" พี่โจว " กู้อินชางร้องเรียกนนท์
" พี่กู้ แม่นางจิน " นนท์ยกยิ้มให้กับทั้งสอง
" ยินดีด้วยที่ทั้งสองสามารถทะลวงขั้นพลังราชันย์ขั้นกลางขั้นที่ห้าได้แล้ว " นนท์ยกยิ้ม
" พี่โจว ทุกสิ่งที่ผ่านมา ล้วนเป็ท่านที่มอบให้ " นนท์โบกมือ
" พี่กู้ มันเป็ที่วาสนาของท่าน " กู้อินชางพยักหน้า
" พี่โจว เราจะไปที่ใดดี " นนท์ครุ่นคิด
" คงมิได้ไปแล้ว " นนท์ผินกายกลับมองยังเหล่าผู้าุโตระกูลจี่ที่ลอยเข้ามา
" ราชันย์ขั้นปลายขั้นที่สามสองคน ขั้นปลายขั้นที่หนึ่งสองคน " นนท์พึมพำ
" ไอ้สาระเลว ข้าจะจับเ้าไปรับโทษยังตระกูลจี่ " นนท์ส่ายหน้า
" อาศัยพวกเ้ารึ " นนท์วาดมือผนึกร่างของเหล่าผู้าุโตระกูลจี่ไว้
" วิ้ง " วงแหวนแห่งเต๋าลอยเข้าครอบร่างของเหล่าผู้าุโตระกูลจี่
" เ้าจะทำอันใด" นนท์ยกยิ้ม
" เหตุใดพลังของข้าจึงลดลง "
" เ้าใช้วิชามารอันใด "
" หากเ้าแน่จริงปล่อยข้า ข้าจะสังหารเ้าด้วยนิ้วเดียว " นนท์ส่ายหน้า
นนท์มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงมองยังปรานสรรพสิ่งมากมายหลั่งไหลข้าสู่แหวนมิติ อาชาเพลิงแสนรู้และอาชา์ เร่งกลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งในทันที
" นี่เป็บทลงโทษของพวกเ้า " นนท์สะบัดมืออีกที
" ไอ้สาระเลว พลังของข้านับแสนปี สูญสิ้นไปเพราะเ้า " นนท์ยกยิ้ม
" หากพวกเ้ายังมิไป แม้นแต่ร่างของพวกเ้าก็จะมิเหลือ " นนท์จ้องยังราชันย์ขั้นกลางขั้นที่หนึ่งทั้งสี่คน
" เ้าตระกูลของข้าออกมาเมื่อใด เมื่อนั้นจะถึงเวลาตายของเ้า " นนท์ยกยิ้มโบกมือไล่ชายชราทั้งสี่
" ไปรอพวกมันที่ด้านนอกเมืองกัน " นนท์ทะยานร่างออกไปยังนอกเมือง
นนท์พูดคุยกับกู้อินชางราวหนึ่งเค่อ " มันมาแล้ว " นนท์หัมมองยังร่างของเ้าตระกูลจี่
" ไอ้สาระเลว " เ้าตระกูลจี่ราชันย์ขั้นปลายขั้นที่ห้า ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " นนท์วาดมือที
" แว่บ " ปรานสังหารของเ้าตระกูลจี่หายวับไปในทันที
" เกิดอันใดขึ้น " นนท์วาดมือผนึกร่างของเ้าตระกูลจี่ไว้ แล้วกลั่นปรานสรรพสิ่งจากแก่นต้นกำเนิดของเ้าตระกูลจี่
" เ้าทำอันใดกับพลังของข้า " เ้าตระกูลจี่ถึงกับเหงื่อกาฬหลั่งไหล
" มันเป็การลงโทษตระกูลของพวกเ้า " นนท์มองยังร่างของเ้าตระกูลจี่ที่เวลานี้ เป็เพียงราชันย์ขั้นกลางขั้นที่หนึ่ง
" ไปตามไอ้แก่นั่นมา " นนท์สะบัดมือส่งร่างของเ้าตระกูลจี่ลอยไปไกล
" พี่กู้ ข้าว่าครานี้ ท่านได้ออกแรงแน่ " นนท์เอ่ยขึ้น
" ท่านมีคนพร้อมรบเพียงแค่นี้รึ " นนทืมองยังเหล่าศิษย์ของทั้งสองตระกูลราวร้อยคน
" พี่โจว พวกเรามิสามารถรับศิษย์ได้มากมายในแต่ละปี " นนท์พยักหน้า
" นี่เป็ชุดเกราะและอาวุธ พวกเ้ารับไป " ศิษย์ของสองตระกูลฉีกยิ้มจนถึงหู ยื่นมือรับเอาชุดเกราะและอาวุธ
" นี่ของท่าาน นี่ของแม่นางจิน " นนท์ยกยิ้มให้ทั้งสอง
" อีกมินานพวกมันคงมา " กู้อินชางพยักหน้า
" ครืน " ผืนพสุธาพลันสั่นไหว คลับคล้ายโลกทั้งใบจวนแตกดับ
นนท์กวาดตามองเหล่าศิษย์ของตระกูลจี่ " ราวพันคน ศิษย์ขั้นสูงสุดอยู่ที่ ราชันย์ขั้นกลางขั้นที่แปด "
" พี่กู้อย่าได้กังวล เสื้อเกราะนั้นสามารถรับพลังของราชันย์ขั้นกลางขั้นที่ห้าได้ " กู้อินชางพยักหน้า
" เป็เช่นนี้ข้าก็เบาใจ " นนท์ยกยิ้ม
" ไอ้ชาติขั่ว " ชายชราทะยานร่างมายังนนท์
" ฆ่าพวกมันให้สิ้น " เหล่าศิษย์ตระกูลจี่กระโจนเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว นนท์พยักหน้าให้กู้อินชาง
" ฆ่าพวกมันมิให้เหลือ " กู้อินชางนำทัพเหล่าศิษย์ตระกูลกู้และตระกูลจินราวร้อยคนเข้าปะทะกับศิษย์ของตระกูลจี่ราวพันคน
นนท์มองดูเหล่าศิษย์ทั้งสามตระกูลเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด แม้นตระกูลจี่จะมีศิษย์มากกว่า แต่ก็มิอาจต้านทานต่อศิษย์ทั้งสองตระกูลได้ จึงเป็ฝ่ายพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ
" ไอ้แก่ ครานี้เพียงเ้ากับข้า " นนท์ยกยิ้ม
" ตาย " ชายแก่ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " เสียงห้วงมิติะเิดังสนั่นทั่วโลกจี่ยี่ นนท์ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังแล้วฟาดฝ่ามือเข้าปะทะ
" ตูม " ร่างชองทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม
" ไอ้แก่หนึ่งปีที่ผ่านมา เ้ามัวไปทำสิ่งใด ใยพลังของเ้าจึงมิพัฒนาขึ้น " ชายชราโทษะเดือดดาลสะบัดมือเรียกเตาสีชาดออกมา
" มันคือเตาอะไร " นนท์พึมพำ
" ไอ้สาระเลว ครานี้ เ้าจะได้รู้จักกับความน่ากลัวของตระกูลจี่อย่างแท้จริง " สิ้นเสียงชายชรา
" ครืน " ท้องนภาพลันแปรเปลี่ยนเป็แดงฉาน ผืนพสุธาพลันร้อนระอุดั่งเพลิงนรกแผดเผา เปลวเพลิงมรณะแผ่กระจายออกทั่ว
" ตาย " ชายชราส่งพลังไปยังเตาสีชาด
" ครืน " เปลวเพลิงแผ่กระจายพุ่งเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสูงชันดั่งกำแพงสูงพันจั้งโถมเข้ามาแผดเผาทุกสรรพสิ่งจนมอดดับ
นนท์มิรอช้าสะบัดมือเรียกกระบี่เหมันต์ออกมาทันที
" ครืน " ปรานเหมันต์สีฟ้าคราม แผ่กระจายยับยั้งเพลิงร้อนแรง นนท์สะบัดกระบี่เหมันต์ในทันใด
" เปรี้ยง " ปรานเหมันต์ขจายออกกวัดกวาดเปลวเพลิงร้อนแรงสิ้น
" ตูม " ร่างทั้งสองต่างปลิวไปไกล ร่างของนนท์ตกกระแทกพื้น
" ถุด " นนท์คายเืทิ้ง แล้วหยัดกายลุกยืน ตาคมจับจ้องยังรางชรา
ชายชราพลันแตกตื่น มิเคยคาดคิดเลยว่าไอ้สาระเลวนี่จะเก่งกาจถึงเพียงนี้
" เปรี้ยง " ชายชราผสานกฎเกณฑ์แห่งเพลิง ส่งปรานภูผาเพลิงมรณะเข้าหานนท์
ปรานภูผาเพลิงมรณะถาโถมเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว เพลิงมรณะร้อนแรงแผดเผาทุกสิ่งดับสูญสิ้น นนท์ยกยิ้ม
" กิ๊ซ " หงษ์เหมันต์์พลันบังเกิด โบกโบยทั่วท้องนภาอันแดงฉาน หงษ์เหมันต์์โบกสะบัดปีกใหญ่ ปรานเหมันต์แผ่สยายปกคลุมทั่ว
" เปรี้ยง " นนท์ตวัดกระบี่เหมันต์ส่งหงษ์เหมันต์์ ทะลวงภูผาเพลิงที่คืบคลานเข้ามา
" ตูม " ร่างของทั้งสองต่างปลิวออกไปไกลนับพันลี้ แรงะเิกวัดกวาดทุกสิ่งในพันลี้ราบพนาสูญ
เหล่าผู้คนที่มองดูเหตุการณ์ต่างตื่นตะลึง
" มิน่าเชื่อ พี่โจวจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ "
" ไอ้หนุ่มคนนั้นที่โลกลึกลับนี่ "
นนท์หยัดกายลุกขึ้นเช็ดเืที่มุมปาก แล้วทะยานร่างเข้าหาชายแก่อย่างรวดเร็ว นนท์เงื้อกระบี่ส่งปรานเหมันต์เข้าหาชายแก่ในทันที
" เปรี้ยง " ฉับพลันความเย็นสุดขั้วแผ่กระจาย ทั้งเกล็ดน้ำแข็งร่วงโรยจากฟากฟ้า ปรานเหมันต์ทะยานเข้าหาร่างชราในทันที ทั้งแช่แข็งทุกสรรพสิ่งที่เคลื่อนผ่าน
" เกล็ดน้ำแข็งนี่มาจากที่ใด "
" ไอ้สาระเลว " ชายชราส่งพลังไปยังเตาสีชาด
" เปรี้ยง " ปรานสังหารสีทองพุ่งเข้าหานนท์ราวร้อยเส้น นนท์เห็นท่ามิดี ร่ายหมื่นกระบี่เข้าต้านในทันใด
" ตูม " ร่างของนนท์ถึงกับปลิวไปไกล
" อ้าก " ปรานสังหารทะลวงร่างของนนท์จนพรุน นนท์คายเืเก่าออกมา ก้มมองยังรูตามร่างกาย
" นี่มันปรานของอักขระเทพนี่ " นนท์พยักหน้า
" ไอ้แก่ ถึงกับต้องใช้อักขระเทพเล่นงานข้าเลยรึ " นนท์ยกมือกุมที่หน้าอก
" ขอเพียงสังหารไอ้ชาติชั่วเช่นเ้าได้ ข้ามิเกี่ยง " นนท์ยกยิ้ม
" ดี ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าอักขระเทพที่เ้าหยั่งรู้ได้จะแข็งแกร่งสักเพียงใด " นนท์สะบัดมือเรียกพลองัออกมา
" ครืน " แรงกดดันแผ่กระจายออกว้าง เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างพากันกระอักเืออกตามกัน
" เ้าถึงกับใช้ศาสตราวุธมหาเทพ " ชายแก่ตะลึงงัน
" เ้ามิให้ข้าใช้รึ ได้ " นนท์สะบัดมือเรียกขวานสองคมอัสนีบาตออกมา
" ข้าใช้ขวานนี้ได้รึไม่ " ชายแก่โกรธแค้นเป็หนักหนา เพราะตนรู้สึกว่านนท์กำลังดูิ่
" ตาย " ชายแก่ส่งพลังจากอักขระเทพไปยังเตาสีชาด
" ฟิ้ว " ปรานสังหารสีทองร้อยเส้นพุ่งเข้าหานนท์ ปรานสังหารสีทองแผดกลิ่ยอายแห่งความตาย นนท์ถึงกับสะท้าน
นนท์กระโจนขึ้นสูงแล้วตวัดขวานสองคมทมิฬเข้าปะทะทันที
" เปรี้ยง " ฟ้าสะท้าน ดินะเื โลกจี่ยี่ถึงกับสั่นไหว สายอัสนีกว้างใหญ่ราวร้อยจั้งทะยานเข้าหาชายแก่
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไปตกกระแทกพื้นอย่างแรง
" อั่ก " เืทะลักออกจากปาก นนท์หยัดกายลุกขึ้น พลางยกยิ้ม
" ดี ไอ้แกรับมือ " นนท์ตวัดขวานสองคมอัสนีบาตผสานหมัดแปดอัสนี
" เปรี้ยงๆๆๆๆ ๆ ๆ ๆ " สายอัสนีบาตทั้งแปดสายทะยานเข้าหาชายแก่อย่างรวดเร็ว
" ไอ้ชั่ว " ชายแก่ร้องะโออกมา เร่งส่งพลังเข้าหาเตาสีชาด
" ตูม พลั่ก " ร่างของชายแก่ถูกสายอัสนีสามเส้นทะลวงจนเป็รู
" อ้าก " เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ร่างของชายแก่ดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่พื้น นนท์ยืนมองดูอย่างแปลกใจ
" ไม่น่าเ็ปขนาดนี้ " นนท์ยังคงสงสัย
" ไอ้แก่ใยเ้าทรมานถึงเพียงนั้น " นนท์เอ่ยขึ้น ขณะที่ชายแก่หยัดกายลุกขึ้น
" ไอ้สาระเลว ตาย " ชายแก่ะเิพลังสรรพสิ่งในร่าง ส่งพลังเข้าสู่เตาสรรพสิ่ง
" เปรี้ยง " ท้องนภาพลันสั่นไหว สายวารีบิดม้วนหลอมรวมบังเกิดเป็วายุวารีคลั่ง เสียงวายุวารีดังหวีดหวิว ทั้งสายอัสนีฟาดผ่าทั่วนภา
พระพายกรรโชกถั่งโถมโหมสุดแรง สายพิรุณกลับกลายเป็ดั่งเข็มสาดทะลวงห้วงมิติจนพรุน
" ฟิ้ว " เข็มพิรุณนับหมื่นฉีกห้วงมิติพุ่งเข้านนท์อย่างรวดเร็ว
นนท์ะเิพลังสรรพสิ่งในร่าง แล้วเปิดใช้กายทะลวงฟ้า หมอกควันสีฟ้าแผ่กระจายทั่วร่างส่งให้พลังกายของนนท์ทะยานขึ้นอีกหนึ่งเท่า
นนท์ชูขวานสองคมอัสนีแล้วร่ายรำหมื่นกระบี่ ปรานกระบี่สีขาวนับหมื่นพลันปรากฎ แล้วกลับกลายแปรเปลี่ยนเป็สายอัสนีนับหมื่น
" ไป " นนท์ตวัดขวานสองคมอัสนีบาตส่งปรานอัสนีเข้าปะทะกับเข็มพิรุณ
สายตานับล้านคู่จับจ้องดูการสัประยุทธ์ของสองยอดยุทธผู้ยิ่งใหญ่ ภาพที่ผู้คนเห็นนั้น เสมือนดั่งทวยเทพเข้าห้ำหั่นซึ่งกัน
เป็ภาพที่แสนตื่นตาตื่นใจเป็ยิ่งนัก เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างจับจ้องยังร่างสูงของนนท์
" เ้าหนุมนั่นฝึกกายเช่นไร จึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้ "
" ใช่ สามารถสู้ข้ามขั้นได้ถึงสองขั้นใหญ่ "
" ผู้าุโสูงสุดของตระกูลจี่ คงมาได้สุดทางแล้ว หากมิะเิพลังอักขระเทพคงมิอาจเอาชนะได้ "
" พี่โจว " กู้อินชางกัดกรามแน่น
" ตูม " เสียงะเิดังกึกก้องกัมปนาท แรงะเิส่งให้ร่างของทั้งสองปลิวไปไกล
" อั่ก " เข็มพิรุณสีทองทะลวงร่างของนนท์ได้นับร้อยเล่ม ชายชราก็มิแพ้กันสายอัสนีนับร้อยทะลวงร่างจนพรุน
" อ้าก " ปรานสังหารสีทองทะลวงเข้าสู่กระดูกของนนท์ ร่างของนนท์ดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่พื้น
" แกรก " ปรานสังหารสีทองสะบั้นกระดูกทั่วร่างของนนท์ ครั้งแล้วครั้งเล่า
ส่วนชายแก่ก็หนักเช่นกันสายอัสนีแผดเผาอวัยวะภายในจนมอดไหม้ ร่างชราเวลานี้มิหลงเหลือแม้นเรี่ยวแรงจะขับพิษของสายอัสนีออกได้
" เหตุใดจึงขับพิษของสายอัสนีออกมิได้ " ชายแก่พึมพำ
" อัก " ร่างของนนท์แหลกเหลวมิมีชิ้นดี มิมีกระดูกส่วนไหนที่จะมิแตกหัก นนท์นอนแน่นิ่งที่พื้น พุ่งสมาธิไปยังปรานสังหารที่กำลังทะลวงร่างของตน
มิว่าจะส่งพลังเข้ารักษาร่างกายจนหายแล้ว ปรานสังหารสีทองยังกลับมาทำลายลงอีกครั้ง เป็เช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา
" ขืนเป็เช่นนี้ได้ตายก่อนไอ้แก่เป็แน่ " นนท์ครุ่นคิด
" ทำยังไงถึงจะขับปรานสังหารออกได้ " นนท์พึมพำ
" ลองให้มันออกมาตามเื " นนท์กรีดนิ้วของตนแล้วเพ่งจิตไปยังปรานสังหาร ใช้พลังที่มีเพียงน้อยนิดสยบปรานสังหาร
" ตูม " ปรานสังหารสีทองพุ่งออกจากปลายนิ้วของนนท์กระแทกเข้ากับเขาลูกใหญ่
ปรานสังหารนับร้อยเส้นถูกนนท์ขจัดออกจนหมด นนท์หยัดกายลุกนั่ง มองยังร่างของชายแก่ที่เริ่มฟิ้นตัว
" เร่งฟิ้นพลังก่อน " นนท์เร่งดูดซับปรานัอย่างรวดเร็ว
" ไอ้สาระเลว " ร่างชราพลันลุกยืน
" ข้ายอมรับว่าเ้านั้นเป็คู่ต่อสู้ที่เก่งกาจที่สุดที่ข้าเคยเจอ " ชายชราหลับตาผสานรูปรอยอักขระเทพ
" วิ้ง " ร่างของชายชราเปล่งสีทองเลือนลาง
" ตาย " ชายชราฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์ในทันที นนท์เหยียดกายถอยหลังผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังและยังเปิดใช้กายทะลวงฟ้า ฟาดฝ่ามือเข้าต้าน
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวไปไกลนับพันลี้ แขนทั้งข้างพลันแตกร้าว
" ถุด " นนท์คายเืทิ้งเร่งฟื้นฟูแขนข้างนั้น
" เปรี้ยง " ฝ่ามือใหญ่บดบังท้องนภาจนมือมัว ฝ่ามือฝหญ่ั์ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วงจนผืนพสุธาพลันสั่นไหว
นนท์ผสานกฎเกณฑ์แห่งแห่งจักรวาลขั้นสูง ฟาดฝ่ามือสยบมารเข้าต้านในทันที
" เปรี้ยง " ท้องนภาพลันมืดดำความลึกล้ำแห่งจักรวาลพลันบังเกิด ความลึกล้ำแห่งจักรวาลปลดปล่อยพลังจักรวาลไร้ที่สิ้นสุด กดข่มทุกพลังในโลกหล้า พลังจักรวาลหลั่งไหลกลับกลายเป็ฝ่ามือสีทองใหญ่ั์
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม
" สู้ได้แฮะ " นนท์หัวเราะเบาๆ
" เหตุใด มันถึงหยั่งรู้กฎเกณฑ์แห่งจักรวาลได้ " ชายชราสูดลมหายใจเข้าลึก
" ตาย " ชายชราะเิพลังสรรพสิ่งในร่าง ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์อีกครั้ง
" เปรี้ยง " ท้องนถาพลันวิปริต ราวกับเกิดอาเพศ นนท์มองยังฝ่ามือั์ หายใจเข้าลึก
" เหตุใดเ้ามิใช้กฎเกณฑ์แห่งเต๋า " เสียงที่คุ้นหูลอยเข้ามา นนท์พยักหน้าช้าๆ
" วิ้ง " มายาแห่งเต๋าพร่างพราย ทั้งมรรคาแห่งเต๋ายังดังอื้ออึงทั่วโลกา นนท์ผสานกฎเกณฑ์แห่งเต๋าฟาดฝ่ามือเต๋าเข้าปะทะ
" เปรี้ยง " เสียงะเิของห้วงมิติทำเอาผู้คนทิ้งตัวลงยกมือปิดหูทั้งกระอั่กเื
อักขระเต๋าล่องลอยพลันควบรวมกลับกลายเป็ฝ่ามือเต๋า ฝ่ามือเต๋าพร่างพรายความลึกล้ำสยบโลกาสยบหล้าฟ้าดิน
" ตูม " ร่างชราถึงกับแหลกเหลวปลิวออกไปนับหมื่นลี้ นนท์ทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
" ขอบคุณพระผู้สร้าง " นนท์ส่งเสียงทางจิต
" เกิดอันใดขึ้น ฝ่ามือนั่นช่างทรงพลังยิ่งนัก " ชายชราพึมพำ เร่งฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็ว
" เหลือเพียงทางเดียว " ชายชราหยัดกายลุกยืน
" ไอ้สาะเลว เ้าทำให้ข้ามิมีทางเลือก " นนท์แปลกใจ
" หนี " สิ้นเสียงะโเหล่าผู้คนมากมายต่างทะยานร่างจากไปในทันที
" พี่โจว ไอ้แก่นั่นจะะเิอักขระเทพแล้ว รีบหนีเร็ว " นนท์หันมองยังกู้อินชางและจินยี่ ที่พาเหล่าศิษย์ของตระกูลกวาดต้อนผู้คนที่มิได้ฝึกยุทธขึ้นเรือเหาะ
" ดี ทำได้ดีสหายข้า " นนท์ยกยิ้มให้กับกู้อินชาง
" พี่ชาง เร่งพาผู้คนไปให้เร็วขึ้น " กู้อินชางพยักหน้า แล้วเร่งส่งผู้คนขึ้นเรือเหาะให้เร็วขึ้น
" ตูม " ฟ้าสะท้าน ดินะเื โลกจี่ยี่แทบแตกดับ ผืนพสุธาพลันร้อนระอุดั่งไฟบัลลัยกัลป์แผดเผา
เปลวเพลิงสูงชันท่วมฟ้าแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ สรรพชีวิตส่งเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานร่างกายถูกแผดเผาจนไหม้เกรียม ทุกชีวินล้วนแตกดับลงในไฟนรก
นนท์มองยังเหล่าผู้คนมากมายและอสูรน้อยใหญ่ที่ถูกเพลิงนรกแผดเผา น้ำตาแห่งความเสียใจพลันหยดลงโดยมิรู้ตัว
" พี่ชาง พาผู้คนออกไปจากที่นี่ " นนท์เร่งสั่งการด้วยเสียงที่สั่นเครือ
" พี่นนท์ ท่านต้องรอด " กู้อินชางเร่งเรือเหาะทะยานขึ้นแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
" ไอ้แก่ชั่ว " นนท์หลับตา
74K
