พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

       พวกหลางเทียนจึงหยุดพักอยู่บริเวณนั้นชั่วครู่... ทางด้านกงม่อซือ เข้าไปเก็บแก่นบริสุทธิ์ของสัตว์อสูร ที่ตกลงมาตาย ภายในเหวลึกหลายสิบตัว แจกจ่ายให้คนอื่นๆ อย่างเท่าเทียม 
 

       ก่อนพวกเขาจะมานั่งล้อมวง บริเวณที่หลางเทียน รับหน้าที่ย่างเนื้อสัตว์อสูร เตรียมเติมพลังงาน พร้อมออกเดินทาง หลางเทียน ที่นั่งไม่ห่างสุ่ยเยว่มากนัก เขาเอื้อมฝ่ามือไปบีบข้อพับ แขนเด็กสาวที่มีรอยฟกช้ำเล็กน้อย ทำให้นางร้อง อุ้ย!! สะดุ้งตัวโหยงขึ้นทันใด เห็นได้ชัดแขนขวา นางน่าจะมีปัญหา

       “เหมือนว่าแขนของเจ้า จะหักแล้วกระมัง?” ครั้นหลางเทียนหันปรายตาไปมองคนอื่นๆ พวกเขาต่างก็บาดเจ็บกันถ้วนหน้า แต่ที่หนักสุด เกรงว่าจะเป็นเสี่ยวเฉาที่กระดูกขาหัก ต้องให้เจียงจือช่วยพยุงร่าง เด็กหนุ่ม

สุ่ยเยว่นางแค่นเสียงอู้อี้ ขึ้นมาทันที “เหตุใดมีแต่เจ้า  ที่ไม่บาดเจ็บอะไร?” พวกเขาเองก็ขมวดคิ้ว สงสัยในข้อนี้เช่นกัน

หลางเทียน ขำแห้งๆ “เกรงว่าตอนร่วงลงมา ข้าคงจะโชคดีกระมัง”

        พวกเขาได้ยินเช่นนั้น ได้แต่กำฝ่ามือตนเองไว้น้อยๆ ‘ไม่เข้าใจไอ้เด็กบ้านี่ มันจะโชคดีอะไรขนาดนี้’ เพียงไม่นาน พวกเขาที่เติมพลังเต็มที่ ก็เริ่มออกเดินทางลัดเลาะ ไปตามธารน้ำสายเล็ก อย่างแช่มช้า สายตาเต็มไปด้วยการเฝ้าระวัง รอบทิศทาง

        หลางเทียนที่เดินนำหน้า ลัดเลาะไปตามธารน้ำเหวลึก ร่วม20นาที ภายในดูกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัดถนัดตา ทว่ากลับน่าแปลกที่ไร้รอยเท้า ของสิ่งมีชีวิตอย่างสัตว์อสูร

         ก่อนจะมองเห็นต้นไม้ใหญ่แห้งตาย พร้อมกับเส้นทางที่คาดการณ์ว่า น่าจะเป็นทางขึ้นไปยังด้านบน พวกเขาต่างก็มีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที “นั้นไง ทางนั้นน่าจะเป็นทางออก”

“อืมๆ เกรงว่าน่าจะใช่”

         ทว่าสำหรับหลางเทียนมันแปลกเป็นอย่างยิ่ง “ที่นี่ควรจะมี รอยเท้าของสัตว์อสูรอยู่บ้างซิ สักตัวสองตัวก็ยังดี” คำพูดของหลางเทียนทำให้พวกเขา ใบหน้าพลันจริงจัง ขึงขังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมพยักหน้าเห็นด้วย กับคำพูดของหลางเทียน

         ฝีเท้าหลางเทียน ขยับเคลื่อนไหว ส่งสัญญาณมือ ก้าวเดินไปทิศทางออก ช้าๆ อย่างเฝ้าระวัง ก่อนเขาจะเบิกดวงตาออกกว้าง รูม่านตาหดขยายออกสุดในชั่วพริบตา ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เมื่อกำลังผ่านต้นไม้แห้งตาย เห็นลากต้นไม้ใหญ่ มีรอยเลือดสีแดงติดอยู่ เสียงสบถด่า จากปากหลางเทียนดังขึ้นมาทันใด

“เวรเอ๊ย!! ซวยแล้วไง ทุกคนถอยเร็วเข้า!!”

        “มีอะไรเช่นนั้นหรือ เจ้าเด็กบ้าหลางเทียน” พวกเขาต่างก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะหันปรายตาไปมองบริเวณต้นไม้แห้งตาย ทว่ามีรอยลากฉีกขาด แถมรอยนั้นช่างดูคุ้นตา เหมือนรอยที่พวกเขา พึ่งจะตัดผ่ามันออกไปได้ไม่นานมานี้

         เสียง ตึง!! ดังออกมาก้อง พร้อมเถาวัลย์ไม้คล้ายกับงูอสรพิษ จะพุ่งปราดออกมา กระแทกร่างพวกเขา ให้ถอยกรูดออกไปอย่างรวดเร็วกันถ้วนหน้า ริมฝีปากพ้นเลือดออกมา  ก่อนต้นไม้แห้งตายไร้ชีวิตชีวา จู่ๆ จะดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากะทันหัน เมื่อมันแผ่อายหยินออกมา บานสะพรั่งราวกับต้นไม้ของฤดูเหมันต์ ความหนาวเย็นรุนแรงหนักหน่วง แพร่กระจายกดดัน ร่างพวกเขาในทันใด

        “มันคือสิ่งมีชีวิตใดกันแน่?” กงม่อซือที่กระอักเลือดสด ออกมาคำรบใหญ่ กายาหนาวสั่นด้วยความหวาดกลัว กล่าวพูดไต่ถามขึ้นมาทันที ทว่าภายในที่นี้ ต่างก็ไม่มีใครรู้จัก ต้นกาฝาก ของลัทธิเงาจำศีล พฤกษาธาตุ

        ก่อนเสี้ยววินาที เสียงตวัดเถาวัลย์ จะดังออกมาอย่างรุนแรง “กงม่อซือระวัง!!” สุ่ยเยว่ กับหลางเทียนเหมือนว่า จะมีเพียงพวกเขา ที่พอจะตามความรวดเร็วของเถาวัลย์ทัน

         เสียง ปัง!! ส่งให้ร่างกงม่อซือที่พยายาม ยกมีดขึ้นมาปัดป้อง ร่างลอยกระเด็นไปติดผนังหินอย่างรุนแรง อ๊าก!! เจ้า!! พร้อมปากที่กระอักเลือด ดวงตาค่อยๆ สลบไสล ที่หัวมีโลหิตไหลซึม ปิดเปลือกตาสนิทลงไปทันใด

         หลางเทียน สุ่ยเยว่พวกเขารับรู้ถึงความยากลำบาก เมื่อเถาวัลย์นับไม่ถ้วนพุ่งปราด ส่วนแหลมคิดจะปลิดชีพพวกเขาลงเช่นกัน เสียงเคร้ง!! ที่ดังออกมาก้องสนั่น เมื่อหลางเทียนสำแดง วิชาหลอมกลืนกิน เปลี่ยนกายาเขาให้เป็นเหล็กสำริดชั่วคราว เข้าปัดป้องการโจมตี ทว่าเขาก็ไม่คิดว่า จะทำให้กายาเขาสั่นสะท้าน ได้มากขนาดนี้

          “เจ้า!! เจ้า!!” สุ่ยเยว่นางตกตะลึงไม่น้อย เมื่อเห็นความแข็งแกร่ง ด้านร่างกายของหลางเทียน ทว่ามันไม่ใช่เวลาที่พวกเขามาตกใจ วิชาใหม่ของหลางเทียนบัดนี้ เมื่อเสียงอ๊าก!! เสี่ยวเฉาคำรามออกมา ด้วยความเจ็บปวด เมื่อเถาวัลย์แหลม บางส่วนพุ่งปราด มาแทงทะลุหัวไหล่ เฉียดจุดตายของเขาไปในเสี้ยวพริบตา

         หลางเทียนพยักหน้าให้สุ่ยเยว่ ราวกับเป็นสัญญาณต่อสู้ ก่อนหลางเทียนจะดึงกระบี่ไม่ได้มาตรฐาน ที่เขาผูกติดตัวไว้ออกมา แล้วเตะใส่ปราณพลัง ออกไปอัดกระแทกต้นไม้ใหญ่ เบื้องหน้าอย่างรุนแรง ปัง!! เปลือกของมันแตก ส่งโลหิตไหลนองออกมาทันที พร้อมเสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญ ของมันดังออกมาไม่ขาด

        สุ่ยเยว่ไม่อยากเชื่อ ว่ากระบี่ที่พันตัวเด็กหนุ่ม จะมีวิธีใช้เช่นนี้ ก่อนหลางเทียนจะโยนกระบี่ออกไปให้ สุ่ยเยว่ เด็กสาวตั้งท่าอัดฝ่ามือเขย่าหินผา อัดกระแทกกระบี่ พร้อมเสียง เคร้ง!! ดังออกมาก้อง ส่งกระบี่หมุนเป็นวิถีโค้งใส่ ต้นไม้ใหญ่ เสียง ฉัวะ!!ดังออกมาหนักแน่น จนโลหิตสีแดงอาบย้อม สาดกระจายออกไปทั่ว

        ก่อนมันจะร้องคำรามออกมาก้อง “เจ้า!! เจ้า!!” มาพร้อมกับความเดือดดาล เมื่อร่างบางอย่างคล้ายกับมนุษย์ คืบคลานออกมาจากรอยแตกของต้นไม้ เนื้อตัวอาบท่วมไปด้วยโลหิต พร้อมเส้นสายโลหิต ระโยงระยางทั่วสารพางค์กาย ลอยกลางอากาศขึ้นเหนือต้นไม้ ทำให้พวกเขารับรู้ได้เลยว่า พวกเขากำลังเผชิญกับ ผู้ที่อยู่ในขั้นสะพานความทุกข์ยาก เป็นอย่างต่ำไม่เช่นนั้น เขาไม่มีทางบินทะยานบนท้องฟ้าได้

สีหน้าสุ่ยเยว่ มืดทะมึนขึ้นมาทันที นางรับรู้ว่าการเผชิญหน้า กับขั้นพลัง สะพานความทุกข์ยาก ตอนนี้แทบไม่มีทางเลย ที่พวกเขาจะชนะการต่อสู้

       เสี้ยววินาที ที่สุ่ยเยว่เหม่อลอย เถาวัลย์แฝงไว้ด้วยอายหยิน น้ำแข็งบริสุทธิ์ ก็พุ่งปราดมาหาพวกเขา อย่างรวดเร็วฉับไว ร่างหลางเทียนที่ว่าแข็งแกร่งยังถูกแทงทะลุ เมื่อเขาพุ่งปราดเข้ามาขวางป้องกันตัวของ สุ่ยเยว่ไว้ อ๊ากก!! พร้อมโลหิตพุ่งกระฉูดออกมาทั่วร่าง

       “เจ้า ไอ้เด็กบ้าหลางเทียนเอ๊ย!! เราต้องถอยซิ ใครใช้ให้เจ้ามาช่วยเหลือข้า” สุ่ยเยว่ที่กล่าวพูดสายตานาง ปรากฏความหวาดกลัวขึ้น มาภายในครรลองสายตา อย่างไม่เคยประหวั่นพรั่นพรึงเช่นนี้มาก่อน เมื่อเห็นร่างที่ลอยอยู่เบื้องหน้า พร้อมกลิ่นอายคาวเลือดของหลางเทียน ลอยคละคลุ้ง ตลบอบอวลจนแสบจมูกของนาง

          แทบไม่ต้องพูดถึง เสี่ยวเฉา ดวงตาเขาใกล้จะสลบเหมือดเต็มทน หากพวกเขาโดน การโจมตีเถาวัลย์แฝงไว้ด้วยอายหยิน น้ำแข็งบริสุทธิ์นี้เข้าไป เกรงว่าได้ตายตกแน่ๆ

         ทว่าในเสี้ยวขณะใครจะไปคิดว่า การโจมตีหมายปลิดชีพเสี่ยวเฉา จู่ๆ จะหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อเจียงจือ นางก้าวฝีเท้า เข้ามาขวางเสี่ยวเฉา ทำให้ชายหนุ่มกลัวจนแทบฉี่ราด สลบเหมือดลงไปในเสี้ยวฉับพลัน เมื่อเถาวัลย์แฝงไว้ด้วยอายหยิน น้ำแข็งบริสุทธิ์ หยุดการโจมตีลงเบื้องหน้าเจียงจือ