เสียงฝนกระทบหน้าต่างเป็จังหวะ อลิซนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ
ของเธอ ขณะที่ชายแปลกหน้าผู้เ็านั่งพิงอยู่กับกำแพง
แม้าแของเขาจะถูกรักษาแล้ว แต่รังสีอันตรายในตัวเขากลับไม่ได้ลดลงเลย
ลีออน เดอ ลูคัส… ชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอด่เวลาที่ผ่านมา
เขาไม่ได้เป็เพียงผู้ชายธรรมดา แต่เป็บุคคลที่ตำรวจยังไม่กล้าแตะต้อง
เป็เงามืดที่ปกคลุมโลกใต้ดินของเมืองนี้ และตอนนี้… เขากำลังอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอ
“คุณเป็มาเฟียใช่ไหม?” อลิซถามขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ
ลีออนเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาเ็าไร้อารมณ์ “คิดว่าไงล่ะ?”
อลิซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำตอบของเขาไม่จำเป็ต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม
เธอรู้ว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับใคร
“คุณ้าอะไรจากฉัน?” เธอพยายามตั้งสติ
ลีออนจ้องเธอนิ่งๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันจะอยู่ที่นี่ จนกว่าทุกอย่างจะปลอดภัย”
อลิซขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”
“เธอช่วยฉันไว้” ลีออนพูดช้าๆ “ซึ่งนั่นหมายความว่าพวกมันจะมาตามหาเธอเช่นกัน”
หัวใจของอลิซกระตุกวูบ “พวกมัน…?”
“คนที่้าฆ่าฉัน” เขาตอบเรียบๆ แต่คำพูดของเขากลับทำให้เืในร่างกายของเธอเย็นเฉียบ
“แล้วฉันจะทำยังไงดี…” เธอพึมพำเบาๆ
ลีออนลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเหล็กของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา “มีทางเลือกเดียว”
“อะไร?” อลิซกลั้นหายใจ
“อยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน”
เธอเบิกตากว้าง “คุณหมายความว่าไง!?”
“ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องเธอ” ลีออนพูดเสียงเรียบ
“แต่ในขณะเดียวกัน… เธอจะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขของฉัน”
อลิซเม้มปากแน่น “แล้วฉันมีทางเลือกอื่นไหม?”
“ไม่มี”
คำตอบของเขาทำให้เธอรู้ว่าต่อให้เธออยากจะปฏิเสธแค่ไหน…
เธอก็ไม่มีทางหนีพ้นจากเงาของชายคนนี้ได้อีกแล้ว
อลิซกำมือแน่น รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม “แล้วเงื่อนไขของคุณคืออะไร?”
ลีออนจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ “เธอต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน—ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”
อลิซตัวแข็งทื่อ “ทุกอย่าง?”
“ใช่” ลีออนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ฉันไม่ใช่คนที่ยอมให้สิ่งสำคัญของตัวเองถูกทำร้าย”
เธอสะดุ้ง “ฉัน… เป็สิ่งสำคัญของคุณั้แ่เมื่อไหร่?”
“ั้แ่เธอตัดสินใจช่วยฉัน” เขาตอบทันที ไม่มีความลังเลในน้ำเสียง
อลิซรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการโดยมองไม่เห็น หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น
“แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?” เธอลองถาม แม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว
ลีออนยิ้มเย็น “ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่มีทางเลือก”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดบางอย่าง ก่อนจะหันกลับมามองเธอ “จากนี้ไป เธอจะต้องย้ายออกจากที่นี่”
“อะไรนะ!?” อลิซอุทาน ดวงตาเบิกกว้าง “ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด ฉันจะไปไหนได้!?”
“เธอจะอยู่ที่ที่ฉันบอกให้ไป” เสียงของเขาเด็ดขาด “และอย่าคิดหนี… เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น”
อลิซกัดริมฝีปาก หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“คุณทำแบบนี้ทำไม?” เธอถามเบา ๆ
ลีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแ่เบาแต่หนักแน่น
“เพราะฉันไม่ปล่อยให้คนของฉัน… ถูกฆ่า”
อลิซเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ นั่นเป็ครั้งแรกที่เธอรู้สึกได้ว่า… เธอไม่ได้เป็แค่คนที่บังเอิญช่วยเขาอีกต่อไป