บทที่ 20 ฉู่เหิงรู้สึกผิด
ฉู่หร่านเช็ดน้ำตาไป ร้องไห้ไป “หนูรู้ว่าหนูไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลฉู่ ในตัวหนูไม่มีเืของตระกูลฉู่ไหลเวียนอยู่เลย ทุกคนเลยไม่รัก ไม่เอ็นดูหนูเหมือนเมื่อก่อนแล้ว!”
เธอร้องไห้วิ่งขึ้นชั้นบนไป
ซ่งเชียนหย่าตามเธอไปด้วยความสงสาร ในขณะที่ฉู่เหว่ยฮ่าวมองฉู่ลั่ว แล้วพูดเกลี้ยกล่อมเธอว่า “ลั่วลั่ว พ่อไปดูหร่านหร่านก่อนนะ เธอกำลังคิดมาก ก็เลยอารมณ์แปรปรวนน่ะ”
พูดแล้วก็เดินตามซ่งเชียนหย่าไปปลอบฉู่หร่าน
พี่ฉู่เหิงไม่ได้ขึ้นไป แต่พูดกับฉู่ลั่วว่า “ก่อนหน้านี้คนในบ้านเข้าใจเธอผิดไป คิดว่าเธอไลฟ์สตรีมอะไรไร้สาระ คิดไม่ถึงว่าเธอจะจริงจังขนาดนี้ แถมยังเก่งมากอีกด้วย”
เขาเดินเข้าไปหา พร้อมลูบผมของน้องสาวแท้ ๆ อย่างอ่อนโยน “พี่ใหญ่ดีใจมาก”
ฉู่ลั่วเงียบงัน “...”
ในใจรู้สึกแปลก ๆ
หลังจากที่ฟื้นขึ้นมา เธอก็รู้สึกเหมือนตายและเกิดใหม่อีกครั้ง คิดว่าตัวเองไม่มีความรู้สึกอะไรต่อคนในตระกูลฉู่อีกแล้วเสียอีก
แต่เมื่อฉู่เหิงยังคงอ่อนโยนกับเธอขนาดนี้ ความอบอุ่นพลันไหลเข้าสู่หัวใจ แต่ก็แฝงความเ็ปไว้ด้วยเช่นกัน
“หร่านหร่านถูกพวกเราตามใจมาั้แ่เด็ก พอเธอปรากฏตัวขึ้นมา หร่านหร่านคงไม่ชิน ถ้าหร่านหร่านทำอะไรให้เธอไม่สบายใจ ไม่ต้องเก็บเอาไว้นะ มาบอกพี่ใหญ่ได้เลย”
ฉู่ลั่วมองชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ
ฉู่เหิงยิ้มอ่อนโยน “ทำไมมองพี่แบบนั้น!”
ฉู่ลั่วพูดอะไรไม่ออก “ฉันคิดว่าพี่เห็นฉู่หร่านเป็น้องสาวคนเดียวซะอีก”
ก่อนหน้านี้เธอคิดแบบนี้จริง อย่างน้อยในความทรงจำ ท่าทางที่ฉู่เหิงมีต่อเธอคือความเ็าเท่านั้น แม้จะไม่แสดงออกชัดเจนเหมือนพี่ชายอีกสองคน แต่ก็มึนตึงมาก
ฉู่เหิงได้ยินเธอพูดแบบนี้ ดวงตาก็ฉายแววเ็ป ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ
“ก่อนหน้านี้พี่คิดผิดเอง” ตอนที่ฉู่ลั่วยังไม่กลับมาที่บ้าน ฉู่หร่านก็ร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าพวกเขา กลัวว่าหลังจากที่ฉู่ลั่วกลับมาพ่อแม่และพี่ชายจะรู้สึกรักเธอน้อยลง
พวกเขาผูกพันกับฉู่หร่านมาหลายปี มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก
เพราะกลัวว่าฉู่หร่านจะเสียใจ เวลาที่เธออยู่ตรงหน้า เขาจึงเลือกจะเ็าใส่ฉู่ลั่ว ไม่อยากให้ฉู่หร่านคิดว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในตระกูลฉู่
“แต่จือหนานช่วยเตือนสติพี่” ฉู่เหิงพูดด้วยความรู้สึกผิด “เธอก็เป็ลูกสาวของตระกูลฉู่ เธอกับหร่านหร่านต่างก็เป็น้องสาวของพี่ทั้งคู่”
“เธอมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เจอกับญาติที่เหมือนคนแปลกหน้า ต้องรู้สึกกลัวมากกว่าหร่านหร่านอยู่แล้ว”
เขายื่นมือออกไปคว้าน้องสาวแท้ ๆ มากอดไว้ “ลั่วลั่ว พี่ใหญ่ไม่ดีเอง ต่อไปพี่ใหญ่จะไม่จงใจทำตัวเ็าใส่เธออีกแล้ว”
ฉู่ลั่วเพิ่งเคยถูกคนสายเืเดียวกันกอดแบบนี้เป็ครั้งแรก
อ้อมกอดนี้อบอุ่นและยิ่งใหญ่มาก เต็มไปด้วยพลังและความรู้สึกปลอดภัย
ซ่งจือหนานที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ พูดทำลายบรรยากาศว่า “พี่ใหญ่ฉู่ ถ้าคุณคิดว่าตัวเองทำผิด ก็ช่วยดีกับพี่ลั่วหน่อยนะครับ พี่ไม่รู้ใช่ไหม เมื่อวานพี่ลั่วออกไปซื้อของ แม้แต่เงินแค่สิบล้านก็ยังไม่มี!”
“อะไรนะ!” ฉู่เหิงใ เขายิ้มพลางคิดไปถึง่หลังจากฉู่ลั่วกลับบ้าน แม้ว่าพวกเขาจะให้เงินแก่ฉู่ลั่ว แต่ไม่ได้มากมาย
เพราะพวกเขาได้ยินฉู่หร่านบอกว่า สภาพความเป็อยู่ของฉู่ลั่วก่อนหน้านี้ไม่ดี หากให้เงินจำนวนมากั้แ่แรก ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เธอเรียนรู้อะไรไม่ดีเข้า
ดังนั้นเมื่อเทียบกับลูกสาวเศรษฐีตระกูลอื่น เงินในมือของฉู่ลั่วมีน้อยจนน่าสงสาร มีเพียงวันนั้นที่เธอกลับบมาบ้าน พวกเขาสามคนพี่น้องให้เงินเธอคนละหนึ่งแสน
พ่อกับแม่ก็เหมือนจะให้อีกหนึ่งแสน
จะว่าไปแล้ว พวกเขาทุกคนรวมกัน เงินที่ให้ฉู่ลั่วก็เพียงแค่ห้าแสนเท่านั้น
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงไม่มีกระโปรงสำหรับงานเลี้ยงตอนเย็น
เมื่อฉู่เหิงคิดมาถึงตรงนี้ ความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งมากขึ้น เขาควักเอาบัตรแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “นี่เป็บัตรไม่จำกัดวงเงิน ไม่มีรหัส ต่อไปเธออยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย”
3K
