รักร้ายนายช่างกล

    11 (ตะวัน)

    เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว โอทูเพิ่งจะฟื้นขึ้นด้วยสภาพมอมแมมอย่างกับลูกหมา ผมมองร่างบางอย่างเย็นชา บัดนี้มันได้หมดประโยชน์กับผมแล้ว"ใส่เสื้อผ้าเร็วเข้า จะได้กลับบ้าน" ผมพูดเป็นเชิงออกคำสั่ง แล้วจ้องมองโอทูที่กำลังมองผมตาเขม็ง"บอกไว้ก่อนนะ ถ้ามึงคิดจะทำ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ