แค้นนี้ต้องจับละเลงหอย 18+

แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex! | SS 2

| 106 |

ความจริงที่อยากบอกเธอ

        ผมที่เดินลากเก้าอี้ที่มัดตัวไอ้โจติดเอาไว้ ก็เดินลากเก้าอีกตัวนั้นออกมาจากห้องนอนป้าแจงมาจนถึงห้องนั่งเล่นพร้อมกับถอดผ้าที่ปิดตามันเอาไว้ออกมา แต่ก็ยังไม่เห็นว่ามันมีทีท่าว่าจะตื่น ผมก็เลยตบหน้ามันเบาๆ สองสามที แต่มันก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเหมือนเดิม ผมก็เลยเตะเข้าไปที่หน้าแข้งมันแบบที่มันชอบเตะผมเมื่อก่อน

        "อั่กกก!!" ไอ้โจร้องออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับค่อยๆ แหงนหน้าที่สะลึมสะลือขึ้นมามองหน้าผม และทันทีที่มันหน้าผมมันก็ตื่นเต็มตาและมองมาที่หน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นทันที 

        "นึกว่าจะแหกปากแบบไอ้ชลซะอีก เงียบกว่าที่คิดนี่" ผมพูดกับมันพร้อมกับเดินลงไปนั่งบนโซฟาตรงข้ามมัน

        "มึงทำแบบนั้นได้ยังไง" ไอ้โจถามขึ้นพลางจ้องหน้าผมตาเขม็ง

        "ทำได้ยังไงหรอ บอกไปมึงก็ไม่เข้าใจหรอ" ผมพูดกับมันพลางอุ้มน้องแมวที่ป้าแจงเลี้ยงไว้ขึ้นมาอุ้มแล้วลูบหัวไปด้วย 

        "แล้วมึงต้องการอะไรมึงทำกับกูแบบนี้ทำไม" ไอ้โจพูด

        "ทำทำไมหรอ ไม่ใช่แค่มึงหรอกนะ พวกเพื่อเวรๆ ของมึงกูก็ทำเหมือนกัน ทำไมล่ะ ทำกับคนอื่นเขาไว้เยอะ พอโดนเองบ้างเลยรับไม่ได้หรอ รสชาติของผู้กระทำมันหวานหอมดีไหมล่ะ" ผมพูดกับมันพลางลูบหัวแมวตัวน้อยไปด้วย 

        "กูจะเลิกยุ่งกับมึง กูขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา ขอร้องนะ ปล่อยกูกับครอบครัวกูไปเถอะ" ไอ้โจพูดขึ้น

        "นี่พึ่งจะโดนแค่วันเดียวก็เกิดสำนึกผิดขึ้นมาแล้วหรอ นี่มันยังไม่สาสมกับสิ่งมีทำไว้กับกูไว้ตลอด 4 ปีเลยนะ มึงรู้ไหมว่า 4 ปีที่ผ่านมาชีวิตกูมันเหมือนตกอยู่ในนรกขนาดไหน" ผมพูดขึ้นพร้อมกับเดินอุ้มเจ้าแมวน้อยไปหามันด้วย ก่อนที่จะพูดกับมันต่อ "มึงถามว่ากูทำกับแม่ กับพี่สาวมึง แล้วก็พรีมแบบนั้นได้ยังไงใช่ไหม กูคงตอบไม่ได้หรอก แต่กูจะแสดงให้เห็นแล้วกันว่ากูทำอะไรได้บ้าง" พอผมพูดจบผมก็ขยับมือข้างหนึ่งไปจับที่ตัวของมัน 

        "อื้ออส์ มึงทำอะไร อ่าห์" ไอ้โจพูดขึ้นด้วยเสียงกระเส่า พลางจ้องมองแมวน้อยที่ผมอุ้มอยู่ตาเป็นมันไปด้วย 

        "เป็นไง รู้สึกแปลกไหมล่ะ ที่มีอารมณ์กับแมวแบบนี้" ผมพูดกับมันพร้อมกับปล่อยแมวที่อุ้มอยู่ลงพื้นไป แมวน้อยที่ผมปล่อยลงพื้นไปแล้วก็เดินกลับไปนอนบนที่นอนของมันอย่างเดิม ที่ผมทำกับไอ้โจก็แค่ทำให้มันมีความใคร่กับแมวเท่านั้นแต่ไม่ได้ใช้พลังเยอะเท่าไหร่ ผมแค่อยากจะแสดงให้มันดูว่าผมสามารถทำอะไรได้บ้าง และยังอยากให้มันมีสติจำสิ่งที่เกิดขึ้นได้อยู่

        "มึงทำอะไรกู อื้ออส์ ทำไมกูเป็นแบบนี้ อ่าส์" ไอ้โจพูดออกมาด้วยเสียงกระเส่า

        "ที่กูทำกับมึงก็คือแบบเดี่ยวกันที่กูทำกับผู้หญิงของมึงไง" ผมพูดกับมันก่อนที่จะจับหน้าใบหน้าที่แดงก่ำของมันให้ขึ้นมามองผม "แล้วกูก็ไม่ได้ทำได้แค่นี้หรอกนะ ถ้ากูอยากให้ไอ้ชล ไอ้เต้ ไอ้ชิน มารุมเย็ดมึงกูก็ทำได้ แล้วมึงก็เห็นว่ากูทำแบบที่พูดได้จริงๆ และนี่ก็ไม่ใช่คำขู่" ผมพูดกับมัน 

        "มึงต้องการอะไร" ไอ้โจพยายามกัดฟันพูดด้วยเสียงปกติ

        ผมยิ้มออกมาก่อนจะพูดขึ้น "อย่ามายุ่งกับกู กับคนรอบตัวกู แล้วก็เลิกทำตัวเวรๆ เป็นนักเลงได้แล้ว ถ้ามึงยังเป็นคนดีไม่ได้กูจะทำให้มึงดูว่ากูทำอะไรได้มากขนาดไหน" ผมพูดกับมันจากนั้นก็ควบคุมความใคร่ของมันให้กลับมาเป็นปกติ 

        "มึงทำแบบนั้นได้ยังไง" ไอ้โจที่กลับมาเป็นปกติแล้วก็พูดขึ้นอีกครั้ง

        "ไม่ต้องรู้หรอก แค่ทำแบบที่กูบอกก็พอ กูจะจบเรื่องของกูกับมึงแค่นี้ แต่ถ้ามึงยังเป็นไอ้เวรอยู่ละก็ มึงคงจะรู้ว่าชีวิตมึงจะเป็นยังไง เข้าใจใช่ไหมว่าคนดีเขาเป็นกันแบบไหน" ผมพูดกับมัน 

        "......" ไอ้โจที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งเงียบไป 

        "นั่งคิดไปตรงนี้แล้วกันกูง่วงแล้ว พรุ่งนี้กูจะมาฟังคำตอบว่ามึงจะเป็นคนดีได้ไหม" พอผมพูดกับมันจบผมก็เดินกลับเข้าห้องนอนของป้าแจงไป โดยที่ไม่ได้สนใจเสียงที่มันตะโกนไล่หลังกลับมา แต่เท่าที่ฟังผ่านๆหู ดูเหมือนว่ามันจะพอคิดได้แล้วว่าควรทำตัวแบบไหน 

        1 สัปดาห์ผ่านไป 

        หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้เกือบๆ สัปดาห์หนึ่งแล้ว บางทีผมก็ยังมีความคิดว่าวันนั้นผมใจดีกับไอ้โจมากไปหรือเปล่าที่ผมปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนั้น แต่ที่ผมทำแบบนั้นมันอาจจะเป็นเพราะว่าผมเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้แล้วก็ได้ หรืออาจจะเป็นเพราะคำขอโทษที่มันพูดกับผม และบางทีที่ผมทำเรื่องแบบนี้มาทั้งหมดมันอาจจะเป็นเพราะผมอยากได้ยินคำคำนั้นก็ได้ คำว่าขอโทษที่ออกมาจากใจจริงของพวกมัน 

        "หลับสบายไหม" ผมหันไปพูดกับเจนที่ตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของผมและพึ่งตื่นขึ้นมา เจนที่ตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางสะลึมสะลือก็หลับตาพริ้มต่อแล้วซุกใบหน้าลงมาที่อ้อมแขนของผมอีกครั้ง 

        สำหรับผมตอนนี้ไม่มีอะไรที่มันจะสำคัญไปมากกว่าเธอคนนี้อีกแล้ว ผมไม่อยากเสียเวลาชีวิตไปกับการล้างแค้นอีกแล้ว เพราะทุกวินาทีที่ผมได้ใช้มันร่วมกับเธอมันมีค่ามากมายเหลือเกิน ผมมองใบหน้าสวยของเธอพลางขยับมือขึ้นมาลูบไล้กรอบใบหน้าเธอไปด้วย ทำไมเธอถึงสวยได้ขนาดนี้กันนะ บางทีผมก็คิดนะว่าคนแบบผมเหมาะสมกับเธอหรือเปล่า

        "เจน" ผมเรียกเธอเบาๆ 

        "อื้อห์ อะไรหรอ" เจนตอบกลับมาด้วยเสียงสะลึมสะลือ พร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วมองมาที่หน้าด้วยใบหน้าที่งัวเงีย

        "ไทม์รักเจนนะ" ผมพูดกับเธอพลางมองเข้าในนัยน์ตาคู่สวยนั้นด้วย 

        "เจนก็รักไทม์เหมือนกัน" เจนตอบกลับมาด้วยประโยกเดียวกัน พร้อมกับขยับร่างบางเปลือยเปล่าเข้ามาสวมกอดผมเอาไว้ 

        "ไทม์มีอะไรจะบอก" ผมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางขยับมือลูบผมเธอไปด้วย 

        "อะไรหรอ ไทม์ดูแปลกๆ นะวันนี้" เจนที่ได้ฟังก็เงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วพูดขึ้น 

        ก็แปลกจริงๆ นั่นแหละ ผมอาจจะแปลกแบบที่เธอพูดก็ได้ ทุกครั้งที่ผมอยู่ต่อหน้าเธอผมมักจะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปเสมอ คนเลวๆ แบบผมมันเหมาะสมที่จะได้อยู่เคียงข้างเธอจริงๆ หรอ และด้วยเหตุผลนั้น ผมก็เลยตัดสินใจที่จะบอกเรื่องราวทุกอย่างที่ผมทำลงไปกับเธอ ผมขยับมือลงไปจับร่างบางที่สวมกอดผมอยู่ออก พร้อมกับมองเข้าไปในแววตาคู่ของเธอก่อนที่จะพูดขึ้น 

        "จริงๆ แล้วไทม์.........." ผมเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เธอฟังทั้งหมดตั้งแต่ต้น ตั้งแต่เรื่องที่ผมฆ่าตัวในวันนั้น แล้วได้รับพลังพิเศษ จนมาถึงเรื่องที่ผมเอาพิเศษที่ได้รับมาจากชายเจ้าของต้นหิ่งห้อยไปแก้แค้นทุกคน ผมเล่าให้เธอฟังอย่างละเอียดว่าผมใช้มันแก้แค้นใครบ้าง ผมพลังนี้ยังไงกับผู้หญิงเหล่านั้น และผมทำยังไงกับพวกของไอ้โจบ้าง เจนที่ได้ฟังทุกอย่างก็นิ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าที่ครุ่นคิดของเธอก็ค่อยๆ พรั่งพรูน้ำตาออกมาจากแววตาที่ดูเศร้าหมองลงเป็นอย่างมาก 

        เธอขยับมือบางขึ้นมาจับใบหน้าผมพร้อมกับขยับแววตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตานั้นมองมาที่ผม "ไม่เป็นไรนะไทม์ เพราะเป็นเจน เจนเข้าใจไทม์ทุกอย่าง เจนจะอยู่ข้างไทม์เอง เจนจะไม่ไปไหน อย่าโทษตัวเองเลยนะ ถึงสิ่งที่ไทม์ทำมันจะไม่ได้ถูกไปหมดทุกอย่าง แต่เจนเชื่อว่าไทม์คิดมันอย่างดีแล้วก่อนที่จะทำลงไป เจนเข้าใจไทม์นะ" เจนพูดขึ้นพร้อมกับขยับแขนเรียวบางมาโอบกอดผมไว้ 

        ผมที่เล่าทุกอย่างให้เธอฟังก็เหมือนยกภูเขาออกไปจากอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเก็บเอาไว้ในใจเธอรับฟังมันทั้งหมด และเลือกที่จะอยู่ข้างผมต่อแม้ว่าสิ่งที่ผมทำมันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม ผมไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเธอจะเลือกอยู่ข้างผมต่อหลังจากได้ฟังสิ่งที่ผมทำลงไป เพราะผมทำใจไว้แล้วว่าผมอาจจะต้องเสียเธอไปหลังจากที่พูดเรื่องเหล่านี้ออกไป 

        และอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมพูดเรื่องเหล่านี้ให้เธอฟัง มันก็เป็นเพราะความฝันเมื่อคืน ผมได้เจอกับชายเจ้าของต้นหิ่งห้อยอีกครั้ง และได้รู้ความจริงทั้งหมดกับเหตุผลของพลังพิเศษนี้ที่ผมได้รับมา และได้รู้วิธีที่จะจบเรื่องนี้ลง เรื่องราวการล้างแค้นที่ผมได้เริ่มขึ้นโดยใช้หญิงสาวที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรมาเป็นเครื่องมือ

-โปรดติดตามตอนต่อไป | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน-

ถ้าชอบเรื่อง แค้นนี้ต้องล้างด้วย sex!

โปรดกดถูกใจหรือคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์

และกดติดตามเพื่ออ่านตอนใหม่ได้เร็วก่อนใคร