ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

เมื่อชิงหลงก้าวผ่านประตูวาปเข้าไป ก็มาโผล่ที่ห้องโถงหลักของตระกูลชิง ก็พบว่าไม่มีใครอยู่ เมื่อกวาดสายตาไปรอบนอกก็พบท่านป้าหลิงหลินกำลังดูแลสวนอยู่จึงร้องตะโกนเรียก"ท่านป้า ท่านพ่อกับท่านแม่ ไม่อยู่อย่างนั้นรึ?" ตงหลิงหลินได้ยินเสียงร้องเรียกก็หันไปมอง เมื่อเห็นว่านายน้อยชิงหลงกลับมาแล้วก็รีบเข้าไปต้อนรับ"ยินดีต้อนรับกลับ เจ้าค่ะ นายน้อย""ท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่หรอ? ""อ๋อ ท่านไปดูร้านค้ากับตงเสี่ยวและฟงหมิง เดี๋ยวก็กลับมาแล้วเจ้าค่ะ""ว่าแต่นายน้อยคนเหล่านั้นเป็นใครรึ เจ้าค่ะ""เอ่อ...เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้ค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้ท่านช่วยหาน้ำชากับขนมมาให้พวกเขาหน่อยนะ ท่านป้า""ได้ เจ้าค่ะ นายน้อย""ท่านเจ้ากรมเมืองจะกลับไปที่สำนักงานเลยรึเปล่า ข้าจะได้สร้างประตูวาปให้""ก็ดีเหมือนกัน งั้นอีก 2วันข้าจะมาพบเจ้าที่นี่อีกครั้ง""ตกลง ค่อยพบกันใหม่ท่าเจ้าเมือง"ชิงหลงสร้างประตูวาปไปโผล่ที่สำนักงาน เจ้ากรมเมืองเดินเข้าไปประตูวาปก็ปิดลง "โอ๊ะ! จริงสิเข้ายังไม่เคยมาที่นี่ อยากจะไปเดินดูรอบๆก่อนดีไหม กว่าท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะกลับมา"เหยียนฉื่อชิงยิ้มด้วยความดีใจที่จะได้เดินสำรวจคฤหาสน์พร้อมกับชิงหลง สำหรับเหยี่ยนฉื่อชิงที่เป็นถึงองค์หญิงจึงไม่ได้ออกไปเล่นแบบเด็กๆทั่วไป จึงไม่ค่อยมีเพื่อนเลยซักคน จะมีก็แค่คนติดตามเท่านั้นที่เป็นเพื่อนคุยด้วย เธอจึงพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินไปหาชิงหลง"บ้านข้าอาจจะไม่ใหญ่เหมือนกับตำหนักเจ้า คงไม่ทำให้เจ้าอึดอัดใจหรอกนะ""ไม่เลย สำหรับข้า นี่อาจจะทำให้ข้าได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆก็ได้ อยู่แต่ในตำหนักมันน่าเบื่อมาก ข้าอยากจะเล่นแบบเด็กน้อยปกติทั่วไปก็ทำไม่ได้ แต่ที่นี่ข้าสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่ข้าต้องการ ข้าขอบคุณเจ้ามากที่ยอมรับข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้า""ไม่เป็นไร"ทั้ง 2 เดินชมสถานที่ภายในบริเวณบ้านจนหมด ระหว่างเดินชมสถานที่ก็พูดคุยกันตลอดเวลาทำให้ หยุนฮวาดีใจกับองค์หญิงตัวน้อยของเธอที่สามารถยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและจริงใจได้ ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณนายน้อยชิงหลงนั่นเองชิงหลงพาเหยียนฉื่อชิงกลับเข้าไปที่ห้องโถงก่อนจะนั่งคุยกันเล็กน้อย และแนะนำท่านป้าและบุตรสาวให้รู้จักกับเหยียนฉื่อชิง"นี่คือท่านป้าตงหลิงหลิน และบุตรสาว ตงเหมยลี่""นี่คือท่านป้าฟงเยว่หรง และบุตรสาว ฟงหลิวอี้""ส่วนนี่เป็นท่านน้า ปิงเอ้อหลิง และบุตรสาว ปิงจื่อหลิง""ยินดีที่ได้รู้จัก ท่านป้า ท่านน้า และเหล่าน้องสาวที่น่ารักทุกคน" เหยียนฉื่อชิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส"พี่สาวท่านเป็นเพื่อนของพี่ชายอย่างนั้นหรอ เจ้าค่ะ"เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งชิงหลงกับเหยียนฉื่อชิงก็อ้ำอึ้ง รู้สึกอายที่จะกล่าวออกไปเด็กน้อยทั้ง3ก็ยืนจ้องหน้ารอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ "คือว่า..."ก่อนที่จะตอบก็มีเสียงทักมาจากด้านนอกขัดจังหวะพอดี"ชิงหลงลูกกลับมาแล้วอย่างนั้นรึ""อ่ะ ท่านพ่อท่านแม่ลูกกลับมาแล้ว ลูกคิดถึงท่านมากเลย""ลูกกินอะไรมารึยัง แม่จะได้เข้าครัวทำอาหารให้""ยังเลยท่านแม่ ลูกพึ่งจะมาถึงไม่นานนี่เอง""หืม..แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใครรึ แม่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน""ท่านพ่อท่านแม่เดินทางมาเหนื่อยๆพักดื่มชาก่อนลูกจะเล่าให้ฟัง"ทั้ง 2 นั่งดื่มชาด้วยความผ่อนคลาย ตั้งใจฟังสิ่งที่ชิงหลงกำลังเล่าเรื่องให้ฟัง จนกระทั่งมาถึงจุดสำคัญท่านพ่อท่านแม่เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นองค์หญิงเหยียนฉื่อชิง และเป็นคู่หมั้นของลูกด้วย ขอรับพรูดดด!! แค่กๆ แค่กๆ น้ำชาพุ่งออกจากปากทั้งสอง ก่อนจะหันหน้าไปมองทั้งสองคนอย่างพร้อมเพียงกัน และกล่าวตะกุกตะกักออกมา"เมื่อ..กี้ลูก..ว่าองค์หญิง คู่..หมั้น ของลูกอย่างนั้นรึ?""เอ่อ..ก็อย่างที่ท่านพ่อท่านแม่ได้ยิน" "นี่รึของฝาก ที่ลูกพูดถึงก่อนที่จะไปเมืองหลวงน่ะ""มันจะใช่ ได้ยังไงกันละท่านพ่อ"จากนั้นเหยียนฉื่อชิงก็เดินมาที่ด้านหน้าของพ่อแม่ชิงหลง ก่อนจะย่อเข่ากับตัวลงลงเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวแนะนำตัวเองอีกครั้ง"หนูชื่อเหยียนฉื่อชิงเป็นคู่หมั้นบุตรชายของท่านทั้ง2 ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย เจ้าค่ะ""ไม่ต้องเคร่งคัดขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวตามสบายเถอะ ยังไงซะที่นี่ก็เป็นบ้านของเจ้าแล้ว อยากจะมาอยู่ มาเที่ยวเล่นก็ตามสบายเลย""ถ้างั้นวันนี้พ่อกับแม่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกและคู่หมั้นของเจ้าก็แล้วกัน พวกท่านช่วยไปซื้อของเพื่อมาจัดงานเลี้ยงวันนี้หน่อยนะ ""ได้เจ้าค่ะ นายท่าน"จากนั้นชิงหลงก็หยิบชุดที่เขาซื้อมาจากเมืองหลวงมอบให้ท่านพ่อท่านแม่และทุกคนในครอบครัว "นี่สินะของฝากจริงๆของลูกน่ะ" ฮ่าๆ ฮ่าๆ ชิงฮุยหลงหัวเราะออกมาและเริ่มกล่าวถามทั้ง 2 ว่าเป็นไงมาไงถึงได้หมั้นกัน มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น มีเรื่องสนุกอะไรรึเปล่าทั้งชิงหลงและเหยียนฉื่อชิงโดนยิงคำถามรัวๆจนตอบแทบไม่ทัน และเป็นแบบนี้จนถึงเวลาเปิดงานเลี้ยงฉลองให้กับทั้ง2คน อาหารมากมายที่อยู่บนโต๊ะอาหาร ถูกทำอย่างพิถีพิถันจัดเรียงอย่างสวยงาม ชิงหลงมองด้วยความกระหายอยากจะลงมือกินตอนนี้เลยให้ได้ แต่ก็ถูกหยุดไว้ก่อน วันนี้ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะมีลูกสะใภ้มาร่วมตระกูลจึงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับขึ้น ขอให้ทุกท่านกินให้เต็มที่ หลังจากชิงฮุยหลงกล่าวเปิดงานแล้ว เหมือนชิงหลงพึ่งนึกขึ้นได้ว่า ตงเสี่ยวกับฟงหมิงยังไม่มา จึง ได้สร้างประตูวาปขึ้น แล้วเดินเข้าไปจากนั้นก็ออกมาพร้อมกับทั้งสอง"ข้าเกือบลืมพวกท่านทั้งสองไปเลยนะเนี้ย ดีนะที่ข้าเอะใจซะก่อน""นายน้อยถ้าท่านไม่เอะใจนี่ คงจะลืมพวกข้าจริงๆสินะ""เอ่อ...ก็อาจจะเป็นไปได้" ฮ่าๆ ฮ่าๆ"ถ้ามัวแต่คุยอาหารอร่อยๆเหล่านี้อาจจะไม่เหลือถึงพวกเจ้าหรอกนะ"เมื่อได้ยินคำกล่าวของชิงฮุยหลงทั้งสองก็นั่งลงทันที แล้วเริ่มหยิบจับอาหารขึ้นมากิน "ว่าแต่นายน้อยท่านเสร็จธุระที่เมืองหลวงแล้วอย่างนั้นหรอ ถึงได้กลับมาที่นี่"ตงเสี่ยวกล่าวถาม"อืม..ยังหรอก ข้ามาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับแล้วล่ะ"หลังจากชิงหลงกล่าวจบก็ไม่มีใครถามเกี่ยวกับเมืองหลวงอีกเลย เสียงหัวเราะ รอยยิ้มแห่งความสุขก็จบลงในค่ำคืนนี้ ชิงหลงได้บอกแก่เหยียนฉื่อชิงและหยุนฮวาให้เดินตามท่านป้าไปยังห้องพัก ส่วนชิงหลงก็ไปที่ห้องของตนเอง ก่อนจะนั่งสมาธิเข้าสภาวะไร้ตัวตนอีกครั้ง การเลื่อนระดับของเขาช้าเป็นอย่างมาก ทำให้ชิงหลงถอนหายใจอยู่บ่อยครั้ง และพยายามคิดหาวิธีเพิ่มระดับพลังเวทย์ตนอยู่บ่อยๆ แต่ดูเหมือนว่าความหวังมันช่างริบหรี่เสียจริงๆเวลาแห่งความสุขย่อมผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ที่ทั้งสองได้กลับมาก็ใช้เวลาไปกับพ่อแม่ของเขา เหยียนฉื่อชิงนั้นสนุกมากกลับการที่ได้มาเที่ยวบ้านชิงหลงในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าชิงหยูเยว่จะเอ็นดูเหยียนฉื่อชิงเป็นพิเศษ ทั้งยังช่วยสอนการทำอาหาร งานบ้านต่างๆให้อีกด้วย เหยียนฉื่อชิงตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆจากท่านแม่ของชิงหลงเจ้ากรมเมืองเดินทางจากสำนักงานมาที่คฤหาสน์ตระกูลชิงอีกครั้ง เมื่อมาถึงก็เห็นทุกคนเตรียมพร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าผู้มีอำนาจอีกครั้ง การกลับไปครั้งนี้ไม่ได้สร้างแรงกดดันให้กับชิงหลงแม้แต่น้อย "ท่านมาช้านะท่านเจ้ากรมเมือง" "เอาน่า ยังไงข้าก็มาแล้ว เรากลับไปร่วมงานพิธีพระราชาเหยียนต้าหลัวกันเถอะ ป่านนี้ฝ่าบาทคงกระวนกระวายใจแล้วที่ไม่เห็นกลับไปซะที""ท่านพ่อท่านแม่ลูกไปก่อนนะ เอาไว้ลูกจะพาไปเที่ยวที่วังหลวง""เอาไว้เจ้าเสร็จธุระก่อนก็แล้วกัน อย่าลืมดูแลตัวเองดีๆล่ะ""ลูกเข้าใจแล้ว ท่านพ่อท่านแม่" เมื่อกล่าวลาแล้ว ชิงหลงก็สร้างประตูวาปขึ้นมาเชื่อมต่อไปยังตำหนักของพระราชาเหยียนต้าจื่อ วิ้งงง!! ครืนนน!! ตึง!! ประตูวาปปรากฎขึ้นที่ห้องของพระราชา ชิงหลงก้าวออกมาพร้อมกับเหยียนฉื่อชิง เจ้ากรมเมือง และหยุนฮวา พระราชาก็กล่าวทักทั้งสองทันทีด้วยความกระวนกระวายใจ"ในที่สุดพวกเจ้าก็มาเสียที ตอนนี้งานพิธีสักการะอัฐิของพระราชาเหยียนต้าหลัวคงต้องล้มเลิกไปก่อน" "เอ๊ะ! มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือพะยะค่ะ ฝ่าบาท"เจ้ากรมเมืองถามด้วยอาการตกใจ"ตอนนี้พวกเรากำลังถูกโจมตีจากเหล่าสัตว์อสูรหลายแสนตัว เหมือนเมื่อครั้งอดีต1000ปีก่อน!!!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 นี่รึของฝากเจ้า

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 27 นี่รึของฝากเจ้า

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้