้ล่ะกูกำลังกินข้าวกับเมียอยู่ อือ บาย” อีตาคุณเรย์วางสายจากคู่สนทนา
“บ่ายนี้พี่มีเคลียร์เอกสารที่คลับต่อ แต่เหลือไม่เยอะแล้วละครับ เดี๋ยวเราค่อยกลับบ้านกัน”เขาบอกฉันถึงสิ่งที่เขาต้องทำต่อในตอนบ่าย
“ค่ะ” ฉันเข้าใจ
“รินปิดเทอม่ไหนครับ” คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเขาทำเอาฉันต้องเงยหน้าออกจานอาหาร
“คะ?”ฉันมองหน้าเขา เหมือนทวนสิ่งที่เขาถาม
“ปิดเทอมนี้ ไปเที่ยวกันมั้ย? ...” เหมือนจะเป็คำถามแต่เมื่อเขาพูดต่อ ...
“... พี่อยากไปพักผ่อนกับเมียนะ พาพี่ไปเที่ยวหน่อยนะ” นี่มันใช่คำถามที่ไหนกัน!
“อาทิตย์หน้าสอบค่ะ กลางมีนานี้ก็ปิดเทอมแล้วค่ะ” ฉันตอบคำถามพร้อมกับถามเขากลับ “แล้วพี่อยากไปเที่ยวไหน?”
“อยากไปทะเล เอาใกล้ๆ ก็ได้ แต่ขอเป็แบบส่วนตัว รินว่าที่ไหนดี”เขาเรียกร้อง เหมือนอยากจะให้ฉันช่วยคิด
“อือ ... เสม็ดก็ไม่เลว ... แต่ถ้าจะให้ใกล้ เกาะล้านก็ดีไม่แพ้กันนะคะใกล้กว่ากันเยอะ” ฉันเสนอไอเดียร์
“เกาะล้านพี่ก็ว่าดีครับ เราจะได้นอนที่พัทยาซักคืนด้วย”เขายิ้มขี้อ้อนมายังฉัน ฉันยิ้มตอบอย่างเป็ธรรมชาติ
มหาวิทยาลัย
@Darin
ฉันคบกับอีตาคุณเรย์มาจะสามอาทิตย์ได้แล้ว และอาทิตย์นี้ก็เป็วันสอบปลายภาควันสุดท้าย
“เสร็จซักทีเว้ย!” แพรวร้องออกมาหลังจากออกมาจากห้องสอบเป็คนสุดท้ายฉันกับเหมยนั่งรอนางอยู่ด้านนอก
“เบาๆ หน่อยแก” เหมยทำมือจุ๊ปาก
“อะไร แค่ระบายเบาๆ เอง กลัวไร” แพรวผู้ไม่เคยกลัวใคร
“ปิดเทอม แกจะไปเที่ยวกับพี่เรย์ของแกใช่ไหม?” แพรวถามขึ้น
“อือ พี่เขาอยากไปพักผ่อนนะ” ฉันตอบพวกนาง
“ดีจัง มีแฟนพาไปเที่ยว เฮ้ย ... ปิดเทอมฉันต้องกลับคฤหาสน์กลางไร่น้ำตาลของฉันคงเหงาหน้าดูไม่เจอพวกแกตั้งสองเดือน” เหมยผู้ขาดเพื่อนไม่ค่อยจะได้เอ่ยออกมาอย่างเศร้าสร้อย
เหมยเป็คนต่างจังหวัด บ้านเกิดอยู่จังหวัดมหาสารคามอาชีพของครอบครัวนางเป็เ้าของไร้อ้อยหลายร้อยไร้แถมยังมีลานรับซื้ออ้อยเพื่อป้อนเข้าสู่โรงงานน้ำตาล ถือว่าฐานะดีใช่ย่อย
“ทำไมแกไม่ไปเที่ยวภูเกตวะ กูจะได้ไปเป็ก้าง” แพรวหันมาหาฉันสายตาแบบยียวนกวนคนที่มีแฟนอย่างฉัน
“พี่เรย์เขาต้องทำงานนะ ่นี้พี่เขาต้องรีบเคลียร์บัญชีส่งสรรพากรเลยไม่อยากไปไหนไกล” ฉันตอบคำถามแพรว
“แม๋ๆๆ .. มึงเพิ่งคบกับเขายังไม่ถึงเดือน รู้เื่เขาดีขนาดนั้นเชี่ยว”แพรวแซวฉัน แต่ก็เป็คำแซวที่ทำให้ฉันคิดมาก
ฉันรู้จักเขาดีพอหรือยังนะ?
“อือ ... ไม่ขนาดนั้น ฉันยังไม่รู้จักครอบครัวเขาเลย”
“อ้าว ... แล้วอย่างนี่พี่เรย์ของแกเขาจะยังไงกันล่ะจริงใจกับแกแค่ไหน เทแกไหม หลายใจเหมือนอีพี่ทินพ่อขุน คนเก่าของแกหรือเปล่า”เหมยดูเป็ห่วงฉัน
“อือ ... ก็ไม่รู้หรอกนะ อีกอย่าง เราก็ยังไม่ได้บอกเื่ของครอบครัวเราพี่เขาไปเหมือนกัน... เราว่าจะลองคบๆ กับพี่เขาไปก่อน เผื่อไปกันไม่รอดจะได้ไม่ต้องเจ็บมาก” ฉันกลัวความผิดหวังขึ้นมาดื้อๆต้องทำใจเผื่อไว้ก่อนจะได้ไม่เจ็บมาก
“ลองคบๆ เหรอ! ใครแค่ลองคบ พูดใหม่ได้นะ!”เสียงดังเกิดขึ้นทางด้านหลังของฉัน ทำเอาฉันใ หันไปตามเสียง
“สวัสดีค่ะพี่~ ... เรย์” เสียงอ่อยๆของสองสาวเพื่อนฉันกล่าวทักทายผู้ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“พี่ให้โอกาส พูดใหม่อีกที ... จะคบกับพี่แบบไหน!”เสียงขู่ของอีตาคุณเรย์ทำเอาฉันรู้สึกไม่กล้าสู้หน้าเขาขึ้นมาดื้อๆ
“แฮะๆ ... จริงจังค่ะ ไม่มีเล่นแน่นอน” ฉันยิ้มพร้อมชูสามนิ้วแบบลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่
“พรุ่งนี้ทั้งสองคนมาฉลองปิดเทอมที่คลับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”อีตาคุณเรย์เปลี่ยนเื่ ทำเป็ใจป้ำไม่มองหน้าฉันแต่หันไปส่งยิ้มให้สองสาวแทน
“ขอบคุณค่า~ ... ป๋าเรย์” สองสาวเพื่อนฉันยิ้มหน้าบานขอบคุณที่มีเ้ามือเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ
“เดี๋ยวเถอะทั้งสองคน ให้เรียกพี่ ไม่ให้เรียกอย่างอื่นเข้าใจตรงกันนะ” อีตาคุณเรย์ถูกใจสิ่งนี้ ขู่เพื่อนฉันเบาๆ
“ฮิฮิฮิ” ฉันก็ได้แต่ขำเมื่อเห็นหน้าคนที่ถูกเรียกว่า ป๋า~
“พวกแก กลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันที่คลับทุ่มหนึ่งที่เดิม”ฉันกล่าวลาสองสาว
CONDO Ray
@Darin
วันนี้อีตาคุณเรย์หอบงานกลับมาทำที่บ้านอีกแล้ว เขาเริ่มหอบงานมาั้แ่ฉันเริ่มสอบแล้วล่ะคงเพราะฉันต้องอ่านหนังสือสอบ เลยไม่อยากให้ฉันต้องลำบาก
อันที่จริงฉันไม่ได้้าไปรบกวนเขา หรือตามเขาไปหรอกมีแต่เขานั้นล่ะที่ไม่ยอมให้ฉันห่างกาย
จะมีก็แค่่ไปเรียนเท่านั้นที่เขายอมปล่อยฉันให้คลาดสายตา
ฉันบอกเขาหลายครั้งทั้งเื่ไม่จำเป็ต้องให้ฉันไปด้วยหรือหอบงานมาแบบนี้ เคลียร์งานเสร็จแล้วค่อยกลับก็ได้ แต่เขาก็ไม่ยอมทั้งสองเื่
บอกว่าคิดถึงฉัน อยากเห็นหน้าฉันบ่อยๆ กลัวฉันหาย กลัวฉันนอนไม่หลับบ้างล่ะฟังคำตอบแล้วเลี่ยนน่าดู แต่ก็ชื่นใจ
ตอนนี้ก็จะเที่ยงคืนแล้ว อีตาคุณเรย์ที่เพิ่มเคลียร์เอกสารเสร็จและกำลังอาบน้ำ
ฉันนั่งๆ นอนๆ เล่นโทรศัพท์รอเขาที่เคลียร์เอกสารอยู่ด้านนอก เขาจัดโต๊ะเพิ่มสำหรับการทำงานที่บ้านด้วยล่ะแต่ก่อนไม่มี พอมีฉันเขาก็จัดการทันที เหมือนเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า
//เสียงโทรศัพท์//
แม่!
ฉันมองรายชื่อที่ปรากฏ ทำเอาใจหายวาบ จะไม่ให้ใได้ไงฉันยังไม่เคยเล่าเื่อีตาคุณเรย์ให้แม่ฟังเลยแถมฉันยังหอบผ้าหอบผ่อนย้ายมาอยู่กับเขาซะงั้น
@Darin+แม่+Alin
“ฮัลโหล ค่ะแม่” ฉันกดรับสาย
“ยัยตัวดี! ไม่ยอมกลับบ้านมาจะเป็เดือนแล้วนะเรานะ” เสียงแรกที่ส่งมายังฉันทำเอาฉันยิ้มแหยๆ กับตัวเอง
ฉันไม่ได้กลับบ้านมาเป็เดือนจริงๆ นั่นล่ะก็มันเป็่ที่ฉันอยู่กับอีตาคุณเรย์นะสิ เขาไม่ยอมปล่อยฉันให้คลาดสายตา
ฉันมาคิดๆ ดู ฉันก็ลืมวันเวลาจริงๆ มันผ่านไปเร็วมาก จนฉันลืมไปเลยคงเพราะฉันมีกิจกรรมกับเขาทุกวัน
“เอ่อ~ ่นี้รินยุ่งมากเลยค่ะอีก 2 อาทิตย์ถึงจะได้กลับนะคะ” เสียงอ่อยๆ ของฉันแบบสำนึกผิด
“พรุ่งนี้ก็ปิดเทอมแล้วนะ ที่มอยังมีงานอีกเหรอลูก” คำถามจากแม่
“ค่ะแม่ แต่รินยังต้องทำงานส่งอาจารย์ก่อนค่ะ” ฉันไม่ได้โกหกจริงๆนะ
อาจารย์มีการสั่งให้สรุปบัญชีในรอบปีที่ผ่านมาซึ่งวิชานี้คือวิชาบัญชี 2 ที่ไม่มีสอบปลายภาคแต่เกรดจะได้จะต้องสรุปบัญชีส่งอาจารย์ ฉันว่ายากกว่าสอบปลายภาคอีกนะเนี่ย
“แม่น่ะเข้าใจ แต่มีสาวน้อยคนหนึ่งงอแงอยากเจอพี่รินให้ได้นะสิ”สาวน้อยที่แม่พูดถึงคือน้องสาวของฉันเอง และเสียงของสาวน้อยก็ลอดผ่านทางโทรศัพท์มาด้วยนี้สิ
“ขอคุยกับน้องหน่อยค่ะแม่”
“อลิน คุยกับพี่เขาสิลูก ไหนบอกคิดถึงพี่รินไง”
“พี่ริน พี่ริน~” เสียงใสๆ ของยัยอลินตัวน้อย
“ไง ยัยตัวแสบของพี่” ฉันส่งเสียงทักทายน้องสาว
“พี่ริน อลินคิดถึง เมื่อไหร่จะกลับเหรอคะ”เสียงร่าเริงของเด็กน้อยวัย 10 ขวบดังก้องเต็มลำโพง
“น่าจะปลายเดือนเดี๋ยวพี่กลับไป อยากกินอะไรมั้ย”
“พี่รินแอบจิ๊กเงินป๊าไปเก็บไว้ซื้อหนมให้อลินเหรอ”
“รู้ได้ไงเรานะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“อลินไม่บอกป๊าหรอก พี่รินไม่ต้องกลัว”
“อือ ... ขอบใจจ้า แม่ตัวดี แล้วอยากกินอะไรล่ะ พี่จะได้หาซื้อไปฝาก”
“ไม่ต้องซื้ออะไรมาหรอก กลับมาหาอลินก็พอ อลินคิดถึง”เสียงอ้อนของน้องสาวของฉัน ทำเอาใจชื้น
“ปากหวานนะเรา ... จ้าเดี๋ยวพี่ก็กลับแล้วล่ะ”ฉันที่ตอบกลับน้องสาว รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับครอบครัว
“รีบกลับมานะลูก น้องคิดถึง แม่ก็คิดถึง” แม่ฉันเสริม
น้องสาวของฉัน ชื่ออลิน อายุห่างจากฉัน 10 ปีได้ฉันกับน้องสนิทกันเพราะนางน่ารักน่าชัง เอาใจฉันเก่งด้วยนะ
“ใครโทรมาครับ?” เสียงอีตาคุณเรย์ดังขึ้น
“อะ!!!” ฉันหันไปเห็นเขาที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำและตรงมายังฉันตอนนี้ฉันยังไม่อยากให้ที่บ้านรับรู้เื่นี้
“เสียงใครยัยดา!!!” แม่ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆน้องสาวส่งคำถามที่ทำเอาฉันใจตกลงตาตุ่ม
“สะ เสียงทีวีค่ะ แม่ ... แม่ค่ะ แค่นี้ก่อนนะ บ้ายๆ ค่ะ รักแม่ป๊า น้องนะคะ” ฉันรีบตัดสายทันที กลัวใจอีตาคุณเรย์ด้วยรายนี้ชอบแสดงตัวตนว่าเป็ผัวฉันอยู่เรื่อย กลัวแต่คนอื่นไม่รู้ว่าฉันเป็เมียตอนนี้ฉันยังไม่อยากให้ที่บ้านรู้เื่นี้ เอาไว้ใกล้เรียนจบแล้วค่อยบอกก็ได้
“แล้วใครปากหวาน” อีตาคุณเรย์ไม่พูดเปล่า ก้มลงมาจูบริมฝีปากฉัน ไม่ใช่แค่จูบเบาๆนะ เล่นดันลิ้นเข้ามาและตวัดลิ้นฉันเข้าไปในโพล่งปากเพื่อให้ฉันได้ััในรสจูบของเขาจากนั้นเขาก็ถอนจูบออก
“สู้ผมได้ไหม?” คำถามหลังจากถอนจูบ เขามองหน้าฉันเพื่อรอคำตอบ
“แม่กับน้องโทรมาค่ะ ถามว่าจะกลับบ้านเมื่อไหร่?” ฉันตอบกลับคำถามแรกแต่ไม่ตอบคำถามที่สอง
“แล้วปากผมหวานไหม?” อีตาคุณเรย์ที่ยังอยากได้คำตอบ
“หวานค่ะ” ฉันไม่ได้ตอบเอาใจเขาหรอก แต่ปากเขาหวานจริงๆเขายิ้มรับในคำตอบ
“คุยกันน่ารักเชียวนะ” เขาอมยิ้มเล็กๆ ดูเขาจะพอใจคำตอบของฉัน
“อือ ... แล้วรินจะกลับบ้านเมื่อไหร่ครับ?”
“อีกสองอาทิตย์ค่ะ ต้องทำงานส่งอาจารย์ก่อน”
“แล้วไม่พาพี่ไปเที่ยวแล้วเหรอ?”
“เราก็จะไปมะรืนนี้ไม่ใช่หรือไงคะ”
“อือ ... นึกว่าลืมพี่ซะแล้ว”
ฉันมองค้อน ดูคนแก่จอมเ้าเล่ห์คนนี้อ้อนสิ มันน่ารัก น่าฟัดจริงๆ
“พี่อิจฉาที่บ้านรินจัง” อีตาคุณเรย์ขี้อ้อน ขึ้นเตียงมานอนกอดฉันโดยไม่ยอมใส่เสื้อผ้าอีกแล้ว
“ไม่ใช่แค่แก่อย่างเดียวนะคะเนี่ย ยังเป็คนแก่ขี้อิจฉาด้วยหรือคะ”ฉันแซวอีตาคุณเรย์
“ใครแก่ ... คำก็แก่ สองคำก็แก่เดี๋ยวคนแก่คนนี้จะทำให้เด็กอย่างรินลืมไม่ลง” อีตาคุณเรย์จับกดฉันจากนั้นบทรักของฉันกับเขาก็เริ่มต้นขึ้น เขานะหื่นจะตาย!!!
308
![กายวิภาคสวาท (The Remaster) [NC 25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1768746730_59000257.webp)
