ฝักที่6
พวกเรานั้นย้ายมาอยู่ที่นี่มาได้สามเดือนกว่าแล้วอากาศที่นี่จะหนาวกว่าที่ในเมืองอยู่พอสมคารและหิมะนั้นก็เริ่มตกมาั้แ่สามสี่วันก่อนแล้วจนตอนนี้บริเวณด้านนอกนั้นขาวโพลนไปทั้งหมดต้นไม้ที่ตอนนี้เหลือเพียงกิ่งก้านก็มีหิมะเกาะอยู่แทนที่ใบไม้ของมันจนบางทีก็ชวนให้คิดไปว่าต้นไม้พวกนั้นมีใบเป็สีขาวไปเสียแล้วหรืออย่างไร
“ดินช่วยไปเอาปลาที่ห้องเย็นให้แม่สักสามตัวสิลูก..”
“สักครู่นะขอรับท่านแม่..”เขาเดินไปที่ประตูเวทย์มิติที่เชื่อมต่อกับห้องที่มีขนาดใหญ่ที่ตนนั้นสร้างเอาไว้เพื่อเก็บวัตถุดิบและส่วนผสมต่างๆที่ใช้ทำอาหารและห้องนี้นั้นพวกเราจะเรียกมันว่าห้องเย็นส่วนที่ตั้งของมันก็อยู่ที่ยอดเขาของูเาลูกนี้นั่นเองซึ่งความใหญ่โตของห้องนี้นั้นกินพื้นที่เกือบเต็มยอดเขาที่ห้อมล้อมด้วยหิมะทุกด้านแม้แต่พื้นห้องด้วย
ที่ผนังทั้งสี่ด้านซึ่งเป็หิมะนั้นถูกเจาะเป็ช่องเล็กๆจำนวนมากเพื่อใช้เป็ที่วางสิ่งที่้าแช่เย็นนั่นเองหากไม่ใช่คนที่เข้ามาที่แห่งนี้บ่อยๆก็ยากที่จะหาของที่้าใช้ได้โดยง่ายอย่างท่านพ่อของตนเนี่ยเวลาถูกท่านแม่วานให้มาเอาอะไรในห้องนี้นั้นก็มักจะหายไปเป็ชั่วโมงแล้วก็กลับมามือเปล่าเสียทุกครั้งจนหลังๆ ท่านแม่ไม่เคยใช้ให้ท่านพ่อไปหยิบสิ่งใดอีกเลย‘บิดานี่น๊า~ช่างไม่ได้เื่จริงๆเลย อิอิอิ’ ดินคิดเยาะเย้ยบิดาตนเองในใจ
ตอนนี้ช่องวางของที่ผนังของห้องเย็นนั้นมีไม่เพียงพอกับของที่ต้องแช่แล้วจึงต้องวางกองรวมกันไว้บนพื้นห้องห้องเย็นแห่งนี้นั้นสามารถเก็บรักษาและคงสภาพพวกวัตถุดิบหรือของสดทั้งหลายให้นานขึ้นด้วยความเย็นจากหิมะที่อยู่รอบๆและดินยังได้ใช้เวทย์แห่งกาลเวลาเพื่อหยุดเวลาภายในห้องนี้ให้หยุดนิ่งด้วยเพื่อความแน่ใจว่าทุกอย่างในห้องนี้จะยังคงความสดอยู่เสมอเมื่อยังอยู่ในห้องนี้
ห้องเย็นนั้นจะเชื่อมต่อกับห้องครัวโดยมีประตูเวทย์มิติที่ถูกสร้างขึ้นมาแล้วให้ภูตน้อยนั้นช่วยส่งพลังเวทย์หล่อเลี้ยงไว้ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ประตูเวทย์ห้วงมิตินี้หายไปเพื่อคนที่เหลือในครอบครัวที่ไม่ได้มีเวทย์สามารถเข้าออกได้ตลอดเวลา
“ดีนะที่เราตุนอาหารไว้เยอะไม่งั้นหน้าหนาวปีนี้พวกเราคงต้องลุยหิมะออกไปหาอาหารด้านนอกที่คงไม่น่าจะมีแน่ๆเลยนะท่านแม่..”ดินรู้สึกคิดถูกมากๆที่สร้างห้องเย็นขึ้นมา
“แล้วก็โชคดีที่เ้าคิดประดิษฐ์อุปกรณ์จับปลาขึ้นมาด้วยแม่ไม่คิดว่าคนที่เอาแต่แหย่น้องชายไปวันๆอย่างเ้าจะสามารถคิดทำอะไรอย่างนี้ได้ด้วย”อ้าว~ท่านแม่..แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านคิดว่าลูกชายคนนี้โง่หรืออย่างไร?ซึ่งท่านคิด...ถูกแล้วล่ะอิอิอิ ถ้าเขาไม่เคยเห็นในโลกที่แล้วมาก่อนก็ไม่มีทางคิดการทำแหจับปลาได้หรอกนะฮ่าฮ่าฮ่า
“ท่านแม่..ท่านไม่คิดว่าบุตรของท่านนั้นจะเป็อัจฉริยะมาเกิดบ้างหรือขอรับ”ดินแกล้งหยอกเย้ามารดาตน
“ไม่!!..”
นี่ท่านไม่คิดจะถนอมจิตใจลูกชายคนนี้บ้างหรือขอรับอย่างน้อยก็หยุดคิดให้นานกว่านี้อีกสักหน่อยก็ยังดีเศร้าจุง กระซิก กระซิก
เมื่อเวลามื้อเที่ยงมาถึงทุกคนก็เข้ามานั่งประจำที่ที่โต๊ะอาหารภายในของห้องครัวพวกภูตนั้นไม่ได้กินอาหารเหมือนพวกเราจึงไม่ได้มาร่วมโต๊ะด้วยแต่นั่นก็ถือว่าดีแล้วหากพวกภูตทั้งหมดมานั่งกินอาหารด้วยเขายังจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะต้องทำโต๊ะกินข้าวที่มีความยาวเท่าไหร่กันมันถึงจะเพียงพอสำหรับภูตทุกตน
เหล่าภูตทั้งหลายนั้นจะอิ่มทิพย์จากการสะสมตบะบารมีหากจะกินอาหารก็จะกินเพราะชื่นชอบไม่ได้กินเพื่อการยังชีพซึ่งเท่าที่ตนสังเกตก็เห็นว่าพวกภูตดูจะชื่นชอบของหวานกับพวกผลไม้และเขายังไม่เคยเห็นว่าภูตนั้นแตะต้องอาหารคาวเลยสักครั้งเดียว
“ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพวกปลาพวกนี้จะสามารถเอามาปรุงเป็อาหารได้อร่อยมากปกติที่ข้าเคยกินมามันจะมีกลิ่นคาวมากจนกลืนแทบไม่ลง..”นายมั่นเอ่ยชมออกมาหลังจากได้กินตำยำปลาที่ภรรยาทำเป็กับข้าวในมื้อนี้
“มันขึ้นอยู่กับขั้นตอนการทำด้วยนะเ้าค่ะท่านพี่เราต้องรอให้น้ำเดือดจัดๆเสียก่อน จึงจะใส่ปลาลงไปแล้วหลังจากนั้นก็ห้ามคนมันเด็ดขาดเพียงแค่นี้ก็ไม่คาวแล้วล่ะแถมยังมีสมุนไพรพวกนี้ที่ช่วยดับกลิ่นด้วยทั้งหมดก็ต้องยกความดีความชอบให้เ้าดินเขาล่ะ..”
“หืม!บุตรชายข้านี่เก่งงานบ้านงานเรือนขนาดนั้นเชียวถ้าเป็เช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะขอให้มันได้เื่ได้ราวสักอย่างเถอะมั่วแต่วิ่งเล่นทำตัวเป็เด็กโข่งอยู่ได้ถ้าเป็คนอื่นอายุขนาดนี้เขาแต่งงานมีลูกมีผัวกันหมดแล้วรู้หรือไม่เ้าลูกชายฮ่าฮ่าฮ่า..”
นายมั่นแกล้งแหย่บุตรชายแต่ที่เขาพูดนั่นมันมีเค้าโครงของเื่จริงอยู่ด้วยเพราะครั้งหนึ่งเคยมีไอ้หนุ่มหน้าหยกคนหนึ่งได้เดินถอดเสื้อโชว์กล้ามอกกล้ามท้องแน่นปั๊กเดินออกมาจากชายป่าที่อยู่ติดกับบ้านตนเขาก็แอบเห็นลูกชายคนโตอ้าปากค้างจนน้ำลายไหลยืดออกมาเป็ทางส่วนตาก็จ้องมองราวกับจะเข้าไปตีหัวเหยื่อแล้วลากไอ้หนุ่มเคราะห์ร้ายคนนั้นไปกินเสียอย่างนั้นนั่นแหละ
หลังจากเขาเอาเื่นี้ไปเล่าให้ภรรยาฟังภรรยาตนก็หัวเราะออกมาแล้วก็พูดว่าสงสัยบุตรชายจะโตเป็สาวเสียแล้วล่ะมั้งพลางหัวเราะขำเสียยกใหญ่ส่วนเขาเองก็แล้วแต่ความสุขของลูกหากชอบสิ่งใดแล้วไม่ทำให้ตนเองหรือคนอื่นเดือดร้อนตนก็ไม่ขัดอยู่แล้วส่วนเื่ที่ผู้ชายสองคนแต่งงานกันเองนั้นก็มีให้เห็นอยู่บ้างแต่ทุกคู่ที่เห็นนั้นก็ต้องทนกับเสียงนินทาหยามหยาดเขาเพียงแต่อยากให้บุตรชายได้เจอกับคนที่พร้อมจะอดทนกับสิ่งเ่าั้และพร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปจนแก่เฒ่าก็เท่านั้นเอง
ส่วนบุตรชายตนนั้นไม่น่าห่วงเลยแม้แต่น้อยหากจะได้ยินคำพูดร้ายๆพวกนั้นเพราะเ้าดินนั้นหน้าหนาเกินกว่าที่คนพวกนั้นจะคาดถึงเชียวล่ะดีไม่ดีเ้าตัวอาจจะยิ้มรับอย่างหน้าชื่นตาบานแล้วทำหน้าทำตากวนบาทากลับไปให้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ
“ผ...ผัวเผออะไรกันท่านพ่อข้าไม่เห็นจะรู้เื่เลย..”ดินแทบจะพ่นน้ำซุปต้มยำออกมาเมื่อได้ยินบิดาพูดจบแล้วก้มหน้าหลบสายตาของทุกคนด้วยหน้าแดงแปร๊ด
“เอาเถอะๆไม่ว่าเ้าจะหาเขยหรือสะใภ้มาแต่งข้ากับแม่เ้าก็ไม่ขัดหรอกนะหากเ้ารักชอบใครพวกข้าก็จะรักด้วยเช่นกันฉะนั้นทำตามใจที่ตัวเ้าปรารถนาเถอะ..”บิดาลูบศีรษะของดินเบาๆแล้วยิ้มให้หลังจากที่พูดจบ
ดินน้ำตาไหลออกมาอย่างตื้นตันใจที่ท่านทั้งสองเข้าใจตนยิ่งบิดานั้นลูบศีรษะเขาด้วยความรักแล้วด้วยมันก็กลั้นน้ำตาเอาไม่อยู่จริงๆทั้งๆ ที่เื่พวกนี้แม้แต่ในโลกที่เขาจากมานั้นก็ไม่ใช่ว่าทุกครอบครัวจะยอมรับในความแปลกแยกนี้ได้หากแต่พวกท่านกลับย่อมรับมันได้และไม่ได้มองว่ามันเื่ใหญ่เลยหากสิ่งนั้นเป็สิ่งที่ตัวเขาที่เป็บุตรเลือกและมีความสุขกับมัน
ดินเงยหน้าขึ้นมาสบตากับทุกคนทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บิดานั้นถึงกับต้องส่ายอย่างปลงๆ“แล้วข้าจะไปหาผัว เฮ้ย!ลูกเขยให้ท่านได้จากที่ไหนล่ะท่านพ่อทุกวันนี้ข้าก็ไม่ได้พบหน้าผู้คนที่ไหนเลยนะเฮ้อ~ทำอย่างไรดีล่ะท่านต้องช่วยข้านะนี่มันเื่ใหญ่มากๆขืนชักช้าข้าอาจจะขึ้นคานก็ได้โอ้ย!กลุ้มใจจริงๆพรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปหาลูกเขยให้ท่านเลยดีมั้ยท่านว่าข้าควรจะเลือกคนหน้าตาหล่อๆหรือขี้เหร่แบบไหนถึงจะดีขอรับแต่ยังไงข้าก็ชอบแบบกล้ามแน่นๆอยู่นะขอรับ เวลานอนซบคงจะทำให้ข้าหลับดีแน่ๆอิอิอิ..”
นายมั่นถึงกับทำหน้าเบื่อโลกเ้าลูกคนนี้น๊าพอรู้ว่าพวกเขายอมรับเื่นี้ได้ก็ร้องจะหาผัวทันทีข้าบอกแล้วไงว่าบุตรชายคนนี้มันหน้าหนายิ่งนักทีนี้พวกเ้าจะเชื่อข้าหรือยังล่ะ!
“มีผัวนี่มันดีหรือขอรับงั้นข้าก็จะหาผัวเหมือนท่านพี่ด้วย..”นัทซึเอ่ยขึ้นมาบ้างแล้วทำหน้าเหมือนตัดสินใจได้แล้วว่าตนจะต้องมีผัวเหมือนกับพี่ชายตนให้ได้
“เฮ้อ~เอาเถอะ...แล้วแต่ความพอใจของพวกเ้าเลยข้าล่ะปลงแล้ว..”นายมั่นได้ยินบุตรอีกคนพูดก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับความแก่แดดแก่ลมของบุตรชายคนเล็กแล้วจึงหันไปสบตากับภรรยาตนที่ยิ้มขบขันด้วยความเอ็นบุตรคนเล็กที่ยังไม่รู้ความว่าผัวคือสิ่งใดแต่เห็นพี่ชายจะมีก็อยากจะมีบ้างเด็กหนอเด็ก
วันนี้ดินนั้นต้องทำหน้าที่ดูแลเ้าน้องชายใน่กลางวันแทนท่านพ่อท่านแม่ที่ต้องไปทำงานในเมืองแม้ครอบครัวของพวกเราจะไม่ได้ลำบากอะไรเหมือนแต่ก่อนแล้วก็ตามแต่พวกท่านก็บอกว่าถึงแม้เราจะสบายขึ้นแล้วในตอนนี้หากจะต้องไม่ประมาทอนาคตที่ยังมาไม่ถึงด้วยแล้วเงินทองนั้นมีไว้ก็ไม่เสียหายอะไร
การเดินทางไปทำงานของพวกท่านทั้งสองนั้นจะเดินทางไปด้วยประตูเวทย์มิติที่ภูตน้อยนั้นจะสร้างขึ้นมาให้เพื่อไปยังบ้านหลังเก่าที่อยู่นอกเมืองซึ่งพวกตนเพิ่งจะย้ายออกมาแล้วจึงค่อยเดินเท้าเพื่อไปทำงานในเมืองต่อไปซึ่งทุกครั้งจะมีภูตติดตามพวกท่านไปด้วยโดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครพบเห็นผู้ติดตามตัวจิ๋วเ่าั้ได้เพราะคนทั่วไปจะไม่สามารถมองเห็นได้อยู่แล้วขากลับก็เดินทางด้วยประตูเวทย์มิติจากบ้านหลังเก่ากลับมาที่ถ้ำแห่งนี้
ดินเองก็กำลังวางแผนที่จะนำเอาของในห้องเย็นออกไปจำหน่ายที่ตัวเมืองในราคาที่ทุกคนสามารถซื้อหาได้เพื่อช่วยเหลือคนยากจนที่ปกติก็อดมื้อกินมื้อกันอยู่แล้วแต่เมื่อต้องมาเผชิญกับความโหดร้ายของฤดูหนาวเข้าไปอีกเขาก็ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะมีคนอดอยากล้มตายไปสักเท่าไหร่
ซึ่งตนไม่สามารถทนดูอยู่เฉยๆได้หรอกแล้วยิ่งเวลานี้พวกเรามีวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารมากมายที่สามารถแบ่งปันช่วยชาวบ้านพวกนั้นได้ด้วยแต่ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรถึงจะทำให้คนไม่สงสัยกันจนเกินไปว่าเอาสิ่งของมากมายจากที่ไหนมาวางขายทั้ง ๆ ที่ครอบครัวพวกเขาเองก็เป็เพียงชนชั้นรากหญ้าที่ไม่มีป้ายศิลาเวทย์เพื่อใช้ผ่านเข้าไปหาของในป่าได้ฉะนั้นสิ่งแรกที่เขาตัดสินใจว่าต้องรีบทำคือการหาเงินเพื่อให้ได้ป้ายศิลาเวทย์มาก่อนแต่จะไปหาเงินจากที่ไหนให้ได้เยอะๆในระยะเวลาอันสั้นก่อนที่จะมีคนอดตายกันใน่หน้าหนาวนี้
ในห้องเย็นนั้นมีเสบียงอาหารที่เก็บไว้จำนวนมากเพียงพอที่จะเลี้ยงคนทั้งเมืองเป็เวลาสักหนึ่งปีได้สบายทั้งข้าวสารหรือพืชผักผลไม้นั้นเกือบทั้งหมดนั้นล้วนมาจากที่พวกเราลงมือปลูกกันเอาไว้และได้ภูตพฤกษาช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชให้สามารถเกี่ยวได้ภายในเวลาเพียงไม่นานเพราะเหตุนี้จึงทำให้ห้องเย็นที่กว้างใหญ่นั้นแทบจะไม่มีพื้นที่ให้วางของได้แล้วแล้วยังมีพวกพืชผักผลไม้ที่หาได้จากพื้นที่ป่ารอบๆถ้ำแห่งนี้อีกด้วย
ส่วนพวกเนื้อสัตว์นั้นอย่าได้ไปหวังพึ่งพวกภูตเพราะเ้าพวกนั้นเห็นสัตว์ตัวไหนก็น่ารักน่าสงสารไปเสียหมดขนาดตัวเงินตัวทองที่เผอิญพบในป่าข้างๆ นี้ พวกนั้นก็พากันบินวนเวียนกันไปมาแล้วพร่ำพรรณนาว่าน่ารักอย่างโน้นน่ารักอย่างนี้เลย
ฉะนั้นการทำบาปเลยต้องกลายมาเป็หน้าที่ของตนโดยปริยายซี่งเขาจะใช้พลังเวทย์ของเถาวัลย์ิญญาแห่งชีวิตเพื่อสังหารสัตว์ที่้าและทุกครั้งก็อดจะไม่สบายใจเพราะรู้สึกสงสารสัตว์พวกนั้นเสียได้ถึงแม้ว่าการตายของพวกมันจะไม่ต้องทรมานนักเพราะพลังเถาวัลย์ิญญาแห่งชีวิตนั้นจะดึงเอาิญญาของสัตว์เ่าั้ออกมาเลยโดยไม่ได้ทำให้ร่างกายเ็ปประการอย่างใดแต่การพบเห็นความตายก็ไม่ใช่เื่ที่จะทำใจให้คุ้นชินได้ง่ายๆส่วนการแลกเปลี่ยนในการใช้พลังเวทย์นั้นคือตนนั้นจะครั่นเนื้อครั่นตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะเหตุนี้ครอบครัวเขาจึงหันมากินปลากันเป็หลัก
การใช้แหจับปลาใน่แรกนั้นก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลยกว่าที่จะเรียนรู้หลักการเหวี่ยงแหอย่างถูกวิธีซึ่งมันแลกด้วยการที่ตนนั้นต้องกลายเป็ลูกหมาตกน้ำนับครั้งไม่ถ้วนยังดีที่มีพวกภูตช่วยใช้เวทย์ยกตัวเขาขึ้นมาจากน้ำไม่งั้นมีหวังตนได้กลายเป็อาหารปลาไปเสียก่อนแล้ว
ในตอนเย็นของวัน...ดินทำอาหารไว้รอบิดามารดาที่น่าจะกลับมาถึงในไม่ช้านี้ส่วนเ้าน้องชายที่ตอนนี้ไม่ค่อยมาให้พี่ชายเห็นหน้าเห็นตาเท่าไหร่เพราะได้เพื่อนใหม่เป็เหล่าภูตที่ดูจะเข้ากันได้เป็ปี่เป็ขลุ่ยทำอะไรก็เออออห่อหมกตามกันตลอดพวกภูตนั้นแท้จริงแล้วก็มีนิสัยก็คล้ายกับเด็กๆถึงแม้ว่าจะมีอายุเป็ร้อยๆปี แต่ด้วยความที่เอาแต่บำเพ็ญตบะจึงทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจอบนโลกนี้มันดูน่าสนใจและสนุกไปเสียหมด
“มื้อเย็นนี้มีอะไรกินบ้างล่ะเ้าลูกชาย..”ท่านพ่อที่ส่งเสียงเข้ามาก่อนที่จะเห็นหน้าเสียอีก
“มีไข้เจียวชะอมน้ำพริกกับผักลวกราดกะทิปลาทอด แล้วก็แกงจืดแตงกวายัดไส้กุ้งเท่านั้นขอรับท่านพ่ออยากทานอะไรเพิ่มหรือไม่ขอรับแต่ข้าไม่ได้จะทำเพิ่มให้หรอกนะขอรับข้าเพียงถามดูเท่านั้นอิอิอิ..”การกวนโมโหบิดาเป็อะไรที่ตนต้องทำทุกวันหากเว้นไปวันไหนก็เหมือนวันนั้นขาดอะไรไปสักอย่าง
“โอ๊ย!ท่านพ่อ..ท่านอยากมีบุตรชายเป็คนโง่หรือขอรับท่านถึงได้ตีหัวข้าอยู่เรื่อยเลยอ่ะ..”นายมั่นโบกมือลงบนศีรษะลูกชายคนโตที่ชอบกวนประสาทตนให้โมโหได้ทุกวันสงสัยคงอยากจะเห็นบิดาเส้นเืในสมองแตกตายแต่ขอบอกเลยว่ายากไอ้ลูกชายบิดาของเ้านั้นยังจะอยู่อีกนานเลยล่ะ
“นี่เ้ายังจะสามารถโง่ได้มากกว่านี้อีกเหรอเ้าลูกเวร~”
“แร๊งงงงง~..”ดินลอยหน้าลอยตายังไม่เลิกยั่วโมโหเมื่อเห็นบิดาจะลงไม้ลงมืออีกรอบก็รีบวิ่งหนีพลางส่งเสียงเรียกหามารดาพร้อมกับฟ้องว่าบิดาทำร้ายตนเอง
หลังจากตบตีระหว่างพ่อลูกจบลงโดยมีมารดานั้นมาเป็กรรมการห้ามก็ได้เวลามื้อเย็นของครอบครัวพอดีจะว่าไปแล้วดินนั้นเป็คนที่มีเสน่ห์ปลายจวักไม่ว่าจะทำอาหารอะไรก็อร่อยไปเสียทุกอย่าง
“ท่านพ่อมีวิธีไหนที่เราจะได้เงินเยอะๆและใช้เวลาไม่นานบ้างขอรับ..”
“อุ๊ว่ะ!ถ้าข้ารู้ข้าก็รวยไปนานแล้วน่ะสินี่ขนาดข้าเข้าบ่อนเมื่อวันก่อนก็เพราะอยากได้เงินเยอะเร็วๆ อย่างที่เ้าพูดเนี่ยแหละเฮ้อ~แล้วเป็ไงล่ะกลับต้องเสียจนหมดตูดเลยเฮ้ย!!อุ๊บ!ฮี่ฮี่ฮี่ข้าพูดเล่นหรอกเมียจ้าไม่มี๊~ไม่มีพนงพนันอะไรกัน ผัวคนนี้ไม่เค๊ย~ไม่เคยจริงๆนะ..”ดินนั้นแสนที่จะสงสารบิดายิ่งนักที่ตอนนี้หน้าซีดหน้าเหลืองจนปากคอสั่นไปหมดแล้วนั่นน่ะ
“ไม่ทันแล้วล่ะท่านพ่อท่านสารภาพออกมาจนหมดเปลือกแล้วล่ะขอรับท่านแม่รู้แล้วล่ะว่าทำไมเมื่อวันก่อนนั้นท่านถึงได้กลับบ้านช้ากว่าปกตินักอิอิอิ..”
“ไอ้ลูกเวร!เป็เพราะเ้านั่นแหละมาถามปัญหาอะไรไม่รู้จักคิด”
“ท่านแม่~ท่านดูสิท่านพ่อทำผิดแล้วยังมากล่าวโทษข้าอีกใช้ไม่ได้เลยจริงๆ นะขอรับ..”มารดามองบิดาตาเขียวปั๊ดสิ่งที่มารดาเกลียดมากที่สุดนั่นคือการพนันสงสัยคราวนี้ท่านพ่อคงจะโดนท่านแม่ทำโทษหนักแน่
“ท่านพี่!!ข้าว่าเรามีเื่ที่จะต้องคุยกันยาวเลยล่ะหากท่านทานข้าวอิ่มแล้วก็ช่วยตามไปคุยกับข้าที่ห้องด้วยนะเ้าคะ”
โอ๊วะโอ้ว…คราวนี้ท่านพ่อต้องแย่แน่ๆแต่ตนก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดีเพราะท่านพ่อก็ทำผิดจริงๆนั่นแหละ การพนันไม่เคยทำให้ใครร่ำรวยถาวรเลยสักคน
“ตายแน่!ข้าตายแน่ๆจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี~”
บิดาเขาตอนนี้ได้สติแตกไปแล้วเฮ้อ~ไปนอนดีกว่า“นัทซึเ้าอิ่มหรือยัง พวกเรารีบไปนอนกันเถอะวันนี้พี่ชายจะเล่านิทานเื่ชายแก่กับการพนันทั้งเจ็ดให้ฟังดีมั้ย?..”
“มีนิทานเื่นี้ด้วยหรือขอรับ?..”นัทซึทำหน้าสนใจทันทีเมื่อได้ยินว่าตนจะเล่านิทานให้ฟัง
“มีสิ...พี่ชายเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อสักครู่นี้เองว่ามีนิทานเื่นี้อยู่ด้วยหากเ้าอิ่มแล้วก็ตามข้ามาเร็วๆล่ะ.."เขาตอบเ้าน้องชายแล้วจึงหันไปมองบิดาที่กำลังเอามือขยี้ผมตัวเองจนกระเซอะกระเซิงอย่างน่าเวทนาตนนั้นเป็บุตรกตัญญูเลยต้องช่วยยื้อเวลาในการทำใจให้บิดาเสียหน่อย
"ท่านพ่อหากท่านอิ่มแล้วก็เก็บล้างจานทั้งหมดให้ข้าด้วยนะขอรับข้ารู้ว่าท่านคงไม่รีบที่จะไปคุยกับท่านแม่หรอกใช่มั้ยล่ะข้าล่ะง๊วงง่วง คงต้องขอไปนอนก่อนนะขอรับขอให้ท่านโชคดีนะท่านพ่ออิอิอิ..”
นายมั่นกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันมองเ้าลูกชายตัวร้ายที่เห็นหายนะของบิดาเป็เื่สนุกเ้าจะรู้หรือไม่ว่ามารดาของเ้าน่ะดุยิ่งกว่าเสือเสียอีก..
622
![[END] MY BOY ผู้ชายคนนี้ของฉัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609940506_34592001.webp)
