มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบสงบ

แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักเล็ก ๆ

นัทลืมตาขึ้น ก่อนจะนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง

สายตาของเขาเหลือบไปยังมีดสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ

มันอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

นัทยื่นมือออกไป

พลังจิตถูกส่งออกอย่างเงียบ ๆ

มีดสั่นเล็กน้อย

จากนั้นมันก็ลอยออกจากโต๊ะ

เคลื่อนกลับมา

และตกลงบนฝ่ามือของเขาอย่างพอดี

นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

“พอแล้ว”

เขาไม่ได้ทดลองซ้ำ

ไม่ได้พยายามเพิ่มระยะ

ไม่ได้ลองดึงของที่หนักกว่า

สำหรับเขา ความสามารถนี้มีหน้าที่ชัดเจนแล้ว

ถ้าอาวุธหลุดมือ เขาสามารถดึงมันกลับมาได้

แค่นั้นก็เพียงพอ

นัทเก็บมีด

จากนั้นหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่

ชุดเริ่มต้นชุดเดิมที่อยู่กับเขามาตั้งแต่ต้น

แต่ตอนนี้มันเริ่มมีรอยขาดและรอยซ่อมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เขามองมันเล็กน้อย

ก่อนเดินออกจากห้อง

การฝึกที่พวกเขารู้จักดี

บริเวณนอกเมืองมีพื้นที่โล่งสำหรับนักล่าที่ต้องการฝึกฝน

นัทกับมาร์โกยืนอยู่คนละฝั่ง

มาร์โกถือดาบคู่

นัทถืออาวุธของตัวเอง

ไม่มีใครพูดอะไร

ปราณเริ่มไหลผ่านร่างกาย

ความรู้สึกนี้คุ้นเคย

พวกเขาใช้มันมานานแล้ว

ตั้งแต่ก่อนจะมาถึงโลก 2

มาร์โกพุ่งเข้ามาก่อน

ดาบหนึ่งฟาดจากด้านบน

นัทยกอาวุธรับ

เคร้ง!

แรงปะทะทำให้เท้าของเขาถอยไปครึ่งก้าว

นัทหมุนตัว หลบคมดาบอีกเล่ม ก่อนสวนกลับ

มาร์โกยกดาบรับ

ทั้งสองแลกกระบวนท่ากันอย่างต่อเนื่อง

ไม่มีใครใช้พลังใหม่

ไม่มีใครพยายามแสดงอะไร

พวกเขาเพียงกำลังทบทวนสิ่งที่ตัวเองมีอยู่แล้ว

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง ทั้งคู่จึงหยุด

มาร์โกเก็บดาบ

“เป็นไง?”

นัทหายใจออก

“ไม่ได้แย่”

มาร์โกยิ้ม

“ฉันไม่ได้ถามว่าการต่อสู้เป็นไง”

นัทมองหน้าเขา

“แล้วถามอะไร?”

“นายรู้สึกไหมว่าเราห่างจากการฝึกปราณมานานแค่ไหน”

นัทนิ่งไป

เขามองมือของตัวเอง

“จริงด้วย”

ช่วงที่ผ่านมาเขาสนใจแต่สิ่งใหม่ ๆ

พลังจิต

อาวุธ

ผลึก

คนที่ใช้พลังแปลก ๆ

จนลืมไปว่า...

ปราณคือสิ่งที่เขากับมาร์โกใช้มาตลอด

มาร์โกนั่งลงบนพื้น

“เรารู้จักมันดี แต่ไม่ได้แปลว่าเราเข้าใจมันทั้งหมด”

นัทพยักหน้า

“งั้นช่วงนี้ฝึกปราณก่อน”

“ฉันก็คิดแบบนั้น”

หลังจากฝึกเสร็จ ทั้งสองเดินกลับเข้าเมือง

ระหว่างทางนัทหยุดที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง

เป็นร้านอาหาร

เขามองป้ายราคาอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่”

“หือ?”

“เงินเราเหลือเท่าไหร่?”

มาร์โกเงียบไป

นัทหันมอง

“อย่าบอกนะว่า...”

มาร์โกล้วงถุงเงินออกมา

เขาเขย่าเบา ๆ

เสียงเหรียญดังเพียงไม่กี่ครั้ง

นัทมองหน้าเขา

มาร์โกมองกลับ

ทั้งสองเงียบ

ก่อนนัทจะถอนหายใจ

“เราต้องทำงานแล้วสินะ”

“ใช่”

“งานหนัก?”

“ขึ้นอยู่กับว่าอยากได้เงินเท่าไหร่”

นัทมองร้านอาหารอีกครั้ง

“งั้นกินก่อน”

มาร์โกหัวเราะ

“เห็นแก่กินจริง ๆ”

ระหว่างเดิน ทั้งสองเริ่มจำเส้นทางในเมืองได้มากขึ้น

ร้านอาหารที่พวกเขาเคยกิน

ร้านขายอาวุธ

ร้านขายวัสดุ

ร้านซ่อมอุปกรณ์

ร้านขายของจากอสูร

กิลด์ที่ต้องเดินผ่านแทบทุกวัน

ตอนมาถึงโลกนี้ใหม่ ๆ ทุกอย่างดูแปลกตา

แต่ตอนนี้...

ถนนบางสายเริ่มคุ้นเคย

ผู้คนบางคนเริ่มจำหน้าพวกเขาได้

แม้แต่พ่อค้าบางร้านยังเริ่มทักทาย

“นักล่าสองคนนั้นมาแล้ว”

นัทหันไปมองมาร์โก

“เราเริ่มมีคนจำได้แล้วนะ”

“ก็อยู่มาตั้งนานแล้ว”

“เกือบสองเดือน”

มาร์โกพยักหน้า

“เร็วเหมือนกัน”

นัทไม่ได้พูดอะไรต่อ

แต่ในใจเขารู้สึกแปลก ๆ

โลกนี้ที่เคยเป็นเพียงสถานที่ที่ต้องเอาตัวรอด...

กำลังเริ่มกลายเป็นสถานที่ที่เขา ใช้ชีวิตอยู่จริง ๆ

ตอนเดินผ่านร้านอุปกรณ์ มาร์โกหยุด

เขามองนักล่าคนหนึ่งที่กำลังลองเกราะ

เกราะนั้นไม่ได้คลุมทั้งตัว

มีเพียงแผ่นป้องกันไหล่

สนับแขน

และแผ่นป้องกันหน้าอกบางส่วน

มาร์โกมองอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นก้มมองเสื้อของตัวเอง

รอยขาดยังอยู่ตรงแขน

นัทเห็น

“พี่”

“อืม”

“ชุดเราเริ่มไม่ไหวแล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

เขาไม่ได้พูดว่าจะสร้างชุดเกราะเต็มตัว

เพียงเดินเข้าไปในร้าน

ทั้งสองเลือกอุปกรณ์ป้องกันพื้นฐานมาอย่างละเล็กน้อย

เกราะแขน

และ

แผ่นป้องกันไหล่

ไม่ได้มีพลังพิเศษ

ไม่ได้สวยงาม

เป็นเพียงอุปกรณ์ธรรมดาที่ช่วยป้องกันจุดสำคัญ

มาร์โกสวมแล้วลองขยับ

“หนักนิดหน่อย”

นัทลองของตัวเอง

“แต่พอใช้ได้”

“เอาไว้ก่อน”

มาร์โกพูด

“ถ้าใช้ไปแล้วไม่ดี ค่อยปรับ”

นัทพยักหน้า

เรื่องเกราะจึงจบเพียงเท่านั้น

อย่างน้อยในตอนนี้

ก่อนออกจากร้าน มาร์โกหยุดมองดาบของช่างคนหนึ่ง

ชายคนนั้นกำลังซ่อมอาวุธของนักล่า

เขาไม่ได้ใช้แรงตีอย่างเดียว

ทุกครั้งที่ค้อนกระทบโลหะ จะมีพลังบางอย่างไหลผ่านมือของเขาลงไปยังชิ้นงาน

มาร์โกมองอย่างสนใจ

“พี่ดูอะไร?”

นัทถาม

“วิธีทำงานของเขา”

“ต่างจากที่พี่ทำเหรอ?”

“นิดหน่อย”

มาร์โกยืนดูต่อ

ช่างคนนั้นค่อย ๆ ใช้ปราณหรือพลังบางอย่างควบคุมวัสดุในระหว่างการตี

มาร์โกไม่ได้เข้าไปถาม

เพียงจดจำ

ก่อนเดินออกมา เขาพูดเบา ๆ

“คนที่นี่ใช้พลังกับงานสร้างได้ละเอียดกว่าที่คิด”

นัทหันไปมอง

“เอาไว้เราค่อยศึกษา”

“อืม”

ไม่มีการสร้างของใหม่

ไม่มีการทดลอง

เพียงเก็บความรู้หนึ่งอย่างกลับไป

ช่วงบ่าย ทั้งสองแวะกิลด์

ไม่ได้มาเพราะผลึก

ไม่ได้มาเพราะเรื่องชายชรา

แต่เพราะต้องหาเงิน

นัทเดินไปที่บอร์ดภารกิจ

มีงานกำจัดสัตว์

งานคุ้มกัน

งานส่งของ

งานสำรวจ

งานเก็บวัตถุดิบ

มาร์โกกวาดตามอง

“เอางานสำรวจไหม?”

นัทอ่านรายละเอียด

เป็นงานตรวจสอบเส้นทางนอกเมือง

ไม่ได้มีเป้าหมายให้กำจัดมอนสเตอร์

เพียงตรวจเส้นทาง จุดพัก และพื้นที่ที่อาจเป็นอันตรายสำหรับนักเดินทาง

ค่าตอบแทนไม่สูงมาก

แต่น่าจะปลอดภัยกว่างานล่า

นัทพยักหน้า

“เอาอันนี้”

ทั้งสองนำใบงานไปให้เจ้าหน้าที่

รับตราประทับ

แล้วเก็บไว้

ไม่มีหน้าต่างภารกิจ

ไม่มีเสียงประกาศ

มีเพียงกระดาษจากกิลด์หนึ่งใบ

งานที่พวกเขาต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง

ช่วงเย็น

หลังกลับถึงห้อง

มาร์โกนั่งตรวจเกราะแขนชิ้นใหม่

นัทนั่งตรวจอาวุธ

เขาเช็กด้าม

ตรวจคม

ตรวจจุดจับ

จากนั้นลองส่งปราณเข้าไปเล็กน้อย

ไม่มีอะไรผิดปกติ

มาร์โกมอง

“ยังใช้ได้?”

“ใช้ได้”

“งั้นยังไม่ต้องเปลี่ยน”

นัทพยักหน้า

“แต่วันหนึ่งคงต้องสร้างใหม่”

มาร์โกยิ้ม

“แน่นอน”

เขามองอาวุธของนัท

“แต่ไม่ใช่วันนี้”

หลังจากกินอาหารเสร็จ

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้อง

ไม่มีภารกิจ

ไม่มีการต่อสู้

ไม่มีใครมาตาม

เป็นเพียงคืนธรรมดาอีกคืนหนึ่ง

นัทเปิดสมุด

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เขียนเรื่องพลังจิต

เขาเปิดหน้าที่เกี่ยวกับการฝึก

แล้วเขียนว่า

ปราณ

ใช้มานานแล้ว
แต่ยังมีสิ่งที่ไม่เข้าใจอีกมาก
ช่วงนี้ควรกลับมาฝึกให้ดีขึ้น

เขาหยุด

ก่อนเขียนอีกบรรทัด

พลังจิต

ดึงสิ่งของกลับมาได้แล้ว
ใช้สำหรับอาวุธที่หลุดมือ
ไม่จำเป็นต้องพัฒนาเพิ่มตอนนี้

จากนั้นปิดหน้านั้น

แล้วเปิดหน้าสุดท้าย

นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

จุดวาร์ป

เขาเขียนไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

แต่วันนี้เขาเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด

ต้องรู้ว่าการเดินทางระหว่างโลกมีเงื่อนไขอะไรบ้าง

มาร์โกที่กำลังนั่งตรวจอุปกรณ์อยู่ถาม

“ยังคิดเรื่องนั้นอยู่?”

“อืม”

นัทเงียบไป

เขาไม่ได้คิดจะกลับโลกเดิม

อย่างน้อย...

ไม่ใช่ตอนนี้

สิ่งที่เขาต้องการรู้คือ โลกที่พวกเขาอยู่มีเส้นทางเชื่อมกับโลกอื่นอย่างไร

และถ้าวันหนึ่งจำเป็นต้องใช้มันจริง ๆ

พวกเขาจะได้ไม่ต้องเริ่มจากศูนย์

มาร์โกวางอุปกรณ์ลง

“เรื่องนี้ถามกิลด์ไม่ได้”

นัทพยักหน้า

“รู้”

“ถ้าอย่างนั้น?”

ทั้งสองเงียบไป

นัทนึกถึงสิ่งที่เคยได้ยิน

คนบางกลุ่มอยู่ในโลกนี้มานานจนแทบไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามีชีวิตอยู่มากี่ปี

ผู้ที่เห็นโลกเปลี่ยนแปลงมาหลายยุค

ผู้ที่อาจรู้เรื่องเก่าแก่กว่ากิลด์เสียอีก

นัทพูดขึ้นช้า ๆ

“ผู้อมตะ”

มาร์โกมองเขา

“ใช่”

นัทหยิบปากกาขึ้นมา

เขียนคำเดียวลงในสมุด

ผู้อมตะ

แล้วขีดเส้นใต้

“ถ้าจะรู้เรื่องโลกกับจุดวาร์ป...”

นัทปิดสมุด

“ก็น่าจะต้องถามคนที่อยู่มานานกว่าพวกเรา”

มาร์โกพยักหน้า

“แต่ยังไม่ต้องรีบ”

“อืม”

นัทมองเกราะแขนที่วางอยู่บนโต๊ะ

มองอาวุธ

มองสมุด

แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ตอนนี้เรายังมีเรื่องต้องทำ”

คืนนั้น

ก่อนเข้านอน

นัทหยิบใบภารกิจของวันพรุ่งนี้ออกมาวางไว้บนโต๊ะ

งานสำรวจเส้นทาง

ไม่ใช่ภารกิจใหญ่

ไม่มีผลึก

ไม่มีสัตว์ประหลาดลึกลับ

ไม่มีเรื่องของโลกอื่น

เป็นเพียงงานธรรมดาของนักล่าสองคน

แต่สำหรับนัท...

บางทีการได้ใช้ชีวิตแบบนี้สักพักก็ไม่เลว

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา

เขามัวแต่คิดถึงสิ่งที่ยังไม่มี

พลังที่ยังไม่รู้จัก

อาวุธที่ยังไม่ได้สร้าง

โลกที่ยังไม่เคยไป

แต่คืนนี้เขากลับคิดถึงสิ่งหนึ่ง

สิ่งที่พวกเขามีอยู่แล้ว

ปราณ

อาวุธ

เพื่อนร่วมทาง

และชีวิตที่กำลังค่อย ๆ ก่อร่างขึ้นในโลกใบนี้

นัทหลับตาลง

พรุ่งนี้...

เขากับมาร์โกจะออกไปทำงานอีกครั้ง

และบางที

ระหว่างทางนั้น

พวกเขาอาจได้พบสิ่งใหม่ที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน