“แต่งออกแล้ว เ้าจะเห็นแม่ตัวเองเป็คนอื่นงั้นหรือ?” หลินจูหรี่ตามองผู้เป็บุตรสาวอย่างคาดโทษ
“ไม่ใช่เช่นนั้นเ้าค่ะ ท่านแม่ก็คือท่านแม่ของข้าเสมอไม่เปลี่ยนแปลง แต่ท่านไม่ควรเอาเงินพี่อี้เทียน” หลินจื้ออิงไม่ใช่คนช่างเจรจา แต่หากได้พูดบางครั้งสุดแสนเถรตรง เมื่อยึดตามความถูกต้องแล้วนางไม่สนว่าผู้ฟังจะเป็ใคร
“นังลูกเนรคุณ!” มือที่เริ่มมีริ้วรอยเหี่ยวย่นตบลงบนโต๊ะจนชาจี๋ฮวากระฉอกออกมานอกถ้วย หลินจื้ออิงไม่โต้แย้งผู้เป็มารดา ทำแค่หยิบผ้ามาเช็ดแล้วรินชาทดแทนส่วนที่หกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่านลุงร้านขายยาเคยบอกไว้ว่าดอกจี๋ฮวามีสรรพคุณแก้ร้อนใน เช่นนั้นหากมารดานางดื่มชาเพิ่มอาจช่วยให้ใจเย็นลงก็เป็ได้
“ข้ามาแล้ว ขออภัยที่ให้ท่านแม่ยายรอนาน” น้ำเสียงอ่อนโยนแทรกมาทันเวลา หลินจูกดข่มความไม่พอใจในตัวลูกสาวเอาไว้แล้วพยายามปั้นยิ้ม ทว่าเมื่อเห็นข้าวของที่ลูกเขยหอบมา รอยยิ้มก็ค่อยๆ จืดเจื่อนลง
“น่าเสียดายที่ข้าเอาเงินไปซ่อมแซมบ้านหมดแล้ว จึงไม่สะดวกช่วยเหลือท่านพ่อตาท่านแม่ยายด้วยเงิน”
น้ำเสียงของหลี่อี้เทียนเจือความเสียใจอยู่หลายส่วน มือใหญ่วางกระจาดลงบนโต๊ะ ในนั้นเรียงรายไปด้วยพืชผักที่หลี่อี้เทียนเพิ่งไปเด็ดสดๆ จากแปลง ทั้งแตงกวา กะหล่ำปลี หัวผักกาด ผักบุ้ง หน่อไม้ที่ขุดจากในป่าวันก่อน ไข่ไก่สิบฟอง และข้าวสารอีกหนึ่งจิน
“ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลืออยู่ยี่สิบอีแปะ ข้าแบ่งให้ท่านแม่ยายครึ่งหนึ่ง ที่เหลือต้องเก็บไว้ใช้ส่วนตัว หวังว่าท่านจะเข้าใจ” กล่าวอย่างขอความเห็นใจพร้อมรอยยิ้มจืดเจื่อน อดีตซูเปอร์สตาร์คิดว่านี่เป็ละครฉากเล็ก เื่ราวของชาวนาผู้ยากจนโดนแม่ยายจอมโลภรีดไถ แม้ไร้ทรัพย์ทว่าชาวนาพยายามหาสิ่งของมาช่วยเหลืออีกฝ่ายเต็มที่ หากเื่แพร่งพรายออกไปเขาและภรรยาย่อมรอดพ้นจากการติฉินนินทา เพราะให้การช่วยเหลือแล้ว ช่างไม้ด้านนอกเป็พยานในเหตุการณ์ จะกล่าวหาว่าอกตัญญูคงมิได้
ส่วนตัวละครแม่ยายจะตอบสนองต่อเื่นี้อย่างไร เขากำลังรอชมอยู่เช่นกัน
หลินจูหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หมายมาดว่าต้องได้เงินอย่างน้อยห้าตำลึง ไฉนจึงเหลือเพียงสิบอีแปะ ใบหน้าหญิงวัยกลางคนมืดครึ้มอย่างเห็นได้ชัด
“ลูกเขย!! ข้า้าเงิน มิได้้าผัก”
“ข้าทราบ แต่ผักพวกนี้ทำกินได้หลายมื้อทีเดียว ท่านพ่อตาท่านแม่ยาย และน้องหลินชิงจะได้อิ่มท้อง ส่วนนี่เป็เงินก้อนสุดท้ายที่ข้ามี ข้าขอให้ท่าน ครั้งหน้าคงไม่มีแล้ว” หลี่อี้เทียนแย้มรอยยิ้มกว้างอย่างจริงใจ บอกให้ทราบโดยอ้อมพร้อมยื่นถุงเงินใบจิ๋วส่งให้
หญิงวัยกลางคนพ่นลมหายใจคล้ายระอา ดึงถุงเงินมาเก็บไว้อย่างเสียไม่ได้ คิดเสียว่าได้น้อยดีกว่าไม่ได้เลย
เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วก็หอบกระจาด กระแทกเท้าเดินออกไป ไม่เอ่ยลาใครแม้แต่ลูกของตัวเอง
“ท่านพี่ ข้าขอโทษนะเ้าคะ” หลินจื้ออิงมองตามร่างผู้เป็มารดาที่เพิ่งเดินจากไป แววตาคู่กลมแฝงความน้อยใจและรู้สึกผิด
“ขอโทษเื่ใด น้องหญิง เ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลย” เ้าของร่างอายุยี่สิบปี แต่จิติญญาของอนาวินผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามสิบปีแล้ว ทำไมเขาจะไม่ทราบว่าเจตนาของหลินจูคือสิ่งใด และภรรยาตัวน้อยกำลังรู้สึกอย่างไร เขาเอื้อมมือลูบศีรษะทุยนั้นด้วยความเห็นใจ ครอบครัวไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยสำหรับลูกเสมอไป
ร่างเล็กยืนเงียบปล่อยให้อีกคนลูบหัวอยู่แบบนั้น ดวงตากลมโตปิดลง เก็บความเสียใจที่ผู้เป็มารดาสร้างไว้กับตัว แล้วซึมซับความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่กำลังปลอบประโลม
อย่างน้อยตรงนี้ก็มีอีกหนึ่งคนที่เข้าใจนาง
———————————
*** เื่นี้ไรท์ปั่นสด อาจจะช้านิดนึงนะคะ ❤️❤️❤️
4K
