สองหนุ่มสาวมาถึงสถาบันสอนภาษา ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบห้านาที ในการที่ทั้งเขาและเธอจะต้องเข้าสอนและเข้าเรียน เควินเซนท์จับจูงมือเรียวเล็ก พาเข้าไปที่ห้องทำงานของตัวเองก่อนเป็อันดับแรก เพราะจะต้องไปเปลี่ยนชุดเสื้อผ้า และจะต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับนำไปสอน
“คุณแม่บ้านครับ ผมขอแซนวิสกับกาแฟสองแก้ว เอาแบบด่วนๆ เลยนะ เพราะอีกสิบห้านาทีผมจะเข้าสอนแล้ว”
ระหว่างที่จะเดินผ่านแม่บ้านของสถาบัน เควินเซนท์เอ่ยสั่งการแม่บ้านของสถาบันที่เดียวจบ แล้วจับจูงมือเรียวเล็กเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างเร็วไว พอแม่บ้านได้รับคำสั่งมาแบบด่วนๆ อย่างนี้ ก็รีบเลย โดยงานที่ทำคั่งค้างอยู่ หรือว่าสิ่งที่กำลังสงสัยในสิ่งที่เห็น ก็เอาไว้ก่อน แล้วค่อยมาว่ามาสงสัยกันทีหลัง
“ฉันไปรอเรียนที่ห้องเรียนเลยก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องลากฉันเข้ามาที่ห้องทำงานของคุณด้วยเลย”
“ได้ยังไง คุณยังไม่ทานอะไรเลย ต้องทานอะไรรองท้องก่อนสิ โรคกระเพาะจะได้ไม่ถามหา นี่ผมก็สั่งแซนวิสมาให้เราแล้วด้วย”
วิราศนิราบ่นอุบอิบให้ชายหนุ่มตัวโต ที่ตอนนี้ปล่อยมือเรียวเล็กเธอแล้ว เธอจึงเดินมานั่งลงที่โซฟา ที่วางอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ส่วนชายหนุ่มตัวโตเดินไปที่หลังโต๊ะทำงาน ยื่นมือใหญ่ไปเปิดตู้เก็บของที่ติดผนังออก ซึ่งหากสังเกตดีๆ จะไม่รู้เลยว่าตรงนั้นเป็ตู้เก็บของ
มือใหญ่ยื่นมือไปหยิบเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีครีม และกางเกงสีกรมท่าออกมา เขาไม่สนใจและไม่อายด้วยว่า จะมีสายตากลมโตคู่สวยจับจ้องมองดูอยู่ เขาถอดกางเกงเปลี่ยน ณ ตรงนั้นเลย ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อ เป็จ้ำๆ แล้วกระจายออกทั่วแก้มนวลเนียนใส หญิงสาวรีบเสมองไปทางอื่นอย่างเร็วไวด้วยความอาย
ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......
“ขออนุญาตค่ะ”
ไม่ถึงห้านาทีที่เข้ามาอยู่ภายในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แม่บ้านของสถาบันก็เปิดประตูห้องเข้ามา โดยในมือถือถาดอาหาร ที่มีกาแฟร้อนสองแก้ว และแซนวิสหนึ่งจาน แม่บ้านของสถาบันเดินเอามาวางที่โต๊ะตรงหน้าวิราศนิรา และก็แอบสังเกตการณ์คนทั้งสองไปด้วย
“ขอบคุณมากครับ”
ในตอนนี้ เควินเซนท์ก็ได้สวมใส่กางเกงเสร็จแล้ว และได้สวมใส่เสื้อเชิ๊ตแล้ว กำลังติดกระดุมเสื้อ และพอติดกระดุมเสื้อเสร็จ ก็ยัดเสื้อเข้าในกางเกงและก็ผูกเน็คไท เสร็จแล้วจึงเดินมานั่งลงบนโซฟาข้างๆ ร่างบาง ซึ่งในจังหวะนั้น แม่บ้านของสถาบันก็ถือถาดเดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่จะออกจากห้อง ก็แบบชำเลืองมองคนทั้งสองนิดหนึ่ง แล้วค่อยก้าวออกจากประตูไป
“ทานรองท้องสักหน่อยนะ แล้วหลังเรียนเสร็จแล้วเราค่อยไปหาอะไรทานกัน”
“ขอบคุณค่ะ”
เควินเซนท์หยิบแซนวิสขึ้นมายื่นให้ คนตัวเล็กมองแซนวิสและมองหน้าคมเข้มของคนที่ยื่นแซนวิสให้ยิ้มๆ เสียงหวานๆ กล่าวขอบคุณ พร้อมกับยื่นมือไปรับแซนวิส มาเข้าปาก แล้วตามด้วยการยกกาแฟขึ้นดื่ม
เควินเซนท์ก็ไม่คิดจะรอช้าเหมือนกัน หยิบแซนวิสขึ้นมาทาน โดยไม่พูดอะไรออกมาอีก เพราะต้องทำเวลา อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะต้องพากันออกไปเรียนไปสอนแล้วนั้นเอง
พอทานแซนวิสและกาแฟกันเสร็จ คนทั้งสองก็พากันออกจากห้องทำงาน ในขณะที่เดินออกจากห้องทำงานไปที่ห้องเรียน เควินเซนท์ก็มิวายที่จะจับจูงมือเรียวเล็ก โดยไม่สนใจสายตาของคนที่มองมาเลยสักคน ส่วนคนตัวเล็กที่ถูกจับจูง ก็ไม่รู้จะทำยังไง อายก็อาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ คงได้แต่ปล่อยให้ชายหนุ่มตัวโตจับจูงไปจนกระทั้งถึงห้องเรียน
ดีที่ว่าพอจะเข้าไปในห้องเรียน เควินเซนท์ปล่อยมือเรียวเล็ก แล้วให้วิราศนิราเดินเข้าไปภายในห้องเรียนก่อน แล้วเขาก็เดินตามหลังไปติดๆ โดยทำตัวและทำสีหน้าท่าทางเป็ปกติ
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
7K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
