กำเนิดจักรพรรดิสงคราม

        บทที่ 29

        แผนการชั่วร้าย

        ลู่หมิงที่หลบอยู่บริเวณภายใต้ต้นไม้ใหญ่ในตอนนี้มองเห็นอย่างชัดเจนพวกที่อยู่บริเวณด้านหน้ามันกำลังสนทนาเกี่ยวกับแผนการบางอย่าง

        เมื่อใช้ดวงตามองรอดช่องใหม่ออกไปก็พบเห็นว่าภายในมือจงซานมันนำเอาซองกระดาษแผ่นสีขาวบางอย่างภายในมือของตนเองออกมา 

        โดยสองกระดาษแผ่นสีขาวภายในมือของมันครับและมันเป็นสองสายาอย่างแน่นอนมันน่าจะเป็นยาบางประเภทที่ส่งผลกับร่างกายของเหล่าผู้ที่เข้าแข่งขันในครั้งนี้

        “ นั่นมันอะไรกันพวกมันนี้จะทำอะไร ” 

        ซุนเคอมองเห็นบางอย่างที่อยู่ภายในมือของสหายของตนจึงเอ่ยถามขึ้น“ นั่นมันอะไรกัน? ”

        “ เจ้านี้มีชื่อว่าผงไร้จิต ”

        “ มันเป็นสิ่งที่สามารถช่วยให้พวกเราสามารถได้รับชัยชนะจากการทดสอบในครั้งนี้ได้เจ้ารู้หรือไม่ผงชนิดนี้เพียงแค่หยิบมือเดียวมีมูลค่าหลายตำลึงทอง ”

         “ ข้าต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าที่จะได้รับมันมาในตอนนี้ได้รับวันมาแล้วเขาหวังว่าเจ้าหนี้จะทำให้ตัวของพวกเราได้รับชัยชนะในครั้ง” จงซานพูดออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

        อันที่จริงแล้วชายผู้นี้แม้ว่ามันจะมีนิสัยพาลเช่นเดียวกับซุนเคอแต่ลู่หมิงรู้ดีว่าตัวของมันนั้นมีความอันตรายมาก

        เป็นเพราะว่าชายผู้ที่มีชื่อว่าจงซานผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์มันมักจะใช้เล่ห์กลอุบายหลายๆอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ตนเองนั้นต้องการ

        จึงกล่าวได้ว่าตัวของมันนั้นเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เป็นอย่างมากในตอนนี้มันนำเอาเจ้าของสิ่งนั้นออกมารู้ได้ในทันทีเรื่องที่ตัวของมันจะทำส่งผลกับผู้คนส่วนใหญ่อย่างแน่นอน

        “ แล้วเจ้าของสิ่งนี้มันมีความพิเศษอย่างไรเล่าตัวของข้ามองเห็นว่ามันน่าจะเป็นของธรรมดาธรรมดาไม่ใช่เหรอ ” 

        “ ผิดแล้วเจ้าหนี้เป็นยาชนิดพิเศษที่ถูกจึงขึ้นมาฉากผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นผู้เฒ่าพิษความสามารถของมันเพียงแค่โปรยไปภายในอากาศผู้คนที่สูดดมเข้าไปเพียงเล็กน้อยจะบ้าคลั่งราวกับคนไร้สติ”

        “ นี่หรือว่าตัวของเจ้าคิดจะใช้งาน… ”

         “ ใช่แล้วสิ่งที่พวกเราควรจะทำมีเพียงอย่างเดียวไปที่จุดที่อยู่สูงที่สุดแล้วก็โปรยเจ้าของสิ่งนี้ออกไปหลังจากนั้นผู้คนภายในป่าแห่งนี้จะได้รับผลกระทบพวกมันคงจะทำการสูดดมและก็คุ้มคลั่งโจมตีกันเอง”

        จงซานพูดออกมาถึงแผนการของตนเองในตอนนี้มันทุ่มเงินหลายตำลึงทองในการซื้อเจ้าของสิ่งนี้มาแน่นอนว่าต้องได้รับชัยชนะในครั้งนี้อย่างแน่นอน 

        ลู่หมิงที่กำลังนอนอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่นอนฟังเรื่องที่พวกมันนั้นกำลังพูดกันในตอนนี้เมื่อได้ยินเรื่องที่มันกำลังพูดคุยใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเรียบเฉย

        “ ที่แท้นี่ก็เป็นแผนการของพวกมันเอาเถอะแผนการแบบนี้มันเองก็เหมาะกับจงซานดีตัวของมันเป็นคนที่วางแผนการประเภทนี้เก่งเป็นอย่างมาก”

        “ ภายในกฏก็ไม่มีกฎข้อใดที่ห้ามใช้เจ้าอย่าพิเศษหรือว่าสิ่งที่ทำให้คู่ต่อสู้คลั่งด้วย” ลู่หมิงนอนคิดอย่างจริงจัง

        เรื่องที่อีกฝ่ายทำแม้ว่าจะเป็นคนโกงแต่ว่ามันเองก็ไม่ได้ผิดกฎเสียทีเพราะว่าในตอนนี้จากที่ได้ฟังมาไม่มีกฎข้อใดห้ามใช้ยาพิษการโจมตีพวกคนที่เขาทดสอบด้วยกันเอง

        ลู่หมิงนอนอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่เก็บซ่อนจิตของตนเองและลมหายใจหลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปหลายชั่วยาม 

        พวกมันทำการพักอยู่บริเวณนั้นเพื่อรอให้ถึงช่วงยามเช้าโดยทั่วไปแล้วในช่วงเวลายามราตรีเป็นช่วงเวลาที่มีโอกาสจะโดนลอบโจมตี 

        คนที่ไม่แข็งแกร่งพอจะรู้ดีว่าตนเองนั้นควรอยู่เฉยๆพื้นที่ภายในป่ามีพื้นที่ซับซ้อนมากมายมีโอกาสโดนโจมตีเป็นอย่างมาก

        เพราะแบบนั้นคนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะทำการหยุดพักภายในป่าแห่งนี้โดยที่ไม่เคลื่อนไหวเพื่อลดความเสี่ยงในการโดนลอบโจมตี

        เจ้าคนพวกนี้เองก็เช่นเดียวกันพวกมันตัดสินใจพักภายในสถานที่แห่งนี้ โดยพวกมันทุกคนนั้นถามการผลัดกันเฝ้ายาม

        ลู่หมิงที่อยู่ภายในโพรงไม้ก็ยังไม่สามารถขยับได้ตราบใดที่พวกมันอยู่ภายในบริเวณนี้

        พวกมันเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธ์ทาตัวของมันขยับเพียงแค่เล็กน้อยพวกที่อยู่บริเวณด้านนอกคงจะรู้ถึงการมีอยู่ของมันอย่างแน่นอนเพราะแบบนั้นตอนนี้เลยทำการหลบอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้เอาไว้ก่อน

        ผ่านไปหลายชั่วยามเข้าสู่ในช่วงยามเช้า ดวงอาทิตย์บริเวณด้านบนส่องแสงสว่างไสวสาดส่องลงมาบนผืนป่าอันกว้างขวาง

        ในตอนนี้ภายในสถานที่แห่งนี้เข้าสู่วันที่สามแล้วมันเกือบจะเดินทางมาถึงครึ่งทางของการเอาชีวิตรอดภายในบททดสอบครั้งนี้

        ซุนเคอและจงซานพวกมันทั้งสองอยู่บริเวณด้านนอกหลังจากที่ยามเช้านั้นเดินทางมาถึงพวกมันเองก็เตรียมตัวจะเดินทางออกไปจากสถานที่แห่งนี้

        พวกมันจะเตรียมของเตรียมตัวจะเดินทางออกไปจากสถานที่ซุนเคอทำการเอ่ยถามขึ้นมา “แล้วพวกเราจะเดินทางไปที่ไหนจุดที่สูงสุดของป่าแห่งนี้คือที่ไหนกัน ”

        “ จุดสูงสุดของป่าแห่งนี้ ตรงนั้นยังไงล่ะ ”จงซานใช้นิ้วมือของตนเองชี้ตรงไปทางทิศตะวันออก

        จะเห็นหน้าผาสูงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ภายในป่าแห่งนี้บริเวณจุดนั้นน่าจะเป็นจุดที่สูงที่สุดและเป็นจุดที่สามารถทำให้มันนั้นกระจายยาที่มันเตรียมมาได้ 

        พวกมันทำการเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็วหลังจากที่พวกมันเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณนี้ลู่หมิงที่หลบอยู่ภายใต้โพรงไม้ค่อยๆคลานออกมา

        หลังจากที่คลานออกมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ยกยิ้มที่มุมปาก “เจ้าพวกนั้นคิดแผนการณ์แบบนี้ขึ้นมาคงอยากจะได้ชัยชนะกับการแข่งขันด้วยครั้งนี้มากสินะ”

        “ แต่ว่าผู้ใดจะให้พวกมันทำสำเร็จ ”ในตอนนี้สิ่งที่กล่าวถึงไม่เกี่ยวกับเรื่องการแข่งขันแล้วมันคือความแค้นที่อยู่ภายในใจของตนเองล้วนๆ

        ในตอนนี้อยากจะขัดขวางพวกมันก็เป็นเพราะว่าความแค้นอันที่จริงแล้วผลแพ้ชนะของพวกมันไม่ได้อยู่ภายในสายตาของลู่หมิงเลยแม้แต่น้อย

        คนพวกนั้นมุ่งตรงไปยังบริเวณจุดด้านบนสุดที่น่าจะสูงที่สุดภายในสถานที่แห่งนี้แน่นอนว่านี่เป็นแผนการที่พวกมันนั้นหวังเอาไว้

        เมื่อพวกมันทำการเคลื่อนที่มุ่งตรงขึ้นไปบริเวณด้านบนแล้วมองทัศนียภาพบริเวณรอบๆที่เต็มไปด้วยความกว้างขวาง

        ป่าแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวางหลายร้อยลี้จงซานแบบนั้นมันยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ สายลมกำลังเป็นใจตอนนี้ถ้านำเอาเจ้าผงโปรยลงไปแล้วก็ทุกคนภายในป่าคงจะได้รับผลกระทบจากมันอย่างแน่นอน”

        มันทำการพูดออกมาแบบนั้นพร้อมกับใช้ดวงตาของตนเองมองไปบริเวณรอบๆแต่ในขณะที่มันพูดออกมาแบบนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง

        วัตถุบางอย่างพุ่งผ่านสายลมอย่างรวดเร็วพุ่งทะยานเข้าสู่ใบหน้าของพวกมันจงซานที่กำลังยืนอยู่บริเวณด้านหน้าเอลใบหน้าของตนเองหลบการโจมตีนั้น

        สิ่งที่พุ่งผ่านใบหน้าของมันไปเพียงเล็กน้อยมันคือท่อนไม้ท่อนหนึ่งที่ถูกเล่าจนปลายแหลมหลังจากที่ท่อนไม้ปริศนาพุ่มพันธุ์ใบหน้าของมันไปมันหันใบหน้าของตนเองหันกลับไปมองตรงทิศทางที่ถูกขว้างปามา

        เมื่อหันกลับไปมองแล้วก็พบเห็นเข้ากับร่างของลู่หมิงที่ยืนอยู่บริเวณตรงนั้น

        พวกมันทั้งสองคนเมื่อได้มองเห็นลู่หมิงคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างรุนแรง 

        “ นึกว่าผู้ใดที่แท้ก็เจ้าลูกเต่าลู่ ”ซุนเคอพูดขึ้นมา 

        “ ได้ยินอยู่เหมือนกันว่าตัวของเจ้าเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ด้วยแต่ก็ไม่คิดว่าจะเดินเข้ามาหาพวกข้าอย่างตรงๆแบบนี้แสดงว่าตัวของเจ้าคงจะเตรียมตัวตายแล้วสินะ”

        จงซานที่ยืนอยู่มันไม่ได้พูดจาอะไรได้แต่หันไปมองผู้ติดตามสามคนบริเวณด้านหลังของตนเอง

        มันใช่ดวงตาของตนเองหันไปมองผู้ติดตามทั้งสามที่อยู่บริเวณด้านหลังของมันเมื่อทำการหันไปมองผู้ติดตามที่อยู่บริเวณด้านหลังก็ได้เคลื่อนที่ไปบริเวณด้านหน้า

        พวกมันมุ่งตรงเข้าไปหาลุ่หมิงในขณะที่พวกมันนั้นมุ่งตรงเข้าไปหาลู่หมิงผู้ใดจะคาดคิดว่าผลที่ออกมานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่พวกมันนั้นคาดคิด

        ผู้ติดตามทั้งสามคนของมันที่เป็นลูกศิษย์ของสำนักหุบเขากระบี่เช่นเดียวกันพวกมันอยู่ในขอบเขตระดับเริ่มต้นสีเขียวขั้นที่แปด

        พวกมันทั้งสามเมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆหนึ่งคนโดนหมัดพุ่งทะยานเข้ากระแทกใส่ใบหน้า ผัวะ!!!หมัดอันรุนแรงกระแทกเข้าใส่ใบหน้า

        เมื่อโดนหมัดนั้นกระแทกเข้าไปร่างกายของมันกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร

        ร่างกายที่กระเด็นเกลือกกลิ้งไปกับพื้นสร้างความตื่นตระหนกตกใจให้กับพวกที่อยู่บริเวณรอบๆเป็นอย่างมาก 

        ซุนเคอมองผู้ติดตามที่กระเด็นไปไกลพร้อมกับคิดภายในใจ “นี่มัน… ”

        ลู่หมิงสะบัดมือของตนเองไปมาพร้อมกับพูดขึ้น “เอาล่ะได้เวลาชำระแค้นแล้ว ”

        จบบท