มหาศึกแห่งจักรวาล

ทั้งสองใช้เวลาเดินทางกลับเมืองอีกระยะหนึ่ง

ครั้งนี้ไม่มีฝูงอสูรตาม

เส้นทางที่เคยทำให้พวกเขาติดอยู่ในป่ากลับดูสงบลง

แต่ความรู้สึกของทั้งสองไม่เหมือนเดิม

พวกเขาเดินเงียบเป็นส่วนใหญ่

จนมาร์โกพูดขึ้น

“เราต้องคิดก่อนว่าจะบอกกิลด์แค่ไหน”

นัทพยักหน้า

“ผมก็คิด”

“เรื่องบอส?”

“บอก”

“เรื่องทางเข้า?”

“ต้องบอก”

มาร์โกเงียบ

“เรื่องที่มันสลายเป็นแสง?”

นัทชะงัก

เขาหันมองมาร์โก

“ต้องบอก”

“แน่ใจ?”

“ถ้าไม่บอก แล้วมีคนเข้าไปตายเพราะเราไม่เตือน มันแย่กว่า”

มาร์โกพยักหน้า

“จริง”

นัทมองเมืองที่เริ่มเห็นอยู่ไกล ๆ

“แต่เรื่องที่เราเป็นคนค้นพบ...”

“อันนั้นก็ต้องบอก”

“ผมรู้”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“แต่ผมไม่ชอบเวลาคนเยอะ ๆ แห่กันไปดูของที่เราหาเจอ”

มาร์โกมอง

“นายกำลังคิดเรื่องของดรอปใช่ไหม?”

นัทเงียบ

“เปล่า”

“โกหก”

“นิดหนึ่ง”

มาร์โกหัวเราะ

กิลด์

เมื่อกลับถึงเมือง

ทั้งสองตรงไปยังกิลด์ทันที

เจ้าหน้าที่คนเดิมจำพวกเขาได้

“กลับมาแล้วหรือคะ?”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

“ภารกิจเป็นอย่างไรบ้าง?”

นัทวางเอกสารภารกิจลง

“ยังไม่เสร็จสมบูรณ์”

เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว

“เกิดอะไรขึ้น?”

มาร์โกมองนัท

จากนั้นพูด

“เราเจอพื้นที่ผิดปกติ”

เจ้าหน้าที่รอฟัง

“เป็นถ้ำ?”

“ครับ”

“มีอสูร?”

“มี”

“ระดับ?”

มาร์โกหยุด

“เราไม่แน่ใจ”

เจ้าหน้าที่เริ่มจด

“หมายความว่าอย่างไรคะ?”

นัทตอบ

“ระบบของเราไม่สามารถระบุข้อมูลพื้นที่นั้นได้”

เจ้าหน้าที่ชะงัก

“ระบบ?”

นัทพยักหน้า

“แผนที่ที่เราใช้ระบุตำแหน่งไม่ได้ เมื่อเข้าไปลึกถึงจุดหนึ่ง”

เจ้าหน้าที่มองทั้งสอง

สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น

“แล้วพวกคุณออกมาได้อย่างไร?”

“จดทางเอง”

มาร์โกตอบ

เจ้าหน้าที่จดต่อ

“แล้วพบอะไรอีก?”

นัทมองมาร์โก

ก่อนพูด

“มอนสเตอร์บางตัว...”

เขาหยุด

“เมื่อถูกฆ่าแล้วร่างของมันสลายเป็นแสง”

มือของเจ้าหน้าที่หยุดเขียน

“สลาย?”

“ครับ”

“ไม่เหลือศพ?”

“ไม่เหลือ”

เจ้าหน้าที่เงียบไปหลายวินาที

“พวกคุณแน่ใจ?”

นัทมองตรง

“ผมยืนดูจนมันหายไปกับตา”

เจ้าหน้าที่วางปากกา

“ขอเวลาสักครู่”

เธอลุกจากโต๊ะ

เดินเข้าไปด้านใน

ไม่นานนัก ชายอีกคนที่ดูมีอาวุโสกว่าเดินออกมา

เขานั่งลงตรงข้ามทั้งสอง

“เล่าใหม่ตั้งแต่ต้น”

นัทเริ่มเล่า

ตั้งแต่ภารกิจ

ฝน

ดินถล่ม

ฝูงอสูร

การเข้าไปในถ้ำ

ระบบแผนที่ผิดปกติ

สิ่งมีชีวิต

การต่อสู้

การสลายเป็นแสง

และสิ่งที่พวกเขาพบในพื้นที่ลึก

แต่เมื่อมาถึงบอสชั้นสอง...

นัทหยุด

“เราไม่สู้”

ชายคนนั้นเงยหน้า

“ทำไม?”

“เพราะเราสู้ไม่ได้”

“ประเมินจากอะไร?”

นัทตอบอย่างตรงไปตรงมา

“แรงกดดัน”

มาร์โกเสริม

“แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้เรารู้ว่าอยู่คนละระดับ”

ชายคนนั้นเงียบ

เขามองทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนถาม

“พวกเจ้ากลับทางเดิม?”

“ครับ”

“แสดงว่าพวกเจ้าจำทางได้?”

มาร์โกพยักหน้า

“เราทำเครื่องหมายไว้”

ชายคนนั้นพิงเก้าอี้

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่กำลังรายงานอาจมีความหมายอย่างไร?”

นัทกับมาร์โกมองหน้ากัน

นัทตอบ

“ยังไม่รู้”

ชายคนนั้นไม่ตอบทันที

เขาเพียงพูดเบา ๆ

“ถ้าสิ่งที่พวกเจ้าพูดเป็นความจริง...”

เขาหยุด

“สถานที่นั้นอาจไม่ใช่ถ้ำธรรมดา”

นัทนิ่ง

มาร์โกเองก็เช่นกัน

ชายคนนั้นลุกขึ้น

“พวกเจ้ากลับไปพักก่อน”

นัทถาม

“แล้วกิลด์จะทำอะไร?”

ชายคนนั้นมองเขา

“ตรวจสอบ”

“จะส่งคนเข้าไปไหม?”

“ยังไม่”

คำตอบนั้นทำให้นัทแปลกใจ

ชายคนนั้นพูดต่อ

“ถ้าพวกเจ้าบอกว่ามีสิ่งที่พวกเจ้าไม่สามารถเอาชนะอยู่ด้านใน การส่งนักล่าเข้าไปทันทีไม่ใช่การตรวจสอบ”

เขาหยุด

“มันคือการส่งคนไปตาย”

นัทพยักหน้า

เขาชอบคำตอบนี้

สิ่งของจากบอส

ก่อนกลับ

นัทนึกขึ้นได้

เขาหยิบแร่สีฟ้าออกมา

วางลงบนโต๊ะ

เจ้าหน้าที่มอง

“นี่คืออะไร?”

“ของที่ได้จากสิ่งมีชีวิตตัวนั้น”

มาร์โกเสริม

“และมีอีกชิ้น”

เขาหยิบอุปกรณ์ระดับประณีตออกมา

เจ้าหน้าที่ตรวจดู

สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ระดับประณีต”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

“พวกเจ้าจะขายหรือ?”

นัทมองแร่สีฟ้า

แล้วเก็บกลับเข้าคลังมิติ

“ไม่”

เจ้าหน้าที่ถาม

“ทำไม?”

นัทตอบเพียง

“ผมยังมีประโยชน์ให้มันในอนาคต”

เขาไม่ได้รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน

ไม่ได้รู้ว่ากล้าจะกลับมาเมื่อไร

หรือจะกลับมาหรือไม่

แต่ในใจของเขา...

แร่สีฟ้าก้อนนั้นไม่ได้เป็นเพียงวัตถุดิบ

มันเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาอยากเก็บไว้

เผื่อวันหนึ่ง...

คนที่เขากำลังรอจะกลับมา

คืนนั้น

หลังกลับถึงที่พัก

นัทเปิดคลังมิติ

แร่สีฟ้ายังคงวางอยู่ตรงนั้น

เส้นแสงเล็ก ๆ วิ่งผ่านภายใน

มาร์โกนั่งอยู่ข้างโต๊ะ

“จะทำอะไรกับมัน?”

นัทส่ายหน้า

“ยังไม่รู้”

“งั้นเก็บ”

“อืม”

นัทปิดคลัง

มองออกไปนอกหน้าต่าง

เมืองยังคงมีแสงไฟ

ผู้คนยังเดินไปมา

ทุกอย่างเหมือนเดิม

แต่สำหรับเขา...

โลกที่สองวันนี้กว้างขึ้นอีกครั้ง

เพราะพวกเขาเพิ่งพบสถานที่แห่งหนึ่ง

ที่ไม่มีอยู่ในแผนที่

มีสิ่งมีชีวิตที่สลายเป็นแสง

มีบอสเป็นชั้น

มีของที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์

และมีบางสิ่งที่แข็งแกร่งจนเขาต้องยอมรับว่า...

ตอนนี้เขายังไม่มีสิทธิ์เข้าไปแตะต้องมัน

นัทกำหมัดเบา ๆ

“วันหนึ่ง”

มาร์โกหันมา

“อะไร?”

นัทมองออกไปยังความมืดนอกหน้าต่าง

“วันหนึ่งเราจะกลับไป”

มาร์โกไม่ได้ถามว่าเมื่อไร

เพราะเขารู้คำตอบอยู่แล้ว

เมื่อพวกเขาแข็งแกร่งพอ

ทั้งสองจะกลับไป

แต่ไม่ใช่วันนี้

ไม่ใช่พรุ่งนี้

และไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาจะกลับไป...

เมื่อถึงวันที่พวกเขาสามารถยืนต่อหน้าสิ่งนั้นได้โดยไม่ต้องหนี

และในขณะเดียวกัน

ภายในคลังมิติ

แร่ธาตุสายฟ้าก้อนเล็ก ๆ ยังคงส่องประกายอยู่เงียบ ๆ

โดยไม่มีใครรู้ว่า...

อีกประมาณสี่เดือนข้างหน้า

มันจะถูกหลอมรวมกับโลหะชั้นดี

ถูกตีขึ้นเป็นคมดาบ

และกลายเป็น

ดาบคาตานะธาตุสายฟ้า

อาวุธที่นัทตั้งใจสร้างไว้ให้คนคนหนึ่ง

ทั้งที่ในวันที่เริ่มสร้างนั้น...

เขายังไม่รู้เลยว่า

กล้าจะกลับมาหรือไม่