“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ท้องฟ้าของโลกนี้… ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อรับสายตาเช่นเขาอีกต่อไปแล้ว

ลมแห่งรัตติกาลพัดกระแทกเชิงเขาเหมือนคำสาปของยุคเก่า ขณะเฉินหยวนยืนเงียบอยู่บนยอดผา สายตาที่เคยสะท้อนเพียงแสงจันทร์ บัดนี้กลับเหมือนกระจกสวรรค์ชั้นสูงสุดกำลังแตกเป็นรอยยาวดุจบาดแผลบนผืนฟ้า

เงาแห่ง “สวรรค์เก่า” ปรากฏในดวงตาเขา—อย่างช้า ๆ… แต่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

พื้นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนเหมือนหัวใจของโลกรู้ว่ากำลังถูกจ้องมองจากสิ่งที่ไม่ควรตื่นขึ้นอีกครั้ง

 — วิหารทรุดโทรมในม่านตา

รอยแตกแรกปรากฏขึ้นขณะเขาหลับตา
แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ความมืด

มันคือ “วิหารร่วงหล่น” ที่ตั้งอยู่กลางทุ่งอากาศร้าวฉาน—สถาปัตยกรรมของยุคก่อนกำเนิด ที่ไม่ควรเหลืออยู่แม้แค่เศษฝุ่น

วิหารนั้นพังไปครึ่งหลัง เสาแต่ละต้นดำเหมือนถูกไฟสวรรค์เผานับหมื่นปี
มุมหนึ่งมีเงาเติบโตเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิต
อีกมุมหนึ่งมีเสียงระฆังโบราณดังก้อง แม้ไม่มีมือใดแตะต้อง

สายฟ้าสีขาวจางแลบผ่านม่านตาเฉินหยวน
ตามมาด้วยเสียงแผดร้องของบางสิ่งที่ถูกผนึกอยู่ภายในวิหารนั้น

“ข้า… เคยมาในที่แบบนี้มาก่อนหรือ?”
เขาค่อย ๆ เปิดเปลือกตา ลมหายใจหนักเหมือนต้องหอบท้องฟ้าทั้งผืน

แต่ภาพวิหารยังคงติดอยู่หลังดวงตา
เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเขามาตลอด หมายจะกลับขึ้นมาสู่ความจริง

 — พลังในร่างปะทะกับกฎเก่าที่ฝังในกระดูก

เลือดของเฉินหยวนร้อนขึ้นราวกับถูกเผาจากภายใน
คล้ายมีลมปราณสองสายกำลังสู้กันในกระดูกทุกชิ้น

สายหนึ่งคือ พลังทางเดินใหม่ที่เขาเลือกด้วยตัวเอง
อีกสายหนึ่งคือ กฎโบราณที่ถูกสลักไว้ในร่างตั้งแต่ยังไม่เกิด

กระดูกสันหลังส่งเสียงกรอบแกรบ
เหมือนมังกรฟื้นคืนชีพกัดหางตัวเองเพื่อหลุดจากพันธนาการ

คลื่นพลังสะท้อนออกมารอบตัวเขา
ดินแตกเป็นรอยดาวแปดแฉก
หินผาฟุ้งกระจายเหมือนโดนถล่มด้วยกำปั้นของเทพ

เฉินหยวนกัดฟัน
รู้ดีว่ามันคือเงื่อนปมที่ต้องต่อกร ไม่ใช่ศัตรูที่ฆ่าทิ้งได้ด้วยกำลัง

 — เสียงเรียกจากอดีตก่อนยุคสวรรค์

กลางเสียงลมที่ฉีกหมู่เมฆ เสียงหนึ่งลอดมาถึงประสาทเขาโดยไม่ผ่านหู
เป็นเสียงที่เก่ากว่าวันแรกของสวรรค์
เก่ากว่าสงครามเทพ
เก่ากว่าสายเลือดทุกชนิดที่เคยปรากฏบนโลก

เสียงนั้นเรียกชื่อที่ไม่ใช่ “เฉินหยวน”

“_________________
…เจ้ากลับมาเห็นเราเสียที…”

เสียงนั้นขาดตอน—เหมือนถูกตัดทิ้งโดยเจตนา
งดงามแต่ชั่วร้าย
เหมือนลมหายใจแรกของจักรวาลกำลังพยายามกระซิบเข้ากะโหลกเขา

เฉินหยวนยกมือกดหัว กลิ่นเลือดคาวขึ้นถึงลำคอ
ทั้งร่างแทบระเบิดเป็นเศษลมปราณ

“เรื่องบ้าบออะไรอีก… ข้าไม่ใช่เจ้าที่เจ้าหมายถึง!”

แต่เสียงนั้นกลับหัวเราะเบา ๆ หยอกล้อเหมือนรู้ความจริงทั้งหมด
ก่อนจะเงียบลงอย่างไร้ร่องรอย

— นภาฉีกทั่วโลกมนุษย์

ขณะเขาเปิดตาขึ้นอีกครั้ง
ฟ้า… แตก

ไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นรอยฉีกที่เรียงตัวจากขอบทวีปหนึ่งไปอีกทวีปหนึ่ง
เหมือนมีดของผู้ยิ่งใหญ่บางตนกรีดผ่านผืนฟ้าแล้วหายไปอีกฝั่ง

ทุกสำนัก ทุกชนเผ่า ผู้ฝึกตนระดับบันไดสวรรค์
ทุกคนต่างชะงักมองท้องฟ้าเดียวกัน

พระหนุ่มที่กำลังนั่งสมาธิใต้พระอาทิตย์ตก
เด็กฝึกดาบในทุ่งหญ้า
หญิงชราที่กำลังร่ายมนตร์เรียกวิญญาณบรรพชน

ทุกสายตาต่างสะท้อนรอยฉีกเดียวกัน

“ฟ้า… ถูกเปิด?”
“ไม่ใช่ฟ้าโลกนี้… นี่คือฟ้าของยุคที่ล่มสลายไปแล้ว!”

ข่าวลือกระจายเร็วราวกับมีใครจงใจให้โลกเห็น

แต่มีเพียงคนเดียวที่รู้ว่า
รอยฉีกนั้นปรากฏเพราะดวงตาเขาเห็นมันก่อน

 — สัญลักษณ์ที่ไม่ควรอยู่ในยุคนี้

เฉินหยวนมองฝ่ามือของตัวเอง
มันสั่น—ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะร่างกำลังพยายามเลือนกฎเก่าออกไปจากเส้นลมปราณ

ทันใดนั้น
แสงสีเลือดพุ่งขึ้นที่ท่อนแขนซ้าย
รอยสัญลักษณ์คล้ายตราประทับโบราณขยายทีละเส้นราวกับมีชีวิต

มันเป็นรูปวงกลมสามชั้นทับซ้อน
ตรงกลางคล้ายดวงตา… หรือช่องว่างที่รอให้บางสิ่งกลับมาเติมเต็ม

เฉินหยวนกระชากแขนดูใกล้ ๆ
และทันทีที่ปลายเล็บเขาแตะสัญลักษณ์นั้น—ร่างกายเย็นเฉียบเหมือนจมน้ำแข็งพันปี

ภาพอีกภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัวทันที

เขา—ในร่างของใครบางคนที่สูงส่งกว่าเทพ—ยืนอยู่หน้าวิหารทรุดโทรม และสัญลักษณ์นี้ส่องอยู่กลางอกของเขา… มานานกว่าฟ้าดวงนี้จะถือกำเนิดด้วยซ้ำ

เฉินหยวนหอบหนัก
ลมหายใจสั่นเป็นริ้วคลื่น

“ข้า… เคยเป็นอะไรกันแน่?”

รอยสัญลักษณ์สว่างขึ้นราวกับตอบรับคำถามนั้น
แสงสีเลือดสะท้อนในดวงตาเฉินหยวน
ผสานกับเงาสวรรค์เก่าที่ปรากฏอยู่แล้ว

และนี่… คือจุดเริ่มต้นของการตื่นรู้ครั้งที่ไม่มีผู้ใดในหกภพรับมือไหว

ปิดตอน

เฉินหยวนกำแขนตัวเองแน่น
ฝังเล็บลงไปบนสัญลักษณ์นั้น
ขณะสายตาที่ทรุดโทรมของสวรรค์เก่ายังคงสะท้อนอยู่ในม่านตา

ฟ้าสั่น
โลกสั่น
อดีตก่อนยุคสวรรค์… สั่นไหวตามเขา