ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่30

        หลังจบการต่อสู้

        หมิงเยว่หลานยิ้มบาง ๆก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ ดวงตาคู่งามเปล่งแสงเย็นสงบแลดูคล้ายสายลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้าในยามเย็น นางเอ่ยเสียงเรียบนิ่งทว่ามีแววชื่นชมเร้นอยู่ในถ้อยคำ

        “ข้าเองก็ไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้...”

        นางทอดสายตามองบุรุษหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าแววตานั้นคล้ายจะลึกซึ้งขึ้นราวกำลังวิเคราะห์บางสิ่งอย่างละเอียดก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความจริงใจ

        “เดิมทีข้าเพียงเห็นว่าเจ้าแปลกตาอยู่บ้างจึงโยนเหยื่ออย่างพยัคฆ์เกราะทมิฬออกไปหมายจะทดสอบไม่คิดเลยว่าเจ้าจะสามารถสังหารมันได้ถึงเพียงนี้”

        ดวงตาคู่งามหรี่มองเขาอีกครั้งสีหน้านิ่งสงบ แต่ภายในใจกลับพลุ่งพล่านด้วยความคิดวิเคราะห์บุรุษผู้นี้หาใช่ผู้ฝึกตนไม่!นางมั่นใจอย่างยิ่งว่าภายในกายอีกฝ่ายไร้ซึ่งคลื่นปราณแต่เหตุใดจึงสามารถสังหารพยัคฆ์เกราะทมิฬ ซึ่งเป็นสัตว์อสูรระดับสามมีสายเลือดอันแข็งแกร่งได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?

        ความสงสัยอันแหลมคมพลันเกิดขึ้นในจิตใจของหมิงเยว่หลานนางยังคงจับจ้องเขาไม่วางตาเหมือนต้องการจะมองทะลุเงามืดทั้งมวลที่ปกคลุมตัวตนของเขา

        “งั้นหรือ?” หยุนโม่เลิกคิ้วเล็กน้อย เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่เร่งรีบ 

        แววตาแฝงความสงสัยระคนระแวงเขากวาดสายตามองรอบหนึ่งก่อนจะทอดมองไปยังซากศพอันมหึมาของพยัคฆ์เกราะทมิฬที่ล้มฟาดอยู่บนพื้นเลือดสีดำคล้ำยังคงไหลนองเต็มปากเบ้าตา และกลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงราวโรงเชือด

        เขาเพ่งมองซากสัตว์อสูรตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์สายตาค่อย ๆ ทอแสงเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเอ่ยถามเสียงนิ่งแต่ชัดเจน

        “ว่าแต่นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?เจ้าบอกข้าว่าพยัคฆ์เกราะทมิฬตัวนี้เป็นเพียงสัตว์อสูรระดับสองมิใช่หรือ?”

        เขาหรี่ตาเล็กน้อยสีหน้าแม้ไม่แสดงอารมณ์มากนัก แต่เสียงกลับแฝงความกดดันบางเบา ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “แต่ข้ากลับเห็นชัดว่า...มันเป็นสัตว์อสูรระดับสามอย่างแน่นอน”

        หยุนโม่ยังคงยืนสงบมือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบปลายนิ้วตัวเองเบา ๆ ราวกับกำลังขบคิดบางสิ่งในใจภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่หมิงเยว่หลานกล่าวถึง ยังชัดเจนในความทรงจำของเขาแต่สิ่งที่เห็นด้วยตา กลับขัดแย้งกับคำพูดของนางอย่างสิ้นเชิง

        ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังหมิงเยว่หลานที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักสีหน้าของนางสงบนิ่ง ราวกับมิได้ตกใจในคำถามนั้นเลยแม้แต่น้อย

        “มันเพิ่มขอบเขตอย่างไม่คาดคิด”หมิงเยว่หลานเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตายังคงสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวไม่มีคลื่นไหวหรือความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “แต่ก็นับว่าโชคดี...ที่ขอบเขตของมันเพิ่งยกระดับขึ้นไม่นาน”

        นางหยุดเล็กน้อยราวกับเว้นจังหวะให้อีกฝ่ายพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

        “ขอบเขตพลังของมันยังไม่มั่นคงรากฐานยังเปราะบาง พวกเราเพียงแค่โจมตีในจังหวะที่มันกำลังปรับตัวนั่นจึงเป็นเหตุผลที่สามารถโค่นมันลงได้เช่นนี้”

        ถ้อยคำของนางหนักแน่นและชัดเจนอธิบายสถานการณ์ที่ซับซ้อนให้เรียบง่ายจนไม่มีสิ่งใดค้างคาใจทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การคำนวณและสายตาของนางมาแต่แรกราวกับไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าหลบซ่อนจากนางได้

        หยุนโม่กระแอมเบา ๆพลางเบือนสายตาเล็กน้อย คล้ายไม่คิดจะซักไซ้ถามต่อถึงอย่างไรก็เป็นความจริงที่พวกเขาสังหารพยัคฆ์เกราะทมิฬได้แล้วนั่นย่อมเพียงพอสำหรับเขาในยามนี้

        “เอาละ...” เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ดวงตาเปล่งแสงเย้าแหย่เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ“แม่นางหมิง ท่านคิดจะแบ่งร่างของเจ้าพยัคฆ์เกราะทมิฬนี้อย่างไรดี?”

        สายตาของเขาเหลือบไปยังซากอสูรยักษ์ที่ทอดร่างแน่นิ่งรอยเลือดและกลิ่นคาวยังไม่ทันจางหาย แม้จะสิ้นชีพแล้วแต่ร่างของมันก็ยังแผ่กลิ่นอายอันทรงพลังออกมาโดยไม่ขาดสายร่างของพยัคฆ์เกราะทมิฬนั้นหาใช่ของไร้ค่าไม่ ทั่วทั้งร่างตั้งแต่เกล็ดแข็งกระด้างเล็บยาวราวเหล็กกล้า ไปจนถึงแก่นโลหิตและกระดูก ล้วนแต่เป็นสมบัติหายากในโลกหล้า!

        แต่ยังไม่ทันที่หมิงเยว่หลานจะขยับปากตอบเสียงหัวเราะหยันก็ดังขึ้นกลางความเงียบ

        “ฮ่า ๆ ๆ คิดจะแบ่งร่างของพยัคฆ์เกราะทมิฬกับพวกเรางั้นหรือ?”เสียงนั้นทุ้มต่ำ แต่แฝงรอยเหยียดหยันอย่างชัดเจน “เจ้ามิใช่แค่พวกฉวยโอกาสหรอกหรือ?”

        ผู้พูดคือกวนหมิงบุรุษหนุ่มในกลุ่มของหมิงเยว่หลานรูปลักษณ์ของเขาดูคล้ายบัณฑิตหนุ่มผู้มีอารมณ์เย็นและเฉลียวฉลาด เสื้อคลุมยาวสะอาดสะอ้านดวงตาภายใต้คิ้วเรียวกลับเต็มไปด้วยความถือตัว แม้ริมฝีปากจะยิ้มแต่แววตากลับเย็นเยียบยิ่งเสียงหัวเราะของเขา...ยิ่งคล้ายใบมีดบางที่กรีดทับความเงียบรอบด้านให้ฉีกขาดออก

        หมิงเยว่หลานขมวดคิ้วเล็กน้อยแววตาเยียบเย็นลงทันใด ความไม่พอใจปรากฏชัดในสีหน้าของนางนางปรายตามองกวนหมิงอย่างเย็นชาแสงในดวงตานั้นแลบวาบราวคมดาบบางที่จ่อคอหอยของเขาเงียบ ๆ ราวกับเตือนโดยไร้ถ้อยคำ

        หยุนโม่เลิกคิ้วสูงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางที่ฉายชัดถึงความเย้ยหยันแลดูเด่นชัดในแววตาเขากวาดตามองกวนหมิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตานั้นแฝงไว้ด้วยความดูถูกอย่างไม่ปิดบังราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของไร้ค่า

        “โอ้? ฉวยโอกาสงั้นหรือ?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแหลมคม“เมื่อครู่...ข้ามั่นใจว่าในตอนที่ข้าลงมือสังหารมันพยัคฆ์เกราะทมิฬยังมีแรงเหลือพอจะฉีกพวกเจ้าทั้งหมดเป็นชิ้นเนื้อได้ไม่ยากเลยนะ”

        หยุนโม่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยแผ่นหลังยังคงเหยียดตรง ท่าทีไม่ร้อนรนแต่คำพูดของเขากลับราวกับเข็มปลายแหลมที่ปักแทงเข้าสู่เกียรติของกวนหมิงอย่างจัง

        “เช่นนี้...เจ้าก็ยังกล้าเรียกว่าฉวยโอกาสอีกหรือ?”น้ำเสียงเขาราบเรียบ ทว่ากลับมีแรงกดดันบางเบาซ่อนอยู่ ทำเอาบรรยากาศโดยรอบคล้ายหยุดนิ่งชั่วขณะ

        ในใจหยุนโม่เองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสมเพชชายผู้นี้ก่อนหน้านี้ ขณะที่พวกเขาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์เกราะทมิฬกวนหมิงกลับเป็นคนแรกที่หลบอยู่ด้านหลังผู้อื่น แม้แต่เงาปราณยังไม่กล้าขับออกมาทว่าบัดนี้กลับยืนล้ำหน้าผู้อื่น ราวกับเป็นวีรบุรุษผู้หาญกล้าหาใช่ความกล้าหาญไม่ แต่เป็นความไร้ยางอายโดยแท้!

        ใบหน้าของกวนหมิงบัดนี้แดงก่ำเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ทั้งโกรธ ทั้งอับอายจนแทบระเบิดเสียงคำรามออกมา

        “เจ้า!!!”

        กวนหมิงกัดฟันกรอด ดวงตาแดงฉาน ร่างทั้งร่างสะท้านด้วยเพลิงโทสะแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่กล้าก้าวล้ำไปมากกว่านี้

        “พอแล้ว!!”

        เสียงของหมิงเยว่หลานเอ่ยขึ้นโดยไม่สูงนักแต่แฝงแรงกดดันอันยากจะต้านทาน ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางเวทีใครที่ได้ยินล้วนต้องหยุดชะงัก แม้แต่กวนหมิงที่กำลังเดือดดาลอยู่เมื่อครู่ยังต้องเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าแข็งค้างไปในทันใด

        หมิงเยว่หลานก้าวช้า ๆ ไปข้างหน้าสายตาเยียบเย็นกวาดมองทุกคนในกลุ่มก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคงและไม่ยอมให้โต้แย้ง

        “สหายหยุนช่วยพวกเราไว้จริงๆ”

        นางทอดสายตามองไปยังซากพยัคฆ์เกราะทมิฬที่นอนแน่นิ่งกลิ่นเลือดคลุ้งไปทั่ว “แม้การโจมตีของข้าจะทำให้มันได้รับบาดเจ็บหนักทว่ามันยังมีพลังมากพอจะสังหารพวกเจ้าได้ทุกคนในชั่วขณะที่ข้าเองก็ไม่อาจช่วยพวกเจ้าได้ทัน”

        หมิงเยว่หลานหันกลับมาจ้องกวนหมิงและคนอื่นๆ ในกลุ่ม แววตาเฉียบคม ราวคมกระบี่ที่กวาดผ่าน

        “แต่สหายหยุนกลับเป็นผู้ที่ลงมือสังหารมันในวินาทีนั้นทำให้พวกเจ้าทั้งหมดรอดชีวิตกลับมาได้”

        น้ำเสียงของนางแม้สงบนิ่งแต่แฝงความเด็ดขาดและอำนาจโดยไม่จำเป็นต้องตะโกน

        “เพราะฉะนั้น...ในครั้งนี้สหายหยุนถือว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตพวกเจ้าทั้งหมด”

        คำพูดสุดท้ายเปล่งออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่นราวกับตราประทับที่ประทับลงบนแผ่นหินไม่มีใครกล้าปฏิเสธหรือเอื้อนเอ่ยคำใดอีกต่อไป

        ทว่ากวนหมิงกลับยังไม่ยอมแพ้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดื้อดึงและโทสะยากข่มเห็นหัวหน้าของตนเอ่ยออกหน้าปกป้องเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่งเช่นนี้เขายิ่งไม่พอใจเป็นทวีคูณ เสียงของเขาทุ้มต่ำแต่น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันและขุ่นเคืองชัดเจน

        “หัวหน้า...” กวนหมิงเอ่ยเรียก สีหน้าแข็งกร้าว “เจ้านั่นก็เป็นเพียงแค่ปุถุชนคนหนึ่งเท่านั้น!”

        เขาชี้นิ้วไปทางหยุนโม่ราวกับบุรุษหนุ่มเบื้องหน้าคือสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย

        “ที่สามารถสังหารพยัคฆ์เกราะทมิฬระดับสามได้เมื่อครู่ก็เพียงเพราะโชคดีที่ในมือมีอาวุธทรงพลังเท่านั้น หาใช่พลังของตัวเขาเองไม่!”

        ดวงตาของกวนหมิงฉายแววดูแคลนยิ่งขึ้นยามที่เขากวาดสายตาไปยังหยุนโม่ สายตานั้นเปี่ยมไปด้วยการดูหมิ่นเหยียดหยาม

        “ในสายตาผู้ฝึกตนเช่นพวกเรา...ปุถุชนก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“พวกเราจะแบ่งสมบัติของพวกเราให้กับมดงั้นหรือ?”

        คำพูดนั้นเต็มไปด้วยเจตนาอันชัดเจนเสียงหัวเราะหยันแผ่วเบาดังลอดออกจากลำคอของเขา ขณะที่แววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นดุดันน่าหวาดหวั่น

        “ในตอนนี้...ที่พวกเราอยู่กลางป่าอสูร”กวนหมิงพูดพลางเหลือบตามองรอบด้านราวกับเตือนว่าที่นี่ไร้ซึ่งพยานและกฎเกณฑ์ใด ๆดวงตาเขาวาววับด้วยความมืดดำที่กำลังคืบคลาน “ถ้าหากพวกเรา...”

        ยังไม่ทันจบประโยคหมิงเยว่หลานก็ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเยียบเย็นจนคนทั้งกลุ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลเสียงลมหายใจของนางช้าลง แต่ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจอันยากหยั่งถึง

        นางรู้ดีว่าภายในใจของกวนหมิงบัดนี้มีแต่ความคิดสังหารเพื่อแย่งชิงสมบัติอย่างไม่ต้องสงสัย!