ยานรบสหพันธ์สีดำลำใหญ่บดบังสายตาของพวกเขาสองคน แต่กลับไม่ขัดขวางการได้ยินเสียงที่ดังมาจากบริเวณขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไปนั้น
พวกเขายืนขึ้นแทบจะในพร้อมกัน แอกโซเยอร์วิ่งอ้อมยานรบ ตรงไปยังบริเวณที่ผืนดินสั่นะเื ความเร็วของเขาเร็วมาก หลังวิ่งสุดกำลังไม่กี่นาทีต่อมาก็เห็นที่มาของการกระเพื่อมนั้น เสือดำเงามืดตัวใหญ่หนึ่งตัวกำลังโจมตีหุ่นรบสหพันธ์ทางทหารสีดำตัวหนึ่ง
หุ่นรบตัวนั้นเหมือนกับหุ่นรบก่อนหน้านี้ของแอกโซเยอร์ไม่ผิดเพี้ยน มันถูกกรงเล็บของเสือดำเงามืดข่วนจนยับเยิน ปืนใหญ่อนุภาคของหุ่นรบะเิเสือดำเงามืดไม่หยุด แต่การเคลื่อนไหวของมันทั้งรวดเร็วและยังพิสดาร ภายใต้การกำบังของม่านราตรี มันซ่อนตัวอยู่ในเงาดำของหุ่นรบ ตัวหุ่นรบนั้นหนักมาก เคลื่อนไหวเชื่องช้า ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเสือดำเงามืดโดยสิ้นเชิง
แอกโซเยอร์ล้วงปืนควอนตัมออกมาเล็งเสือดำเงามืดแล้วยิงนัดแล้วนัดเล่า ไม่หยุดแม้แต่น้อย
ท่าของเขาทั้งสมบูรณ์แบบและเป็มาตรฐาน ทุกการเหนี่ยวไก มักจะสร้างาแให้เสือดำเงามืดที่คล่องแคล่วว่องไวได้
เสือดำเงามืดกำลังที่โมโหสังเกตเห็นศัตรูใหม่ที่เข้ามา มันคำรามต่ำ แทรกซึมเข้าไปในเงาของหุ่นรบหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
แอกโซเยอร์กำจัดลมหายใจ สังเกตมองรอบด้านอย่างละเอียด ใน่เวลาเสี้ยววินาทีนี้เอง หุ่นรบที่าเ็หนักจนเหนื่อยหอบตัวนั้นก็วิ่งมาหาแอกโซเยอร์ วิ่งไปพลางก็ะโสะอึกสะอื้นไปพลาง “แอกช่วยด้วย ฉันจะตายแล้ว หุ่นรบเสียหาย มันจะะเิแล้ว!”
“ยืนนิ่งๆ!” แอกโซเยอร์ะโ
เมื่อหุ่นรบตัวนั้นได้ยิน ก็อึ้งตะลึงอยู่กับที่แล้วย่ำเท้าอย่างโมโห “ฉันว่าแล้วว่าอัลฟ่าอย่างพวกนายไม่มีมนุษยธรรม มีแค่ตอนคลอดลูกถึงจะคิดถึงโอเมก้า ตอนอื่นๆ ไม่สนใจความเป็ความตายของโอเมก้าเลยสักนิด!”
พริบตานั้นเสือดำเงามืดพลันะโออกมาจากเงาของแอกโซเยอร์ พุ่งเข้าหาแผ่นหลังที่ไร้การป้องกันของเ้าตัวและข่วนกรงเล็บลงมา
ตอนแอกโซเยอร์พบคลื่นความผิดปกติในอากาศก็สายเกินไปแล้ว เขาได้แต่เบี่ยงตัวหลบ แต่เวลานั้นใบมีดน้ำแข็งสิบกว่าเล่มก็ตามมาถึง เล่มแล้วเล่มเล่าการโจมตีแล้วการโจมตีเล่า ตัดลำคอของมัน
ขนมันวาวของเสือดำเงามืดตัวใหญ่มีพลังป้องกันสูงมากแต่กลับถูกใบมีดน้ำแข็งต่อเนื่องนี้ฟันจนเกิดาแ เส้นเืแดงใหญ่ถูกฟันเปิด มันคำรามเสียงหนึ่ง ดวงตาสีทองเบิกกว้าง กรงเล็บหยุดชะงักลง
ปืนที่อยู่ใกล้มากของแอกโซเยอร์แทบจะกดหน้าผากของเสือดำเงามืดแล้วยิงออกไป พลังงานของปืนควอนตัมกระเพื่อม ยิงทะลุหัวของมัน เืสดเปรอะหน้าของเขา กลิ่นคาวเืโจมตีเข้ามาชนิดมืดฟ้ามัวดิน ชุ่มโชกเขาไปทั้งร่าง
คนในหุ่นรบตกตะลึง ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่เสียงก็เปล่งไม่ออก
ไป๋จื่อหรูเดินช้าๆ มาหาจากเสือดำเงามืด ไม่ได้สนใจแอกโซเยอร์ หยุดนิ่งห่างจากเสือดำที่ตายแล้วราวสามเมตร และจ้องมองร่างไร้ชีวิตของเสือดำเงียบๆ
ชีวิตนี้ของแอกโซเยอร์ถูกไป๋จื่อหรูเก็บและช่วยไว้ไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว
เขายังนับว่ามีมารยาท หลังเช็ดหน้าแล้วก็รู้จักพูดกับไป๋จื่อหรูว่า ‘ขอบคุณ’
“อื้อ…” ไป๋จื่อหรูไม่้าคำขอบคุณของแอกโซเยอร์ ในใจเขากำลังชั่งน้ำหนัก พลังงานของเสือดำตัวนี้สามารถเก็บเข้าไปในร่างกายได้หรือเปล่า
วินาทีถัดมาพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง เสือดำที่เดิมทีตายแล้วพลันเริ่มชักกระตุก มุมปากกระอักเื ดวงตาคลุมหมอกขาวหนึ่งชั้น เวลาไม่กี่วินาทีก็ะโขึ้นมา และเคลื่อนไหวแปลกๆ พุ่งไปหาแอกโซเยอร์
หุ่นรบที่เดิมทีตัวแข็งทื่อเหมือนพลันได้สติขึ้นมา ปืนใหญ่อนุภาคะเิออก เฉียดผ่านแก้มของแอกโซเยอร์ ะเิหัวของเสือดำจนกลายเป็เศษซาก ชิ้นส่วนศพกระจายรอบด้าน ตายสนิท
ะเิเสร็จแล้วคนในหุ่นรบจึงค่อยกรีดร้อง “ว๊ากกก น่ากลัวมากอะ”
แอกโซเยอร์เช็ดหน้า ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นของเืเนื้อเสือดำเงามืด
ในฐานะแวมไพร์ดูดเืที่เป็โลกรักความสะอาด ไป๋จื่อหรูหลบไปไกล เศษเนื้อกระเด็นโดนมุมชุดคนไข้ของเขานิดเดียว แต่ยังคงไม่ป้องกันกลิ่นอันน่าคุ้นเคยนี้ที่เขารังเกียจ
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรูแวบหนึ่ง ั์ตาแฝงความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด สหายน้อยนี้เหมือนรู้อะไรบางอย่าง แรกเริ่มก็หลบไปไกลมาก แถมวินาทีที่เสือดำเงามืดฟื้นขึ้นมา ก็ไม่ได้ปิดบังความสะอิดสะเอียนในตาตัวเอง
ไป๋จื่อหรูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง “มองอะไร เคยเห็นเสือดำกลายพันธุ์ไหม”
คนในหุ่นรบะโ “ยังมีอีกตัว! ระวัง!”
เสือดำเงามืดตัวที่สองโผล่ออกมาจากเงาของไป๋จื่อหรูแทบจะในพริบตา เขาไม่ต้องหันตัว วินาทีถัดมาน้ำแข็งเรียวบางที่แทบมองไม่เห็นซึ่งลอยอยู่ในอากาศมาตลอดก็ตอกเสือดำเงามืดตัวนั้นติดแน่นกับพื้น
เสียงฉึกๆๆๆ ดังขึ้นหลายครั้ง เสียงเล็กละเอียดมาก แต่กลับฟังดูน่ากลัว
เสือดำเงามืดคำรามอย่างดิ้นรน พลังงานในหุ่นรบหมดไปนานแล้ว ดาบเลเซอร์ก็ไม่รู้ตกไปอยู่ไหน แอกโซเยอร์ยกปืนยิงเสือดำเงามืดตัวนั้นหลายครั้ง จนกระทั่งสมองของมันเละเป็โจ๊กแล้ว ไป๋จื่อหรูจึงค่อยหันกลับไปมองเสือดำเงามืดตัวนั้น
“เผ่าเซิร์ก…” ไป๋จื่อหรูพูดเสียงเบา “เพื่อให้ได้พลังงานถึงขีดจำกัดสูงสุด ไวรัสสายพันธุ์ Y จึงทำให้สิ่งมีชีวิตเกิดการวิวัฒนาการกลายพันธุ์…”
ไป๋จื่อหรูยกมือ ใบมีดน้ำแข็งบนฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็รูปร่างต่างๆ ต่อเนื่อง สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็ไอน้ำละเอียดชะล้างรอยเืที่มุมเสื้อจนสะอาด จากนั้นน้ำส่วนเกินก็ระเหยกลายเป็ไอสลายไปในอากาศ
เขามองฝ่ามือของตัวเอง ก่อนเงยหน้าเห็นแอกโซเยอร์มองตัวเองอย่างใ จึงยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่ายแล้วเอ่ย “ยังไม่ได้แนะนำตัวเอง ฉันคือผู้ติดเชื้อไวรัสชนิด Y นายเรียกฉันว่า เสี่ยวไป๋ก็ได้”
623
![ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1728293866_13391106.webp)
