ฟู่เยี่ยน สาวน้อยเนตรสวรรค์ (นิยายแปล)

ตอนที่38 เรื่องกวนใจ

ในมื้อเย็นฟู่ต้านีได้บอกพี่ชายของเธอว่าเธอจะไปบอกพ่อเรื่องการหย่าร้างกับสามีเสียหน่อยฟู่ต้าหย่งเงียบไปครู่ใหญ่ สุดท้ายเขาจึงบอกว่าจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง

แต่หลังจากทานอาหารเสร็จยังไม่ทันได้เก็บโต๊ะ ฟู่เหล่าชวนก็ชิงมาหาพวกเขาถึงที่บ้านก่อนแล้ว

บ่ายวันนี้เมื่อฟู่เหล่าชวนกลับมาเขาได้ยินหนิวชุ่ยฮวาบ่นว่าฟู่ต้าหย่งซื้อจักรยานคันใหม่มาหนึ่งคันและปั่นกลับบ้านไปแล้ว

หนิวชุ่ยฮวาเองก็เป็นคนขี้อิจฉาเธอไม่ได้บอกว่าฟู่ต้าหย่งได้เงินมาได้อย่างไร แต่ให้ฟู่เหล่าชวนไปถามว่าเขาทำอะไรถึงหาเงินมาได้มากมายขนาดนี้

เป็นไปตามคาดฟู่เหล่าชวนเองก็โลภอยากได้เงินก้อนนั้นเช่นเดียวกัน

หนิวชุ่ยฮวายังเล่าให้ชายชราฟังอีกว่าฟู่ต้าหย่งได้พาเสี่ยวฮั่วเข้าไปในเมืองหลายต่อหลายครั้ง

เขาจึงนึกเองเออเองว่าฟู่ต้าหย่งคงนำ‘ของสิ่งนั้น’ ไปขายแลกเงินมาแล้วเพียงแต่เขาเองก็ไม่คิดเลยว่าในเวลาแบบนี้จะมีใครบ้างที่กล้าเอา ‘ของสิ่งนั้น’ไปขาย

ฟู่เหล่าชวนที่คิดเข้าข้างตัวเองรู้สึกโมโหมากในเมื่อมี ‘ของสิ่งนั้น’ อยู่ก็ควรจะนำมาให้เขาไม่ใช่หรือเพราะถึงอย่างไรเขาและเสิ่นซู่จือก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาครั้งหนึ่งแบบนี้ไม่ควรแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่งหรือไร ?

หากฟู่เยี่ยนรู้ความคิดของฟู่เหล่าชวนเธอคงจะยกนิ้วและชมว่าคนเห็นแก่ตัวมีความรู้ทางกฎหมายกับเขาด้วย !

ฟู่เหล่าชวนกินข้าวเสร็จแล้วจึงรีบวางตะเกียบแล้วเดินไปบ้านของลูกชายคนโตระหว่างทางมีชาวบ้านมาแสดงความยินดีกับเขาไม่ขาดสายบ้างก็บอกว่าลูกชายของเขาหาเงินมาได้มากมายบ้างก็บอกว่าลูกชายของเขาซื้อรถจักรยานคันใหม่แล้วบางคนยังแซวอีกว่าลูกชายซื้อรถจักรยานให้เขาหรือเปล่า

ดังนั้นตลอดทางที่เดินมาฟู่เหล่าชวนรู้สึกโมโหมากจนเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว

เมื่อเข้ามาในบ้านของฟู่ต้าหย่งยังไม่ทันได้พูดคุยเรื่องรถจักรยานให้รู้เรื่องเขาก็เห็นว่าลูกสาวของเขาอยู่ที่บ้านนี้ด้วยเช่นกันทำให้เขารู้สึกราวกับมีระเบิดอีกลูกมาโจมตีเขา

“ลูกว่าอะไรนะ? ลูกหย่ากับหงจวินแล้วหรอ ? ! ”

“ใช่ค่ะพ่อพวกเราสองคนหย่ากันแล้ว”ฟู่ต้านีพูดออกไปตามตรงว่าการหย่าขาดกับเขาดีกว่าการต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นั่นตั้งเยอะ

“ใครอนุญาตให้ลูกหย่า? พรุ่งนี้กลับไปที่นั่นซะ แล้วขอร้องให้แม่สามียกโทษให้ ! ปกติลูกต้องเชื่อฟังแม่สามีเธอดุด่าว่าอะไรก็ต้องฟัง หรือต่อให้เธอตีลูกสัก 2-3 ครั้งก็ห้ามดื้อรั้นเพราะนั่นจะต้องเป็นความผิดของลูกอย่างแน่นอน”

“ลูกหย่ากลับมาแบบนี้ยังคิดว่าลูกสาวของลูกจะแต่งงานหาสามีได้อยู่หรือ ? ” คำพูดของฟู่เหล่าชวนทำให้คนที่ใจเย็นอย่างฟู่ซินยังหมดความอดทน

ฟู่ต้านีฟังเสียงดุด่าของพ่อเธอแล้วก็นึกถึงคำที่แม่เคยพูดสมัยที่เธอยังไม่แต่งงานออกไป

แม่บอกว่าผู้หญิงต้องรู้จักยืนด้วยลำแข้งให้เป็นอย่าปล่อยให้ตัวเองเป็นไปตามที่ผู้ชายด่าว่า ผู้ชายมักจะคิดถึงตัวเองก่อนเสมอฉะนั้นอย่าคาดหวังให้ผู้ชายปฏิบัติต่อเราอย่างดีตลอดชีวิตเพราะคนเดียวที่เราจะพึ่งพาได้คือตัวเราเอง

ตอนนั้นฟู่ต้านียังไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงพูดแบบนี้แต่ตอนนี้เธอเข้าใจดีแล้ว และมันก็สายไปแล้วด้วยเพราะเธอต้องทนทุกข์ทรมานก่อนถึงจะเข้าใจสิ่งที่แม่พูด !

“ปู่ปู่รู้หรือเปล่าว่าอาหญิงต้องเจออะไรมาบ้าง แล้วยังจะให้เธอกลับไปอีก ! ” ฟู่ซินเริ่มหมดความอดทน

คราวนี้ฟู่เหล่าชวนโมโหยิ่งกว่าเดิม!

“แกไม่มีสิทธิ์มาพูดตรงนี้! แกก็อีกคน แกไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเป็นทหาร ไม่ได้ยินหรือไงตั้งใจทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านไปซะ แกไม่มีความสามารถไปเป็นทหารกับเขาหรอก ! ”

“พ่อพ่อพูดอะไรของพ่อน่ะ ! ฉันต้องลดคุณค่าของตนเองจนถึงขนาดต้องไปขอร้องเก่อหงจวินเลยหรือ? พ่อรู้หรือเปล่าว่าเขาทำอะไรกับฉันบ้าง ? พ่อรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องทนทุกข์แค่ไหนตอนอยู่บ้านครอบครัวเก่อพ่อรู้หรือเปล่า ? ” ฟู่ต้านีเองก็ทนเก็บความอัดอั้นตันใจไว้ไม่ไหวแล้วเช่นกัน

ฟู่เหล่าชวนไม่คิดว่าตอนนี้แม้แต่ลูกสาวยังกล้าตั้งคำถามต่อหน้าเขาทั้งยังทำเสียงดังใส่เขาด้วย !

เมื่อความโกรธเข้าครอบงำฟู่เหล่าชวนง้างมือจะตบหน้าฟู่ต้านีแต่ฟู่ต้าหย่งก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของชายชราเอาไว้

ฟู่เหล่าชวนมองหน้าลูกชายพลางคิดในใจว่าทำไมฉันถึงไม่บีบคอมันให้ตายตอนมันเกิดมา ? !

“ต้านีหย่าแล้วผมดูแลเธอได้ และต่อให้ต้องกินต้องใช้ เราก็ไม่ไปรบกวนพ่อหรอก ! หากพ่อไม่มีธุระอะไรล่ะก็พวกเราจะเข้านอนแล้ว ผมไม่ไปส่งนะ ! ” ฟู่ต้าหย่งหมดความอดทนต่อผู้เป็นพ่อแล้วเขาจึงออกปากไล่ไปตามตรง

ฟู่เหล่าชวนพูดไม่ออกเขายังคิดว่าฟู่ต้าหย่งจะเชื่อฟังเขาแต่ปฏิกิริยาต่อต้านจากฟู่ต้าหย่งได้ทำลายจินตนาการของเขาโดยตรง

เขาไม่สามารถควบคุมลูกชายคนนี้ได้อีกต่อไป

“ดีดี ! ต่อไปนี้ฉันไม่มีลูกชายอย่างแก ! ”

ฟู่เยี่ยนมองออกถึงความคิดของชายชราต้องบอกเลยว่าแม้หน้าตาของชายชราจะดูไม่ดี แต่ความคิดกลับสวยหรูมากเขาทำเรื่องเลวทรามกับครอบครัวของเธอมาไม่รู้ตั้งกี่เรื่องแต่กลับคาดหวังให้พ่อของเธอเคารพและเชื่อฟัง ! เฮอะ คงฝันกลางวันอยู่สินะ

ฟู่เหล่าชวนลืมเรื่องจักรยานไปเลยเพราะเขากำลังโกรธลูกชายและลูกสาวทรยศคนนี้ !

ฟู่เหล่าชวนกลับไปพร้อมกับความล้มเหลวอีกครั้ง

ผู้คนนี้ช่างเหมือนหนูสกปรก! มาที่นี่ทีไรทำให้คนอื่นอารมณ์เสียตลอด

ฟู่ต้านีหยุดร้องไห้ไม่ได้เลยลี่ลี่และเฟินเฟินมองแม่ร้องไห้ และเริ่มร้องไห้ตามอย่างเงียบ ๆ

“ต้านีหยุดร้องไห้เถิด เดี๋ยวจะทำให้เด็ก ๆ กลัวเอา พ่อของเธอก็เป็นแบบนี้แหละหลายปีมานี้เขาเคยทำอะไรดี ๆ บ้าง ? เฮอะ ไผ่ไม่ดีให้หน่อไม้ดีโชคดีที่พวกเธอพี่น้องเป็นคนดีกัน ไม่อย่างนั้นครอบครัวฟู่คงจบแล้ว ! ” คำพูดของหวังซู่เหมยทำให้ฟู่ต้านีทั้งหัวเราะทั้งเศร้าใจ

เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้เธอปาดน้ำตาพลางคิดในใจว่า: ฉันยังต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

การมาของฟู่เหล่าชวนทำให้จู่ๆ ฟู่เยี่ยนก็นึกบางเรื่องขึ้นได้

“พ่อทะเบียนบ้านของอาหญิงและลูกพี่ลูกน้องของหนูยังไม่ได้คืน ไม่เช่นนั้นเดือนกันยายนจะไปโรงเรียนได้อย่างไร ? ”

“ใช่แล้วพรุ่งนี้พ่อจะไปถามที่ส่วนกลางของหมู่บ้านดู พี่เฉิงของลูกเขาดูแลเรื่องนี้อยู่” ฟู่ต้าหย่งเองก็คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนเช่นกัน

พอลี่ลี่และเฟินเฟินได้ยินว่าจะได้เข้าโรงเรีนนสองพี่น้องเช็ดน้ำตาแล้วถามอย่างมีความสุขว่า “คุณลุง เราสองคนจะได้ไปโรงเรียนจริงๆ ใช่ไหม ย่าบอกว่าเราล้างผลาญเงิน เลยไม่ยอมให้เราไปโรงเรียน”

ฟู่ต้าหย่งได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งเกลียดชังอดีตน้องเขยและครอบครัวของเขามากยิ่งขึ้น! เขานั่งยองแล้วพูดกับหลานสาวว่า “แน่นอนสิ เราต้องไปเข้าเรียนหาความรู้ยิ่งเป็นเด็กผู้หญิงยิ่งต้องเรียน”

ลี่ลี่โตขึ้นมาหน่อยจึงรู้เรื่องกว่า

“คุณลุงต่อไปนี้เราจะตั้งใจเรียน รอให้หนูทำงานหาเงินได้แล้ว หนูจะหามาคืนคุณลุง ! ”

ฟู่ต้าหย่งและคนอื่นเสียใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ฟู่ต้านีสงสารลูกจับใจเธอเข้าไปกอดลูก ๆ ทั้งสองแล้วพูดว่า “ลูกไม่ต้องกังวล แม่จะทำงานมาจ่ายค่าเทอมให้! ”

เทียบกับคนพวกนั้นลี่ลี่และเฟินเฟินทำให้เธอเจ็บปวดหัวใจยิ่งกว่า

“ต้านีเธอมีลูก ๆ ที่เป็นเด็กดีแบบนี้ยังต้องกังวลอะไรอีก รอให้ลูก ๆ เติบโตขึ้นก่อนเธอก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว ! ” หวังซู่เหมยกล่าว

“ฉันก็ตั้งตารอให้เป็นอย่างที่พี่สะใภ้พูดเช่นกัน”ฟู่ต้านีอารมณ์สงบขึ้นมากแล้ว

หลังมื้ออาหารเย็นฟู่เยี่ยนเข้ามาในห้องของฟู่ต้าหย่งและหวังซู่เหมย แล้วนำข้าวสารออกมา

“แม่แม่มาดูข้าวสารนี้สิ”

หวังซู่เหมยเปิดกระสอบดูข่าวสารด้านในข้าวสารนี้ไม่เลวเลย ทั้งเหลืองทั้งเต็มเมล็ดดี นำมาทำเหล้าเหลืองได้

“ใช้ได้เลยยิ่งถ้าใส่น้ำแร่ของลูก จะยิ่งได้เหล้าที่รสชาติดีขึ้นด้วย ! ”

“แม่หนูคิดว่าในอนาคตอาหญิงคงปักหลักอยู่กับครอบครัวของเราและเธอจะต้องมาช่วยตอนเราหมักเหล้าอย่างแน่นอน เราควรแบ่งส่วนแบ่งให้เธอเพราะหากในอนาคตเราขยายฐานการผลิต พ่อกับแม่ทำสองคนคงไม่ไหว

และเราไม่สามารถใช้ดินแดนต่างมิติมาเก็บเหล้าพวกนี้ไปได้ตลอดเวลาวันหนึ่งมันก็ต้องถูกเปิดเผยออกมา ตอนนี้หนูเห็นว่าพี่เสี่ยวฉุ่ยเริ่มสงสัยแล้ว”

ที่จริงคนที่สงสัยไม่ใช่มีแค่ฟู่เหมี่ยวคนเดียวแต่ฟู่ซินกับฟู่เซินต่างก็เริ่มผิดสังเกตแล้วเช่นกัน

“พวกเขาไม่ใช่คนโง่ในอนาคตก็พยายามลดการใช้ดินแดนต่างมิติลงหน่อย เดี๋ยวเราจะลองหันมาทำเหล้าธัญพืชลองไปหาซื้อธัญพืชจากด้านนอก เหล้าองุ่นขายดีในฤดูร้อนหากเป็นหน้าหนาวต้องเหล้าขาว”

ฟู่ต้าหย่งคิดว่าฟู่เยี่ยนคิดถูกแล้วตอนนั้นที่ฟู่ต้าหย่งไม่ยอมให้ฟู่เยี่ยนพูดออกไปก็เพราะต้องการปกป้องเธอ

“ใช่แล้วพ่อของลูกพูดถูก ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น เหล้าขาวที่มีฤทธิ์ร้อนแรงให้รสชาติดีกว่า !”

เมื่อเทียบกับเหล้าหมักผลไม้อย่างเหล้าองุ่นเหล้าธัญพืชใช้เวลาหมักนานกว่าต่อให้นำไปวางไว้ในดินแดนต่างมิติก็ต้องใช้เวลาหมักอย่างน้อย 1 เดือน

ดังนั้นฟู่ต้าหย่งและหวังซู่เหมยจึงตกลงกันแล้วว่าช่วงนี้จะไม่ทำอะไรทั้งสองจะหมักเหล้าองุ่นไว้แล้วค่อยไปหาซื้อธัญพืชมาหมักเหล้าชนิดอื่นเพิ่ม

ในดินแดนต่างมิติของเสี่ยวฮั่วยังมีองุ่นอีกมากมายเธอตั้งใจว่าจะนำไปหมักเหล้าแล้วเก็บไว้ในดินแดนต่างมิติตอนนี้รายได้จากการขายเหล้าถือเป็นรายได้หลักของครอบครัวไปแล้ว

หลังจากวางแผนปีนี้แล้วฟู่เยี่ยนก็เข้านอนเธอคาดไม่ถึงว่ายันต์แคล้วคลาดที่เธอมอบให้คนอื่นไปอย่างไม่ใส่ใจจะกลายเป็นลู่ทางสำคัญสร้างโอกาสในอนาคตให้เธอ