ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ถังฮวน ข้ายังพูดไม่จบ แต่จู่ๆ เจ้าก็สอดขึ้นมา ไม่รู้จักทำตัวให้มีมารยาทเลยหรือไง สมควรแล้วที่เป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลถังแห่งเมืองนู่ลั่งอย่างแท้จริง เจ้านี่ช่างไร้ยางอาย” "วันนี้ ข้าจะสอนวิธีปฏิบัติตัวแบบสุภาพชนอย่างถูกต้องให้เจ้าเอง!" ชายหนุ่มร่างผอมที่ดูอ่อนแอถอยออกไป แส้สีดำตวัดพลิ้วไหวอย่างรวดเร็ว แส้ที่เดิมยาวไม่กี่เมตรกลับยืดตรงราวกับว่ามันกลายเป็นแท่งแข็ง จากนั้นตวัดลงไปที่หอกอัคคีของถังฮวน จิตใจถังฮวนยังสงบนิ่ง ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดถากถางเหน็บแนมของเจ้าหนุ่มร่างผอมนั่น เมื่อชายหนุ่มพูดออกมา ดวงตาของมันเผยให้เห็นถึงความเจ้าเล่ห์ ทำให้ถังฮวนเข้าใจได้ว่ามันไม่ได้หยิ่งผยองและภาคภูมิใจอย่างที่เป็น เหตุผลที่คำพูดของมันน่ารำคาญมากเพียงเพราะต้องการยั่วยุให้เขาโกรธเท่านั้น ซึ่งนับว่ามันประสบความสำเร็จ เพราะถังฮวนเริ่มโกรธขึ้นมาบ้างแล้วจริงๆ ถึงอย่างนั้นชายคนนี้กลับไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า หากตนเองไม่แข็งแกร่งมากพอที่จะได้รับชัยชนะ การทำให้ฝ่ายตรงข้ามโกรธจะทำให้จุดจบของมันยิ่งน่าสังเวชมากขึ้น
“เปรี้ยง!” ในเสี้ยววินาทีแส้ยาวที่แข็งราวกับเหล็กพุ่งเข้าใส่ปลายหอกจนเกิดเสียงแหลมคล้ายเสียงโลหะกระทบกัน แต่ในช่วงที่เกิดเสียงนั้น แส้ยาวที่แข็งแกร่งพลันอ่อนยวบลงโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ จากนั้นแส้หมุนวนอย่างรวดเร็ววนรัดรอบปลายหอกราวมีชีวิต "ตามมาซะดีๆ!"แววตาของชายหนุ่มร่างผอมอดไม่ได้ที่จะฉายแววยินดี ในขณะที่ตะโกน เท้าขวาที่กำลังถอยพลันถีบลงพื้น แขนขวาที่จับแส้ยาวไว้ก็ออกแรงกระตุกกลับ อย่างไรก็ตามหอกในมือถังฮวนกลับไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย ถังฮวนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรยังคงหัวเราะเย้ยหยัน
เมื่อชายร่างผอมเห็นแบบนี้แล้วท่าทีของมันพลันเปลี่ยนไปในเวลาไม่ถึงครึ่งกระพริบตา แส้ยาวเริ่มสั่นสะเทือนแล้วคลายออกทันที ราวกับว่ามันต้องการที่จะหลุดออกจากปลายหอก "เจ้าคิดว่า ข้าจะปล่อยมันไปตามที่เจ้าต้องการงั้นเหรอ?"
ทันใดนั้นถังฮวนตะคอกอย่างเย็นชา ตัวหอกบิดตัวในทันที เกิดเสียงสั่นสะเทือนรุนแรงเป็นพิเศษ ในขณะที่ปลายหอกอัคคีเริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแค่แส้ไม่อาจดิ้นหลุดเป็นอิสระได้ แต่มันกลับพันอยู่ปลายหอกแน่นขึ้น "เจ้านั่นแหละตามมาซะดีๆ!"ในขณะที่ตะโกนเสียงต่ำๆ ออกมา ถังฮวนเริ่มแสดงความเกรี้ยวกราดอย่างไร้ความปรานีเหมือนชายหนุ่มร่างผอมเมื่อครู่ เขาขยับหอกเปลวไฟสีแดงพร้อมกับกำลังแขนใช้ดึงแส้ยาวเข้าหาตัว ทันใดนั้นแรงดึงมหาศาลก็ขยายไปที่ปลายแส้
“ไอ๊หยา!”ชายหนุ่มนั่นร้องตกใจ ร่างกายที่ผอมและอ่อนแอถูกแส้ลากยาวจนปลิวไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ เห็นชัดว่ามันคาดไม่ถึงว่าแส้ของตนจะเข้าไปรัดพันกับหอกอัคคีของถังฮวน และไม่คาดว่าพลังของถังฮวนจะแข็งแกร่งและดุร้ายปานนี้ มันที่ตกใจมากกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็วจนใบหน้าซีดเซียว จึงรีบปล่อยแส้ออกไป
ถึงอย่างนั้นตัวของมันยังถลาไปข้างหน้าสองสามก้าวกว่าจะทรงตัวได้ “ย๊าก!”
ถังฮวนเหวี่ยงหอกทำให้แส้ที่พันอยู่รอบปลายหอกตกลงไปสู่พื้น หลังจากนั้นหอกอัคคีก็แทงแหวกผ่านอากาศไปอีกครั้ง มุ่งตรงไปที่หน้าอกของชายหนุ่มร่างผอมนั้น ความร้อนน่ากลัวที่แผ่ออกมาดั่งคลื่นพายุที่โอบล้อมตัวมัน คล้ายว่าจะกลืนร่างกายของมันไปหมดทั้งตัว
"ถังฮวน เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ข้าแค่ล้อเล่นกับเจ้าเท่านั้น" ใบหน้าของชายหนุ่มร่างผอม เปลี่ยนเป็นซีดขาว มันถอยออกไปอย่างรวดเร็วในขณะที่โบกมือห้ามเป็นพัลวัน
"ล้อเล่นจริงเรอะ!" ถังฮวนหัวเราะเบา ๆ แต่หอกอัคคีในมือไม่ได้ลดความเร็วลงเลย และในชั่วพริบตาระยะห่างระหว่างเขากับชายหนุ่มร่างผอมก็เหลือไม่ถึงครึ่งเมตร “ข้าเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าเมื่อไหร่กัน?” ใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอนั้นซีดเซียวไร้สีเลือด มันสาปแช่งในใจพลางหมุนตัวหลบหอกที่จ้วงแทงมาคล้ายกับลูกข่าง จากนั้นรีบวิ่งออกจากสนามประลองด้วยพลังทั้งหมดของมัน พลางร้องตะโกนออกมา
“ถังฮวน อย่าทำข้า ข้ายอมแ…”“ อ๊า…”
คำว่า "แพ้" ของเด็กหนุ่มยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องที่น่าสังเวช มันคือหอกอัคคีของถังฮวนที่กวาดจากด้านหลังแล้วฟาดด้วยความเร็วดุจสายฟ้า “ตูม!”
ร่างที่อ่อนแอของเจ้าหนุ่มถูกโยนขึ้นไปในอากาศทันทีเหมือนเศษหนัง มันลอยผ่านอากาศราวก้อนเมฆแล้วร่วงลงอย่างแรงนอกเขตสนามประลอง ร่างนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพร้อมกับกระอักเลือด ไม่สามารถลุกขึ้นได้ “ไอ้หนู!”
ทันทีที่ได้ยินเสียงอุทาน ชายหนุ่มสองคนอายุประมาณยี่สิบปี รีบวิ่งออกมาจากฝูงชนแล้วช่วยพยุงชายหนุ่มร่างผอมขึ้นมาหลังจากสำรวจสภาพของชายหนุ่มร่างผอมอย่างรวดเร็ว ชายในชุดคลุมสีเขียวอ่อนจ้องไปที่ถังฮวนแล้วตะโกนด้วยความโกรธ
"ถังฮวนเจ้าโหดเหี้ยมเกินไป ลู่ตงกำลังจะยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว เจ้ายังลงมือหนักเช่นนี้อีกได้ยังไง! " “ข้าแค่สอนวิธีเป็นสุภาพชนให้กับมัน” ถังฮวนยิ้มอย่างไม่แยแส และคืนคำพูดที่ลู่ตงพูดไว้ก่อนจะหน้านี้ "ถ้าข้าโหดเหี้ยมจริงๆ ตอนนี้เจ้านั่นก็คงจะไปล้อเล่นกับยมบาลแล้ว" “เจ้า… ถังฮวน เรื่องของพวกเรายังไม่จบ...”
"อ้อ? จะมาแก้แค้นข้าเมื่อไหร่ก็เชิญเลย! "
"... "
"หมายเลข 369 เป็นผู้ชนะ!" ที่ด้านข้างสนามประลอง เสียงประกาศของผู้ตัดสินดังก้องไปในอากาศ…….
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่สนามประลองหมายเลข 12
"ตูม!"เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นตรงข้ามกับถังฮวน ชายร่างกำยำเหมือนคนเมาเดินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้นก็นั่งก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ขวานยาวในมือพลันร่วงลงสู่พื้นพร้อมกัน "เจ้าแพ้แล้ว!"ถังฮวนยิ้มเล็กน้อย เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแล้วใช้หอกอัคคีเข้มในมือก็พุ่งตรงเข้าไป ปลายหอกที่แหลมและร้อนแรงแทงไปที่ลำคอของชายผู้แข็งแกร่งราวกับสายฟ้า แต่สุดท้ายมันก็หยุดจ่ออยู่ตรงหน้าคอเท่านั้น "หมายเลข 369 เป็นผู้ชนะ!"…….
อีกสองชั่วโมงต่อมาในสนามที่ 8
“ซูมมม!”ร่างหนึ่งกลิ้งไปบนพื้นด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน
แต่ทุกครั้งที่ร่างนั้นกลิ้งไปมา จะมีสายธารแสงสีแดงที่ลุกโชติช่วงซึ่งดูเหมือนจะกวาดไปตามทางที่ผ่านจนเหมือนจะแทงทะลุพื้นลงไป มันดูน่าตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อ
"ตูม! ตูม! ตูม!…”
หลังจากแสงสีแดงเพลิงร้อนแรงลงสู่พื้น มันก็ทะยานขึ้นไปในอากาศทันทีแล้วไล่ตามร่างที่กลิ้งไปมาอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่มันขยับขึ้นและลง พลังน่ากลัวที่กดข่มจะรั่วไหลออกมาพัดฝุ่นทรายกลุ่มใหญ่ แล้วทิ้งรอยดั่งหลุมอุกกาบาตบนไว้ที่พื้นเบื้องหลังจำนวนมาก เมื่อร่างนั้นพลิกหมุนตัวออกนอกเส้นสีแดงไป การเคลื่อนไหวที่รุนแรงก็เปลี่ยนเป็นความเงียบสงบทันที ฉากที่น่ากลัวอย่างยิ่งนี้เหมือนจะหยุดชะงักไปโดยฉับพลัน
“ผู้อาวุโส ท่านนับว่าทรงพลังอย่างแท้จริง”
หลังจากนั้นไม่นานถังฮวนก็ดึงหอกอัคคีที่ปักลึกลงไปในพื้นดินมากกว่าหนึ่งฟุต เขายกมือขึ้นโค้งคำนับยิ้มให้พร้อมร่องรอยของความชื่นชมที่ไม่อาจคาดเดาได้ปรากฏขึ้นในดวงตา
"แต่น้องชาย...เจ้ากลับเก่งกว่าข้า" นอกเส้นสีแดงร่างของคนที่นอนอยู่บนพื้นพลันกระโดดขึ้น เป็นชายชราในวัยหกสิบเศษ มีผมสีขาวเต็มศีรษะ "หมายเลข 369 เป็นผู้ชนะ!" ในขณะนี้ที่ขอบสนามประลองหมายเลข 8 เสียงของผู้ตัดสินดังก้องไปทั่วบริเวณจนถึงตอนนี้ ถังฮวนชนะสามรอบติดต่อกันแล้วในวันนี้!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 137 เส้นทางสู่ชัยชนะ

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 137 เส้นทางสู่ชัยชนะ

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้