กิจกรรมรับน้องก็ได้ดำเนินผ่านมาสามวันแล้วจนย่างเข้าวันที่สี่ พี่สันทนาการก็ได้จัดกิจกรรมการละเล่นต่างๆ ให้กับน้องๆ เพื่อที่จะได้ให้พวกเขาเชื่อมความสัมพันธ์กัน มีทั้งร้องเพลง เต้นรำ การละเล่นแบบหมู่รวม การเล่นทายคำใบ้คำ หรือการให้น้องๆ ได้ออกมาแสดงโชว์ความสามารถต่างๆ
ทุกคนในระดับชั้น ม.4 ก็ได้พบเจอหน้า พูดคุยและได้รู้จักกันมากขึ้น จากที่ตอนแรกแบ่งเป็ห้องใครห้องมัน กลุ่มใครกลุ่มมัน แต่ตอนนี้ทุกคนได้มารวมกัน ทำให้ได้พบเจอเพื่อนใหม่ๆ โดยเฉพาะสาวๆ ไม่ว่าจะเป็รุ่นเดียวกัน หรือรุ่นพี่ พวกเขาที่ได้เล่นกิจกรรมร่วมกับวินเทอร์และเมฆา ก็ทำให้รู้จักสองหนุ่มคู่นี้มากขึ้น พวกเขาไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่ตาเห็น พวกเขาก็เป็เด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วไปเหมือนกัน
แต่สำหรับผู้ชายแล้ว สองคนนี้ก็ยังเป็เทพสังหารอยู่ดี ร่างเริง? อ่อนโยน? ใจดี? นุ่มนวล? หรือสุภาพบุรุษ? No! No! No! สิ่งที่พวกหล่อนเห็น และได้ััมันต่างจากพวกฉันเลยโว้ยยย ทั้งๆ ที่ก็เล่นกิจกรรมแบบเดียวกันแท้ๆ แต่ทำไมเหมือนพวกเรากำลังเดิมพันชีวิตกับยมทูตอยู่เลยละ? ต่อหน้าพวกเธอเขาก็ยิ้มแย้ม ใจดี สุภาพบุรุษ แต่ต่อหน้าพวกฉันเนี่ยสิ! เหมือนกำลังถูกปืนจ่อหน้าผากอยู่ตลอดเวลาเลย สองมาตรฐานเกินไปเปล่า!
แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับการรับน้อง คือ การซ้อมบูม* ซึ่งจะมีบูมรุ่นและบูมประจำโรงเรียน เป็สิ่งที่ทุกคนต้องทำได้ ในรุ่นของวินเทอร์ทุกคนจะต้องช่วยกันคิดท่อนร้องตอนบูม และท่าทางต่างๆ และยังต้องซ้อมบูมประจำโรงเรียนอีกด้วย
*การบูม คือกิจกรรมที่แสดงความสามัคคีรวมเป็หนึ่งเดียวกัน ฮึกเหิม สร้างกำลังใจ ภูมิใจที่ได้เรียนที่นี่ด้วยกัน โดยส่วนใหญ่จะบูมเพื่อเป็การต้อนรับน้องๆ ที่เข้าเรียนใหม่ และส่งท้ายการเรียนให้กับพี่ๆ ที่จบการศึกษาออกไป
...
"ม.4 จัดแถว!! เร็วๆ ครับ"
เสียงะโดังขึ้นมา พร้อมปรากฏกลุ่มชายหญิงเสื้อดำมากกว่ายี่สิบชีวิตโผล่ออกมา พวกเขาก็คือพี่ระเบียบนั่นเอง กลุ่มพวกพี่สันทนาการที่กำลังจัดกิจกรรมให้น้องๆ ก็รู้งานรู้หน้าที่ รวมถึงพี่โดมและพี่เลี้ยง ก็พากันหลบออกไปยืนดูน้องอยู่ด้านข้าง
"จัดแถวกันด้วยค่ะ!! น้อง ม.4" พี่ระเบียบสาวมาดเข้ม เดินตรงมายืนอยู่ตรงเวทีด้านหน้าน้องๆ ม.4
เหล่าเด็ก ม.4 ทุกคนที่ตอนแรกพวกเขาทั้งยืน และนั่งกระจัดกระจายกันอยู่ภายในอาคาร ทุกคนรีบวิ่งมาตั้งแถวเป็ระเบียบตามโดมของตัวเองทันที
"ไปรวมกันที่ข้างห้องพยาบาลค่ะ" พี่ระเบียบสาวมาดเข้ม ได้ว้ากขึ้นมา
น้องๆ ม.4 ที่ได้มายืนรวมกันเป็แถวก็ยังดูมึนๆ เวลานี้พวกเขายังปรับอารมณ์กันไม่ทัน เล่นกิจกรรมกันอยู่ดีๆ พี่ระเบียบก็มาว้ากใส่ ตอนแรกให้มายืนจัดแถวตามโดม อยู่ดีๆ ก็ไล่ให้ไปข้างห้องพยาบาล แต่เมื่อกลุ่มพี่ระเบียบเห็นน้องๆ ม.4 ที่กำลังยืนสับสน ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง พวกเขาก็พากันะโขึ้นมา
"เร็วๆ สิคะ!!"
"รีบๆ สิครับ ทำไมยังช้า!!"
"พี่บอกให้ไปเร็วๆ ไงครับ! ไป!!"
"เร็วๆ สิครับ ทำอะไรให้เร็วๆ!!"
กลุ่มพี่ระเบียบมากกว่ายี่สิบชีวิตพากันะโว้าก ด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดใส่น้องๆ จนกลุ่มเด็ก ม.4 พากันรีบวิ่งไปข้างห้องพยาบาลที่อยู่ติดกับตึกของม.ปลาย ห่างจากอาคารนี่ไปก็ไกลไม่น้อย
พวกเขาพากันรีบวิ่งไปเหมือนผึ้งที่แตกรัง ถึงแม้มันจะวุ่นวายแค่ไหน ก็ยังมีกลุ่มพี่ๆ ม.6 คอยซัพพอร์ตช่วยเหลือ ไม่ให้น้องเบียดชนกัน หรือสะดุดล้ม พวกเขาพยายามเซฟน้องกันอย่างดี เพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น พี่ๆ ม.6 จึงพยายามพูดเตือนสติน้องๆ ไม่ให้พวกเขารีบร้อนกันจนไม่ดูตาม้าตาเรืออะไรเลย
เด็กนักเรียนชั้น ม.4 พากันวิ่งออกไปนอกอาคาร จนภายในอาคารเหลือแค่พี่ระเบียบที่กำลังเดินตามน้องๆ ไป ไม่สิ! ยังเหลือน้อง ม.4 อยู่สามคน ที่เดินเอ้อระเหยลอยชาย ดูไม่เร่งรีบ จะเร่งรีบไปไย ไปช้าไปเร็วสุดท้ายก็ไปถึงเหมือนกัน
พี่ระเบียบเห็นว่ายังมีน้อง ม.4 สามคนที่ไม่ได้รีบวิ่งไปเหมือนกับเพื่อนๆ พวกเขาเลยเตรียมที่จะะโว้ากใส่ แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นว่าทั้งสามคนนี้เป็ใคร พวกเขาก็ได้แต่อ้าปากค้าง ไม่มีเสียงเล็ดลอดมาสักแอะเดียว ใช่แล้ว! ทั้งสามคนนั้นคือ วินเทอร์ เมฆา และซัมเมอร์นั่นเอง! วันนี้พวกเขาแต่งชุดที่ดูแปลกไปจากเดิม เลยทำให้ตอนแรกพวกเขาจำไม่ได้ เพราะปกติแล้ววินเทอร์กับเมฆาจะชอบใส่เสื้อฮาวายที่เป็คู่กัน
แต่วันนี้ วินเทอร์ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูอ่อน ด้านหน้าเสื้อสกรีนเป็กรอบสี่เหลี่ยมที่มีรูปซัมเมอร์แบบครึ่งตัว และมีตัวอักษรเขียนไว้้าว่า 'คนนี้อะแฟนผม' และซัมเมอร์ก็ใส่เสื้อแบบเดียวกับวินเทอร์ แต่เสื้อของเธอเป็รูปวินเทอร์ครึ่งตัว มีตัวอักษรเขียนไว้ว่า 'คนนี้อะแฟนหนู'
ส่วนเมฆาก็เป็เสื้อแบบเดียวกันกับพวกเขาทั้งคู่เลย แต่ว่าของเมฆาจะเป็รูปของตัวเขาเองที่ทำหน้านิ่งๆ และมีตัวอักษร้าเขียนไว้ว่า 'คนนี้อะยังไม่มีแฟน'
วินเทอร์กับซัมเมอร์เดินควงแขนกะหนุงหนิงกัน ไม่สนใจพี่ระเบียบเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าบนโลกใบนี้มีพวกเขาแค่สองคน เมฆาที่เดินตามคุ้มครองคุณชายและคุณหนูของเขา ก็ไม่แยแสต่อสิ่งใดทั้งสิ้น หน้าที่ของเขามีแค่ปกป้องคู่ชายหญิงทั้งสองคนเบื้องหน้าเท่านั้น
พี่ระเบียบก็ไม่สนใจทั้งสามคนแม้แต่น้อย รีบวิ่งตามน้องๆ ม.4 ไปทันที ปล่อยให้ทั้งสามคนเดินเล่นกันไปนี่แหละ ถึงแม้ว่าไม่กี่วันที่ผ่านมาสองหนุ่มจะดูเรียบร้อย แต่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่ได้ก่อความวุ่นวายขึ้นมาสักหน่อย อย่างเหตุการณ์ล่าสุดเมื่อวาน กลุ่มเด็กห้องสิบของทุกระดับชั้น พวกเขาที่ร้อยวันพันปีจะโผล่กันมาที ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น และได้เข้ามาก่อความวุ่นวายในกิจกรรมรับน้อง
พวกเขาที่ได้จับกลุ่มกันทั้งสามระดับชั้น ก็ยิ่งมีพลังมากความห้าวมากขึ้น ได้บุกเข้ามาป่วน สร้างความวุ่นวาย และท้าต่อยกับพี่ ม.6 และน้อง ม.4 ในรุ่นนี้ และเมื่อพวกเขาเห็นสาวๆ สวยๆ น่ารัก ก็เข้าไปรุมจีบ รุมเต๊าะเหมือนหมาป่าที่หิวกระหาย แต่พวกเขาอยู่ดีไม่ว่าดี ดันไปเต๊าะซัมเมอร์ และหาเื่วินเทอร์กับเมฆาเนี่ยสิ
สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความฉิบหายกันทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบคนนั้นแหละ แค่อันธพาลตัวน้อยๆ วิชามวยวัด จะมาสู้กับมาเฟียที่ผ่านการฝึกอบรมมาอย่างดีได้ยังไงละ การฝึกของพวกเขาเข้มข้นเหมือนฝึกหน่วยรบพิเศษ คุณฟู่สามารถมีอิทธิพลคลุมทั้งภาคตะวันออกได้ กองกำลังภายใต้เขาย่อมไม่ใช่หมูหมากาไก่ที่ไหนอยู่แล้ว และเมฆาที่ได้รับการฝึกฝนมาั้แ่ยังเด็กก็ไม่ใช่เื่แปลก
วินเทอร์ที่มีความทรงจำเก่าและชีวิตที่แล้วเขาก็ผ่านการฝึกอะไรพวกนี้มากนักต่อนัก และในโลกอนาคตกว่าห้าสิบปีข้างหน้า เทคโนโลยีก็พัฒนาไปไกลแล้ว ในโลกที่เคล็ดวิชาการฝึกฝนต่างๆ ได้พัฒนาปรับปรุงไปไกลกว่ายุคปัจจุบัน วินเทอร์ก็ได้ร่ำเรียนวิชาพวกนั้นมาหมดแล้วทั้งสิ้น แต่เพราะโรคประจำตัวที่แทรกซ้อน ต่อให้เป็เขาที่เคยผ่านการฝึกร่างกาย มีร่างกายที่สุขภาพดีแค่ไหนก็ยังต้องทรุดตัวลง
แต่ด้วยประสบการณ์การณ์ต่างๆ ที่ยังคงฝังลึก พอเขาได้มาเกิดใหม่ก็สามารถปรับเข้ากับร่างใหม่ได้ในทันที เพราะนี่เป็ร่างกายของแต่เดิมอยู่แล้ว แถมยังเป็ร่างใน่ที่อยู่ในวัยที่กำลังเจริญเติบโต เหมาะแก่การฝึกฝนอีก จึงไม่แปลกที่วินเทอร์จะมีความสามารถเกินคน แต่ก็ไม่ถึงขั้นเป็ซูเปอร์แมน ต่อยกำแพงเหล็กยุบ ยกรถทุ่ม หรือมีกำลังภายใน อย่างมากก็แค่ต่อยกำแพงอิฐแตกเท่านั้น
Writer : ย้ำ! นี่คือ นิยายหมวดหมู่แฟนตาซี นะน้าบบ ขอเวอร์สักนิดหนึ่งนะนะนะ แต่ไม่ถึงขั้นมีกำลังภายใน หยุดรถมือเปล่า หรือถูกปืนยิงแล้วไม่เป็อะไรแน่นอน แต่ขอให้ปู่เราดูเก่งๆ มีของหน่อยละกัน แต่ถึงเก่งแค่ไหนถ้าปู่ถูกปืนยิงก็อาจไปนอนโคม่า หรือลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงอยู่ดีนะน้าบ
...
กลุ่มเด็กห้องสิบที่ได้ฝึกวิชามวยวัด พวกเขาพากันรัวหมัดรำยับ จนวิชานาฏศิลป์เกรดสี่ าเ็น้อยสุดก็แค่กระดูกแตก ซี่โครงหัก ส่วนหนักสุดก็โดนเมฆาชักมีด M9 ที่ซ่อนอยู่ในเสื้อขึ้นมาฟันจนเกือบจะพิการ ยังดีที่เมฆาได้ยั้งมือเอาไว้ ไม่งั้นพวกเขาได้เส้นเอ็นเส้นประสาทต่างๆ ถูกตัดออกหมดแน่ๆ แต่บางคนก็ซวยหน่อยถูกตัดนิ้วขาดไป ยังดีที่เทคโนโลยียุคนี้มันพอจะต่อกลับได้ แต่จะไปต่อทันไหม หรือมีเงินค่ารักษาเพียงพอไหม ก็อีกเื่หนึ่ง
เมฆายังไม่ค่อยเท่าไหร่ ปู่วินเทอร์ของเราได้ชักปืนออกมายิงในโรงเรียนอีกแล้ว แต่เขาได้ยิงใส่แขนและขา ทำให้ไม่มีใครตาย แต่ดูเหมือนว่าปู่ของเราจะเสพติดการยิงปืนในโรงเรียนแล้วสิ ด้วยอำนาจและอิทธิพลของเขาแล้ว ในภูมิภาคตะวันออกแห่งนี้กฎหมายก็แค่แผ่นกระดาษเท่านั้น เขาจะลั่นปืนที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอยู่แล้ว ถ้าเกิดพวกเขายังรักชีวิตตัวเองและครอบครัวอยู่ ก็อยู่เงียบๆ อยู่เฉยๆ ไปซะนะ
"การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ควรระมัดระวังรอบคอบเอาไว้เป็การดี อย่าได้พูดมากความ!"
...
เมื่อน้องๆ ได้มาถึงข้างห้องพยาบาล พี่ระเบียบก็ได้ะโไล่ตามหลังมา
"จัดแถวตามโดมกันเหมือนเดิมนะครับ!"
"ดูแถวกันด้วยครับ ทั้งด้านหน้าแล้วด้านข้าง!"
เด็ก ม.4 พากันยืนจัดระเบียบตามเดิม พี่ระเบียบก็ได้เข้ามาคุมสถานการณ์พร้อมสั่งให้น้องนั่งลง และก้มหน้าลงไป เหลือแค่พวกของวินเทอร์เท่านั้นที่ยังเดินมากันไม่ถึง แต่พี่ระเบียบก็ไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น ชีวิตของพวกเขายังมีค่า พวกเขายังมีมหาลัยให้เรียน มีงานให้ทำ และยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่
"พวกพี่จะให้น้องๆ ได้โชว์บูมรุ่น และบูมประจำโรงเรียนที่น้องๆ ได้ฝึกมากับพวกพี่สันทนาการนะครับ!"
"จำเอาไว้ให้ดี! ถ้าพวกน้องทำกันได้ไม่ดี ไม่พร้อมเพรียงกัน จะต้องถูกลงโทษนะครับ!"
"ไป! ไปตั้งวงบูมกลางลานกว้างตรงนั้นเลยครับ เร็วๆ"
พี่ระเบียบชี้ไปที่ลานกว้างโล่งกลางโรงเรียน ที่อยู่ใกล้ๆ พร้ะโกนไล่น้องให้ไปตั้งวงบูม
น้องๆ ม.4 ก็พากันรีบวิ่งไปตั้งวงบูมตามที่ได้ฝึกมาตลอดสามวัน พวกของวินเทอร์ที่มาทีหลังก็ได้เดินเข้าไปรวมในวงบูมด้วย
"เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!!!!@#$%!!!!"
"พวกเรา!@#$%!!!"
...
น้องๆ ม.4 พากันบูมอยู่ที่ลานกว้าง ร้องะโเพลงบูม ดังลั่นจนน้องๆ มัธยมต้นที่อยู่บนตึกใกล้ๆ ต้องออกมาดู รวมถึงพี่ ม.5 ที่อยู่ตึกมัธยมปลายฝั่งตรงข้าม ก็พากันออกมายืนตรงระเบียงเพื่อดูน้องๆ ม.4 ที่กำลังยืนตากแดดทำบูมกันอยู่
พี่ๆ หน่วยพยาบาล หน่วยซัพพอร์ตต่างๆ ก็เขามาช่วยเหลือน้องที่เป็ลมแดดล้มพับ หมดแรงหน้ามืดตามัว ซึ่งมีจำนวนที่ไม่น้อยเลย เพราะพวกเขาส่วนใหญ่ก็เป็ลูกคุณหนูกันทั้งนั้น รวมถึงคุณหนูซัมเมอร์ด้วย วินเทอร์จึงได้พาภรรยาของเขาออกจากวงบูม เดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้หินอ่อนใกล้ๆ
เมฆาที่ได้เฝ้าสังเกตเ้าความรักของเขาอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีอาการที่ไม่ไหวแล้ว เขารีบพุ่งตัวเข้าไปประคองเธออย่างนุ่มนวลอ่อนโยน และอุ้มเธอด้วยท่าเ้าหญิง พาไปนั่งพักข้างๆ วินเทอร์กับซัมเมอร์ ส่วนพี่ๆ หน่วยซัพพอร์ตและหน่วยพยาบาลที่กำลังจะเข้าไปช่วยเหลือถึงกับยืนสตั้นไปเลย
'ว..ไว!'
Writer : ไรต์ไม่ทราบเหมือนกันนะว่าที่โรงเรียนอื่นมีไหม แต่โรงเรียนที่ไรต์เคยเรียนจะมีบูมประจำรุ่น และบูมประจำโรงเรียน ใครที่อยากรู้ว่าบูมเป็ยังไง ลองพิมค้นหาดูคลิปได้น้าบ // ที่ไรต์ไม่ได้ลงหนึ่งวัน เพราะไปเก็บข้อมูลและถามกับเพื่อนนี่แหละ ว่า่รับน้องได้ทำอะไรบ้าง เรียนจบมานานแล้วมันก็ลืม 55555555