สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

"เสียงพวกนั้น... มันกำลังกรีดร้องอยู่ในหัวฉันไม่หยุดเลย ริน..."

น้ำเสียงของ ดร.น้ำฟ้า สั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างอวบอิ่มสมส่วนในชุดเสื้อสูทเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มหรูหรา บัดนี้ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ทำงานหลังโต๊ะกระจกบานใหญ่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคลินิก Secret Trance Therapy ฝ่ามือนุ่มทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับแน่น เล็บยาวเคลือบสีนู้ดจิกลงบนผิวเนื้อขมับจนแดงก่ำเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่แล่นพล่านอยู่ในศีรษะ

"หมอ! หมอครับ!"

ริน แฮกเกอร์หนุ่มพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยคนสนิท รีบผละมือจากแท็บเล็ตตรวจวัดคลื่นสัญญาณสมองแล้วถลาเข้ามาคุกเข่าลงข้างๆ เขาเอื้อมมือไปจับไหล่บางของน้ำฟ้า แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้อของเธอผ่านเนื้อผ้าสูท รินก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

ตัวของเธอร้อนจัด... ร้อนรุ่มราวกับเตาไฟที่กำลังแผดเผาจากข้างใน!

"ทำไมตัวร้อนขนาดนี้... นี่มันไม่ใช่ไข้ธรรมดาแล้ว" รินเอ่ยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยสะคราญของจิตแพทย์สาวที่ยามนี้แดงก่ำ ลมหายใจของเธอหอบสะท้านและร้อนผ่าวจนหน้าอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลงรวดเร็ว

"ฉัน... ฉันได้ยินเสียงพวกเขา..." น้ำฟ้าพึมพำ ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสงบลึกลับบัดนี้เบิกกว้างและสั่นระริกด้วยความทรมาน "ไม่ใช่แค่เสียงพูด... แต่มันคือความคิด... ความปรารถนาดิบ... ตัณหาที่สกปรกของผู้คนข้างนอกนั่น... มันดังเกินไป มันแหลมสูงจนสมองฉันจะระเบิดอยู่แล้ว!"

ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงในห้วงจิตใต้สำนึก แม้เธอจะเอาชนะและทำลายล้างวิญญาณจำแลงของธิดามารราคะไปได้แล้ว ทว่าเศษเสี้ยวพลังงานของมันที่แอบแฝงและเกาะกุมอยู่ในแกนสมองส่วนลึก—ซึ่งรินวิเคราะห์และมองมันเป็นเหมือนมัลแวร์แฝงเร้นในระบบจิตใจ—กลับไม่ได้สลายตัวตามไปอย่างสิ้นเชิง มันยังไม่เปิดเผยจุดมุ่งหมายหลักในการทำงาน แต่เริ่มรันกระบวนการในเบื้องหลังโดยอาศัย 'กระแสความคิดตัณหา' ของผู้คนรอบข้างที่เหนี่ยวนำเข้ามาเป็นแหล่งพลังงานคอยช่วยฟักตัว

เมื่อใดก็ตามที่มีคนเดินผ่านคลินิก หรือพนักงานในตึกมีความคิดฝักใฝ่ในกามารมณ์ เมล็ดพันธุ์ในหัวของเธอจะทำหน้าที่เป็นจานดาวเทียมธรรมชาติ ดึงดูดเอาความกระสันเหล่านั้นเข้ามารวมศูนย์ในจิตใต้สำนึกของน้ำฟ้า ส่งผลให้กระแสประสาทสับสนอลหม่าน อุณหภูมิในร่างกายพุ่งทะยานสูงขึ้นจนเหมือนจะหลอมละลาย และกระตุ้นความกำหนัดในส่วนลึกของร่างกายให้ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

'อยากได้นังนั่น... อยากกระแทกให้ร้องครางใต้ร่าง...'
'คืนนี้จะไปนัดเอากับใครดี... คันรูชะมัด...'
'ผิวขาวๆ ของคุณหมอฟ้า... น่าจับมาแก้ผ้าแล้วขยี้ชำเราชะมัด...'

เสียงสะท้อนจากเศษเสี้ยวความคิดดิบๆ ของผู้คนภายนอกและบางส่วนจากคนไข้ VIP ที่เคยตกค้างในห้องบำบัด ดังระงมเซ็งแซ่เข้ามาในหัวของเธอราวกับเสียงกรีดร้องชวนคลื่นไส้ มันปะทะเข้าใส่โสตประสาทของดร.น้ำฟ้าไม่หยุดหย่อน เมล็ดพันธุ์ราคะในสมองส่วนลึกดูดซับแรงปรารถนาเหล่านั้นอย่างตะกรุมตะกราม ส่งแรงกระตุ้นลงไปยังส่วนล่างของร่างกาย ร่องรักของเธอเริ่มขับน้ำหวานอุ่นเยิ้มออกมาจนเปียกชื้นกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ เนื้อกายสาวสั่นเทิ้มด้วยความต้องการที่ไม่ได้เกิดจากใจของตัวเอง ทว่าเป็นผลพวงจากสิ่งเร้าภายนอกที่กำลังบิดเบือนระบบประสาท

"หมอ... ฟังผมนะ มองหน้าผม" รินประคองแก้มเนียนของน้ำฟ้าให้หันมาสบตา ดวงตาคู่คมของเขาสะท้อนความห่วงใยอย่างที่สุด เขาหันไปกดชุดคำสั่งบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว กราฟคลื่นสมอง EEG ของน้ำฟ้าที่แสดงผลผ่านบลูทูธแถบรัดข้อมือไฮเทคกำลังแกว่งตัวอย่างบ้าคลั่ง เส้นกราฟสีแดงปะทุพุ่งสูงชันจนแทบทะลุเกณฑ์เตือนภัย คลื่นสมองส่วนอมิกดาลาและไฮโปทาลามัสทำงานหนักเกินขีดจำกัด คลื่นสั่นสะเทือนเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มจัด

"กระแสประสาทของคุณกำลังถูกรบกวนจนอยู่ในภาวะ Overload..." รินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่อบอุ่น ดวงตาจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตวิเคราะห์อย่างจริงจัง "ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ สมองส่วนตรรกะของคุณจะรับมือไม่ไหวและถูกคลื่นราคะแฝงตัวนั้นครอบงำจนสูญเสียการควบคุมตัวเอง... ห้องบำบัดส่วนตัวด้านหลังด่วนครับ เราต้องไปที่นั่นทันที"

รินไม่รอช้า เขาช้อนร่างบางที่อ่อนปวกเปียกแต่ร้อนรุ่มของดร.น้ำฟ้าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน น้ำฟ้าซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขา ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดต้นคอของชายหนุ่มจนเขาเองก็รู้สึกได้ถึงกระแสเสน่หาที่สั่นสะเทือนออกมาจากตัวเธอ รินก้าวเท้ายาวๆ ผ่านประตูบานลับด้านหลังโต๊ะทำงาน เข้าสู่ห้องบำบัดส่วนตัวระดับ Ultra-Private

ห้องนี้ถูกออกแบบมาเพื่อบำบัดคนไข้ระดับสูงสุด ผนังทุกด้านกรุด้วยวัสดุเก็บเสียงหนาพิเศษและบุด้วยแผ่นป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ทำให้ห้องนี้ตัดขาดจากสัญญาณโทรศัพท์ คลื่นวิทยุ และที่สำคัญที่สุด... มันช่วยตัดสัญญาณกระแสจิตและแรงปรารถนาสะท้อนจากโลกภายนอกออกไปเกือบหมดสิ้น

รินวางร่างอวบอิ่มลงบนเตียงบำบัดขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีเทาเข้มขรึม ทันทีที่แผ่นหลังแตะเตียง น้ำฟ้าก็บิดกายเร่าอย่างทรมาน มือบางขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น ใบหน้าสวยพริ้มหลับตาแน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามหน้าผากมนและซอกคอขาวระหง เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตด้านในถูกปลดกระดุมออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างอวบใหญ่ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจกระชั้น

"ริน... ช่วยฉันที... มันยังไม่ยอมหยุด..." เธอกระซิบเสียงแผ่ว สองมือขยับไปมาอย่างไร้ทิศทาง ปลายเล็บครูดไปตามผิวต้นขาของตัวเองด้วยความอึดอัดทรมานจากความสยิวซ่านที่สะสมอยู่ภายในร่องรัก

รินถอดแว่นตาของเขาออก วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่ายาระงับประสาทหรือการสะกดจิตด้วยวาจาในยามนี้ไม่มีทางสู้แรงปะทุของเมล็ดพันธุ์ราคะที่เชื่อมโยงกับประสาทสัมผัสทางกายได้ ทางเดียวที่จะช่วยเธอลดระดับความตึงเครียดของกระแสประสาทและรีเซ็ตระบบการทำงานของสมองได้ คือการทำ 'บำบัดรักทางกายขั้นสูง'

ร่างกายและคลื่นสมองแนวตรรกะที่นิ่งสนิทเป็นระบบของเขา จะต้องทำหน้าที่เป็น 'ตัวเหนี่ยวนำ' คอยป้อนกระแสสัมผัสอันสม่ำเสมอเข้าสยบคลื่นราคะแฝงที่กำลังก่อกวน เพื่อดึงจิตของน้ำฟ้ากลับมาจากภวังค์ที่บิดเบี้ยว

"ผมจะช่วยคุณเองครับหมอ... ยกทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของผม"

รินเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มทว่าทรงพลังแฝงคำสั่งในที เขาปีนขึ้นไปบนเตียงคร่อมทับร่างบางของน้ำฟ้า มือหนาเอื้อมไปถอดเสื้อสูทสีน้ำเงินของเธอออกอย่างรวดเร็ว ตามด้วยการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไหมพรมสีครีมจนหลุดพ้นจากไหล่ลาด เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มเต้าทรวงอวบอิ่มใหญ่โตล้นทะลัก ปลายยอดถันสีชมพูเข้มชูชันดันเนื้อผ้าลูกไม้บางเบาจนเห็นได้ชัดเจนเนื่องจากกระแสอารมณ์วาบหวามที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน

"อ๊ะ... ริน..." น้ำฟ้าครางเครือเมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะกับผิวเนื้อที่ร้อนจัด แต่เพียงครู่เดียว ความเย็นนั้นก็ถูกทดแทนด้วยฝ่ามืออุ่นหนาของรินที่ลูบไล้ลงบนหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว

ชายหนุ่มโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นปนเปกับกลิ่นอายความร้อนแรงของฮอร์โมนเพศ ลิ้นชื้นลากไล้เลียสลับขบเม้มเบาๆ สร้างรอยรักสีกุหลาบจางๆ บนผิวขาวผ่อง น้ำฟ้าครางอื้ออึงในลำคอ สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของริน ร่างกาย ของเธอแอ่นหยักรับสัมผัสจากเขาอย่างหิวกระหาย เมล็ดพันธุ์ราคะในสมองพยายามจะครอบงำให้เธอตกเป็นทาสของความกระสันป่าเถื่อน ทว่ารินไม่ได้ยอมปล่อยให้มันทำเช่นนั้น

"มองตาผมนะครับหมอ..." รินกระซิบพลางเชยคางมนของเธอขึ้นมา บังคับให้ดวงตาคู่สวยที่ปรือฉ่ำด้วยไฟราคะจ้องมองตรงมายังดวงตาของเขา "อย่าหลับตา อย่าฟังเสียงอื่นในหัว... มองแค่ผม โฟกัสมาที่ผมคนเดียว"

น้ำฟ้าพยายามเพ่งมองใบหน้าของริน คลื่นสมองของชายหนุ่มส่งผ่านสัมผัสทางสายตาที่เป็นระบบและนิ่งสงบ มันเปรียบเสมือนแสงสว่างนำทางในเขาวงกตที่มืดมิด

รินขยับมือลงต่ำ ปลดตะขอกางเกงสแล็กสีดำของเธอแล้วรูดมันลงไปพร้อมกับกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานเยิ้มเหนียว ร่างเปลือยเปล่าส่วนล่างของจิตแพทย์สาวปรากฏแก่สายตา ผิวต้นขาขาวเนียนละเอียดแยกออกตามแรงดึงเบาๆ เผยให้เห็นเนินเนื้อสามเหลี่ยมที่มีเส้นไหมสีดำปกคลุมบางเบา และร่องรักสีชมพูสดที่บัดนี้เผยออ้าและขมิบตอดเป็นจังหวะเบาๆ มีน้ำใสระเรื่อไหลอาบเคลือบกลีบเนื้อนุ่มจนเป็นมันวาว

"อืมม... ริน... ฉันต้องการ... ฉันร้อนเหลือเกิน..." น้ำฟ้าสะอื้นเบาๆ ความเสียวซ่านทวีคูณจนเธอเริ่มควบคุมสะโพกตัวเองให้ยกส่ายหาแก่นกายของเขา

"ใจเย็นๆ ครับหมอ... รับรู้สัมผัสของผมช้าๆ" รินปลดกางเกงของตัวเองออก ปลดปล่อยแท่งเอ็นร้อนผ่าวที่ขยายตัวใหญ่โตเต็มขนาดขึ้นมาสู้สายตา ลำเอ็นหนาปูดโปนด้วยเส้นเลือด ร้อนรุ่มและแข็งขึงราวกับท่อนเหล็กกล้าร้อนจัด ส่วนหัวหยักสีเข้มมีหยาดน้ำใสปริ่มเยิ้มตรงปลายยอด

ชายหนุ่มจับแก่นกายใหญ่ยักษ์ของตนจ่อเข้าที่ปากทางรักของน้ำฟ้า หัวบานร้อนบดเบียดลงบนกลีบเนื้อนุ่มที่เปียกชื้น ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ช่องทางรักบีบรัดตัวแน่นตอดตุบๆ ทันทีที่สัมผัสความแข็งแกร่งร้อนจัดที่กำลังรุกรานเข้ามา

"มองตาผม... แล้วหายใจเข้าลึกๆ..." รินกระซิบสั่ง สองมือประคองสะโพกอวบอิ่มไว้มั่น ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกสอบสอดใส่ท่อนเนื้อหนาใหญ่เข้าไปในร่องรักอุ่นร้อนของเธอช้าๆ

"อ๊าาาา!... ริน... มัน... แน่น... อื้อออ!" น้ำฟ้าแหงนหน้ากรีดร้องแผ่วเบา ความคับแน่นแล่นริ้วขึ้นมาจนสมองขาวโพลน ร่องรักอุ่นชุ่มขยายออกเพื่อโอบรับลำเอ็นยักษ์ที่เบียดแทรกเข้ามาลึกขึ้นเรื่อยๆ ผนังภายในขมิบตอดรัดท่อนลำของเขาอย่างรุนแรงราวกับหิวกระหายสัมผัสที่ช่วยปลอบประโลมนี้มาแสนนาน

"โฟกัสมาที่จังหวะเข้าออกของผม..." รินกระซิบสั่งการข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำและมั่นคงของเขาพยายามส่งผ่านเข้าไปบำบัดจิตใจที่สับสน "ลืมเสียงตัณหาคนอื่นซะ... แล้วรับรู้แค่แท่งเอ็นของผมที่กำลังกระแทกกระทั้นในร่องสวาทของคุณ..."

คำพูดที่เปี่ยมด้วยเจตจำนงควบคุมแฝงไปด้วยตรรกะระงับประสาทของริน ดังแทรกซึมเข้าไปในแกนสมองของน้ำฟ้า มันไม่ได้กระตุ้นให้สติของเธอเตลิด แต่กลับทำหน้าที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเธอมาที่จุดกึ่งกลางกาย สัมผัสถึงความร้อนผ่าว ความคับแน่น และความเสียวสะท้านที่เสียดสีอยู่ภายในร่องสวาท

*สวบ... สวบ...*

รินเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง ท่อนลำใหญ่ปูดโปนครูดครูดสีกับผนังเนื้อนุ่มด้านในอย่างละเอียดละออ ทุกครั้งที่เขาถอยสุดและกระทุ้งลึกเข้าไปใหม่ หัวบานหยักจะกระแทกโดนจุดกระสันลึกสุดภายในมดลูกของเธอจนน้ำฟ้าสะดุ้งตัวโยน ปลายเท้าเกร็งงอ

"อ๊ะ! อ๊า... ริน... ตรงนั้น... ลึกไป... อื้อออ!" น้ำฟ้าร้องครางพลางขยำแผ่นหลังกว้างของรินจนผิวเนื้อของเขาขึ้นรอยเล็บ

"รู้สึกใช่ไหมครับหมอ? สัมผัสความจริงตรงนี้..." รินกระซิบสั่ง แววตาคมกริบจ้องสบตาเธอด้วยความรักและมุ่งมั่นที่จะช่วยเหนี่ยวรั้งดวงจิตของเธอ "กระแสปั่นป่วนจากข้างนอกถูกห้องนี้และผมปิดกั้นไว้หมดแล้ว... โฟกัสแค่ตัวตนของผมในตัวคุณ รับรู้แค่จังหวะของเราในตอนนี้ก็พอ..." เขาเร่งจังหวะสะโพกเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสม่ำเสมอ ผสานกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำหล่อลื่นที่ถูกแก่นกายร้อนบดเบียดจนกลายเป็นฟองขาวรอบปากทางรัก

*พั่บ! พั่บ! พั่บ!*

สะโพกสอบกระทุ้งกระแทกเข้าใส่ร่องรักอุ่นร้อนอย่างต่อเนื่อง ลำเอ็นร้อนผ่าวเบียดทะลวงร่องรักจนขยายกว้างกลมตามขนาดของเขา ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่ผสานเข้าด้วยกันจนหยาดเหงื่อไหลอาบชุ่มแผ่นหลังและหน้าอก รินใช้ฝ่ามือบีบเค้นเต้าทรวงใหญ่อวบอิ่ม ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้ายอดถันสีหวานชูชันจนน้ำฟ้าซ่านเสียวจนตัวสั่นระริก

ในเวลานี้ คลื่นสมองของดร.น้ำฟ้าที่เคยแกว่งปั่นป่วนและสับสนจากเสียงตัณหาภายนอก เริ่มค่อยๆ ปรับลดระดับความถี่ลง กระแสประสาทที่เร่งเร้าจนเกิดขีดจำกัดถูกความเสียวซ่านล้ำลึกสะกดเอาไว้ ความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดล้อมรอบอยู่เพียงแค่เรือนร่างของริน จังหวะการกระแทกกระทั้นของแก่นกายใหญ่ยักษ์ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คอยกระซิบชี้นำอยู่ข้างหู

"ดีมากครับหมอ... แบบนั้นแหละ... รับรู้แค่ผม... หายใจตามจังหวะของผม..." รินเอ่ยกระซิบขณะที่จังหวะสะโพกเปลี่ยนเป็นดุดันป่าเถื่อนขึ้น ท่อนลำยักษ์กระแทกกระทั้นเข้าสู่รูสวาทของเธอรัวเร็วเพื่อเร่งนำพาเธอไปสู่ปลายทางแห่งการบำบัด

"ริน... ริน... ฉันจะ... อ๊ะ... ฉันจะไม่ไหวแล้ว... อ๊าาา!" น้ำฟ้าหวีดร้อง สองขาเรียวสวยยกขึ้นพาดบ่ากว้างของริน เปิดทางให้แท่งเอ็นร้อนทะลวงลึกเข้าสู่จุดลึกสุดได้ถนัดถี่ รูสวาทขมิบตอดรัดแก่นกายแน่นตุบๆ ราวกับจะดูดกลืนตัวตนของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

"พร้อมกันนะครับหมอ... ปลดปล่อยความตึงเครียดทั้งหมดออกมา!"

รินคำรามเสียงต่ำ สะโพกหนาสอบกดกระทั้นเน้นย้ำรุนแรงติดต่อกันสี่ห้าครั้งสุดท้าย ลำเอ็นยักษ์แทงพรวดเข้าไปลึกสุดใจจนหัวบานชนผนังมดลูก พร้อมๆ กับที่ร่องรักของน้ำฟ้าขมิบตอดแน่นรุนแรงระลอกใหญ่ ร่างบางเกร็งกระตุก พลางหวีดร้องเสียงหลงเมื่อกระแสประสาททั้งหมดระเบิดออกสู่ความสุขสมล้ำลึกที่ปะทุวาบขึ้นกลางอก คลื่นสมอง EEG บนหน้าจอรินสงบลงและดิ่งวูบลงสู่ระดับสมดุลในพริบตา

"อ๊าาาาาาาาาาาาา!... ริน!..."

น้ำหวานอุ่นใสพุ่งทะลักชโลมเต็มร่องรัก พร้อมๆ กับที่รินกดสะโพกแนบแน่น ฉีดพ่นน้ำอสุจิอุ่นร้อนสีขาวขุ่นเข้าไปในส่วนลึกสุดของช่องทางรักระลอกแล้วระลอกเล่า กระแสน้ำรักอุ่นร้อนซ่านอาบชโลมมดลูกของเธอ ช่วยชะล้างความร้อนรุ่มและปัดเป่าเสียงกระซิบอันโสมมในสมองให้เงียบสนิทลงไปราวกับถูกตัดวงจรไฟฟ้า

ทั้งสองร่างนอนซบเข้าหากัน กอดก่ายกันแน่นท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ลมหายใจของน้ำฟ้าเริ่มกลับมาสม่ำเสมอเป็นปกติ อุณหภูมิร่างกายที่เคยร้อนระอุลดลงมาอยู่ในระดับปกติ ผิวขาวผ่องชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อสะท้อนแสงไฟสลัวดูเย้ายวนใจ

"เป็นยังไงบ้างครับ... หมอฟ้า..." รินกระซิบพลางจูบซับหยาดเหงื่อที่ขมับของเธออย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ถอนแก่นกายที่เริ่มอ่อนตัวออกจากช่องทางรัก น้ำรักสีขาวผสมน้ำหวานใสไหลเอิบอาบตามง่ามขาเรียวสวย

"ดีขึ้นมากเลย... ริน..." น้ำฟ้าตอบ เสียงของเธอเริ่มมีพลังและแจ่มใสขึ้น พลางขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีรินคอยประคองไว้ "เสียงตัณหาพวกนั้นเงียบลงไปแล้วล่ะ... ร่างกายฉันกลับมาเป็นปกติแล้ว"

รินหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูผลสแกนคลื่นสมองที่เริ่มเสถียรขึ้น แววตาครุ่นคิดตามนิสัยของคนที่ถนัดวิเคราะห์ปัญหาเป็นระบบ

"มันเหมือนกับมัลแวร์ที่แฝงตัวเงียบ ๆ รอวันทำงานเลยครับหมอ..." รินอธิบายขณะชี้ให้เธอเห็นกราฟที่กลับมานิ่งราบเรียบ "เรายังไม่รู้จุดประสงค์สุดท้ายของมัน แต่เซสชั่นเมื่อครู่ช่วยจำกัดขอบเขตและกักตัวมันไว้ให้สงบลงได้... ต่อไปเราคงต้องสังเกตผลกระทบและหาทางจำกัดวงสัญญาณราคะนี้ เพื่อให้สุดท้ายมันกลายเป็นพลังที่คุณควบคุมได้อย่างปลอดภัยในที่สุดครับ" คำพูดอบอุ่นลึกซึ้งของเขาทำให้น้ำฟ้ายิ้มออกมาได้

เธอยิ้มบางๆ ให้ชายหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงบำบัดอย่างช้าๆ พลางหยิบผ้าขนหนูผืนหนามาพันกายแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำด้านข้างเพื่อชำระล้างคราบคาวรักและคราบเหงื่อไคล

ภายในห้องน้ำที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำหรูหรา น้ำฟ้าเปิดก๊อกน้ำอุ่นล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า

เธอยืนนิ่ง จ้องมองใบหน้าสวยสะคราญที่บัดนี้ดูมีเลือดฝาดสีชมพูระเรื่อจากกิจกรรมรักร่วมบำบัดเมื่อครู่ ดวงตาสีดำสนิทคู่สวยของเธอยังคงดูนิ่งสงบและมีเสน่ห์ลึกลับเช่นเคย

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...

*วิบ...*

ดร.น้ำฟ้าพลันชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาของตัวเองในกระจกเผลอกะพริบเรืองแสงสีม่วงเข้มแวบหนึ่ง! แสงสีม่วงแบบเดียวกับพลังของธิดามารราคะสว่างวาบขึ้นในม่านตาก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา พร้อมๆ กับโสตประสาทส่วนลึกที่แว่วได้ยินสุ้มเสียงหนึ่ง...

'หึๆๆ... เจ้าคิดว่าเจ้าทำลายข้าได้จริงๆ งั้นหรือ... นังมนุษย์โง่...'

เสียงหัวเราะคิกคักเย้ยหยันและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม ดังแว่วเข้ามาในรูหูของเธออย่างน่าขนพองสยองเกล้า!

น้ำฟ้ารีบยกมือขึ้นขยี้ตาแล้วเพ่งมองกระจกอีกครั้ง แต่ในกระจกก็มีเพียงแค่ดวงตาสีดำสนิทดวงเดิมของเธอ ไม่มีแสงสีม่วง และไม่มีเสียงหัวเราะใดๆ หลงเหลืออยู่...

เธอสะท้านเยือกไปทั้งตัว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นมาถึงกลางหลัง เมล็ดพันธุ์ราคะในสมองของเธอมันไม่ได้แค่รอการเติบโต... แต่ดูเหมือนว่ามันกำลังฝังรากจิตวิญญาณแห่งความชั่วร้ายลงสู่จิตใต้สำนึกของเธออย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม และการบำบัดทางกายภาพอาจเป็นเพียงแค่การสะกดมันไว้ชั่วคราวเท่านั้น!