เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากอิ่มหนำกับอาหารมื้อเที่ยงแล้วหลิวหมิงอวี้ยังคงไม่หายจากอาการง่วงนอน หยางเฉินจึงพาเธอไปส่งที่บ้านก่อน จากนั้นจึงกลับมาที่บริษัทอีกครั้ง

        เมื่อมาถึงออฟฟิศ เหล่าสาวๆต่างส่งรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยมาให้เขา แต่หยางเฉินก็ไม่พูดอะไรเขาหันไปถามจางไช่คนสนิทว่า

        “เกิดอะไรขึ้น”

        "นายหายหัวไปไหนมา"จางไช่ตอบคำถามด้วยคำถาม ในปากกำลังเคี้ยวขนมหนึบหนับอยู่ด้วยรูปร่างที่ผ่านการดูแลมาอย่างดีทำให้เธอมีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย

        "ผมออกไปทำธุระส่วนตัวนิดหน่อย"หยางเฉินยังไม่กล้าพอที่จะบอกว่า 'ไปถ่ายหนังมา'

        จางไช่วางขนมลงและยืนขึ้นหน้าหันใบหน้าที่มีเสน่ห์มาทางหยางเฉิน พร้อมกับดวงตาใสกระจ่างนั่นทำให้หยางเฉินรู้สึกแปลกๆ

        "ไปสะสางเรื่องราวมาใช่ไหมไปกับใครล่ะหือ? สหายหยาง"

        "เอ่อ..." หยางเฉินได้กลิ่นน้ำหอม COCO จากตัวจางไช่เมื่อมองไปยังแก้มที่ยุ้ยเล็กน้อยแล้ว เขาก็รู้สึกอยากกัดมันขึ้นมา

        "ผมไปคนเดียวเรื่องเล็กน้อยน่า"

        จางไช่ได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะ 'พรืด' ออกมาแล้วกลอกตาไปหาหยางเฉิน

        "ยังโกหกอยู่อีก พี่หมิงอวี้เพิ่งโทรมาลาเมื่อสักครู่นี้เองและยังบอกว่านายเป็นคนไปส่งเธอที่บ้าน"

        หลิวหมิงอวี้ไม่ให้ความร่วมมือกับหยางเฉินโดยสิ้นเชิง!!!หยางเฉินบ่นอุบในใจ แต่สุดท้ายก็ยิ้มแล้วกลับไปนั่งที่

        เมื่อหยางเฉินนั่งลงจ้าวหงเยี่ยนที่นั่งใกล้ที่สุดก็เลื่อนเก้าอี้มาข้างๆ ถามอย่างมีเลศนัยว่า

        "นายทำอะไรกับพี่หมิงอวี้เหรอนายไม่ได้จับกดเธอใช่ไหม?"

        หยางเฉินค้นพบแล้วว่าผู้หญิงเหล่านี้ต่างไม่มียางอายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

        เมื่อก่อนเขามักจะหยอกล้อผู้หญิงอยู่เสมอแต่เมื่อเขามาทำงานที่นี่เขากลับเป็นฝ่ายถูกกลั่นแกล้งเสียเองเขาเข้าใจแล้วว่าความรู้สึกเวลาถูกปืนจ่อหัวมันเป็นอย่างไร และตระหนักได้ทันทีว่าคนหน้าด้านเท่านั้นที่อยู่ยงคงกระพัน

        ดังนั้นหยางเฉินจึงยื่นมือออกมาลูบไล้ต้นขาของจ้าวหงเยี่ยน

        วันนี้จ้าวหงเยี่ยนสวมถุงน่องตาข่ายสีดำตัดกับผิวสีขาวเมื่อประกอบกับชุดออฟฟิศเข้ารูปแล้ว มันก็คล้ายคลึงกับชุดออฟฟิศที่เห็นในหนังเอวี

ทันใดนั้นจ้าวหงเยี่ยนก็จับแขนหยางเฉินไว้

        "หยางเฉิน นายอยากตายหรือไงถ้าหากคนอื่นเห็นเข้าจะทำยังไง?"

        "เป็นความผิดคุณเองที่ถามอย่างโจ๋งครึ่มอย่างนั้นถ้าผมไม่แกล้งทำอย่างนี้ ผมจะมีชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วก็ชุดที่คุณใส่ก็...อย่าบอกนะว่าไม่ต้องการให้ใครจับ"

        ท่าทีของหยางเฉินสงบนิ่งอย่างมากคล้ายกับกำลังพูดคุยเรื่องงานกับจ้าวหงเยี่ยนอยู่

        "และจากคำพูดของคุณดูเหมือนว่าถ้าไม่มีคนเห็น ผมสามารถจับมันได้อย่างงั้นสิ"

        จ้าวหงเยี่ยนคิดว่าเธอจะพูดสิ่งนี้ออกไปให้คนอื่นรู้ได้อย่างไร ใบหน้าเธอตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อ เธอเหลือบมองหยางเฉินแต่นั่นก็ทำให้เธอดูเย้ายวนมากขึ้น

        "นายอย่าทำอย่างนี้ดีกว่าแม้ว่าเราจะค่อนข้างสนิทกัน แต่ฉันก็มีสามีแล้ว นอกจากนั้นฉันก็ไม่ได้เป็นผู้หญิงอย่างที่นายคิด"

        "ผมก็มีภรรยาแล้วเหมือนกันไม่ใช่ผู้สบายๆ สักหน่อย"

        "ฉันกลัวว่าหากนายเป็นผู้ชายแบบนั้นนายก็คงยังไร้ยางอายเหมือนเดิม"

        หยางเฉินเลิกคิ้วตอบ "น่าเสียดายที่คุณพูดถูกเผง"

        หยางเฉินพูดพลางทะลวงมือล้วงเข้าไปใต้กระโปรงของจ้าวหงเยี่ยนพุ่งเข้าสู่จุดยุทธศาสตร์

        "นาย... อย่าทำอย่างนี้..."จ้าวหงเยี่ยน เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นตรงหว่างขาของเธอแต่เธอก็ไม่ได้หนีไปไหน พร้อมทั้งปิดกระโปรงด้วยสองมือและทำตัวให้นิ่งเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย

        สัมผัสอันอบอุ่นที่จุดยุทธศาสตร์ทำให้หยางเฉินรู้สึกล่องลอยนิ้วของหยางเฉินสัมผัสกับกางเกงในและรู้สึกได้ถึงเส้นขนบางอย่างทันใดนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มชั่วร้าย

        จ้าวหงเยี่ยนก้มหน้าลงด้วยความอับอายเธอครางออกมาเบาๆ และกล่าวว่า

        "อย่า... เอามันออกไปเร็วๆเข้า"

        "คุณบอกให้ผมเอามันออก...แต่คุณก็ไม่ลุกหนีก่อนหน้านี้ แถมยังไม่ดึงมือของผมออกด้วยหนำซ้ำยังปิดกระโปรงเพื่อไม่ให้คนอื่นรับรู้อีก" หยางเฉินขยับเข้าไปใกล้พลางเป่าลมร้อนใส่ข้างหูเธอ

        ร่างกายของจ้าวหงเยี่ยนสั่นสะท้าน แก้มแดงจนถึงหู

        "ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องได้รับสิทธิพิเศษการปล่อยตัวเป็นครั้งคราวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จริงไหม?"

        "นายอย่าเพิ่งได้ใจหน่อยเลยระวังฉันจะตะโกนออกมา"

        หยางเฉินไม่ตอบ เขายังคงคลึงนิ้วมือและวาดวงกลมเล่นกับจุดอ่อนไหวอย่างสนุกสนาน

        "อ่า..." เมื่อถูกกระตุ้นจากหยางเฉิน จ้าวหงเยี่ยนเกือบกลั้นเสียงเอาไว้ไม่อยู่

        ภายในออฟฟิศมีชายหญิงคู่หนึ่งชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปยังจุดซ่อนเร้นของหญิงสาว แต่เธอก็ไม่ได้หยุดเขากลับกันเธอยังช่วยปกปิดไม่ให้ใครรู้จ้าวหงเยี่ยนไม่เคยคิดว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองแต่ด้วยแรงกระตุ้นของหยางเฉินนั้น ทำให้เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก

        เธอรู้สึกว่าช่องขาของเธอเปียกชื้นเล็กน้อยเธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จึงรีบดึงมือของหยางเฉินออกในที่สุด

        หยางเฉินดึงมือออกมาขณะที่ของเหลวบางอย่างยังคงติดอยู่ที่นิ้ว

        "เป็นเพราะนายฉันเปียกแล้วเห็นไหม มันคงรู้สึกไม่ดีไปตลอดทั้งวัน"

        "ผมไม่คิดว่าคุณจะเปียกนี่นา"หยางเฉินยิ้มลูบนิ้วมือไปมา

        จ้าวหงเยี่ยนรีบหันหน้าหนีและไม่สนใจหยางเฉินอีกเธอรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก แต่นอกจากนั้นแล้วเธอยังรู้สึกดีอยู่ลึกๆ

        กริ๊งๆ

        โทรศัพท์เข้าในช่วงนี้มีแต่เรื่องไม่ดีแต่เมื่อรับสายนี้เขาก็รู้ได้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย

        เสียงป้าหวังจากปลายสายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นกลัวเหมือนกำลังร้องไห้

        "คุณชายคะ... คุณหนู...เธอถูกลักพาตัวไปค่ะ!!!"