ั้แ่วันที่กวางเฟยเฟิงพูดข่มขู่นางเองก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องจะออกจากห้องของนางก็ต่อเมื่อนางมั่นใจว่ากวางเฟยเฟิงนั้นได้ออกจากจวนตระกูลเจาไปแล้ว
“เ้ากล้าหลบหน้าข้าหรือ”เจาเฟยิที่กำลังเดินกลับเข้าเรือนของตนเอ่ยถามฉีหลินที่กำลังเดินหลบหน้าของตนด้วยน้ำเสียงเรียบ
“มิใช่เ้าค่ะข้าน้อยเพียงแต่นึกขึ้นได้ว่าลืมของเอาไว้ที่ห้องเลยจะกลับไปเอาเ้าค่ะ”ฉีหลินโกหกคำโต
“ห้องเ้าไม่ได้อยู่ทางนั้นมิใช่หรือ”เจาเฟยิเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ฉีหลินด้วยแววตาเรียบ
“อ้อ เ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับมองมาที่เฟยิด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
“เฮ้อจะไปที่ใดก็ไปเถอะ”เฟยิที่เห็นว่าฉีหลินนั้นกลัวเขาจนตัวสั่นจึงโบกมือไล่นางออกไปด้วยสีหน้ารำคาญใจ
“ฟู่ว”ฉีหลินที่หลบพ้นหน้าของเฟยิได้แล้วเสร็จแล้วจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเบาใจแล้วรีบเร่งออกไปที่โรงครัวด้วยความหิวทันที
ยามซือ(09.00-10.59)
“ฉีหลินนายหญิงให้มาตามเ้านะ”เหม่ยเหมยที่เดินเข้ามาในห้องเอ่ยกับฉีหลินด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เ้าค่ะพี่เหม่ย”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับมองไปที่เหม่ยเหมยด้วยน้ำเสียงอ่อนแล้วรีบลุกขึ้นเดินตามรุ่นพี่ของตนทันที
“เ้านี่โชคดีนะ ไม่ว่าผู้ใดก็ดูจะเอ็นดูเ้าไปหมด”เหม่ยเหมยเอ่ยพร้อมกับเหลือบสายตามามองที่ฉีหลินด้วยสายตาริษยา
“หืมเมื่อครู่พี่เหม่ยพูดเื่อะไรหรือเ้าคะ”ฉีหลินที่กำลังคิดหาวิธีการใช้ชีวิตของนางในจวนแห่งนี้อย่างสงบสุขเงยหน้าขึ้นไปถามรุ่นพี่ของตนด้วยสีหน้าสงสัย
“เฮ้อ ไม่มีอะไรหรอกเร็วเข้าเถอะหากคุณหนูกวางมาถึงก่อนเื่จะวุ่นวายเสียเปล่าๆ”เหม่ยเหมยเอ่ยพร้อมกับมองมาที่เหม่ยเหมยด้วยรอยยิ้มอ่อน
“เ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยขานรับแล้วรีบเดินตามหลังของเหม่ยเหมยไปทันที
“คาราวะนายหญิงเ้าค่ะ”ฉีหลินที่เดินเข้าไปในห้องเอ่ยทำความเคารพนายของตนด้วยความนอบน้อม
“เฮ้อตามสบายเถอะ”นางจือหรือมารดาของเฟยิเอ่ยพร้อมกับมองไปที่ฉีหลินด้วยสายตารู้สึกผิด
“ขอบคุณเ้าค่ะนายหญิง”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับนั่งลงด้วยท่าทางเรียบร้อย
“เฮ้อ ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานนี้คือสัญญาของเ้า”นางจือเอ่ยพร้อมกับส่งสัญญาขายตัวเป็สาวใช้ให้กับฉีหลินด้วยสายตารู้สึกผิด
“นายหญิงข้าขอบคุณนายหญิงมากเ้าค่ะ”ฉีหลินรับหนังสือจากมือของนางจือด้วยสายตาซาบซึ้งใจ
“เฮ้อ ข้าเอ็นดูพวกเ้ามากนะหากข้าตายไปก็อยากจะให้พวกเ้ามีความเป็อยู่ที่ดีไม่ต้องคอยรับใช้ผู้ใดอีก”นางจือเอ่ยพร้อมกับมองไปที่คนรับใช้ทั้งหลายของตนด้วยรอยยิ้มอ่อน
“ขอบคุณนายหญิงเ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสามคนเอ่ยขอบคุณนางจือด้วยความซาบซึ้งใจ
“คาราวะท่านแม่เ้าค่ะ”กวางเฟยเฟิงที่รู้ว่านางจือเรียกฉีหลินเข้าพบที่เรือนนางจึงรีบเดินเข้ามาในเรือนด้วยความเร่งรีบด้วยเพราะนางกลัวว่าฉีหลินจะเข้ามาฟ้องเื่ที่ถูกนางรังแก
“อืมตามสบายเถอะ”นางจือเอ่ยพร้อมกับมองมาที่ฉีหลินต่อด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
“อาหลินหากว่าเ้า้าออกจากจวนนี้ข้าอนุญาตให้เ้าจากไปได้ทุกเมื่อต่อไปนี้เ้าไม่ได้ติดค้างอะไรตระกูลเจาอีก”นางจือเอ่ยพร้อมกับกวักมือเรียกเด็กสาวให้เข้ามาใกล้ๆกับตน
“เ้าต้องพกมันติดตัวนะข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานมีเพียงสิ่งนี้ที่ข้าสามารถทดแทนกับสิ่งที่ลูกของข้าทำกับเ้าได้”นางจือเอ่ยพร้อมกับส่งกำไลหยกหนึ่งคู่ให้กับฉีหลินด้วยน้ำเสียงเศร้า
“ฮึก ขอบคุณเ้าค่ะนายหญิง”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับยกขึ้นปาดน้ำตาของตนแล้วเงยหน้าขึ้นมามองนางจือด้วยแววตาซาบซึ้งใจ
“เฮ้อ กลับไปเถอะหากเ้าจะออกจากจวนตอนนี้ข้าก็ไม่ว่าอะไร”นางจือเอ่ยพร้อมกับล้มตัวนอนลงที่เตียงอย่างอ่อนแรงเพราะนานมากแล้วที่นางไม่ได้ตื่นขึ้นมาพูดคุยกับบรรดาสาวใช้ของตนเช่นนี้
“ขอบคุณเ้าค่ะฮูหยิน”ฉีหลินเอ่ยขอบคุณนางจือพร้อมกับคุกเข่าขอบคุณนายของตนด้วยสายตาซาบซึ้งใจแล้วจ้องมองดูนางจือเป็เวลานานเพื่อให้นางสามารถจดจำผู้มีพระคุณของตนได้อย่างขึ้นใจ
1K
