เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        แสงจันทร์ไม่อาจเล็ดลอดลงมาในป่าลึกจึงมืดมิดเสียจนมองไม่เห็นเส้นทาง แค่เดินไปได้เพียงสองสามก้าว หนีเจียเอ๋อร์ก็เสียหลักรู้สึกเหมือนก้าวไปบนอากาศ ทำให้ร่างซวนเซ ประหนึ่งจะตกลงไปเบื้องล่าง

        พอคิดเช่นนั้น นางก็รีบปล่อยมือโจวชิงหวาทันทีด้วยไม่อยากให้เขาต้องมาเจ็บตัวไปมากกว่านี้

        แต่ชายหนุ่มกลับเหยียดแขนออกมาคว้าเอวอีกฝ่ายเอาไว้ทำให้ทั้งสองกลิ้งตกลงไปด้วยกัน

        ก้อนหินอันแหลมคมบนเนินเขาทิ่มซ้ำไปยังบาดแผล แต่โจวชิงหวาก็ไม่คิดจะปล่อยมือแม้เสี้ยววินาที ขณะที่กลิ้งตกลงไปนั้นชายหนุ่มก็ยังพยายามรักษาตำแหน่ง ใช้ตัวเองเป็นเกราะป้องกันนางอย่างเต็มที่　

        “คนล่ะ? จะหายไปได้อย่างไร!” เสียงของชายชุดดำดังมาจากเบื้องบน　

        “หนีไปไหนได้ไม่ไกลหรอกเพราะโจวชิงหวาบาดเจ็บอยู่” ชายคนหนึ่งพูดทันที　

        เสียงฝีเท้าขวักไขว่และเสียงใบไม้ถูกปัดป่ายค่อยๆ ห่างออกไป ป่ากลับมาเงียบงันอีกครั้ง

        หนีเจียเอ๋อร์ผละออกจากอ้อมแขนของโจวชิงหวาอย่างระมัดระวังจากนั้นก็เขย่าไหล่ชายหนุ่มเบาๆ แต่ไร้การตอบสนอง

        หญิงสาวใจสั่น ยื่นมือไปตรวจชีพจรอีกฝ่ายเมื่อสัมผัสถึงการเต้นเป็นจังหวะ ก็พอจะใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

        นางลุกขึ้น คว้าสองมือของเขาพยายามจะยกตัวพยุง　

        แต่ร่างกายของโจวชิงหวาสูงใหญ่เกินไปทั้งยังผ่านการต่อสู้เคี่ยวกรำมาอย่างยาวนาน ดังนั้นการพยุงเขาขึ้นมา จึงไม่ต่างจากแบกภูเขาด้วยบ่าเล็กๆของนาง หนีเจียเอ๋อร์พยายามก้าวไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล　

        หญิงสาวไม่รู้ว่าตนล้มลงไปกี่ครั้งแต่ก็จำต้องกัดฟันลุกขึ้น และก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ

        นางกัดฟันพูด “ชิงหวา... ชิงหวา ไม่ต้องห่วงข้าจะหาทางรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าเอง แต่เจ้าต้องแข็งใจเอาไว้นะ”

        ไม่รู้ว่าเดินอยู่นานเพียงใดพอเห็นถ้ำตรงหน้า หนีเจียเอ๋อร์ก็มุ่งตรงไปด้วยความยินดี　

        เมื่อมาถึงถ้ำ หญิงสาวก็ประคองโจวชิงหวาให้นอนลงแล้วย้อนไปลบรอยเท้าและร่องรอยจากการเดินทาง ก่อนกลับไปที่ถ้ำหากิ่งไม้แห้งมากมายมาปิดทางเข้าเอาไว้ จากนั้นก็หยิบเอาไข่มุกราตรีลูกเล็ก ที่ลอบไปนำมาจากห้องของโจวชิงหวาหลังเผาห้องครัวเสร็จขึ้นมาวางไว้ข้างๆ แทนแสงสว่าง

        พอรักษาบาดแผลที่หลังของอีกฝ่ายแล้วก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายอยู่ภายนอก สักพักจึงได้ยินเสียงรายงานว่าการค้นหาล้มเหลว　

        หนีเจียเอ๋อร์รีบกำไข่มุกราตรีเอาไว้พลางกลั้นหายใจ จนกระทั่งการเคลื่อนไหวภายนอกหายไปแล้ว จึงกล้าที่จะหายใจอีกครั้ง แล้วค่อยหันมาสนใจบาดแผลอื่นๆบนร่างของโจวชิงหวา　

        ...

        ค่ำคืนล่วงเลยไป จวบจนแสงแรกของเช้าวันใหม่ส่องสว่างเข้ามา

        โจวชิงหวาพ้นขีดอันตรายแล้วหนีเจียเอ๋อร์จึงนั่งพิงผนังถ้ำ ก่อนหลับไปด้วยความอ่อนล้า　

        เนื่องจากหาพวกเขาไม่เจอเหล่าชายชุดดำจึงมารวมตัวกันที่เรือนบนภูเขา ที่บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่าน

        หลังจากเงียบไปนาน ผู้เป็นหัวหน้าจึงออกคำสั่ง“ข้าจะกลับไปรายงานนายท่านส่วนพวกเจ้าแยกย้ายไปค้นหาต่อ”　

        พูดจบหัวหน้ากลุ่มก็ปลดผ้าคลุมหน้าออก เปลี่ยนชุด แล้วทะยานลงจากภูเขา มุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพ

        พอมาถึง ก็กวาดตามองรอบๆก่อนเดินไปที่หน้าประตูใหญ่

        ทหารยามกล่าวทักทายด้วยความนอบน้อมก่อนเปิดประตูให้เขาเข้าไป

        ...

        หนีเจียเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาด้วยความหิววางแผนที่จะดูอาการบาดเจ็บของโจวชิงหวาอีกครั้ง แล้วค่อยออกไปหาอาหาร แต่อาการของชายหนุ่มกลับทำให้นางหน้าถอดสี

        โจวชิงหวาไข้ขึ้นสูงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจรู้ได้แต่ยามนี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำเพราะพิษไข้

        ด้วยสภาพที่ไม่มียาในมือหากพาคนเจ็บลงเขาไป ย่อมสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดอันตราย และอาจสายเกินไปกว่าจะถึงมือหมอ　

        นางหวาดวิตก จนต้องเดินไปเดินมาในถ้ำและเมื่อเหลียวไปเห็นว่ามีทางเดินที่ด้านขวา จึงรีบลองเดินเข้าไปดูข้างใน

        ไม่คิดว่าจะมีโพรงอยู่ตรงนี้ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังมีหินซึ่งถูกสกัดจนดูคล้ายโต๊ะกับเก้าอี้ ซ้ำยังมีเตียงและฟูกที่เปื่อยยุ่ยอีกด้วยคาดว่าคงจะมีใครบางคนเคยอาศัยอยู่ที่นี่เมื่อนานมาแล้ว　

        แต่สิ่งที่ทำให้หนีเจียเอ๋อร์รู้สึกดีใจยิ่งนักก็คือสระน้ำเล็กๆ ตรงกลางถ้ำ ซึ่งเป็นน้ำที่เชื่อมมาจากลำธารภายนอก ดังนั้นน้ำในสระจึงเย็นสบายและใสสะอาดมาก　

        หญิงสาวรีบวิ่งกลับมาพาโจวชิงหวาไปที่ขอบสระและตบหน้าเขาเบาๆ “ชิงหวาตื่นสิ ชิงหวา ตื่น!”　

        โจวชิงหวาลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงงเขากะพริบตาอยู่ครู่หนึ่ง แต่สติยังคงพร่ามัวจนไม่อาจส่งเสียงได้　

        หนีเจียเอ๋อร์กัดริมฝีปากล่างก่อนลงมือถอดเสื้อผ้าของเขาอย่างยากลำบาก　

        แม้มิได้สัมผัสผิวอีกฝ่ายโดยตรงแต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าร่างของเขาร้อนราวกับไฟ

        ภาพกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งและลมหายใจของเขาทำให้แก้มของนางผ่าวร้อน

        หนีเจียเอ๋อร์สั่นศีรษะอย่างแรงสูดหายใจลึกสองครั้ง แม้ว่าใบหน้ายังคงแดงก่ำ แต่นางก็ยังต้องถอดเสื้อคลุมมาชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวเขาให้เย็นลง

        ตกบ่าย ไข้ของโจวชิงหวาก็ลดลงจากนั้นนางก็ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง ที่จะสวมเสื้อผ้ากลับคืนให้เขาอีกครั้ง

        หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยจนต้องทรุดตัวลงนอนข้างๆอีกฝ่าย โดยไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหน　

        “น้ำ...น้ำ...”

        จนกระทั่งได้ยินเสียงของโจวชิงหวาที่เพิ่งฟื้นคืนสติ

        หนีเจียเอ๋อร์ผุดลุกขึ้นมองไปตามขอบผนังถ้ำ แล้วใช้มือรองรับน้ำที่ซึมลงมาป้อนให้ชายหนุ่ม

        แต่สติของโจวชิงหวายังคงสับสนวุ่นวายจึงไม่อาจอ้าปากเพื่อดื่มน้ำได้ น้ำที่ป้อนให้เลยไหลไปตามลำคอและเส้นผม

        หญิงสาวสิ้นหวัง ต้องคิดหาวิธีให้เขากลืนน้ำลงไป

        คงเหลือเพียงวิธีนี้เท่านั้น...

        หนีเจียเอ๋อร์กรอกน้ำเข้าปากตัวเองก่อนจรดลงบนริมฝีปากอันแห้งผากของชายหนุ่ม เพื่อป้อนน้ำให้กับเขา

        ดูเหมือนว่าน้ำเพียงอึกเดียวที่ถูกป้อนเข้ามาในปากยังไม่พอปลายลิ้นของเขาจึงละเลียดเลียที่ริมฝีปากล่างของตนด้วยความกระหาย　

        ...

        หญิงสาวนั่งยองๆ ที่ริมสระน้ำก่อนวักน้ำขึ้นมาราดรดใบหน้าตัวเอง เพื่อบรรเทาอาการเห่อร้อน นางสาดน้ำใส่หน้าของตนรัวๆเพื่อลดความเคอะเขิน

        ด้วยจำมิได้แล้ว ว่านางได้กระทำเรื่องน่าอายเช่นนั้นไปกี่ครั้ง...

        ยามเย็น โจวชิงหวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งและพูดเหมือนละเมอ “ข้าฝันว่าเจ้าป้อนน้ำให้ข้าด้วยปากหึๆ... ริมฝีปากของเจ้าทั้งหอมและนุ่มยิ่งนัก!”

        กล่าวจบ ก็นอนพักอย่างสบายใจ

        หนีเจียเอ๋อร์ตบไปบนอกแกร่งขณะมองอีกฝ่ายตาขวาง ราวกับจะข่มขู่มิให้พูดถึงเรื่องนี้อีก

        ...

        วันต่อมา โจวชิงหวาก็ได้สติเต็มที่เขาลุกขึ้นมาถามวิธีการป้อนน้ำและอาหารของนาง หนีเจียเอ๋อร์จึงยืนกรานเสียงแข็งว่าตนใช้มือป้อนพลางบ่ายเบี่ยงด้วยการแสร้งตำหนิ ห้ามเขาพูดจาไร้สาระ จนโจวชิงหวาต้องยกมือยอมแพ้

        สำหรับเขาแล้ว มันเหมือนความฝันที่ไม่อาจเอื้อมถึง

        หลังนั่งไปสักพัก หนีเจียเอ๋อร์ก็ลุกขึ้น“หิวจะตายอยู่แล้ว! ข้าจะออกไปหาอาหาร ส่วนเจ้าก็รออยู่ที่นี่ดีๆ ล่ะ”

        “ระวังตัวด้วย!”โจวชิงหวาพูดอย่างจำใจ　

        “เข้าใจแล้ว” หนีเจียเอ๋อร์ตอบโดยไม่หันกลับมามองนางดึงกิ่งไม้ที่ปิดทางเข้าถ้ำ แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว