ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 81 ตัดสินใจ (1)

   สองวันถัดมา ในที่พักของสายฝน เขากำลังนอนอยู่บนเตียงคิดบางอย่างอยู่ภายในใจ สายฝนได้ตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาจะไม่ร่วมมือกับรินเพราะเขาไม่ต้องการเสี่ยงกลายเป็นกองเลือด สายฝนขอเวลารินคิดสามวันเพื่อไม่ให้รินรู้สึกถึงความผิดปกติ ถ้าเขาบอกเธอในตอนนั้นเลยว่าไม่ต้องการเข้าร่วมมันอาจดูผิดปกติได้

   “อีกสองวันอาการบาดเจ็บของฉันก็จะหายไปแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าการฟื้นฟูตามธรรมชาติของฉันมันจะทรงพลังขนาดนี้ มันเป็นเพราะอะไรกันนะ? หากเป็นคนอื่นที่ได้รับบาดเจ็บเท่าฉันล่ะก็คนๆนั้นอาจต้องนอนนิ่งไม่สามารถขยับไปไหนถึงสามเดือนหรือมากกว่านั้นอย่างแน่นอน อีกทั้งกระดูกแขนที่แตกละเอียดยังจะไม่สามารถฟื้นฟูได้อีก ถ้าไม่รักษาก็จะไม่สามารถใช้แขนได้ตลอดชีวิต” สายฝนพึมพำคนเดียวอยู่ภายในห้องนอน เรื่องการฟื้นฟูตามธรรมชาติของเขาสายฝนเคยถามผู้ดูแล001แล้วแต่อีกฝ่ายบอกไม่รู้

   ปกติสายฝนมักจะไปนอนทำความเข้าใจตรงโซฟาแต่เพราะสองวันที่ผ่านมานี้ได้มีผู้หญิงที่โคตรอันตรายมาอยู่ด้วยเขาจึงได้แต่นอนอยู่ในห้องตนเอง สายฝนไม่ค่อยอยากยุ่งกับรินสักเท่าไหร่ มันมีโอกาสสูงมากที่เขาจะโดนรินจับได้ว่าเขาไม่ใช่คิงตัวจริง จะให้เขาสังหารเธอเลยตอนนี้ก็ไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ยังมีประโยชน์อยู่ คาดเดาว่าข้อมูลที่เธอถือครองเอาใว้น่าจะเยอะกว่าฮันน่าเสียอีก

   “ติ้ง!” วินาทีนั้นเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์เทพเจ้าพลันดังขึ้น สายฝนตกใจ ร้อยวันพันปีมือถือเทพเจ้าไม่เคยส่งเสียงแจ้งเตือนแบบนี้มาก่อน เป็นไปได้มั้ยว่าอาจมีเรื่องสำคัญบางอย่างเกิดขึ้น? สายฝนคาดเดาพลางหยิบแผ่นโลหะสีเงินแวววาวขึ้นมาดู เพียงหนึ่งความคิดหน้าจอมือถือเทพเจ้าก็เปิดขึ้น เกิดแสงสว่างสีขาว วินาทีถัดมาแอปพลิเคชันหลายแอปก็ปรากฏแก่สายตาสายฝน

   ใช้สายตามองไปทั่วหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า สายฝนพบว่าโปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล]มีวงกลมสีแดงเล็กๆอยู่ตรงมุมขวาของไอคอน เขาสามารถรู้ได้ทันทีเลยว่าสาเหตุที่มือถือเทพเจ้าแจ้งเตือนต้องเกี่ยวข้องกับแอปพลิเคชันนี้แน่นอน สายฝนใช้นิ้วจิ้มไปที่ไอคอนแอป[พูดคุยกับผู้ดูแล] ต่อมาตัวโปรแกรมก็เปิดขึ้น

   หน้าจอพลันกลายเป็นสีดำ ปรากฏข้อความสีทองตรงกลางหน้าจอ นี่คือข้อความของผู้ดูแล001! อ่านข้อความของผู้ดูแล001แล้วสายฝนก็อดตกตะลึงไม่ได้ สิ่งที่ผู้ดูแล001บอกเขาสายฝนไม่เคยคิดมาก่อนเลย ดูเหมือนเขาจะดูถูกความสามารถของทักษะเขาเกินไป มันอาจใช้แบบนั้นได้ก็ได้

   นี่คือข้อความที่ผู้ดูแล001ส่งมา [ผู้ดูแล001: ฉันคิดว่าคุณควรเข้าร่วมการสำรวจมิติเร้นลับกับผู้หญิงคนนั้นนะ ในมิติเร้นลับน่ะมีแต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาทั้งนั้น ถ้าคุณเข้าไปแล้วไม่ทำตัวโง่ๆคุณก็อาจจะได้สมบัติระดับหนึ่งดวงดาวหรือสองดวงดาวก็ได้ ฉันรู้ คุณเป็นระดับหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถเข้ามิติเร้นลับนี้ได้ทว่ามันก็มีวิธีที่ระดับหนึ่งจะเข้าไปได้เหมือนกันนะ ฉันมีสองวิธีจะมานำเสนอคุณ วิธีแรกคือขายสิ่งของทั้งหมดในแอปพลิเคชันมิติคลังเก็บสิ่งของในร้านค้าซะแล้วจากนั้นก็ซื้อชุดเม็ดยาจำกัดพลัง วิธีที่สอง วิธีนี้ฉันไม่แน่ใจนักว่าจะสำเร็จหรือไม่ ในวิธีนี้คุณควรลองใช้ความสามารถของอักษรลี้ลับ“สับสน”กับรอยแยกมิติดู]

   “รอยแยกมิติคืออะไร?” เงียบอยู่นานสายฝนก็ถามผู้ดูแล001 ผู้ดูแล001ตอบกลับอย่างรวดเร็วเช่นเดิม [ผู้ดูแล001: รอยแยกมิติคือทางเข้ามิติเร้นลับ] สายฝนครุ่นคิดชั่วครู่จากนั้นจึงถามผู้ดูแล001อีกครั้ง “ถ้าความสามารถอักษรลี้ลับ“สับสน”ไม่สามารถใช้ได้ล่ะ? ฉันจะไม่กลายเป็นกองเลือดหรอกหรือ? ฉันไม่กล้าเสี่ยงกับวิธีที่สองหรอกนะ”

   ข้อความต่อไปของผู้ดูแล001นั้นถึงกับทำให้สายฝนอดดีใจไม่ได้ [ผู้ดูแล001: เมื่อคุณกลายเป็นระดับหนึ่งแผ่นโลหะชิ้นนี้จะได้รับความสามารถล่องหน ต้องระดับสูงกว่าคุณสามระดับหรือสูงเท่านั้นจึงจะสามารถมองเห็นการล่องหนของแผ่นโลหะได้ คุณคงรู้ความสามารถนี้อยู่แล้ว แต่คุณรู้มั้ยว่าไม่ใช่แค่แผ่นโลหะที่มีความสามารถมากกว่าเดิม ตอนที่คุณกลายเป็นระดับแอปพลิเคชันทุกแอปในแผ่นโลหะได้ถูกอัปเดตให้ดียิ่งกว่าก่อน คนโง่อย่างคุณคงไม่เคยสังเกตเห็น แต่แอปพลิเคชันร้านค้าน่ะได้มีบางอย่างเพิ่มเข้ามาใหม่ สิ่งที่เพิ่มมาคือตะกร้าสองใบ ตะกร้าใบแรกคือตะกร้าซื้อ คุณสามารถกดสินค้าลงไปในตะกร้าซื้อได้ เพียงหนึ่งความคิดของคุณสินค้าจะถูกซื้อทันทีโดยไม่ต้องกดสั่งซื้อในโปรแกรม แค่คุณคิดว่าต้องการให้สินค้าส่งไปที่ไหนสินค้าก็จะถูกส่งไปที่นั่น สินค้าจะถูกส่งได้ไกลสุดไม่เกินสามสิบเมตรจากแผ่นโลหะ ด้วยตะกร้าของแอปพลิเคชันร้านค้าหากอักษรลี้ลับไม่สามารถใช้ได้ผลกับรอยแยกมิติคุณก็สามารถซื้อเม็ดยาจำกัดพลังได้ทันที มันจะถูกส่งเข้าไปในปากคุณ ตะกร้าอีกใบคือตะกร้าขาย คุณสามารถนำสิ่งของจากมิติคลังเก็บสิ่งของมาใส่ในตะกร้าขายได้ เพียงหนึ่งความคิดของคุณสิ่งของในตะกร้าจะถูกขายอย่างรวดเร็ว เวลาเดียวกันแต้มสำรวจคุณก็จะเพิ่ม]

   “แต่ฉันไม่ต้องการเปิดเผยอักษรลี้ลับน่ะสิ ฉันจะใช้วิธีแรกแม้ว่ามันจะทำให้ฉันสูญเสียไปเยอะก็ตาม” สายฝนพึมพำเบาๆกับตนเอง ไม่คาดคิดว่าวินาทีถัดมาผู้ดูแล001จะส่งข้อความมาอีกครั้ง [ผู้ดูแล001: คุณไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลเรื่องการเปิดเผยความสามารถของอักษรลี้ลับ กระทั่งฉันยังไม่สามารถดูออกว่าคุณใช้อักษรลี้ลับตอนไหน เพราะงั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกกระจอกๆในดาวดวงนี้จะสัมผัสตอนคุณใช้อักษรลี้ลับ“สับสน”กับรอยแยกมิติได้ ตราบใดที่พวกมันไม่เห็นอักษรลี้ลับด้านหลังคุณมันก็ไม่น่าจะมีปัญหา]

   ‘ฉันประเมินความสามารถของอักษรลี้ลับตํ่าไปอีกแล้ว’ อ่านเสร็จสายฝนก็พูดอะไรไม่ออก เขาคิดว่าตนเองประเมินอักษรลี้ลับสูงแล้วนะ ปรากฏว่าแท้จริงแล้วเขาประเมินมันตํ่าไป ‘อักษรลี้ลับมันยิ่งใหญ่เกินไป ตอนนี้ฉันไม่มีทางประเมินความสามารถที่แท้จริงของมันได้ ฉันต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้’ สายฝนกำหมัดแน่น ระดับหนึ่งก็เป็นเพียงรากหญ้าเท่านั้น หนทางการเป็นผู้แข็งแกร่งของเขายังคงอีกยาวไกล

   ‘บางทีการที่ฉันเข้าร่วมการสำรวจมิติเร้นลับกับรินมันอาจจะทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นเร็วกว่าเดินก็ได้ ถึงมันจะอันตรายไปซักหน่อยก็เถอะ แต่ยังไงไม่วันใดก็วันหนึ่งฉันก็ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอยู่แล้ว หากฉันต้องการเป็นผู้แข็งแกร่ง มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะหลีกเลี่ยงอันตราย ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะร่วมมือกับริน’ สายฝนตัดสินใจเสร็จ เขาลุกออกจากเตียง เปิดประตูและเดินออกจากห้องนอน

   หลังเดินลงมาชั้นล่างของที่พัก สายฝนก็เห็นเดรย์กำลังฝึกฝนดาบอยู่พอดี โจรทั้งสิบหกอยู่กับเขามาหลายวันแล้วเพราะงั้นสายฝนจึงรู้มาว่าพวกมันก็ไม่ได้อยากจะมาเป็นโจรนักหรอกแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างพวกมันเลยต้องกลายเป็นโจร คนที่กลายเป็นโจรเพราะแบบนั้นมีเยอะทว่ามีพวกชั่วช้าที่เป็นโจรโดยสันดานเยอะกว่า แน่นอน ไม่ว่าจะพวกแรกหรือพวกสอง สุดท้ายก็เป็นโจรอยู่ดี สายฝนไม่คิดจะเชื่อใจพวกมันเต็มร้อย คนที่เขาเชื่อใจมากที่สุดคือตัวเอง

   “เดรย์นายไปเรียกคนอื่นๆมาร่วมกันที่ห้องนั่งเล่น” สายฝนกล่าว เดรย์พยักหน้ารับคำสั่งอน่างนอบน้อม มันได้ตัดสินใจเป็นลูกน้องสายฝนแล้ว ความรู้สึกมันบอกว่าถ้าอยู่กับชายคนนี้ต่อไปหากไม่ตายตัวมันจะกลายเป็นใหญ่ในอนาคต

   บอกเดรย์เสร็จสายฝนก็เดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น ภายในห้องนั่งเล่นเขาเห็นหญิงสาวที่งดงามกำลังจ้องมาทางเขาด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย

---

จบบทที่ 81 ตัดสินใจ (1)