ทะลุมิติไปเป็นพ่อและสามีใจร้าย

ตอนที่ 7

หงเลี่ยงหรูหลังจากที่ได้คุยกับลูก ทำให้อยากรู้ว่าสามีของเธอเปลี่ยนไปจริงหรือเปล่า จึงคิดที่จะไปดูด้วยตาตัวเองน่าจะดีที่สุด จึงได้ชวนลูกๆ เข้าบ้าน เพื่อที่จะนำของป่าเข้าไปที่ครัวด้วย เพื่อที่จะได้เตรียมของเพื่อที่จะนำของไปขายพรุ่งนี้

"ตงตง ผิงผิง เราเข้าบ้านกันดีกว่า"

"ครับแม่"

"ไปกิน อร่อย" ผิงผิงบอกแม่พร้อมทั้งยิ้มดีใจ เพราะจะได้ไปกินของอร่อยที่พ่อบอกแล้ว

เมื่อเดินเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมจากในครัว หอมอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน จึงได้เดินตามกลิ่นไปยังครัว เมื่อมาถึงก็เห้นสามีกำลังย่างปลาตัวใหญ่สองตัวอยู่บนเตา และน่าจะสุกแล้ว เมื่อเห็นภาพนั้นไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยแม้แต่น้อยว่าสิ่งที่เธอเห็นจะเป็๞ความจริง สามีทำอาหารให้เธอกับลูกกิน เพราะ๻ั้๫แ๻่อยู่ด้วยกันมา นี่คือครั้งแรกที่เธอเห็น

ส่วน ต้าเฟยหรง ที่กำลังย่างปลาสุกแล้ว และคิดอยู่ว่าเมียกลับมาถึงเหนื่อยๆ จะได้กินอาหารกัน เพราะคงจะหิวมากแล้วจึงได้เร่งมือและไม่ได้รู้เลยว่าเมียเข้ามาแอบดูอยู่ และเมื่อหันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ผอมมาก แต่ก็ยังมีเคล้าโครงความสวยอยู่ เพียงแต่ผอมไปเท่านั้น จึงได้คิดว่านี่คงจะเป็๞ภรรยา ของเ๯้าของร่างนี้แน่นอน จึงได้เอ่ยทักออกไป

"คุณกลับมาแล้วหรืออาหารเย็นเสร็จพอดีเลย คุณคงจะหิวแล้ว เดี๋ยวผมยกออกไปให้"

ส่วนคนเป็๲เมียยังคงยื่นอึ้งกับคำพูดของคนเป็๲สามีอยู่ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าสามีจะความจำเสื่อมจริงๆ แต่ถ้าความจำเสื่อมจะดีขนาดนี้ ก็ไม่ต้องจำได้ไปเลยแล้วกัน

ส่วนคนเป็๲สามีที่เห็นเมียยังคงยืนงงอยู่ก็เข้าใจได้ เพราะตัวเองคงเคยเจอแต่การถูกกดขี่ข่มเหง จากคนเป็๲สามีตลอด พอมาเจอสามีที่ใจดีเข้าคงจะไปไม่เป็๲ จึงคิดบอกเมียในใจว่าให้ทำใจให้ได้ เพราะเขาจะต้องเป็๲อย่างนี้ตลอด และสามีเลวร้ายคนนั้นได้ตายจากไปแล้ว

"วันนี้มีเพียงเผือกนึ่ง และก็ปลาย่างเท่านั้น ผมจะพยายามหาอย่างอื่นมาให้คุณกับลูกกินมากกว่านี้นะ"

"คุณเป็๲อะไรมากหรือเปล่า" กว่าจะหลุดคำพูดออกมาได้ เพราะยังคงอึ้งอยู่ไม่หาย

"ผมไม่ได้เป็๲อะไรแล้ว แต่ว่าผมจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แต่เอาไว้ก่อนเถอะครับ ลูกคงจะหิวกันแล้ว นั่งมองไม่วางตาเลย"

หงเลี่ยงหรู ที่หันไปมองที่ลูกทั้งสองคนของเธอก็เห็นเป็๞อย่างนั้นจริงๆ

"พ่อครับ นี่คือเผือกที่มีพิษนั่นหรือครับ ทำไมถึงได้หอมจัง"

"อย่างที่พ่อบอกว่าต้องนำมาทำให้สุกก่อน ถึงจะสามารถกินได้ ลูกลองกินดู รับรองว่าอร่อยอย่างแน่นอน คุณก็ลองกินดูสิ มันไม่มีพิษหรอก ถ้าเราทำให้สุกก่อน มีแต่จะอร่อยมากๆ เท่านั้น เดี๋ยวผมกินให้ดูก่อนแล้วกันถ้าไม่กล้ากินกัน ดีไหม"

เมื่อเห็นลูกและเมียยังไม่กล้ากิน เพราะกลัวว่ามันจะมีพิษ เขาเลยกินให้ดูเสียเลย ไม่รู้จักของอร่อยเสียแล้ว เมื่อตักกินก็อร่อยอยู่สำหรับคนที่ไม่มีอะไรกินอย่างที่บ้านนี้

"พ่อกินให้ดูแล้ว มันไม่เป็๲อะไรอร่อยด้วย"

เมื่อเห็นพ่อกินได้จึงรีบกินบ้างเพราะอยากจะรู้ว่าอร่อยจริงหรือเปล่า เมื่อได้กินทั้งสองคนก็ยิ้มออกมาทันที

"อร่อยมากเลยครับ แม่ลองกินดูเลย อร่อยมาก"

"แม่ อร่อย"

"ได้ แม่จะกิน"

แม้จะไม่อยากจะกิน เพราะเธอเคยรู้ว่ามีคนกินแล้วต้องไปหาหมอทันที จึงไม่อยากจะกิน แต่ที่ดูแล้ว สามีและลูกกินก็ไม่เห็นจะเป็๲อะไรเลย และยังบอกว่าอร่อยอีกด้วย และเมื่อได้กินคำแรกเข้าปาก ทำไมมันถึงได้อร่อยอย่างนี้กัน แล้วที่แล้วมาทำไมเธอถึงไม่ได้เอามากินกันนะ ทั้งที่มีอยู่ริมลำธารมากมาย

"อร่อยอย่างที่บอกจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลย"

"บอกแล้วว่าทุกคนจะต้องชอบ กินให้อิ่มนะ ยังมีอีก เดี๋ยวพ่อแกะปลาให้ลูกนะ จะได้ไม่มีก้าง"

คนที่ได้เป็๞พ่ออีกครั้งรู้สึกว่าการที่ได้ดูแลลูกรู้สึกมีความสุขเป็๞อย่างมาก

ส่วนคนที่เป็๞เมียก็ลอบมองสามีที่ดูแลเอาใจใส่ทุกคนอย่างเงียบ เห็นอย่างนี้ก็รู้สึกดีแทนลูกๆ ของเธอ ที่ได้รับการเอาใจใส่จากคนเป็๞พ่อ ไม่ใช่เอาแต่ดุด่าหรือว่าตีเท่านั้น

"นี่ครับปลาเนื้ออร่อย กินเยอะๆ เลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อไปหามาให้ใหม่"

"ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณค่ะ อร่อย"

"อร่อยหรือ ถ้าชอบพ่อจะทำให้กินอีกนะ"

ผิงผิง หันมายิ้มให้กับพ่อคนใหม่ เพราะเริ่มที่จะไม่กลัวแล้ว หลังจากนั้นทุกคนก็กินกันอย่างอร่อย และรู้สึกอิ่มกว่าทุกมื้ออาหารที่เคยกินมาเลยทีเดียว

"ใครยังไม่อิ่มก็กินกล้วยได้นะ แต่ถ้าอิ่มแล้วก็พออย่าฝืนกินเด็ดขาด เพราะอาจจะไม่สบายท้องเอาได้ คุณด้วยนะ กล้วยนั่นกินได้ แต่ต้องเลือกลูกที่เป็๲สีเหลือง อย่ากินลูกสีเขียวเพราะมันยังไม่สุก"

หงเลี่ยงหรู กำลังจะปฏิเสธและบอกว่ามันกินไม่ได้ แต่เมื่อฟังที่สามีพูดก็พอเข้าใจแล้วว่าเธอกินผิด มันถึงกินไม่ได้นั่นเอง จึงคิดว่าจะลองกินดูว่ารสชาติ มันเป็๞อย่างไรเหมือนกัน แต่เมื่อกินดูเธอถึงกับพูดไม่ออกทีเดียว เพราะว่ามันอร่อยมาก ที่แท้ก็ต้องกินลูกสีเหลืองนั่นเอง

"อร่อยมาก"

เมื่อกินกันเสร็จแล้วเธอจึงได้เก็บทุกอย่างไปล้าง และของที่เหลือสามารถกินตอนเช้าได้อีกหนึ่งมื้อ เมื่อเห็นของที่เหลือก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะว่าอย่างน้อยก็มีกินไปอีกหนึ่งมื้อนั่นเอง เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วจึงได้ไปอาบน้ำให้ลูกและตัวเอง เมื่อเสร็จแล้วจึงคิดว่าจะได้เข้านอนให้เร็ว เพราะว่าตอนเช้าต้องตื่นแต่เช้า เพื่อที่จะเตรียมของไปขาย เมื่อเข้ามาในห้องก็เห็นสามีนั่งอยู่บนเตียง

"คุณยังไม่นอนหรือ แล้วหัวเป็๲ยังไงบ้าง"

"ไม่ปวดแล้วล่ะ แต่ผมไม่สามารถจำอะไรได้เลย ผมคงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ"

"คุณจำเ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาไม่ได้จริงๆ หรือ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย"

"คุณต้องเชื่อแล้วล่ะ แม้แต่ชื่อตัวเองผมยังจำไม่ได้เลย แล้วถ้าผมทำไม่ดีอะไรไว้กับคุณและลูกผมขอโทษนะ ต่อไปผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ให้อภัยผมสักครั้ง" เขาเอ่ยขอโทษเมียออกไป แม้ตัวเองไม่ได้เป็๲คนทำร้ายก็ตามแต่ในเมื่อมาอยู่ในร่างนี้แล้ว เขาคงจะเลี่ยงไม่ได้เช่นเดียวกัน กับความเลวร้ายที่ร่างนี้ทำเอาไว้

"ถ้าคุณไม่กลับไปเป็๲แบบเดิมอีก ฉันจะดีใจมาก โดยเฉพาะลูก คงจะดีใจเป็๲อย่างมาก และฉันก็ได้แต่หวังว่าอยากจะให้คุณเป็๲อย่างนี้ตลอดไป"

"ผมไม่ขอสัญญา แต่ว่าผมจะทำให้คุณและลูกดูว่าผมจะเป็๲พ่อและสามีที่ดีให้ได้ อดีตผมไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ แต่ต่อไปผมจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้คุณกับลูกเอง"

"อย่างนั้นก็นอนกันเถอะค่ะ เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องเตรียมของไปขายด้วย"

"แล้วคุณกำลังจะทำอะไรครับ ปูผ้าทำไมที่พื้น"

"ก็ตรงนี้เป็๲ที่นอนของฉันนี่คะ คุณบอกว่าอึดอัดที่ต้องนอนเบียดกัน"

สามีเป็๞คนบอกให้เธอมานอนด้านล่างเองเพราะไม่อยากนอนร่วมเตียง ส่วนคนที่เป็๞สามีได้แต่คิดว่า ช่างเป็๞สามีที่แย่มากเลย ตัวเองนอนสบายบนเตียง แล้วให้เมียนอนที่พื้น อยากจะชกหน้าแรงๆ สักที

"คุณขึ้นมานอนข้างบนเถอะ ที่พื้นมันเย็น ที่แล้วมาขอให้ลืมมันไปเถอะครับ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ"

"ได้ค่ะ ฉันจะเชื่อคุณสักครั้งก็แล้วกัน"

หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงได้นอนหลับไปเพราะความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน