เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "สวัสดีครับป้าหวังมีอะไรเหรอครับ?"

        ป้าหวังเงียบไปเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า

        "คุณชายคะฉันลื่นล้มจนข้อเท้าพลิก และตอนนี้ฉันไม่สามารถที่จะขับรถได้เลยค่ะ"

        แม้ป้าหวังจะอายุยังไม่ถึง50 แต่กาลเวลาล้วนทำลายคนหยางเฉินจึงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงว่า

        "ให้ผมพาไปโรงพยาบาลไหมครับ"

        "ไม่ต้องไปหรอกค่ะแค่นี้เองพักผ่อนวันสองวันก็หาย แต่ฉันไม่สามารถไปส่งของให้คุณหนูได้เท่านั้นเอง ดังนั้น..."

        หยางเฉินผ่อนคลายลงเขานึกว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงซะอีก

        "งั้นผมจะกลับไปให้เร็วที่สุดเรื่องนี้เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"

        ป้าหวังยิ้มอย่างมีความสุขก่อนตอบว่า

        "อันที่จริงฉันไม่ควรไหว้วานคุณชายแต่คุณหนูมีเพื่อนน้อย ฉันไม่กล้าไปขอร้องคุณโม่ และเลขาอู๋เยวี่ยเพราะพวกเธอต่างยุ่งกับงานอย่างมาก..."

        "ไม่เป็นไรครับผมจะกลับบ้านตอนนี้เลย"

        หยางเฉินวางหูโทรศัพท์และเห็นเฉียงเวยจ้องมองมาที่เขา ด้วยสายตาที่ปรากฏแววไม่พอใจเล็กน้อย

        "อืม...ผมคงต้องไปแล้ว" หยางเฉินลูบคางเอ่ยขึ้นในขณะที่หลีกเลี่ยงสายตาของเธอ

        "ยังไงภรรยาก็สำคัญกว่าอยู่แล้ว"เฉียงเวยถอนหายใจด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า และกล่าวว่า"ไปเถอะ ฉันไม่โกรธคุณหรอก"

        "ที่รักคุณนี่น่ารักจริงๆ" หยางเฉินหัวเราะและขยับขึ้นไปจูบใบหน้านุ่มขาวนวล "คืนนี้ผมมาหาได้ไหม"

        เฉียงเวยส่ายหัวกล่าวว่า"ไม่ต้องหรอกสองสามวันข้างหน้าฉันคงยุ่งมาก ฉันต้องเตรียมพร้อมอย่างมากเพื่อรับมือกับแก๊งตงซิ่ง"

        หยางเฉินพยักหน้าเข้าใจพลางไปเปิดประตูเตรียมจากไป แต่ในขณะนั้นเอง เสียงเฉียงเวยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

        "ซีอีโอคนนั้นสวยกว่าฉันใช่ไหม"

        หยางเฉินเข่าอ่อนเกือบจะสะดุดล้ม เขาหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มฝืดๆ ว่า

        "คุณก็รู้ดีอยู่แล้วนี่..."

        หยางเฉินออกจากบาร์ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งว่าสักวันอาจเกิดการต่อสู้ภายในฮาเร็มของเขา เหมือนดั่งในทีวี ที่สาวๆต่างใช้วิธีกำจัดคู่แข่ง โดยที่สามีไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ...

        หยางเฉินส่ายหัวสลัดความคิดฟุ้งซ่านเรื่องนี้ยังไม่เกิดขึ้น ด้วยความเย็นชาของหลินรั่วซีแล้วเธออาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนใด

        เมื่อกลับมาถึงบ้านเขาเห็นป้าหวังรอที่ประตูกำลังแบกกระเป๋าใบใหญ่ ที่ถูกปิดอย่างแน่นหนาราวกับว่าเพื่อปกปิดสิ่งที่อยู่ภายใน

        หยางเฉินไม่ได้ใส่ใจเขารับถุงกระดาษมาพร้อมเอ่ยถามว่า

        "ป้าเดินได้ไหมครับ?ทำไมไม่ระวังตัวเลย"

        ป้าหวังได้ยินดังนั้นก็ปลื้มปริ่มเป็นอย่างมากเธอส่ายหัวกล่าวว่า

        "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะฉันประมาทเอง แต่คุณชายรีบไปดีกว่าค่ะ ฉันกลัวว่าคุณหนูจะรู้สึกไม่สบายใจถ้าคุณไปช้า..."

        "ไม่สบายใจ?"แม้ว่าหยางเฉินจะอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงจะรู้สึกไม่สบายใจแต่เขาก็ไม่ได้ถามแล้วออกไปจากบ้านทันที

        20นาทีต่อมาหยางเฉินก็มาถึงห้องของหลินรั่วซีหลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในห้อง หยางเฉินก็เปิดประตูเข้าไปในทันที

        หลินรั่วซีนอนพิงหมอนอยู่ภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่าง กับแก้มสีดอกกุหลาบของเธอทำให้เพิ่มพูนความน่ารักเข้าไปอีก

        ในขณะที่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่เมื่อเธอสังเกตเห็นหยางเฉินเดินเข้ามา โดยไม่คาดคิดเธอพยักหน้าให้หยางเฉินเล็กน้อย

        นี่คือการทักทาย?

        หยางเฉินรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย เพราะหลินรั่วซีปฏิบัติกับเขาอย่างเย็นชาเสมอมาในทุกๆ ครั้งแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอทักทายเขาเมื่ออยู่ตามลำพัง

        "ผมมาส่งของแทนป้าหวังที่ข้อเท้าแพลง"หยางเฉินวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ พร้อมนั่งลงที่ข้างเตียงแล้วถามต่อ "อาการของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

        หลินรั่วซีวางหนังสือลงขยี้ตากล่าวว่า

        "ไม่เป็นไรแล้วฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่นาน มีงานมากมายรออยู่"

        "ทำงานตลอดทั้งปีเซ็นเอกสาร และอ่านหนังสือแม้ตอนอยู่ในโรงพยาบาล คุณไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?ผู้หญิงควรดูแลตัวเองอยู่เสมอนะ"

        หยางเฉินรู้สึกว่าเขาควรจะให้บทเรียนกับคนบ้างานคนนี้เสียหน่อย

        "คุณยังสาวและไม่ควรขังตัวเองอยู่แต่ในออฟฟิศ เมื่อคุณมีเวลาว่างคุณควรไปนวดสปา แช่น้ำพุร้อนหรืออาบน้ำนม ออกไปสนทนากับเพื่อนสาวของคุณ และดื่มชาดำในช่วงบ่ายเมื่ออากาศร้อนก็ไปที่ร้านไอศกรีม ชิมไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีช็อตเค้กและถ้ารู้สึกหนาวก็หนีไปปล่อยตัวปล่อยใจที่เมืองร้อน อาบแดดให้สบายอารมณ์หลังเลิกงานคุณสามารถช้อปปิ้ง เดินเล่นในห้างเฉยๆ โดยไม่ต้องซื้อของก็ยังได้นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงสาวควรจะทำหรือไงนอกจากนี้รถในโรงรถของคุณมีมากพอที่จะเปิดแสดงรถยนต์ คุณอาจจะแข่งรถด้วยก็ได้หากมีใครมาท้าคุณ ผมจะเป็นคนจัดการเอง แต่คุณจะต้องจ่ายน้ำมันมากสักหน่อย..."

        หลินรั่วซีไม่สนใจคำพูดของหยางเฉินเธอชี้ไปที่กระเป๋าที่หยางเฉินนำมาแล้วเอ่ยถามว่า

        "นายเอาอะไรมา?"

        "คุณอย่าทำแบบนี้สิผมให้คำแนะนำคุณมากมาย คุณได้ฟังหรือบ้างเปล่าเนี่ย?!"หยางเฉินรู้สึกหลินรั่วซีมีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีนัก

        หลินรั่วซีถอนหายใจอย่างช้าๆและเอ่ยถามด้วยเสียงที่ชัดเจน

        "ถ้าฉันไม่ทำงานอย่างหนักแล้วพนักงานหลายพันคนในบริษัทล่ะ อะไรจะเกิดขึ้นกับสมาชิกในครอบครัวของพวกเขา?อะไรจะเกิดขึ้นกับคุณสมบัติตระกูลหลินที่ย่าและแม่ของฉันทิ้งไว้ให้?จะให้ฉันทำอย่างไรล่ะ นายจะช่วยฉันหรือไง?"

        "อืม..."

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็มึนงงเล็กน้อยกับคำว่า

        "นายจะช่วยฉันหรือไง"หลินรั่วซีหมายความว่าอย่างไร

        มันคือ'ประโยคคำถาม'หรือ 'ประโยคบอกเล่า'กันแน่? หยางเฉินเผยรอยยิ้มอย่างอายๆและระมัดระวังคำพูดยิ่งกว่าเดิม

        หลินรั่วซีมองคนที่ทำท่าทางเอียงอายด้วยความผิดหวังเล็กน้อย เธอคิดว่าทำพูดของเธอเมื่อครู่นี้ค่อนข้างตลกชายคนนี้จะมาแทนเธอได้อย่างไร เธอสามารถให้ชายขายแพะย่างที่เล่นเกมทั้งวันในออฟฟิศ โดยไม่มีเป้าหมายอะไรในชีวิตมารับผิดชอบงานร่วมกันกับเธอ หลินรั่วซีรู้สึกเหมือนจะมีไข้อย่างฉับพลัน

        มันอาจจะเป็นเพราะ ขนมข้าวปั้นที่เขานำมาให้ เธอจึงคาดหวังกับชายคนนี้มาก?

        ยังไงของปลอมก็เป็นของปลอมวันยังค่ำ

        หลินรั่วซีไม่ได้คิดเรื่องนี้และไม่ได้ตอบหยางเฉิน เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าใหญ่ใบเดิมบนโต๊ะ แต่ในเวลานี้มันช่างหนักอึ้งสำหรับเธอเธอจึงคิดจะวางมันไว้บนเตียงแทน

        สิ่งของมากมายกระจัดกระจายอยู่บนเตียงถ้าสิ่งเหล่านี้ปรากฏอยู่ในห้องอื่นแน่นอนว่าความเร่าร้อนภายในห้องนั้นต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว...

        หยางเฉินรู้แล้วว่าทำไมป้าหวังถึงลังเลที่จะให้เขานำสิ่งของเหล่านี้มาให้หลินรั่วซีภายในกระเป๋ามีกางเกงใน ยกทรงและถุงน่อง นอกจากนั้นสีของมันยังแตกต่างกันมีแม้กระทั่งแบบลามก รวมถึงแบบที่เปิดเผยส่วนก้น

        ชุดชั้นในเซ็กซี่เหล่านี้ทำให้จมูกหยางเฉินร้อนขึ้นมาสไตล์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงกับตัวหลินรั่วซีทำให้หยางเฉินรู้สึก หวาดกลัวอยู่ภายใน

        เฮลโหลคิตตี้สนูปปี้ หมีพูห์ และกางเกงชั้นในลายการ์ตูนอื่นๆ มีทั้งสีขาวและสีชมพูนั้นทำให้หยางเฉินตกตะลึง!

        และแม้กระทั่งกล่องผ้าอนามัยแบบสอดสี่กล่อง...มันดูเหมือนว่าของพวกนี้เป็นของใช้ที่หลินรั่วซีคุ้นเคยนั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมมันถึงถูกส่งตรงมาจากบ้านโดยเฉพาะ

        ในที่สุดหยางเฉินก็เข้าใจความหมายของคำว่าไม่สบายใจที่ป้าหวังบอก เพราะว่าเป็นเวลาวันนั้นของเดือน

        เมื่อหยางเฉินเห็นเสื้อผ้าเหล่านี้และเมื่อนึกย้อนกลับไปในคืนนั้น เขาพบว่ามันยากที่จะระงับความคิดชั่วร้ายเขามองไปที่หลินรั่วซีที่กำลังตกตะลึง และหน้าเริ่มจะร้อนผ่าว

        "นายห้ามดูเด็ดขาด!"หลินรั่วซีพลิกผ้าห่มคลุมข้าวของส่วนตัวทว่าใบหน้าสวยเย็นชาก็เปลี่ยนเป็นสีแอปเปิลแดงสดภายในเสี้ยววินาที

        ฉันประมาทเกินไป!เมื่อเธอคิดว่าหยางเฉินเห็นชุดชั้นในเซ็กซี่ที่เธอแอบซื้อมาพร้อมกับชุดชั้นลายการ์ตูนที่เธอชอบหลินรั่วซีรู้สึกเหมือนอยากจะตาย!

        ป้าหวังทำเกินไปแล้ว!ทำไมไม่แจ้งก่อนจะส่งของพวกนี้มานอกจากนี้ทำไมไม่เอาชุดชั้นในธรรมดามา ป้ารู้ไหมว่าทำให้ฉันขายหน้ามากขนาดไหน!

        หากป้าหวังรู้ความในใจของหลินรั่วซีในตอนนี้เธอคงไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มันเป็นเพราะว่าเธอไม่อาจหาของธรรมดาๆได้จากภายในห้องของหลินรั่วซี!

        "อะแฮ่ม..."หยางเฉินแกล้งทำหน้าตาไม่แยแส

        "เอ่อ...สิ่งของถึงมือผู้รับแล้ว ผมว่าผมควรจะออกไปได้แล้ว"

        "อือ..."หลินรั่วซีตอบเสียงเบาดั่งยุงเหมือนเธอจะอยากจับหยางเฉินโยนออกนอกหน้าต่าง

        หยางเฉินเดินไปที่ประตูด้วยความยากลำบากไม่สามารถทนทานได้อีกต่อไป เขาหันกลับไปพูดว่า

        "กางเกงในลายมิกกี้เมาส์สีชมพูสวยดีนะผมชอบ"

        "..."

        เมื่อออกจากโรงพยาบาลหยางเฉินพบว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะลืมท่าทางในตอนท้ายของหลินรั่วซี การกระแอมไอดวงตาที่เบิกกว้าง ลักยิ้มน้อยๆ สีแดงน่ารัก และท่าทางที่บอกว่า 'ฉันจะฆ่านาย'นั้นน่ารักกว่าท่าทีที่เย็นชามากมายนัก

        หลังจากรู้จักเธอมาระยะหนึ่งเขาก็พบว่าบางครั้ง เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ก็น่ารักอย่างแท้จริงต่างจากตอนที่เย็นชาเป็นน้ำแข็ง แต่เขาค่อยๆ ตระหนักถึงบางอย่างเธอชอบที่จะดูละครโรแมนติก ชอบที่กินขนมข้าวปั้น ซึ่งเด็กๆ มักจะชอบกินแล้ววันนี้เขารู้ว่าชอบใส่ชุดชั้นในลามกสไตล์การ์ตูนสำหรับสาวน้อย...

        โดยไม่คาดคิดหยางเฉินก็นึกถึงค่ำคืนของเขาและหลินรั่วซีขึ้นมาเขาขับรถไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงบาร์ที่เขาได้พบเจอกับหลินรั่วซีเป็นครั้งแรก

        เมื่อคิดถึงเวลาที่เขาพาหลินรั่วซีไปในบ้านพักเก่าๆของเขาหลังจากดื่มหนักในคืนนั้น เปลวไฟมอดดับไปก่อนหน้าก็ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง

        ภายในระยะเวลาสั้นๆเปลวไฟอันเร่าร้อนในตัวเขาก็ถูกจุดขึ้นโดยหญิงสาวถึงสองคนนั่นทำให้หยางเฉินรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก

        ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่คิดถึงเรื่องอย่างว่าอยู่เสมอแม้จะมีสาวงามอันดับหนึ่งอยู่ข้างกายก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีสาวงามคนที่สองบางทีในเมืองจงไห่นี้หยางเฉินอาจไม่สามารถหาใครคนอื่นได้แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าไปในที่ที่คุณก็รู้ว่าคือที่ไหน

        มันไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากการหาคนที่เหมาะสมเพื่อดับไฟราคะในตัวเขา