โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 85 เหตุผล

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ แอนนาก็พาผมไปลงทะเบียนตัวตนกับเสมียนทันที

เอกสารประวัติที่เฮนรี่เคยบันทึกไว้ถูกกางออกพวกเขาจดข้อมูลเพิ่มพลางสำรวจรูปลักษณ์ของผมอย่างละเอียดราวกับกำลังตรวจนับสินค้ามากกว่าบันทึกประวัติคน

แปลกตรงที่ไม่มีใครคิดจะสอบถามเรื่องโลกที่ผมจากมาเลยสักคำทั้งที่บอกว่าผู้พลัดถิ่นนั้นหายากและน่าสนใจ

เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำข้อสงสัยของผมและคนอื่นๆในฟอรัมว่า โลกใบนี้อาจเป็นเพียงภาพจำลองที่ระบบสร้างขึ้น

สิ่งที่ชวนสับสนคือผู้คนบนชั้นสองกลับมีจิตวิญญาณมีความรู้สึกนึกคิด และมีโครงสร้างสังคมที่ซับซ้อนสมจริงเกินกว่าจะเป็นแค่โปรแกรมที่ถูกจำลองขึ้นมา

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าพวกเขาเป็นแค่ตัวละครจำลองคือค่าประสบการณ์ ตอนที่ผมโยนอีธานให้หมีเถ้าถ่านกิน ผมกลับไม่ได้ค่าประสบการณ์เลยสักนิด

ตรงข้ามกับการฆ่าเวอร์โก้ที่ทำให้ผมเลเวลอัปทันทีราวกับระบบมองว่าเวอร์โก้เป็นเพียงมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง...

“นี่ ข้ากำลังถามเจ้าอยู่นะ”

เสียงของแอนนาดึงสติของผมกลับมา

“ขอโทษครับ เมื่อกี้ว่าอะไรนะครับ?”

ผมรีบตอบ

“ข้าถามว่าหัวของเจ้าไปโดนอะไรมา”

แอนนาทำท่าขบขัน ขณะเดินนำไปตามโถงทางเดินคฤหาสน์หลังลงทะเบียนเสร็จ

“หน้าตาก็ดี ดวงตาก็แปลกหรือเจ้ามีรสนิยมชอบหัวแหว่งๆ แบบนี้?”

ผมลูบศีรษะโล้นเตียนที่มีผมขึ้นเป็นหย่อมๆอย่างน่าเกลียดก่อนถอนหายใจออกมา

“ฝีมือเวอร์โก้ครับ”

“แสดงว่านี่คือเหตุผลหลักที่เจ้าฆ่าหมอนั้นสินะ?”

ท่าทางของเธอตอนนี้ดูผ่อนคลาย และเข้าหาง่ายราวกับหญิงสาวธรรมดาที่ชอบเม้าท์เรื่องชาวบ้านไม่มีเค้าลางความน่ากลัวของเลเวลเครื่องหมายคำถามสี่ตัวเลยสักนิด

“ก็ไม่เชิงครับ”

“หมายความว่ามีเรื่องอื่นอีกเหรอ?ปกติเวอร์โก้จะสงบเสงียมต่อหน้าคนชั้นสูงไม่คิดเลยว่าจะโรคจิตขนาดนี้”

เธอยังคงยิ้มร่า

“จริงๆ ที่ผมตัดสินใจ...”

ผมพยายามจะอธิบายแต่ยัยนี่กลับเปลี่ยนประเด็นดื้อๆ

เธอเอานิ้วมาจิ้มตรงหัวไหล่ซ้ายที่ขาดด้วนของผม

“เจ้าคงไม่ได้แขนขาดมาตั้งแต่เกิดหรอกใช่ไหม?”

ผมส่ายหน้า

“ไม่ครับ เมื่อก่อนผมเคยปกติดี”

“ถ้าอย่างนั้นไปโดนอะไรมาล่ะ?”

แอนนาถามด้วยท่าทางตื่นเต้นดวงตาสีเหลืองอ่อนขยับเข้ามาใกล้จนผมสังเกตเห็นลวดลายวงจรมานาขนาดจิ๋วหมุนวนอยู่ข้างในมันดูน่าอัศจรรย์มาก

“ตอบคำถามข้าสิ”

เธอขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ

พอผมได้พิจารณาใกล้ๆ แบบนี้ เธอก็จัดว่าเป็นคนสวยและมีเสน่ห์มากเลยทีเดียว มันมากจนทำให้ผมต้องรีบเบือนหน้าหนี และด้วยท่าทีเป็นมิตรของเธอมันจึงทำให้ผมพลอยผ่อนคลายไปด้วย

“ผมจะตอบก็ได้ถ้าคุณยอมบอกชื่อมาสเตอร์ของคุณให้ผมรู้”

แอนนาทำหน้างอทันที

“ข้าไม่บอกหรอก”

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ยังไม่บอกครับ”

ฉับพลันนั้น แอนนาหันขวับกลับมาแววตาของเธอดุดันและเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา

สัญชาตญาณผมกรีดร้องทันทีว่าทำพลาดไปแล้วผมผ่อนคลายเกินไปจนลืมไปว่ากำลังเล่นอยู่กับสัตว์ประหลาด

“ผมขอ...”

ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปากขอโทษโลกทั้งใบของผมก็ดับมืดลงทันที...

เอาอีกแล้ว...

......

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมอาการปวดหัวตุบๆในห้องพักแห่งหนึ่ง

ความผิดนี้เป็นเพราะผมคิดไปเองว่ายัยผมแดงนั่นเป็นมิตรท่าทางขี้เล่นกับเสียงเจื้อยแจ้วของเธอไม่ได้ลดทอนความอันตรายของเลเวลระดับสูงลงเลย

สุดท้ายผมก็โดนสอยจนสลบเหมือดอย่างน่าเวทนา

คนบนโลกนี้มันยังไงกันเอะอะก็ทำให้สลบอยู่เรื่อย

ผมรีบกระตุ้นมานาใช้ทักษะสมาธิเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่ท้ายทอยพลางสำรวจรอบตัว

ห้องพักนี้สภาพดีกว่าห้องที่เคยแชร์ร่วมกับลุงแฮดวินมากมีหน้าต่างรับลม และเตียงนอนก็นุ่มสบายไม่ได้ยัดฟางแห้งหยาบกระด้างแม้ไม่เท่าโลกก่อนแต่มันก็ดีพอจะทำให้ผมอยากทิ้งตัวลงนอนอีกรอบ

ผมอดบ่นออกมาไม่ได้ กว่าที่ผมจะได้นอนเตียงดีๆแบบนี้ก็ต้องกระเสือกกระสนแทบเอาชีวิตไม่รอด ตรงข้ามกับพวกลิลลี่คงสุขสบายตั้งแต่วันแรกแล้ว

ทั้งโลก ทั้งระบบ มันช่างลำเอียงชะมัด

ระหว่างที่กำลังเอนหลังประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของทหารวัยกลางคนคนหนึ่ง

[ผู้ใช้หอกมนตรา เลเวล ???]

“ฟื้นแล้วก็รีบแต่งตัวแล้วไปหานายหญิงแอนนาซะ”

เขาสั่งเสียงเรียบพลางโยนเสื้อผ้า และรองเท้ามาให้ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะกลางห้อง

ผมลอบถอนหายใจแล้วรีบเปลี่ยนชุดใหม่เสื้อผ้าพวกนี้เนื้อดีกว่าชุดกระสอบที่เวอร์โก้บังคับให้ใส่มากติดอยู่แค่อย่างเดียวคือรองเท้าหนังที่ชวนให้อึดอัด

ใจจริงผมอยากเดินเท้าเปล่าให้โล่งสบายเหมือนเดิมแต่เพื่อความปลอดภัยของท้ายทอย ผมไม่อยากขัดใจคนของโลกนี้อีกแล้ว

หลังแต่งตัวเสร็จผมถูกคุมตัวขึ้นไปยังชั้นสามของคฤหาสน์โครงสร้างบันไดเวียนแสดงให้เห็นว่าที่นี่ใหญ่โตมโหฬารและน่าจะมีถึงสี่ชั้น

นอกจากนี้ยังมีทหารเลเวลเครื่องหมายคำถามเดินตรวจตราไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนซึ่งมากกว่ากองทหารของสเตอลิงเสียอีก

แม้แต่ข้ารับใช้บางคนยังมีเลเวลสูงถึง 21เท่ากับพวกเราที่ยอมเสี่ยงตายฝ่าฟันในชั้นที่หนึ่งมา ทว่าคนพวกนี้กลับเป็นแค่คนงานจิปาถะเท่านั้น

เมื่อถึงชั้นสามทหารก็พาผมเข้าสู่ห้องรับรองหรูหราที่ตกแต่งด้วยโทนสีแดงสลับขาวบรรยากาศสว่างไสวแตกต่างจากห้องมืดทึมของเวอร์โก้อย่างสิ้นเชิง

ที่มุมห้องแอนนานั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้นุ่มสบาย ผมสีแดงเพลิงของเธอปล่อยยาวสยายราวกับเปลวไฟและทันทีที่ผมก้าวขาเข้าห้อง ดวงตาสีเหลืองคู่นั้นก็ตวัดมาจ้องมองตรงมาที่ผมทันที

ลวดลายประหลาดในดวงตาของเธอชวนให้ผมนึกสงสัยจับใจแต่คราวนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองตรงๆ

"คุกเข่าลง"

เธอสั่งด้วยน้ำเสียงสั้นห้วน

ผมปฏิบัติตามอย่างว่าง่ายทันทีแต่น่าแปลก...

ความรู้สึกมันต่างจากตอนที่เวอร์โก้สั่งโดยสิ้นเชิงแววตาและน้ำเสียงของเธอไม่ได้ดูประสงค์ร้ายแต่ให้ความรู้สึกเหมือนคุณแม่ที่กำลังตีก้นลูกตอนที่ทำเรื่องโง่ๆ มากกว่า

แอนนาคลี่รอยยิ้มพลางใช้ปลายเท้าสะกิดหน้าอกผมเบาๆสองสามที

“เอาล่ะข้าจะบอกอะไรเจ้าไว้อย่างหนึ่งนะ... ห้ามเสแสร้งแกล้งทำต่อหน้าข้าเด็ดขาดเจ้าอยากทำหน้าบูดบึ้ง หน้าตาย หรืออยากบ่นอะไรก็เชิญตามสบาย ไม่ต้องรอข้าสั่ง”

เธอลุกขึ้นมายั่งยองๆจนระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกัน

“แต่...อย่าได้ริอ่านโกหกปิดบังข้าเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

เธอใช้นิ้วจิ้มแก้มผมแรงๆ หนึ่งที

"เข้าใจครับ"

"ดีมาก"

เธอกลับไปใช้น้ำเสียงสดใสอีกครั้งก่อนจะลุกเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิมแล้วหยิบกระดาษข้อมูลขึ้นมาอ่าน

“เจ้าชื่อเนเทล ใช่ไหม?เลเวล 24 หรืออาจจะสูงกว่านั้นนิดหน่อยทุ่มแต้มสถานะไปกับค่ามานาเยอะมากเลยล่ะสิ”

“ใช่ครับ”

ผมตอบกลับอย่างว่าง่าย

เธอทำท่าขบขัน

“ข้าว่ามันค่อนข้างจะงี่เง่าไปหน่อยนะที่ลงค่าสถานะมั่วซั่วแบบนั้นแต่ก็เอาเถอะมันคือตัวเจ้า”

เธอยักไหล่ก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด

“เนเทล ชื่อประหลาดแถมเรียกยากขอเรียกว่าแนทได้ไหม?”

“มีแค่เพื่อนสนิทที่เรียกผมแบบนั้นครับจะดีมากถ้าคุณไม่เรียก”

ดวงตาของเธอเปล่งประกายขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

“ดี! งั้นตามนั้น ข้าจะเรียกเจ้าว่าแนท!”

ผมอยากจะคัดค้าน แต่อาการปวดตุบๆที่ท้ายทอยเตือนว่าไม่ควร

แอนนาม้วนกระดาษข้อมูลโยนไปที่โต๊ะมุมห้องแล้วบิดตัวลุกขึ้นบรรยากาศอึดอัดสลายหายไปในทันที

“เอาละ ทีนี้อยากถามอะไรข้าไหม?”

ผมครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“ทำไมคุณถึงทำดีกับผมแล้วยังบอกให้ผมไม่ต้องเสแสร้งอีก”

“ข้าเกลียดพวกชอบโกหกปิดบัง”

แอนนาหันกลับมายิ้ม

“พวกคนที่ทำตัวเฮงซวยเปิดเผยตรงๆยังดูน่าคบหากว่าพวกสารเลวที่แสร้งทำเป็นคนดีตั้งเยอะ”

คำพูดของเธอฟังดูแปลกๆ แฮะ...ไม่ใช่ว่าหลอกด่าผมทางอ้อมใช่ไหม?

“ถ้าคุณอยากให้ผมพูดตรงๆ...ถ้าอย่างนั้นช่วยคืนเงินแปดสิบเหรียญทองให้ท่านมาสเตอร์ได้ไหมครับผมจะได้ไถ่ตัวได้เร็วขึ้น”

“ไม่ได้ย่ะ!”

เธอหัวเราะออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“และถ้าเจ้าอยากฟ้องท่านมาสเตอร์ ก็เชิญเลยนะแต่ก่อนหน้านั้น ผ่านทหารยามหน้าประตูไปให้ได้ก่อนแล้วกัน”

เธอระเบิดหัวเราะลั่นห้องจนทหารด้านนอกต้องแอบมองเข้ามา

โอเค... ยัยนี่เป็นคนแบบนี้เองขอแค่สนุกก็ไม่สนอะไรเลยสินะ

“เอาละ ตาข้าถามบ้างทำไมเจ้าถึงยอมทุ่มแต้มสถานะไปกับมานาเยอะขนาดนั้น?"

"เพราะมานามันมีเสน่ห์ดึงดูดใจผมครับ"

เธอพยักหน้าราวกับเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

"แล้วเจ้าไปทำอีท่าไหนให้เวอร์โก้เกลียดขี้หน้าเข้าล่ะ?"

"เขาบอกว่าไม่ชอบสายตาของผมครับ"

คำตอบนั้นทำให้เธอหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นอีกครั้ง

"เรื่องนั้นข้าเข้าใจความรู้สึกเขาเลยนะดวงตาของเจ้าน่ะสวยดี แต่สายตามัน... ทั้งน่าขบขันและน่าโมโหในเวลาเดียวกัน"

เธอวาดมือไปมากลางอากาศ พยายามอธิบาย

“สำหรับคนที่อ่อนแอกว่าเจ้าจะดูน่ากลัวและเข้าถึงยาก สำหรับคนที่ฝีมือสูสีเจ้าจะดูพึ่งพาได้แต่เย็นชาไร้ความรู้สึก แต่สำหรับคนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า...สายตาของเจ้ามันเหมือนกำลังมองเหยียดพวกเขาอยู่”

เธอโน้มตัวลงมาใกล้

“เหมือนคอยจับตาดูเพื่อรอโอกาสเหยียบหัวพวกเขาขึ้นไปราวกับว่าพวกเขาเป็นแค่เศษหินก้อนหนึ่งบนทางผ่าน ทั้งที่ตอนนี้เจ้ายังกระจอกสิ้นดีมันกวนประสาทจนทำให้ข้ารู้สึกบันเทิงใจสุดๆ เวลาได้นั่งมอง”

แอนนาหันไปมองประตูด้านนอกซึ่งสามารถมองเห็นบันไดเวียนขึ้นไปยังชั้นสี่ได้อย่างชัดเจนคราวนี้แววตาของเธอดูลึกล้ำขึ้น ราวกับไม่ได้พูดแค่กับผมตรงๆ

“คนประเภทนี้นะ...ถ้าไม่แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง ก็คงจะทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่โตมโหฬารชนิดที่ทวยเทพยังต้องหัวเราะเยาะเลยล่ะ"