ครองโลกด้วยระบบผู้จัดการ

ยามเช้าโดยปกติหากลิซแชทไป แฟนของเธอจะตอบมา แต่ตั้งแต่เช้าจนสายไม่มีการอ่านและการตอบกลับ

เธอแชทไปกระแนะกระแหนเขาเรื่องความอหังการ์อีกแล้วจากการจัดการนักสู้สี่คนนั้นในรายการของเอมี่ และหญิงสาวพิธีกรก็มองราล์ฟราวกับจะกลืนกิน

เธอไม่ได้สอนที่โรงเรียนแพนซัสวันนี้ หัวหน้าฝ่ายสาวมานั่งอยู่ที่กองรัฐโอค่อนที่ตอนนี้คือฝ่ายป้องกันภัยร้ายแรงของกำแพงครามด้านตะวันออกแล้ว

พื้นที่ถูกขยายออกไปเพราะต้องรองรับงานภาคตะวันออกที่มากมายขึ้น

ในฉากหน้าที่เป็นบริษัทขนส่ง ห้องทำงานส่วนตัวของเธอ พลันมีอากาศบิดผันไป ปรากฏการณ์นี้มักจะเป็นเวลาแฟนของเธอมาหา แต่คราวนี้กลับไม่ใช่ เธอต้องยิ้มเก้อ

ร่างในชุดดำหน้ากากสีเทาปรากฏออกมา

"ราล์ฟ บาดเจ็บนิดหน่อยเขาเลยให้มาหาคุณ"

ใจของหญิงสาวหล่นวูบไป หากนิดหน่อยจริงเขาต้องมาเองสิ กระแสวังวนห้วงหนึ่งปรากฏออกมา ลิซส่งความคิดเข้าไปจากนั้นร่างสวยก็หายไปอยู่ที่ระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์เดอราฟิลา

แฟนของเธอนอนอยู่บนเตียงเล็กที่ยกออกมาที่ระเบียง ใบหน้าซีกหนึ่งไหม้เกรียมไหล่และขาเข้าเฝือกไว้แล้ว หน้าตาดูอิดโรย เขารู้ว่าลิซมา เพราะเขาเป็นคนส่งกระแสวังวนทางเข้ามิตินั้นไปเอง

หัวหน้ากองสาวเมื่อเห็นสภาพเด็กหนุ่ม ต้องน้ำตาคลอ แต่เธอเป็นนักสู้ระดับสูงย่อมไม่ได้อ่อนแอเหมือนหญิงทั่วไป

"ที่รัก .."

ลิซเดินเข้าไปหากอดจูบเขาเบาๆ เอามือลูบหน้าที่ไหม้เกรียมไปอีกด้านอย่างเบามือ ลิซมองเข้าไปในห้องนอนมีเลนาต้านั่งอยู่สาวมนุษย์ผลึกก็ดูเหมือนจะบาดเจ็บ ลิซยิ้มให้เลนาต้าก็ยิ้มตอบผงกหัวให้

หญิงสาวค่อยเอนกายนอนลงอีกข้างของเตียงกอดเขา

"ราล์ฟไปเล่นซนที่ไหน คราวนี้รุนแรงนะคะ แถมไม่ได้ให้แฟนไปด้วยอีกต่างหาก"

เมื่อกล่าวแล้วลิซก็สุดจะกลั้น น้ำตาไหลเป็นทางออกมา เด็กหนุ่มยิ้มปลอบเธอ จูบแฟนสาวปากดูดซับน้ำตานั้นดึงหน้าเธอมาซบอก จากนั้นบอกเล่าเรื่องราวการโดนโจมตีอย่างละเอียด

ร่างหญิงสาวกระตุกขึ้น ลิซ ค่อนข้างช็อกเมื่อรู้ว่าปาโกตายบนรถชัวมาสโซของเขา

ราล์ฟไม่ต้องการให้เธอสะเทือนใจไป รีบบอกเสียงดังไปให้เข้าหูเลนาต้าให้ได้ยินอีกคนด้วย

"ไม่ต้องเสียใจให้เขา ปาโกเขามาจากสำนักของผมมีพลังพิเศษ อีกไม่ถึง 24 ชม.เขาจะกลับมาเหมือนเดิม! "

เลนาต้าที่เสียใจไปก่อนแล้วเช่นกัน กับหัวหน้าฝ่ายสาวงงงันวูบ คนตายเละแบบนั้นจะกลับมาได้อีกหรือ

เขาไม่ได้บอกด้วยว่าปาโกคือหนึ่งในเหนือมนุษย์ของยุติธรรมสีเทา เห็นหน้าอึ้งกิมกี่ของทั้งสอง

"ผมไม่ล้อเล่นพวกคุณในเรื่องนี้หรอกครับ เขามีพลังพิเศษฟื้นคืนชีพ ผมไม่มีแต่หลายคนในสำนักมี พวกคุณต้องเก็บเป็นความลับนะ"

ราล์ฟกล่าวไปแล้วก็คิดต่อว่า แต่ถ้าเขาตายพวกนี้ทั้งห้าก็ตายหมดฟื้นคืนชีพไม่ได้ เพราะเป็นร่างแยก และผู้ช่วยของเขาเอง

เลนาต้าเดินเอาน้ำค้างดาวเนอร์เก้นมาทาและให้ราล์ฟดื่มอีกครั้ง คราวนี้แผลที่หน้าหายไปกว่าครึ่ง ไหล่และขาก็ดีขึ้น ถึงพรุ่งนี้เด็กหนุ่มก็จะอาการทุเลาเกินครึ่งแล้ว

เขาให้สาวสวยปานเทพธิดานางฟ้าสองคนนี้อยู่กับเขา ขอให้ลิซพักงานที่กองรัฐโอค่อนไว้ก่อน หญิงสาวเห็นแฟนเจ็บขนาดนี้ย่อมตามใจเขา เด็กหนุ่มตระกองกอดร่างสวยนุ่มนิ่มของสองสาวนอนหลับไปตั้งแต่กลางวัน

❝❝❝

วิดีโอรายการของเอมี่จากวาซีเลียอัปเดตเผยแพร่ไปทั่ววาซีเลีย ภาพการต่อสู้ของราล์ฟ มิททริลคอส สยบนักสู้ระดับ 6 และนักสู้อีกสามคนในไม่กี่นาที ถูกโหลดฉายวนไปมา โดยเฉพาะสถาบันต่อสู้ต่างๆ

สถาบันต่อสู้ไมด้ายิ่งแล้วใหญ่ เอาคลิปนี้เปิดวนไปวนมาทั้งวันในสถานที่ฝึก จนแม้กระทั่งสี่คนที่แพ้ราล์ฟคนทั้งไมด้าก็จำหน้าได้

โมเช่ที่เป็นถึงรองแชมป์ระดับนักเรียนของวาซีเลีย ยังคิดค่อนขอดในใจว่า ตอนฉันได้รองแชมป์มาที่ไมด้ายังไม่อวยเขามากมายเหมือนตอนไอ้เด็กคิ้วเข้มเพื่อนเขาที่เตะคนออกรายการทีวีเลย

แรนดี้กับโซเฟียมาซ้อมวันนี้ ก็ยืนตาปรอยมองหน้าจอที่มีผู้ชายของตัวเองโชว์ออฟอยู่ด้วยความภูมิใจ เห็นท่าทางของสาวทั้งสองโมเช่ยิ่งมั่นใจว่าเพื่อนเลวร้ายของเขารับประทานพนักงานบริษัทตัวเองทั้งสองนี้ไปแล้ว

ข่าวรายการทีวีก็แค่สีสัน แต่ที่กำแพงครามเจ้าหน้าที่ระดับสูงต่างๆ พากันช็อกเมื่อลิซได้รายงานเรื่องรองผู้บังคับการ เด็บซับเซอร์ราล์ฟเผชิญการโจมตีจากระดับขอบฟ้าที่มาพร้อมกับเหนือมนุษย์อีกสองคน แต่มีกลุ่มยุติธรรมสีเทาหกคนเข้าช่วยเหลือจนล้อมปราบจับไว้ได้

ผู้การลอว์ฟาเรียกประชุมระดับสูง ท่านเอ็ดมันด์ก็เข้าร่วมด้วย ทุกคนต่างตื่นตกใจแต่ก็โล่งอกที่เด็บซับเซอร์ที่เป็นเหมือนเสาต้นหนึ่งของกำแพงครามไปแล้วยังปลอดภัยดีแม้โดนลอบสังหารบาดเจ็บหนักแต่ก็ปลอดภัยแล้ว

เมื่อพวกเขาประชุมกันโดยมีทีมของราล์ฟ คือเจสส์ เดโบราห์ กับคนในฝ่ายป้องกันภัยร้ายแรงร่วมด้วย เด็กหนุ่มก็ออนไลน์เข้ามาร่วมประชุม เขาให้เล่าเรื่องคร่าวๆ ให้ฟังอีกครั้ง

แม้ได้รับรายงานจากลิซแล้ว แต่เมื่อได้ฟังจากปากเจ้าตัวคนทั้งหมดก็ต้องขวัญผวาไปกับพลังรุนแรงที่ชายหุ่นเตี้ยโจมตีทำร้าย

จาค็อบ เจสส์ เดโบราห์ที่ร่วมทีมท่องดาวฟังแล้วต่างมองตาอีกอีกฝ่าย พวกเขาคิดเหมือนกัน ดาวหมาป่าขนเหล็กที่มีกายาแสงก็ยังไม่เคยเจอระดับขอบฟ้า แต่ที่โลกของเขาที่ตายแล้วฟื้นไม่ได้กลับต้องมาเผชิญกับพลังระดับนี้

ความเครียดลุกลามไปทั้งห้องประชุมจนราล์ฟที่อยู่อีกที่หนึ่งเห็นหน้าทุกคนก็ยังสัมผัสได้

"ทุกท่านอย่าเพิ่งตระหนกมากไป อีกไม่กี่วันเมื่อผมหายดีแล้ว จะเข้าไปคุยกันเรื่องนี้อีกครั้งครับ ผมน่าจะได้ข้อมูลบางอย่างจากครั้งนี้ เราจำเป็นต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าไปจัดการต้นตอปัญหาพวกนี้ครับ ไม่ใช่โดนกระทำอย่างที่เป็นอยู่"

ทุกคนเมื่อได้ยินคำกล่าวของเขา ก็เหมือนปัญหาเบาไปหน่อย เด็กหนุ่มที่มีสำนักยิ่งใหญ่ พลังแข็งแกร่งหนุนหลังหากเขามาช่วยเต็มกำลังก็ย่อมคลี่คลายเรื่องยุ่งยากไปได้เปลาะหนึ่ง

ราล์ฟเมื่อประชุมเสร็จแล้วเห็นเลนาต้าลงไปว่ายน้ำที่ทะเลสาบหากไม่บาดเจ็บอยู่เขาคงลอยลงไปว่ายด้วย แล้วจบลงที่พัวพันกับสาวสวยแล้ว แต่เมื่อมองไปตรงข้ามเห็นสาวสวยอีกคนคือ ลิซที่นั่งมองตาแป๋วมาที่เขาหลังจากฟังเรื่องที่ประชุมจนจบ

เด็กหนุ่มไม่ได้จัดการเธอมาหลายวัน ไม่รอช้าอุ้มแฟนสาวลอยไปที่เตียง หญิงสาวร้องวี๊ดว๊ายดุเขาที่บาดเจ็บอยู่ยังไม่เลิกมักมากในเรื่องพวกนี้ ไม่นานเสียงโวยวายก็ซาลง

เหลือเพียงแต่เสียงสองคนเสพสวาทกัน

❝❝❝

แผลที่หน้าของราล์ฟได้ยามหัศจรรย์อย่างน้ำค้างดาวเนอร์เก้นไปก็หายดีจนเกือบจะปกติแล้ว หัวไหล่และขากระดูกสมานเข้าหากันอีกวันน่าจะเป็นปกติ

แฟนสาวมีสอนที่โรงเรียนแพนซัส แต่กำชับเขาว่าตอนเย็นต้องให้คนไปรับเธอมาอยู่กับเขา

แล้วเธอกับเลนาต้าก็ต้องอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นปาโกกลับมาในร่างที่สมบูรณ์เหมือนเดิม ชายร่างท้วมไม่พูดอะไรยังคงไปนั่งที่เก้าอี้ประจำชั้นล่าง หรือไม่ก็เดินไปรอบๆ คฤหาสน์แห่งนี้

เลนาต้าคือผู้ที่อัศจรรย์ใจมากที่สุด เพราะเธอเห็นร่างเละไม่มีชิ้นดีของปาโกกับตา นี่สำนักของราล์ฟเป็นสำนักต่อสู้หรือสำนักเวทมนตร์ คาถา จอมขมังเวทกันแน่

ลิซไม่อยู่ เด็กหนุ่มก็พาเลนาต้าเข้าไปในมิติเกาะที่เธอเคยอยู่ ลอยอยู่เหนือห้องของชายหุ่นเตี้ยที่ตอนนี้โดนพลังของราล์ฟจำกัดไว้ให้กลายเป็นแค่คนธรรมดา

ปาโกเปิดห้องให้ ชายผู้นี้ได้เดินออกมาดูอากาศภายนอก ชายระดับขอบฟ้าเดินไปจับน้ำทะเล มองผืนฟ้า ตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดา ราล์ฟให้มาร์คเอาน้ำค้างดาวเนอร์เก้นมารักษาให้แล้วแต่ร่างที่ไหม้ไฟของชายหุ่นเตี้ยก็ยังมีแผลอยู่

"นี่คงเป็นมิติที่สร้างขึ้นใช่ไหม"

ชายคนนี้เอ่ยออกมาก่อน สิ่งที่กล่าวช่างตรงเป๊ะกับความจริง

ราล์ฟไม่ตอบแต่ใช้เทคนิค กล่าวคำสัตย์ลงไปกับเขา

"คุณเป็นใคร"

"ฉันชื่อจาร็อด"

สำเร็จ เด็กหนุ่มคิดในใจ เมื่อโดนจำกัดพลังเหลือเท่าคนธรรมดาแม้แต่ระดับขอบฟ้าก็มิอาจต้านทานพลังของระบบได้

"บอกเรื่องของคุณมาหน่อย"

"ฉันคือนักสู้ระดับ 9 ของทวีปเชอชามัส ถูกโจมตีในสงครามกลางเมืองจนเกือบเสียชีวิต หลังจากนั้นแล็บหมายเลขแปดได้นำร่างฉันไปทดลองหลายครั้ง

ครั้งแรกได้พลังที่แย่กว่าเดิมคือระดับ 7 จากนั้นถูกนำมาทดลองอีกได้พลังระดับเหนือมนุษย์พลังดวงดาวระดับหก

แล็บให้ฉันทดลองพลังหนึ่งปี ฉันไปเป็นโจรสลัดปล้นสะดมมีลูกน้องมากมาย

ครบปีถูกเรียกตัวกลับ แล็บทดลองอีกสามหน จนในที่สุดฉันก็มีพลังถึงระดับขอบฟ้าชั้นสาม"

ราล์ฟแทบช็อกกับข้อมูลที่ได้ แล็บหมายเลขแปดอะไรนี่สามารถสร้างตัวตนระดับขอบฟ้าเลยเหรอ แค่การสร้างระบบเหนือมนุษย์ก็เป็นเรื่องที่อัศจรรย์เพียงพออยู่แล้ว ไม่รอช้าถามไป

"อีวาน มาโยก็ถูกทดลองใช่ไหม เขาเข้าไปแล็บหมายเลขแปดได้อย่างไร"

"อีวานคือ คนที่เพิ่งตายจาการถูกกำแพงครามไล่ลา จึงถูกนำไปทดลองเป็นเหนือมนุษย์แล้วสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก เมื่อปล่อยออกมาทดสอบพลังเพื่อให้เชี่ยวชาญกลับเผชิญนายกับกำแพงครามจากนั้นโดนคุมขัง หนีออกมาได้จึงต้องเรียกกลับไปเพื่อทดลองต่อเลย เพราะปล่อยไว้อาจโดนจับและถูกสังหารเสียเปล่า"

หรือหลังจากนี้เขาอาจจะเจออีวานที่เป็นระดับขอบฟ้าแล้ว นี่น่ากลัวไปนะ ราล์ฟนึกหวั่น

"แล้วชายอีกคนที่เราฆ่าไป นั่นคือมนุษย์ทดลองด้วยใช่ไหม"

ทำท่านึกสักครู่แล้วจาร็อดก็ตอบออกมา

"นั่นคือ แวนสเนล ระดับเหนือฟ้าขั้นสูงสุด ถูกทดลองไปแล้วสี่ครั้ง เขาคือเหนือมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด เมื่อตายไปถือเป็นความเสียหายมากทางแล็บหมายเลขแปด จึงมีคำสั่งให้สังหารนาย"

"แล็บหมายเลขแปด สถานที่ตั้งอยู่ที่ใด"

เงียบไปสักพัก ราล์ฟใช้เทคนิคกล่าวคำสัตย์ย้ำไปอีกจนจาร็อดบอกสถานที่ออกมา คืออยู่ใต้สุดของผาอันตรายด้านตะวันออกของรัฐโชสต์

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบคำถามสำคัญมากมาย เด็กหนุ่มยังคงหารายละเอียดจากจาร็อดแล้วก็ได้รู้ว่า แล็บหมายเลขแปด มีสำนักงานลับอยู่หลายประเทศ ไม่รู้ว่าฐานไหนคือฐานหลัก ถามซ้ำจนราล์ฟได้ชื่อคนสำคัญมาคือ

แฮมิโอร่า ระดับขอบฟ้า

รูเบ็น ระดับขอบฟ้า

คูไทน่า ระดับขอบฟ้าขั้นปลาย

พานา คาดว่าเหนือกว่าระดับขอบฟ้า!

เมื่อราล์ฟได้รู้ถึงตัวตนแข็งแกร่งบางคนที่จาร็อดบอก ความหนาวเย็นก็กระจายไปทั่วร่าง จาร็อดที่เป็นระดับขอบฟ้าคนนี้เกือบจะฆ่าเขาได้

นี่ยังมีระดับขอบฟ้าอีกสามคน และอีกคนยังเป็นระดับที่สูงกว่าขอบฟ้าอีก!

เลนาต้าที่ได้ยินด้วยกัน ตอนแรกก็ประหลาดใจกับพลังวิเศษของราล์ฟที่ไม่รู้ทำอย่างไรกลับทำให้แม้ศัตรูระดับขอบฟ้าบอกความจริงออกมาได้ แต่เมื่อได้ยินข้อมูลที่ชายหุ่นเตี้ยบอกใจก็ตกวูบ หัวใจรู้สึกชาไป ศัตรูเหล่านี้ที่ซ่อนอยู่สามารถสังหารพวกเธอได้ง่ายๆ เลย

เด็กหนุ่มพาเลนาต้าออกจากมิติเกาะคุมขังกลับไปที่คฤหาสน์ฟ้า ได้เวลาก็ให้ยุติธรรมสีเทาไปหาลิซส่งกระแสมิติพาแฟนสาวมาหา

เขาให้ลิซรอฟัง จากนั้นเปิดแล็ปท็อปออนไลน์ขอเชิญท่านเอ็ดมันด์ ผู้การลอว์ฟา กับจาค็อปเข้ามาประชุมด้วยกันแจ้งว่าเรื่องสำคัญมาก ที่คุยกันเพียงแค่คนเหล่านี้เพราะเรื่องที่จะคุยน่าหวาดหวั่นเกินไป ระดับสูงอย่างพวกเข้าต้องมาหาทางรับมือกันก่อน

ทั้งสามคนเมื่อได้ยินเด็กหนุ่มบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกัน ก็พากันเข้าร่วมประชุมออนไลน์อย่างกระตือรือร้น

"ผมไม่แน่ใจว่าทั้งสามท่านเคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาไหม แต่ผมเพิ่งได้รู้และคิดว่ามันสำคัญอย่างยิ่งยวดที่เราต้องคุยกันครับ"

เขาเกริ่นออกมา จากนั้นเล่าเรื่องการสอบถามข้อมูลจากจาร็อดโดยเลี่ยงไปว่า กลุ่มยุติธรรมสีเทาของเขาใช้ความสามารถพิเศษของสำนักรีดความจริงออกมาได้

ท่านเอ็ดมันด์เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็นิ่งอึ้งกล่าวอะไรไม่ออก แม้จะได้เผชิญพลังที่สูงกว่าเหนือมนุษย์ในดวงดาวอื่นมาก่อนแต่ก็ยังหวั่นใจที่ได้รู้ว่าในโลกมนุษย์ของเขามีผู้ที่มีพลังระดับสูงขนาดนี้อยู่แถมยังเป็นศัตรูกัน

ส่วนการลอว์ฟากับจาค็อบนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง ทั้งคู่ปากอ้าตาค้าง เหงื่อไหลออกมาด้วยความตึงเครียด ทั้งสองพลังก็ยังไม่ถึงระดับเหนือมนุษย์อยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่ามีศัตรูที่พลังสูงกว่าตัวเอง สองไปจนถึงสามช่วงชั้น ก็รู้สึกคล้ายกับว่าพวกเขาเป็นมดสองตัวต่อหน้าฝ่ายตรงข้าม

เด็กหนุ่มเข้าใจความตระหนกของทั้งสอง ลอบตัดสินใจบางอย่าง

ท่านเอ็ดมันด์เมื่อได้ยินข่าวสารน่าตระหนกแล้ว นิ่งไปสักพัก ถอนหายใจออกมา

"ขนาดรู้ที่มั่นของแล็บระดับแปดนี่แล้ว ก็ยังไม่สามารถไปจัดการได้อยู่ดี อีกฝ่ายพลังสูงเกินจะแตะต้องได้"

นี่คือชายระดับชนชั้นสูงของประเทศ แต่กลับต้องอยู่ในสภาวะเหมือนจนปัญญาพลังอ่อนด้อยไม่อาจกระทำอะไรได้

ราล์ฟต้องเอ่ยออกมา เสนอทางออกในหนทางที่เหมือนตีบตันนี้

"ผมจะลองไปคุยกับกลุ่มยุติธรรมสีเทา กับทางสำนักดูครับ ว่าเราจะจัดการอะไรเชิงรุกได้บ้าง"

สำนักของเด็กหนุ่มคิ้วเข้มนี้ เป็นหลักประกันความมั่นคงของกำแพงครามในตอนนี้ ผู้การลอว์ฟาทำได้เพียงกล่าวว่า

"ฝากด้วยนะ เด็บซับเซอร์ เราจะรอคอยข่าวจากคุณ"

เมื่อประชุมเสร็จ ราล์ฟก็หันไปเห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของลิซที่เพิ่งรู้เรื่องแล็บหมายเลขแปดได้ยินพร้อมกับระดับสูงของกำแพงคราม เขาดึงร่างสวยของแฟนสาวมานั่งบนตัก อาการบาดเจ็บหายดีแล้ว เด็กหนุ่มกอด จูบ กล่าวปลอบประโลมหัวหน้ากองสาว

"ไม่ต้องห่วง สำนักของเรามีตัวตนแข็งแกร่งอีกมากมาย เดี๋ยวพวกยุติธรรมสีเทาต้องมีคนที่จัดการพวกนี้ออกมาแน่นอนครับ"

เขามีทั้งยาประกันชีวิต รองเท้าเคลื่อนที่ วังวนมิติ และของพิเศษอีกหลายอย่างไปจนถึงล่าสุด พลังเหนือสรรพสิ่ง เหนือสิ่งอื่นใดระบบผู้จัดการไม่เคยปล่อยให้เขาจนหนทางเลย จะมีของพิเศษออกมาช่วยล่วงหน้าเสมอ

ลิซซบหน้ากับอกแข็งแรงของแฟน เลนาต้าถูกเด็กหนุ่มเรียกเข้ามากอดอีกด้าน

❝❝❝

นิโคลนั่งพิงพนักโซฟาร้านที่เธอมานั่งประจำ มองไปที่ผับนั้นแอบหวังว่าจะเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาลเดินเข้าไป คืนนั้นแม้จะเมามากแต่เธอไม่ได้ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเลย มีเพียงตอนกลับไปที่ห้องของเธอที่เมามากแล้ว ความทรงจำพร่าเลือนว่าราล์ฟถอดเสื้อผ้าอาบน้ำให้เธอโดยที่เขาไม่ได้แตะต้องล่วงเกิน

เหมือนก่อนหน้านั้นในห้องเก็บของในผับ เด็กหนุ่มจะกำลังจะสอดใส่เข้ามาข้างในเธออยู่แล้ว แต่ก็หยุด พาเธอกลับมาที่ห้องเสียดื้อๆ

หญิงสาวกลับรู้สึกเสียดายช่วงเวลาสำคัญนั้น ลึกๆ อยากให้เขาจัดการเธอให้เต็มที่

เขี่ยน้ำแข็งที่ลอยในแก้ว เธอมาดื่มบ่อยขึ้น บางทีก็ไปที่ผับนั้นเพราะได้ยินว่าเขามาบ่อย คาดหวังว่าเรื่องในคืนรัญจวนใจแบบคืนนั้นจะถูกสานต่อจนจบ

ที่น่าอายที่สุดคือ นิโคลแทบไม่มีภาพของแฟนที่กลายเป็นแฟนเก่าไปแล้วอย่างรอนสันในหัว กลับมีแต่ใบหน้าหล่อเหลาคิ้วเข้มและการเล้าโลมที่รุนแรงของเด็กหนุ่มเต็มไปหมดในความคิดคำนึง

วันก่อนเธอได้เห็นคลิปสัมภาษณ์ก่อนที่เขาจะโชว์การต่อสู้ที่โด่งดัง เห็นเอมี่ อากีบอล นักข่าวสาวคนดังที่มองราล์ฟตาเป็นประกายก็ต้องคิดว่าหรือเธอถูกเขาพาขึ้นเตียงไปแล้วนะ

ช่างน่าอิจฉา

หน้าแดงขึ้นมา นิโคลก้มหน้ามองแก้วน้ำสีอำพัน ยกขึ้นดื่ม

พลันต้องตาโตเมื่อเห็นเด็กหนุ่มคนดังที่เธอกำลังถวิลหาเดินเข้ามาในร้านนี้ ตรงเข้ามาหา

---------------------