(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

ภายในห้องแรงโน้มถ่วงซึ่งปิดสนิทดุจกล่องเหล็กอันตัดขาดจากโลกภายนอก

ร่างของหวงเยี่ยที่ยืนอยู่ท่ามกลางแรงกดทับสิบเท่าก็เริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่แทรกซึมลึกลงไปในทุกอณูของตนเอง แรงมหาศาลนั้นไม่ได้เพียงกดทับผิวหนังหรือกล้ามเนื้อภายนอกเท่านั้น ทว่าพวกมันยังแทรกซึมลงสู่เส้นชีพจรโลหิต อวัยวะภายใน และกระดูกทุกชิ้น

เสมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบอัดทั้งร่างอย่างไม่ปรานี

หัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อย เลือดไหลเวียนอืดอาดราวกับถูกผสมน้ำหนักของโลหะ เส้นเอ็นตึงเครียดจนแทบปริแตก

ขณะที่กระดูกสันหลังส่งเสียงเหมือนกับกำลังต้านทานแรงที่พยายามบิดงอทั่วทุกอณูของตน ทว่าท่ามกลางความกดดันนั้น มุมปากของหวงเยี่ยกลับแสยะยิ้มขึ้นอย่างยากจะปกปิด

“นะ.. นี่มันสุดยอดมาก!”

“ข้ารู้สึกได้เลยว่าร่างกายกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นทีละนิดทีละน้อย!”

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง รับสัมผัสการบีบอัดที่แล่นผ่านกล้ามเนื้อและกระดูก

“อาจจะไม่ได้มากมายอะไร แต่ถ้าใช้การไหลเวียนของพลังวิญญาณควบคู่ไปด้วย มันจะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว!”

กระแสพลังวิญญาณยังคงโคจรอย่างต่อเนื่อง ไหลแทรกผ่านเส้นสายภายในร่าง เสริมความทนทานให้เนื้อหนังที่กำลังถูกบดขยี้

ในตอนแรกหวงเยี่ยไม่ได้มั่นใจนัก ว่าสถาบันมังกรพิโรธจะให้ผลลัพธ์ในการฝึกฝนต่อนักล่ามังกรในรูปแบบใด เคยตั้งคำถามในใจว่าห้องแห่งนี้จะต่างอะไรจากการฝึกตามปกติ ทว่าเมื่อได้สัมผัสเข้ากับแรงโน้มถ่วงด้วยตนเอง ความคิดเหล่านั้นก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

ในเวลานี้ แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นและคาดหวังอันแรงกล้า

โดยไม่ลังเลแม้เพียงน้อย เขาเอ่ยคำสั่งต่อระบบควบคุม

“เพิ่มเป็น 11 เท่า!”

สิ้นเสียงของเขา เครื่องกลภายในห้องตอบรับทันที

แรงโน้มถ่วงที่ถาโถมอยู่แล้วพลันหนักหน่วงขึ้นอีกระดับ ร่างของหวงเยี่ยสั่นสะริกอย่างเห็นได้ชัด

ลมหายใจติดขัดชั่ววินาที

แต่ตัวของเขาไม่ได้หยุดลง

“เพิ่มเป็น 12 เท่า!”

แรงกดทับยิ่งหนาแน่น พื้นใต้ฝ่าเท้าราวกับดึงเขาให้จมลง

“13 เท่า!”

“14 เท่า!”

“15 เท่า!”

คำสั่งสุดท้ายดังขึ้นโดยไม่แฝงความลังเล

ทันใดนั้น ห้องทั้งห้องเหมือนถูกบดอัดด้วยขุนเขาทั้งลูกที่ตกลงมาทับ แรงโน้มถ่วงสิบห้าเท่าทำให้ร่างของหวงเยี่ยหนักอึ้งดุจแบกผาสูงไว้บนบ่า หัวเข่าแทบทรุดลงกับพื้น แผ่นหลังโค้งงอเล็กน้อย

ใบหน้าและร่างกายเริ่มเปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลรินไม่ขาดสาย ทุกการหายใจกลายเป็นภาระหนักหน่วง

ภายนอกห้อง เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ

“พระเจ้าช่วย! แรงโน้มถ่วง 15 เท่าเลยเรอะ?!”

“เขาเป็นนักล่ามังกรระดับสองขั้นแรกเริ่มใช่ไหมนะ?!”

“อะไรกัน ร่างกายที่บอบบางเหมือนผู้หญิงเช่นนั้นทนได้ยังไง มันแทบจะถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้วนะนั่น!”

สายตาหลายคู่เบิกกว้างจนแทบไม่กะพริบ ภาพภายในห้องแสดงให้เห็นชายหนุ่มที่กำลังฝืนต้านแรงมหาศาล

“ร้ายกาจเกินไป จนถึงป่านนี้แล้วเขาก็ยังฝืนพยายามขยับร่างกาย”

“สัมผัสได้เลยว่ากระดูกของเขากำลังส่งเสียงขึ้น เหมือนพยายามจะต้านทานแรงกดทับที่รุนแรง!”

ภายในห้อง หวงเยี่ยกัดฟันแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นระริก กระดูกแต่ละชิ้นเหมือนกำลังถูกบีบให้แน่นขึ้นอีกชั้น

เขายกแขนขึ้นช้าๆ แม้เพียงเล็กน้อยก็ต้องใช้แรงมหาศาล

“ยังไหวอยู่.. ”

เสียงพึมพำดังลอดผ่านริมฝีปาก สายตาของหวงเยี่ยยังคงแน่วแน่ แม้ร่างกายจะถูกแรงโน้มถ่วงสิบห้าเท่ากดทับจนแทบขยับไม่ได้

รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายกำลังถูกบีบเค้นจนถึงขีดจำกัด เส้นชีพจรโลหิตเต้นกระหน่ำ พลังวิญญาณไหลเวียนฝ่าความหนืดของแรงกดทับไปหล่อเลี้ยงทุกส่วนของร่าง ความเจ็บปวดแล่นผ่านกระดูกและกล้ามเนื้อเหมือนถูกทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าในความทุกข์ทรมานนั้น ชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังก่อตัว

ประกายความตื่นเต้นฉายชัดในดวงตา

“เพิ่มเป็น 20 เท่า!”

สิ้นคำสั่ง เสียงสัญญาณเตือนสั้นๆดังขึ้นในห้อง ก่อนที่แรงโน้มถ่วงจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างฉับพลันราวกับขุนเขาทั้งสายถล่มลงมาทับ

“ตูม!”

ร่างของหวงเยี่ยถูกกดลงกับพื้นทันที หัวเข่าและฝ่ามือกระแทกพื้นโลหะอย่างรุนแรง

เสียงกระดูกดังกรอบแกรบสะท้อนก้องอยู่ภายในห้องปิดทึบ

ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ แรงกดทับมหาศาลบีบอัดทุกส่วนของร่างจนกล้ามเนื้อสั่นสะท้าน เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่าง ใบหน้าและเสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลรินราวกับสายน้ำ

ภาพนั้นทำให้เหล่านักเรียนที่ยืนมองอยู่นอกห้องถึงกับตะลึงงัน ก่อนเสียงตะโกนจะดังขึ้นอย่างโกลาหล

“หยุดนะหวงเยี่ย!”

“ข้าบอกไปแล้วยังไงละว่าแรงโน้มถ่วงยี่สิบเท่ามันเกินกำลังของนักล่ามังกรระดับสองไปมาก!”

“ใช่แล้ว! นี่แกจะพยายามฆ่าตัวตายเรอะ?!”

“รีบลดระดับลงเดี๋ยวนี้!”

หลายคนทุบกระจกนิรภัยโดยสัญชาตญาณ แม้รู้ดีว่ามันไม่มีทางแตก เสียงเตือนดังระงมด้วยความร้อนรนและหวาดหวั่น

ทว่าภายในห้อง หวงเยี่ยที่ถูกกดแนบกับพื้นกลับแสยะยิ้มที่มุมปาก

“อะ.. อีกนิดเดียวร่างกายก็จะยกระดับขึ้นแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียแต้มวิญญาณในการพัฒนา!”

หวงเยี่ยเข้าใจร่างกายของตนเองอย่างลึกซึ้ง

ทันใดนั้นเหมือนมีบางสิ่งระเบิดขึ้นจากส่วนลึกของร่าง พลังมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วทุกอณู เส้นชีพจรโลหิตที่ถูกกดทับพลันขยายตัว กล้ามเนื้อที่สั่นสะท้านกลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างฉับพลัน กระดูกที่เคยส่งเสียงครืนครางกลับมั่นคงดุจเหล็กกล้า

ท่ามกลางแรงโน้มถ่วงยี่สิบเท่าที่กดทับอย่างไร้ปรานี

หวงเยี่ยกัดฟันแน่น ฝ่ามือที่กดพื้นเริ่มออกแรง แขนที่เคยสั่นสะท้านค่อยๆเหยียดตรง หัวเข่ายกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ

นักเรียนทุกคนเบิกตากว้าง

“เขา.. เขากำลังลุกขึ้น!”

“นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

จนในที่สุด เขาก็ยืนตัวตรงอยู่ภายในแรงโน้มถ่วงยี่สิบเท่าได้อย่างสมบูรณ์ ภาพนั้นทำให้ทั่วทั้งโถงเงียบงันราวกับเวลาหยุดนิ่ง

จากนั้นเสียงอุทานก็ดังขึ้นพร้อมกัน

“เขายืนได้จริงๆ!”

“นักล่ามังกรระดับสองยืนอยู่ในแรงโน้มถ่วงยี่สิบเท่า!”

“นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!”

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด บางคนถึงกับลืมหายใจ บางคนมือสั่นขณะบันทึกภาพเหตุการณ์ที่เกินสามัญสำนึกนี้

ขณะที่หวงเยี่ยค่อยๆผ่อนลมหายใจ แม้ร่างกายยังคงหนักอึ้ง แต่พละกำลังใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างทำให้สามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง