ระบบเนตรปีศาจราชันอสูร

“ค่ะ...ขอบคุณนะคะ”

ไลลายอมปล่อยมือให้ไคล์ไปทำหน้าที่ที่เขาต้องทำ แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจนักก็ตาม

“ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะไลลา...ฉันเชื่อว่าลีออนและเอสต้าจะต้องปลอดภัยแน่”

การ์เล็ตประโลมจิตใจของไลลาพรางลูบหัวด้วยความเอ็นดู

“ตอนนี้เราไปรวมกับคนอื่นก่อนดีไหม...เผื่อจะว่ามีอะไรจะได้ช่วยกันให้ทุกอย่างจบได้เร็วขึ้น...?”

การ์เล็ตหว่านล้อมไลลาด้วยความใจเย็น หวังว่าจะพาไลลาไปยังจุดที่ปลอดภัยมากกว่านี้

ไลลาและการ์เล็ตจึงพากันออกไปจากห้องมุ่งสู่ศิลาเคลื่อนย้ายทันที

วิ้งงงงงงงงงงงง...

วาบบบบบบบบบ...

“ที่นี่จะเป็นชั้นใต้ดิน เป็นจุดรวมพลสำหรับสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยอย่างเช่นตอนนี้”

การ์เล็ตแนะนำให้ไลลาได้รู้จักกับสถานที่แห่งใหม่ด้วยความใจเย็น

โถงตรงกลางของชั้นใต้ดินนี้มีลักษณะคล้ายกันกับที่ปราสาทผู้ฝึกตนแต่จะมีทางเดินเพียงทางเดียว ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีระบบกลไกสำหรับการป้องกันผู้บุกรุกถูกติดตั้งไว้อยู่พอสมควร

ผู้คนมากมายเริ่มทยอยเข้ามาที่ชั้นนี้แล้ววิ่งตรงไปยังด้านในซึ่งคาดว่าจะเป็นจุดรวมพล

ตลอดทางจะมีคนคอยโบกมือและบอกทางอยู่ตามเส้นทาง เพื่อเป็นการคอยดูแลเหล่าสมาชิกที่กำลังทยอยเข้าหลบภัยยังสถานที่แห่งนี้

“แล้วตอนนี้ด้านนอกเป็นยังไงบ้างคะ?”

ไลลาหยุดเดินถามเอสตร้าด้วยความอยากรู้ เธอรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยหากไม่ได้รู้อะไรเลยแม้จะมีระบบการป้องกันที่ถูกเตรียมไว้แล้วอย่างดีก็ตาม

การ์เล็ตจับมือไลลาและพาไปหลบเข้าที่มุมกำแพง

วิชั่นนนน...!!!

ภาพเลือนรางโปร่งแสงปรากฏขึ้นบนมือทั้งสองของการ์เล็ตคล้ายกับลูกแก้ว ทำให้เห็นสถานการณ์ด้านนอกในตอนนี้

มีสัตว์ประหลาดมากมายบินโจมตีอยู่เหนือปราสาทขึ้นไป แต่ที่ปราสาทมีกำแพงเวทมนตร์ป้องกันเอาไว้ได้อยู่

บางจุดของกำแพงเวทมนตร์มีรอยแตกร้าว แต่ด้านในก็มีกำแพงเวทมนตร์ป้องกันเอาไว้อีกหนึ่งชั้น

เหล่านักรบแนวหน้าส่วนหนึ่งประจำการคอยเสริมพลังและซ่อมแซมกำแพงเวทมนตร์

อีกส่วนหนึ่งประจำการคอยโจมตีสวนกลับเพื่อต่อต้านเหล่าปีศาจ

“นั่น...มังกรเหรอคะ...!!??”

ไลลาถามการ์เล็ตด้วยความแปลกใจเพราะเพิ่งเคยเห็นมังกรครั้งแรก

“น่า...น่าจะใช่...???”

การ์เล็ตเองก็ยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะปกติแล้วเผ่าพันธุ์มังกรจะไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครได้เห็นแบบนี้

ปกติแล้วเผ่าพันธุ์มังกรจะแยกกันอยู่อย่างสันโดษ มันจะหาคู่เฉพาะเมื่อถึงช่วงเวลาที่เหมาะสมที่ชาวมนุษย์เรียกว่าฤดูผสมพันธุ์ แต่สำหรับเผ่ามังกรมันจะไม่มีเวลาที่แน่นอน และช่วงเวลาเหล่านั้นก็จะหายากมากๆ อาจจะมากกว่าหนึ่งร้อยปีถึงจะมีขึ้นครั้งหนึ่งก็เป็นได้

แต่ตอนนี้เหล่ามังกรสีดำมากมายกำลังรวมใจเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวเพื่อโจมตีปราสาทแห่งนี้ซึ่งถือว่าเป็นใจกลางที่มีความสำคัญสำหรับทุกอาณาจักร นี่มันเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างมากทำให้การ์เล็ตสับสนว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น

“แต่แปลกนะ...ถ้าดูดีๆ จะเห็นว่ามังกรพวกนี้มีสีเดียวกันหมด และร่างกายของมันก็ดูไม่ค่อยสมบูรณ์สักเท่าไหร่”

การ์เล็ตกำลังสังเกตสิ่งที่ตาของเธอเห็นให้แน่ชัดเพื่อหาคำตอบสำหรับปริศนาแปลกประหลาดในครั้งนี้

“พวกมันถูกปลุกขึ้นมาน่ะ...!!!”

เสียงประหลาดของผู้ชายดังแทรกขึ้นมากจากด้านหลังขณะที่การ์เล็ตกำลังบ่นพึมพำเพราะใช้ความคิดอยู่

“ท่านผู้อำนวยการ...”

เมื่อการ์เล็ตหันไปก็พบว่าบุคคลที่เข้ามาให้คำตอบคือผู้อำนวยการจาเฮรอส เยลลามินแห่งปราสาทผู้ฝึกตนนั่นเอง

เขาเพิ่งใช้ศิลาเคลื่อนย้ายลงมายังสถานที่แห่งนี้พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน

“น่าจะมีใครบางคนปลุกเหล่ามังกรดำพวกนี้ขึ้นมาด้วยเวทมนตร์ต้องห้ามโบราณขึ้นมาด้วยจุดประสงค์ร้ายบางอย่าง...แต่ไม่ต้องกังวลหรอก...ถ้ามีแค่มังกรดำพวกนี้ ทำอะไรปราสาทแห่งนี้ไม่ได้หรอก”

การพูดของผู้อำนวยการจาเฮรอสทำให้การ์เล็ตรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ดูทีท่าของผู้อำนวยการไม่ได้ร้อนใจแต่อย่างใด ที่สำคัญไปมากกว่านั้นคือราวกับว่าผู้อำนวยการจาเฮรอสรู้อะไรบางอย่างที่เป็นเบื้องหลังของการโจมตีจากเหล่ามังกรในครั้งนี้

“ตอนนี้ฉันขออนุญาตแนะนำพวกเธอว่า...”

ผู้อำนวยการจาเฮรอสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขาม

“ไปหาลีออน...เธอมาที่นี่เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?”

สิ่งที่ผู้อำนวยการพูดขึ้นทำให้การ์เล็ตและไลลาต่างสับสน มันช่างดูตรงข้ามกับสถานการ์ที่เป็นอยู่เหลือเกิน

“แล้วก็...ฉันมีเรื่องที่อยากจะขอร้องเธออยู่เรื่องหนึ่ง...”

ผู้อำนวยจาเฮรอสบอกกับการ์เล็ตด้วยความถ่อมตัวพรางหันไปพยักหน้าให้ผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่งซึ่งใช้สองมือถือกล่องรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าไว้อยู่

ผู้ติดตามคนนั้นย่อตัวลงส่งกล่องให้ผู้อำนวยการจาเฮรอส

หลังจากนั้นผู้อำนวยการจาเฮรอสก็หันกลับมาส่งกล่องใบนั้นให้การ์เล็ตด้วยความระมัดระวังราวกับว่ากลัวสิ่งของที่อยู่ด้านในจะได้รับความเสียหาย

กล่องใบนี้ไม่ใหญ่มากนัก เป็นกล่องไม้สีทองที่มีความสวยงามน้ำหนักเบาแต่ดูแข็งแรง ฝาด้านบนถูกสลักเป็นลวดลายเจาะฉลุเอาไว้อย่างสวยงาม

เมื่อการ์เล็ตสังเกตเข้าไปในกล่องก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจทันที...!!!

“ฝากดูแลเธอด้วย...ฉันเชื่อว่านี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน”

ผู้อำนวยการพูดกับการ์เล็ตด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเด็ดขาดแฝงไปด้วยความจริงจังราวกับเป็นการบอกลา...!!!???