(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ในการเดินทางไปยังการแข่งขันครานี้ บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรคล้ายถูกโอบล้อมด้วยความคาดหวังอันเข้มข้น

        ผู้ที่จะทำหน้าที่ดูแลนักเรียนทั้งหนึ่งร้อยคนในครั้งนี้ประกอบไปด้วย

        คณบดีซวี่เยี่ยนหลัว ผู้มีท่วงท่าสงบสุขุมและเปี่ยมด้วยบารมีอันหนักแน่น

        คณบดีโม่ฉีเหยียน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและสายตาเฉียบคมดุจอินทรีย์

        คณบดีเหลียนอวี้หาน ผู้เปรียบเสมือนลมเย็นที่สงบนิ่งแต่แฝงพลังลึกล้ำ

        และคณบดีอู๋เซียนเฉวียน ผู้มีบุคลิกมั่นคงดั่งขุนเขา

        ทั้งสี่คนยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้า เหล่านักเรียนต่างก้มศีรษะอย่างเคารพโดยพร้อมเพรียง

        ในทางกลับกัน คณบดีเทียนจิ้งฮู่ คณบดีไป๋จงหรง และคณบดีหวูเหยียนจี ผู้เป็นอาจารย์ของหวงเยี่ย ไม่ได้ร่วมเดินทางในครานี้

        รวมถึงเหล่าคณะอาจารย์อีกเล็กน้อยและผู้อำนวยการหย่าเฟยที่ยังคงประจำอยู่ภายในสถาบัน

        ดังนั้นจำนวนผู้ร่วมเดินทางจึงมีเพียงประมาณหนึ่งร้อยสิบคนเท่านั้น

        แม้จะไม่ใช่การระดมกำลังทั้งหมด หากจำนวนดังกล่าวก็เพียงพอที่จะสะท้อนศักดิ์ศรีของมหาวิทยาลัยเทพอสูรอย่างชัดเจน

        “.............”

        หย่าเฟยยืนอยู่ด้านหน้า สายตาของนางทอดมองไปยังเหล่านักเรียนอย่างไม่ละสาย

        เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นางทุ่มเททุกสิ่งเพื่อก่อร่างสร้างมหาวิทยาลัยเทพอสูรขึ้นมาอย่างหนัก แต่ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงส่วนตน ทว่าเพื่อให้เหล่านักเรียนได้มีเวทีแสดงศักยภาพ ได้เปล่งประกายเฉิดฉายบนเวทีโลก และพิสูจน์ว่าพวกเขาไม่ได้ด้อยกว่าสถาบันนักล่ามังกรแห่งใด

        วันนี้คือหนึ่งในหมุดหมายสำคัญที่นางรอคอย

        พร้อมกับความมั่นใจของหย่าเฟยที่เพิ่มพูนขึ้นเป็นเท่าตัว แม้จะตระหนักดีว่าบางคนไม่อาจคว้าอันดับสูงลิ่วได้ก็ตาม แต่สำหรับตัวตนอย่างหวงเยี่ยนั้น นางเชื่อมั่นโดยไม่ลังเลเลยซักนิด ว่าชายหนุ่มผู้นี้จะต้องก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกอย่างแน่นอน

        หรือกระทั่งคว้าอันดับหนึ่ง

        ในห้วงขณะที่นักเรียนกำลังทยอยขึ้นสู่ยานรบ เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังสะท้านขึ้น

        “อย่าประมาทนะศิษย์รัก!”

        หวูเหยียนจี ชายวัยกลางคนผู้มีแววตาเข้มขรึมยืนอยู่เบื้องล่าง เสียงของเขากังวานชัดเจนจนผู้คนรอบด้านหันมามอง

        “ถึงพวกมันจะอ่อนแอกว่าพวกเรามากก็จริง”

        “ทว่าถ้าเป็นการสั่งสอนละก็.. พวกมันไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่งั้นคงไม่ได้ชื่อว่าเป็นสถาบันชั้นนำทั้งสี่หรอก!”

        หวงเยี่ยหยุดชั่วครู่ก่อนก้าวขึ้นบันไดยานรบ พลางหันกลับมามองอาจารย์ของตนเอง

        “ศิษย์จะจดจำคำสอนไว้”

        “ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร ผลลัพธ์จะต้องไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

        ขณะที่เบื้องล่าง เสียงเชียร์ของนักเรียนและบุคลากรที่มาส่งดังสนั่นกึกก้อง สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาเขตบริเวณ

        “มหาวิทยาลัยเทพอสูรจงเจริญ! คว้าชัยกลับมาให้ได้นะ!”

        เสียงตะโกนหลอมรวมเป็นพลังใจมหาศาล หย่าเฟยมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

        ก่อนที่ประตูยานรบจะปิดลงอย่างช้าๆ เสียงกลไกทำงานประสานกันเป็นจังหวะหนักแน่น พื้นดินสั่นสะเทือนเมื่อเครื่องยนต์เพิ่มกำลัง

        คณบดีทั้งสี่ยืนอยู่ภายในห้องควบคุม สายตาจับจ้องทิศทางเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่

        นักเรียนทั้งหนึ่งร้อยคนต่างนั่งประจำตำแหน่งของตนเอง บางคนหลับตาเพื่อปรับลมหายใจ บางคนกำหมัดแน่นเพื่อระงับความตื่นเต้น บางคนเพียงยืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเปี่ยมความทะเยอทะยาน

        จากนั้นยานรบก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงกระแสลมแรงที่พัดผ่านลานกว้าง

        เส้นทางข้างหน้าคือเวทีแห่งเกียรติยศ การประลองที่จะกำหนดชื่อเสียงของสถาบัน และบทพิสูจน์ศักยภาพของนักเรียนทุกคน

        โดยเฉพาะหวงเยี่ย ชายหนุ่มผู้แบกรับความคาดหวังอันยิ่งใหญ่เลยก็ว่าๆได้

        ..

        ไม่นานนัก การเดินทางด้วยยานรบของมหาวิทยาลัยเทพอสูรก็ล่วงเลยมากกว่าสามชั่วโมงแล้ว

        ท้องฟ้าเบื้องบนเปิดกว้างไร้ขอบเขต ผืนเมฆเคลื่อนตัวเชื่องช้าดั่งทะเลสีขาวที่ไม่มีคลื่น

        ส่วนเบื้องล่างพื้นพิภพกลับเลือนหาย จนเหลือเพียงเงาราวภาพวาดที่ถูกป้ายด้วยหมอก ยานรบบินสูงเหนือพื้นดินหลายร้อยกิโลเมตร กระแสลมทรงพลังปะทะตัวลำเรืออย่างต่อเนื่อง ส่งเสียงหวีดคล้ายบทเพลงแห่งชั้นบรรยากาศ

        ภายในลำยาน รุ่นพี่ชั้นปีสามส่วนใหญ่นั่งรวมกลุ่มกันเป็นวง พูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนะเกี่ยวกับการแข่งขันที่กำลังรออยู่ข้างหน้า

        บางคนถกเถียงเรื่องกลยุทธ์ บางคนกล่าวถึงชื่อเสียงของสถาบันชั้นนำทั้งสี่ด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

        บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักปนความตื่นเต้นที่มิอาจปิดบังได้ ทว่าหวงเยี่ยกลับไม่ได้อยู่ท่ามกลางวงสนทนาเหล่านั้น

        ชายหนุ่มเป็นเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ด้านบนหัวของยานรบขนาดใหญ่

        ฟังไม่ผิด กำลังนั่งอยู่บนโครงโลหะด้านนอกของยานรบที่ทะยานผ่านชั้นเมฆอย่างอิสระ กระแสลมรุนแรงพัดกระแทกเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน เส้นผมปลิวสะบัด เสื้อคลุมสะท้านไหว หากร่างกายกลับมั่นคงดั่งรากไม้หยั่งลึกลงผืนดิน

        อาจารย์หลายคนก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้เอ่ยห้ามปรามอะไร พวกเขาปล่อยให้หวงเยี่ยทำตามใจตนเอง ปล่อยให้เขาซึมซับบรรยากาศแห่งการโบยบิน ปล่อยให้ชายหนุ่มได้สัมผัสความเวิ้งว้างของท้องฟ้าด้วยหัวใจตนเอง

        “การบินบนท้องฟ้าได้นี่มันน่าหลงใหลจริงๆ.. ข้าเองก็จะเป็นหนึ่งในนั้นแล้วสินะ?”

        ความคิดนั้นผุดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก

        เพราะเมื่อนักล่ามังกรมาถึงระดับเจ็ดเมื่อใด พวกเขาทุกคนจะสามารถควบแน่นปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์แห่งแรงโน้มถ่วง ทำให้ร่างกายทะยานสู่ท้องฟ้าได้ด้วยพลังของตนเอง ไม่ต้องพึ่งพายาน ไม่ต้องอาศัยสิ่งใด เป็นปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์เลยก็ว่าได้

        หวงเยี่ยหลับตาลงชั่วขณะ ปล่อยให้ลมหอบใหญ่พัดผ่านร่างราวกับกำลังต้อนรับอนาคตที่ใกล้เข้ามา

        ระบบที่อยู่ในจิตสำนึกหัวเราะคึกคักอย่างอารมณ์ดี

        【ถูกต้องแล้วคะโฮสต์ การบินบนท้องฟ้าได้ ไม่ว่าใครต่างก็ต้อง… จักรพรรดิมังกร?!】

        อยู่ดีๆน้ำเสียงของระบบก็แปรเปลี่ยนไปโดยฉับพลัน เต็มไปด้วยความตกตะลึงปนสั่นสะท้าน

        คล้ายสิ่งที่ตรวจจับได้นั้นเกินกว่าขอบเขตความเข้าใจ

        หวงเยี่ยลืมตาขึ้นทันที

        “อะไรคือจักรพรรดิ…”

        คำถามยังไม่ทันจบ

        ภายในไม่กี่อึดใจต่อมา เหนือฟากฟ้าของยานรบขนาดใหญ่ ท่ามกลางหมู่เมฆหนาทึบที่กำลังเคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า ร่างเงาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน เงานั้นบดบังผืนฟ้าและพิภพ เหมือนกับม่านรัตติกาลที่ถูกดึงลงกลางวันแสกๆ

        “นะ.. นะ.. นั่นมัน..”

        หัวใจของหวงเยี่ยกระตุกวูบ

        เมื่อสายตาได้ไปเห็นรูปลักษณ์ดังกล่าว ชายหนุ่มถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่างกายและจิตใจ

        เพราะสิ่งมีชีวิตเบื้องบนที่กำลังทะยานผ่านหมู่เมฆอยู่ มันก็คือมังกรเกล็ดสีเงินที่มีความยาวและใหญ่โต

        ลำตัวทอดยาวผ่านหมู่เมฆดุจแม่น้ำแสงจันทร์เคลื่อนตัวบนท้องฟ้า รูปร่างใหญ่โตจนยากจะประเมินขอบเขต หนวดยาวปลิวไสวไปตามแรงลม เขามังกรงอกโค้งคล้ายกวางผู้ทรงศักดิ์ศรี คอยาวดั่งงูโบราณ เกล็ดหนาทับซ้อนกันนับไม่ถ้วนสะท้อนแสงวาววับราวเงินบริสุทธิ์

        มันไม่มีปีก ไม่มีโครงสร้างใดที่มนุษย์คุ้นตาเมื่อคิดถึงการบิน ทว่าร่างมหึมากลับเคลื่อนผ่านอย่างอิสระ เสมือนท้องฟ้าเองยอมเปิดทาง

        แผงคอขนาดใหญ่พลิ้วสะท้าน ลำตัวราวไร้ที่สิ้นสุด

        กรงเล็บมังกรทั้งสี่ข้างเปล่งประกายแหลมคมดุจอาวุธศักดิ์สิทธิ์ นัยน์ตาใหญ่โตดั่งเสี้ยวพระจันทร์ทอแสงเย็นเยียบ

        เมื่อมันทะยานผ่านเหนือหัวของหวงเยี่ย นัยน์ตานั้นเหลือบมองลงมาเพียงเล็กน้อย

        เพียงชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันกลับหนักหน่วงจนลมหายใจสะดุด

        และในห้วงจิตของหวงเยี่ย เสียงลึกลับสายนึงก็ดังก้องขึ้นโดยไม่ผ่านอากาศ

        “น่าสนใจ ไม่คิดเลยว่าเมื่อออกมาเที่ยวเล่น.. ข้าจะได้พบเจอกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มีเจตจำนงระดับเทพ สายเลือดมนุษย์ระดับสูง ร่างศักดิ์สิทธิ์มังกรไฟระดับสูง แถมยังฝึกฝนวิชาโลหิตมนุษย์แปรสภาพหมื่นขั้น ระดับโลหิตหยาบกำเนิดได้อีกด้วย!”

        “งั้นหมายความว่าเจ้าก็คือหวงเยี่ยซื่อจื่อ เด็กน้อยที่กำลังเป็นกระแสแรงภายในอารยธรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์ตอนนี้สินะ?”