ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 113 สัญชาตญาณที่ไม่เคยผิดพลาด!

   โครงกระดูกยักษ์เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วพุ่งเข้ามาหาสายฝน ต้องการโจมตีเขาอีกครั้ง การโจมตีครั้งที่แล้วของโครงกระดูกยักษ์สายฝนไม่ได้ใช้อักษรลี้ลับ“สับสน”เนื่องจากมันอักษรลี้ลับ“สับสน”มันไม่อาจใช้งานได้เรื่อยๆ กล่าวง่ายๆก็คือสายฝนจำเป็นต้องรอเวลาถึงจะใช้อักษรลี้ลับ“สับสน”ได้อีกรอบ ใช้เวลาหนึ่งนาทีเพื่อให้อักษรลี้ลับ“สับสน”ใช้ได้อีกครั้ง

   นับตั้งแต่ตอนที่สายฝนใช้อักษรลี้ลับ“สับสน”ครั้งก่อนเวลานี้ก็ครบหนึ่งนาทีเรียบร้อย เขาสามารถใช้อักษร“สับสน”ได้แล้ว แน่นอน ถึงจะใช้ได้ทว่าสายฝนก็ยังไม่คิดจะใช้ตอนนี้ เขาตั้งใจเก็บใว้ใช้ตอนเขาพลาด ถ้าเกิดสายฝนพลาดขึ้นมาจริงๆอย่างน้อยเขาก็สามารถใช้อักษรลี้ลับ“สับสน”ช่วยชีวิตตัวเองไม่ให้ตายได้

   “ฉันกำลังอยู่ในสภาวะสงบนิ่งสูงสุด ฉันสามารถหลบการโจมตีจากระดับเหนือกว่าฉันหนึ่งระดับได้อย่างง่ายดายหากใช้สภาวะสงบนิ่งสูงสุดดีๆ” สายฝนพึมพำเบาๆกับตัวเองพลางมองศัตรูที่พุ่งเข้ามาด้วยแววตาไร้อารมณ์ ก่อนที่โครงกระดูกยักษ์จะได้ทันโจมตีเขา สายฝนก็เคลื่อนไหวแล้ว เพราะสภาวะสงบนิ่งสูงสุด เขาจึงรู้ล่วงหน้าว่าโครงกระดูกจะโจมตีมาตอนไหนเพียงแค่สังเกตท่าทางของมัน

   สายฝนใช้พลังออร่าราชาวัวครึ่งปลาบวกกับท่าเหยียบแสงจันทร์ในการเคลื่อนที่ออกจากจุดเดิม ตูมมมมมม! เป็นตอนที่เขาอยู่ห่างไกลจากจุดเดิมแล้ว ดาบพลังงานมืดของโครงกระดูกยักษ์พลันถูกฟาดลงมายังจุดที่สายฝนเคยอยู่ แรงในการฟาดนั้นรุนแรงมาก ดังนั้นเลยเกิดเสียงดังสนั่น ความเร็วเองก็ไม่แพ้ความรุนแรง ความเร็วการโจมตีครั้งนี้ถ้าสายฝนไม่หลบการโจมตีล่วงหน้าเขาคงไม่อาจหลบพ้น

   ‘ฉันเดาว่าสภาวะสงบนิ่งสูงสุดคงไม่ได้มีความสามารถแค่นี้ ฉันต้องเรียนรู้มันไปเรื่อยๆ’ รู้ว่าตนเองหลบการโจมตีจากโครงกระดูกยักษ์ได้ สายฝนไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เขารู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ หากเขาหลบการโจมตีไม่ได้นี่สิแปลก

   โฮกกกกกกกก! โครงกระดูกยักษ์เริ่มคลุ้มคลั่ง ทำไมมนุษย์เพศชายคนนี้ถึงได้ตายยากตายเย็นขนาดนี้? ทำไมระดับหนึ่งที่แสนอ่อนแอกลับดูราวกับว่าแข็งแกร่งกว่ามัน? เวลานั้นโครงกระดูกยักษ์พลันตัดสินใจใช้ม่านความมืดอีกครั้ง

   พลังงานความมืดมากมายมหาศาลถูกปลดปล่อยออกจากตัวโครงกระดูกยักษ์ พลังงานความมืดเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงครอบคลุมบริเวณที่สายฝนและโครงกระดูกยักษ์อยู่ ฉับพลันพลังงานความมืดกลายเป็นม่านความมืดปิดทางหนีมนุษย์ผมดำ เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นสายฝนไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด แม้เขาจะไม่อาจออกจากผ่านม่านความมืดไปได้ทว่าเขาสามารถสลายมันได้!

   “แกมันไม่รู้จักจำจริงๆ” สายฝนส่ายหัวให้กับการตัดสินใจของโครงกระดูกยักษ์ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาสามารถสลายม่านความมืดได้มันก็ยังจะใช้ม่านความมืดอีก เพียงหนึ่งความคิด อักษรลี้ลับ“สับสน”ก็ได้ทำงาน เป็นเหมือนกับไม่นานมานี้ โครงกระดูกยักษ์นิ่งค้างและม่านความมืดก็ได้สลายหายไป

   สายฝนใช้จังหวะนั้นเคลื่อนออกห่างจากโครงกระดูกยักษ์ด้วยความเร็วสูงสุดที่เขาสามารถใช้ได้ในปัจจุบัน สายฝนจำเป็นต้องรีบออกจากวงแหวนเลือดให้เร็วที่สุด เขาไม่อาจใช้พลังสายเลือดได้เกินสิบนาที

   เวลานั้นสัญชาตญาณพลันร้องเตือนสายฝน กำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น! สายฝนหันไปมองโครงกระดูกยักษ์ที่เขาคิดว่ากำลังนิ่งค้าง เขาพบว่านิ้วของมันขยับเล็กน้อย ขณะนั้นเองบนท้องฟ้าวงแหวนเลือดก็ได้ส่องสว่างอีกรอบ คล้ายกับว่าอีกไม่นานจะเกิดเรื่องน่าปวดหัวขึ้นเสียแล้ว

   ‘อักษรลี้ลับสับสนกำลังทำงานอยู่ เป็นไปได้อย่างไรที่มันจะสามารถขยับนิ้วได้?’ สายฝนคิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกันนั้นเขาก็รีบออกห่างโครงกระดูกยักษ์ ความรู้สึกมันกำลังบอกว่าตัวเขาไม่ควรอยู่ใกล้กับฝ่ายตรงข้าม เป็นไปได้ควรอยู่ให้ห่างมากที่สุด

   โครงกระดูกยักษ์เริ่มขยับนิ้วได้มากขึ้น ความสามารถของอักษรลี้ลับ“สับสน”ถูกบังคับให้หยุดทำงานในสามวินาทีถัดไป เมื่อความสามารถอักษรลี้ลับ“สับสน”หายไป โครงกระดูกยักษ์ก็กลับมาเป็นปกติ มันมองสายฝนที่กำลังหนีไปยังจุดสิ้นสุดของอาณาเขตวงแหวนโลหิตก่อนปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงออกมา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรมันต้องสังหารมนุษย์คนนี้ให้ได้!

   ปัจจุบันความเข้าใจอักษรลี้ลับ“สับสน”ของสายฝนยังคงตํ่าอยู่ สามารถกล่าวได้ว่าเขาแทบไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับมันเลย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก กระทั่งเทพเจ้ายังไม่อาจทำความเข้าใจอักษรลี้ลับได้อย่างง่ายๆ เพราะงั้นไม่ต้องพูดถึงสายฝนซึ่งเป็นแค่มนุษย์ที่มีพรสวรรค์ในด้านนี้ตํ่า เขาไม่มีทางเข้าใจอักษรลี้ลับมากกว่าเดิมได้ภายในระยะเวลาอันสั้น

   ตามที่กล่าวไป เนื่องจากความเข้าใจในอักษรลี้ลับ“สับสน”ของสายฝนนั้นตํ่ามาก วงแหวนเลือดบนท้องฟ้าจึงสามารถบังคับให้ความสามารถอักษรลี้ลับหยุดทำงานได้ แน่นอนว่าถึงวงแหวนโลหิตจะถูกสร้างโดยเทพเจ้าระดับเดียวกับผีเสื้อเทพธิดาราตรีแต่ก็ใช่ว่ามันจะสามารถบังคับให้อักษรลี้ลับ“สับสน”หยุดทำงานได้โดยไม่ต้องลำบาก วงแหวนเลือดได้ใช้พลังครึ่งหนึ่งของทั้งหมดในการบังคับให้ความสามารถอักษรลี้ลับ“สับสน”หยุดทำงาน 

   “ถึงแกจะสามารถหลุดพ้นจากความสามารถของอักษรลี้ลับสับสน แกก็ไม่สามารถสังหารฉันได้อยู่ดี” สายฝนกล่าวด้วยนํ้าเสียงอวดดี ตัวเขาในตอนนี้มีสภาวะสงบนิ่งสูดสุด เมื่อโครงกระดูกเริ่มขยับร่างกาย เขาจะรู้จากท่าทางอีกฝ่ายทันทีว่ามันต้องการโจมตีอย่างไร

   แม้ภายนอกสายฝนจะดูเหมือนกับประมาททว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่ สายฝนยังคงระมัดระวังตัวตลอดเวลา เขาไม่รู้ว่าโครงกระดูกยักษ์ซ่อนไพ่อะไรเอาใว้อีกหรือไม่ สิ่งที่เขารู้อย่างแน่ชัดคือวงแหวนโลหิตจะต้องมีไพ่ซ่อนเอาใว้อย่างแน่นอน ผู้สร้างของมันคือเทพเจ้าระดับเดียวกับผีเสื้อเทพธิดาราตรี วงแหวนเลือดไม่ควรจะกากแม้ว่าผู้สร้างของมันจะไม่ได้สร้างแบบจริงจังก็ตาม

   โครงกระดูกยักษ์ที่เพิ่งหลุดพ้นจากความสามารถอักษรลี้ลับ“สับสน”พุ่งเข้าโจมตีสายฝนทันที จากการกระทำของมันสามารถรู้ได้เลยว่าเวลานี้มันได้เสียสติไปเรียบร้อยแล้ว โครงกระดูกยักษ์ไม่มีวันปล่อยให้สายฝนมีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้แน่ มันจะใช้ทุกอย่างเพื่อสังหารมนุษย์คนนี้

   คงยากที่โครงกระดูกยักษ์จะไม่เสียสติ สายฝนได้สลายทักษะมันไปถึงสองครั้ง แถมไม่ว่ามันจะโจมตียังไง เขาก็ไม่ตายสักที ตกลงแล้วศัตรูของมันใช่มนุษย์ที่แสนอ่อนแอจริงหรือ? โครงกระดูกเกิดความคิดเช่นนั้น

   วินาทีที่โครงกระดูกยักษ์เริ่มเคลื่อนไหว สายฝนก็ได้เคลื่อนไหวตาม สัมผัสรับรู้ของเขาในตอนนี้ถือว่าดีมาก ต่อให้โครงกระดูกยักษ์ขยับนิ้วเบาๆเขาก็ยังรับรู้ได้ แล้วการพุ่งตัวของอีกฝ่ายสายฝนจะไม่รับรู้ได้อย่างไร?

   ‘เสียงอะไร!?’ ขณะนั้นสายฝนพลันได้ยินเสียงบางอย่าง ด้วยสภาวะสงบนิ่งสูงสุดเขาจึงรับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าต้นเสียงมาจากไหน รับรู้แล้วสายฝนก็รีบเงยขึ้นไปมองด้านบนท้องฟ้า ตามจริงในการต่อสู้สายฝนจะให้ความสนใจกับคู่ต่อสู้มากที่สุด สาเหตุที่เวลานี้เขาเลือกไม่สนใจโครงกระดูกยักษ์และมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเป็นเพราะสัญชาตญาณเขากำลังร้องเตือนด้วยความบ้าคลั่ง

   สายฝนเชื่อในสัญชาตญาณมากกว่าการตัดสินใจของตนเอง สัญชาตญาณเป็นสิ่งที่ช่วยเขาให้รอดชีวิตมาโดยตลอด ในการต่อสู้หากสัญชาตญาณร้องเตือน สายฝนจะทิ้งการตัดสินใจของตัวเขาและทำตามที่สัญชาตญาณบอกทันที

   สัญชาตญาณสายฝนไม่เคยผิดพลาด ครั้งนี้ก็เช่นกัน บนท้องฟ้าวงแหวนเลือดทุกวงแหวนเกิดร่องรอยความเสียหายจำนวนมากก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะแตกกระจายจากนั้นก็ค่อยๆสลายหายไป ผีเสื้อเทพธิดาราตรีซึ่งเห็นแบบนั้นก็ส่งเสียงไปยังสายฝน นํ้าเสียงที่เธอใช้นั้นจริงจังมาก สายฝนไม่เคยเห็นเธอใช้นํ้าเสียงจริงจังแบบนี้มาก่อน

---

จบบทที่ 113 สัญชาตญาณที่ไม่เคยผิดพลาด!