เมฆา สืบลู้ผี ภาค Twilght Zone

        ซีรีส์ 2 : เสียงที่ไม่ควรได้ยิน (The Unheard Interval)

        ทีม : เมฆา(วิทย์) · วรุฒ · จิตรา

        POV : บุคคลที่ 3

        EP1 : ความเงียบที่ดังเกินไป

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสองสิบเจ็ดนาที

        ไม่ใช่เสียงเรียกเข้า

        แต่เป็นเสียง วอยซ์เมล

        ทั้งที่ไม่มีใครกดโทรออก

        เมฆาลืมตาขึ้นช้าๆ

        เขาไม่รีบเอื้อมไปหยิบ

        เพราะสัญชาตญาณบอกว่า

        ถ้าเป็นเรื่องปกติ

        มันคงไม่เลือกเวลานี้

        วรุฒเป็นคนเปิดก่อน

        เพราะเป็นคนเดียวในห้องที่ “กลัวจนต้องทำอะไรสักอย่าง”

        เสียงในวอยซ์เมลดังขึ้น

        แหบ ต่ำ และขาดช่วง

        “…ถ้าคุณได้ยินข้อความนี้

        แปลว่าเรา…ไม่อยู่ในเวลาเดียวกันแล้ว…”

        จิตรานิ่ง

        ไม่แสดงสีหน้า

        แต่ปลายนิ้วเคาะโต๊ะช้าลง

        “เสียงแบบนี้” เธอพูด

        “มันไม่ใช่สัญญาณรบกวน”

        ต้นทางของวอยซ์เมล

        มาจากสถานีวิจัยร้าง

        ที่ถูกปิดไปแล้วเกือบสิบปี

        ไม่มีไฟ

        ไม่มีเจ้าหน้าที่

        และไม่มีเหตุผล

        ที่สัญญาณควรจะถูกส่งออกมาได้

        เมฆาตรวจดูคลื่นเสียง

        ความถี่ไม่ตรงกับมาตรฐานการบันทึกใดๆ

        “มันไม่ใช่เสียงที่ถูกอัด”

        เขาพูดเรียบๆ

        “มันเหมือน…เสียงที่ ถูกทิ้งไว้”

        วรุฒกลืนน้ำลาย

        “พี่เมฆาครับ

        เสียงมันจะถูกทิ้งไว้ได้ยังไง

        ถ้าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น”

        จิตราตอบแทน

        “คำถามที่ดีกว่าคือ

        ทำไมมันถึงเลือกให้ เรา ได้ยิน”

        วรุฒพึมพำ

        “ผมเริ่มไม่อยากเป็นคนอ่านแทนใครแล้วนะ…”

        พวกเขาไปถึงสถานีวิจัยในตอนเช้า

        แต่ความรู้สึกไม่ต่างจากกลางดึก

        อากาศนิ่ง

        เสียงลมเหมือนถูกดูดหาย

        แม้แต่เสียงเท้าตัวเอง

        ยังฟังดูเหมือนไม่ได้เป็นของปัจจุบัน

        ในห้องควบคุม

        เครื่องบันทึกเสียงยังเปิดอยู่

        ไม่มีไฟเลี้ยง

        แต่หน้าจอแสดงคลื่นเสียง

        ที่ “กำลังเคลื่อนไหว”

        เมฆาจ้องมันนานเกินไป

        ก่อนจะพูดว่า

        “นี่ไม่ใช่การส่งสัญญาณ”

        เขาหันไปมองทั้งสองคน

        “นี่คือการ รั่ว”

        ไฟล์เสียงเก่าในเครื่อง

        มีหลายร้อยรายการ

        บางไฟล์เป็นเสียงนักวิจัย

        บางไฟล์เป็นเสียงเมือง

        บางไฟล์…ไม่มีต้นทางที่อธิบายได้

        แต่ทุกไฟล์

        ลงท้ายด้วยประโยคคล้ายกัน

        “…เราคิดว่าเงียบคือไม่มีอะไร

        แต่จริงๆ แล้ว

        เงียบคือช่วงที่เรา ได้ยินทุกอย่างพร้อมกัน…”

        วรุฒเริ่มพูดเร็วขึ้น

        ตามนิสัยเวลาขวัญเสีย

        “โอเค ผมขอถามตรงๆนะครับ

        นี่มันเรื่องผี

        ฟิสิกส์

        หรือเรากำลังจะเจออะไรที่แย่กว่านั้น”

        จิตราหันไปมองเขา

        พูดหน้าตาย

        “ทั้งหมดพร้อมกัน”

        แล้วเธอก็เผลอหลุดยิ้มบางๆ

        เหมือนรู้ตัวว่าคำตอบนั้น

        ไม่ช่วยอะไรเลย

        เมฆาปิดเครื่องบันทึกเสียง

        ทันทีที่ความเงียบกลับมา

        ทุกคนรู้สึกตรงกันว่า

        บางอย่าง…ไม่พอใจ

        ไม่ใช่เพราะถูกขัดจังหวะ

        แต่เพราะ

        มันถูกสังเกต

        เมฆาพูดเบาๆ

        เหมือนสรุปให้ตัวเองฟัง

        “บางที

        แดนสนธยา

        ไม่ได้อยู่ที่เหตุการณ์ประหลาด”

        เขามองไปยังห้องว่าง

        “แต่อยู่ในช่วงว่าง

        ระหว่างสิ่งที่ควรได้ยิน

        กับสิ่งที่เราเลือกจะไม่ฟัง”

        ลมพัดผ่านสถานีร้าง

        แต่ไม่มีเสียง

        หรือบางที

        เสียงนั้น

        ยังคงอยู่

        แค่ไม่แน่ใจว่า

        มันเป็นของใคร

        และกำลังรอให้ใครได้ยินอยู่...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*