⚔️ บทที่ 31 : หมู่บ้านในเงาไม้
การเดินทางตามลิซาเอลกินเวลาทั้งบ่าย ป่าเปลี่ยนจากเขียวทึบเป็นแสงสว่างรำไรเมื่อเดินเข้าสู่เขตหมู่บ้านเอลวาน บ้านต้นไม้สูงเสียดฟ้าซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ เชื่อมถึงกันด้วยสะพานเถาวัลย์ เสียงน้ำตกไกล ๆ คลอเป็นดนตรีธรรมชาติ
ไครอสเงยหน้าตะลึง ดวงตาสีเงินสะท้อนประกายไฟจากคบเพลิงที่แกะสลักด้วยอักษรโบราณ “ที่นี่…เหมือนอยู่ในฝัน”
เอลฟ์หนุ่มสาวหลายสิบคนปรากฏขึ้นตามทาง ทุกคนถือคันธนูหรือหอก พวกเขามองไครอสกับอัครอสด้วยสายตาเย็นชา กระซิบภาษาของตนเอง
—“เด็กมนุษย์ไร้เงา…”
—“ตาเงิน…สัญญาณไม่ดี”
ไครอสก้มหน้าทันที ความอายแล่นวูบ แต่ลิซาเอลกลับหันมามองแล้วเอ่ยเสียงนิ่ง
“อย่ากลัว พวกเขาเพียงปกป้องบ้านเกิด…เช่นเดียวกับที่เจ้าทำกับหมู่บ้านมนุษย์”
เด็กชายเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย คำพูดสั้น ๆ นั้นกลับอบอุ่นกว่ากองไฟทั้งป่า
อัครอสยิ้มมุมปาก “ข้าเห็นแววบางอย่างในเจ้าแล้วลิซาเอล—เจ้าไม่เหมือนเอลฟ์ทั่วไป”
หญิงเอลฟ์ไม่ตอบ เพียงพาเดินต่อจนถึงลานกลางหมู่บ้าน ที่นั่นมีต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน แสงจันทร์ลอดลงมาเหมือนเสาหินสีเงิน เอลด์ริออน ผู้นำเผ่าเอลวาน ยืนรออยู่ ดวงตาสีทองคมกริบมองเด็กชายตาเงินราวอ่านความจริงในใจ
“เด็กมนุษย์…เจ้าไม่มีเงา” เสียงนั้นก้องเหมือนมาจากป่าเอง “แต่เจ้ายังมีหัวใจหรือไม่”
ไครอสกัดฟัน ดวงตาสีเงินสั่นระริก “ข้า…มีหัวใจที่อยากปกป้องคนรอบตัว แม้ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร”
คำตอบนั้นทำให้ลิซาเอลเหลือบมามองสั้น ๆ แววตาแข็งเย็นที่เคยมีเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย