ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : รถไฟมนตราของผม ที่เดินทางมุ่งสู่หุบเขา มาเรี่ยน หุบเขามังกร ที่อยู่ของ บลูอาย ไวน์ดราก้อน ได้ถูก เจด อีเกิ้ล จำนวนมากจู่โจม จนทำให้หัวรถจักรเวทย์ไอน้ำ เสียสมดุล จนรถไฟดิ่งพสุธาลงสู่พื้นดิน ผมที่ตกจากรถไป ได้เดินตามหาพรรคพวก และได้ตะโกน เสียงดัง จน บลูอาย ไวน์ดราก้อนออกมา และต้อนรับผมด้วย เบิร์น สตรีม สุดแกร่งของมัน

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ช่วยตรูด้วย ใช่ครับ ผมกำลังวิ่งหนี บลูอายไวน์ดราก้อนอยู่ ด้วยสารรูปดูไม่ได้ แม้จะวิ่งหนีไปร้องไห้ไปด้วย แต่ก็ไม่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น จนผมไปจนมุมในจุดๆหนึ่งของหุบเขา ผมเลยหันมาสู้ แม้ว่าจะต้องพบกับลมหายใจอันน่ากลัวของ บลูอาย ก็ตาม
ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตายซะ
ผมรวบรวมจิตแล้ว ผนึกลมปราณ ยิงเวทย์ไฟชุดใหญ่ใส่มัน และภาวนาขอให้มันสำเร็จ แต่ดูเหมือนบลูอาย ไม่สะเทือนเลย มันยังคงแยกเขี้ยวใส่ผม และคำรามในลำคอ อย่างดุร้าย ที่ผมบังอาจบุกรุกถิ่นอาศัยของมัน ในขณะที่ผมตัวลีบและไม่รุ้จะทำอะไรอยู่นั้นก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
" เอานี่ไปกิน เอ็กเซเลี่ยน ไลน์ " เจ้าอาวินซัน ตะโกนเสียงดัง พลังจากลำแสงสุดขั้วที่ยิงออกมา มีความเข้มข้นของคาถาสายแสงอย่างมาก ทำให้ บลูอาย ถึงกับบาดเจ็บสาหัสทันที Good job อาวินซัน
ผมหันไปแล้วประเมิน อาการบาดเจ็บของ บลูอาย ทันที ตอนนี้มันคงเหลือเลือดเหลืออยู่ 1ใน 10ได้ละมั้ง
" อาวินซัน ยิง ไอ้ลำแสงบ้าๆนั้นอีกลูกซิ จะได้จัดการมันไปเลย " ผมกล่าว
" พูดบ้าๆ ข้าใช้พลังเวทย์ของข้าหมดแล้ว " อาวินซันกล่าว เวทย์เมื่อตะกี้คือ ไพ่ตายของเขาแล้ว มันเป็นการรวมพลังเวทย์ทั้งหมดยิงใส่จุดตายของศัตรู แต่มันก็ยังไม่อาจล้มบลูอายได้ ทำให้ อาวินซัน อัศวินเวทย์มนต์หน้าซีดทันที เขาพยายามจะดื่มมานาโพชั่นที่อยู่ในกระเป๋า ข้างตัว แต่ก็พบว่า พวกมันแตกหมดแล้ว กลายเป็นน้ำเหลวๆ หกเลอะเทอะ กระเป๋า
" เจ้าต้านรับ บลูอายไว้ก่อนเดี๋ยวข้ากลับไปเอา มานาโพชั่นสำรองที่อยู่ในรถไฟมาดื่ม " อาวินซัน พูดด้วยเสียงสั่นเครือ ราวกับเขากังวลใจเรื่องนี้มาก แต่ในขณะที่เขาเคลื่อนกายจะไปเอามาน่าโพชั่น เรียโอก็โผล่ออกมา จาก โบกี้หนึ่งของรถไฟ ด้านข้างๆของเธอมีกระเป๋าที่อัดแน่นไปด้วย มาน่าโพชั่น เมื่อเธอมาถึงก็เหวี่ยงมันมาให้ผม
"รับนี่ไป พี่ริวจิ " แล้วมาน่าโพชั่นก็ถูกเหวี่ยงให้ผม
" เหวี่ยงให้อาวินซันซิ มาเหวี่ยงให้ผมทำไม " ผมพูดแต่ก็สายเกินไปแล้ว บลูอายได้เข้ามาเกินกว่าครึ่งก้าว แล้วปล่อย เบิร์น สตรีม ลมหายใจยมฑูตสีฟ้าใส่ผมทันที จนผมกระเด็นไปกระแทกกับโขดหิน โดยอาวินซันทำได้แต่ดูเหตุการณ์นั้น โดยไม่อาจช่วยเหลือผมได้ บลูอาย เดินเข้ามาอย่างดุร้ายและคิดจะกินผม
เคร้งงงงงงงงงงง
เสียงดาบปะทะเข้ากับฟันของมัน เป็นเสียงดาบ คาตานะนั่นเอง อารีอาที่ชุดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจากการตกของรถไฟ รีบมาช่วยผมในทันที แม้ว่าชุดชั้นในของเธอจะโผล่ออกมาแล้ว ถ้าเป็นผู้ชายธรรมดาได้เห็นความเซ็กซี่นี้ละก็ ต้องเลือดกำดาวไหลกันทุกคนแน่
" คุณสามี รีบจัดการมันซะ ชั้นจะต้านไว้เอง " อารีอากล่าว ผมเลยถอยห่างจากเจ้ามังกรบ้าเลือดนี่ แล้วเริ่มผนึกคาถาอีกครั้ง และในครั้งนี้ คือการเผด็จศึกล่ะ Good bye baby
[ กิก้าเดียมาโอ ] มังกรสายฟ้าคำราม
พลังมังกรพุ่งผ่านร่าง บลูอายไวน์ดราก้อน จนผิวหนังของมันไหม้เกรียม และบาดแผลขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนตัวมันเองไม่อาจรับไว้ มันคำราม กรรรรรรรร เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะล้มลงหายใจรวยริน ใกล้จะตายแล้ว
เรียโอ รีบวิ่งมาทางผม เพื่อจะแสดงความยินดี ทว่า..........
บลูอายไวน์ ดราก้อนได้ใช้แรงเฮือกสุดท้าย โจมตีใส่เธอ เป็นท่าโจมตีที่ผมเองก็ไม่ยากจะเชื่อว่า บลูอายสามารถทำได้
"เรียโอ!!! ม่ายยยยยย"
หางที่ฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว ของ บลูอาย ได้ทำให้ เรียโอ กระเด็นไปกระแทกกับคมหิน เธอตกลงมาได้รับบาดเจ็บสาหัส และดูท่าว่าจะไม่รอด
ผมยิง ไฟบอลอีกลูกใส่ร่างของ บลูอาย ไวน์ดราก้อนด้วยความโกรธ ตูมมมมมมมมมมมม เละไปซะแก
ในที่สุดทุกอย่างก็สิ้นสุดลง บลูอายสิ้นใจตายสนิทไปแล้ว ต้องขอบใจ เอ็กเซเลี่ยน ไลน์ของ เจ้าอาวินซัน หลังจากนั้น ผมก็วิ่งไปกุมมือ เรียโอที่กำลังหายใจรวยริน จากการถูกหางของ บลูอายฟาด
" พี่ริวจิ คะ ขอโทษที่หนูเป็นตัวถ่วงนะคะ " เรียโอกล่าวอย่างแผ่วเบา
" ไม่เลย เธอต่างหากละที่ช่วยพี่ไว้ได้มากเลย ขอบใจนะเรียโอ พักให้สบายนะ เดียวพี่จะรักษาเอง " ผมกล่าว แล้วกรีดเลือดของตัวเองให้เรียโอดื่มทันที เพราะมันมีพลังของ ซิลวาเทียร์ผสมอยู่ด้วย
ไม่นานตัวเรียโอก็เรืองแสงสีฟ้า และบาดแผลก็ค่อยๆสมานกัน อาการบาดเจ็บทุเลาลงอย่างมาก ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่ง มีผู้ไม่ประสงค์ดีมาเยือน
ตุบ ตุบ ตุบ
เสียงฝีเท้าของ แวนเดลระดับ 7 ดาว จอมปีศาจอามากัน กำลังเคลื่อนกายเข้าสู่หุบเขามังกร มันแสยะยิ้มด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม และมองมายังผมที่กำลังช่วยเรียโออยู่
อาวินซัน และ อารีอา รีบเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกดาร์ค ช็อตของมันยิงเป่าจนกระเด็น
" ฮะ ฮะ ฮะ ลูกชายของผุ้กล้า โทคิ เจ้าอยู่นี่เองเหรอตามหาตั้งนาน " จอมปีศาจ อามากัน กล่าว
ผมค่อยลุกขึ้นมา ก่อนจะหันหน้าไปปะทะกับ จอมปีศาจ อามากัน ในเวลานั้น เคียว มาโอะ และ เอลซ่าที่จับกลุ่มกันได้ก่อนหน้านั้นก็มาถึง ทุกคนต่างตกใจที่ แวนเดล 7 ดาวอย่าง จอมปีศาจ อามากัน มาทำอะไรที่นี่
จอมปีศาจ อามากัน ไม่พูดพล่ามทำเพลงใดๆ เขาซัดพลังจนทุกคนปลิวกระเด็นไป เหลือแต่ผมที่ยืนอยู่ ยังไงซักวันผมก็ต้องปะทะกับมันอยู่แล้ว
" ข้าคือคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเจ้าไง ริวจิ มันสนุกมากที่ได้วางแผนฆ่าพวกเขา 55555+ " จอมปีศาจ อามากัน  หัวเราะ แล้วพุ่งทะยานเข้ามาใส่ผม
เปรี๊ยงงงงงงงงงงงง
เราแลกหมัดกันกลางอากาศ การต่อสู้เป้นไปอย่างดุเดือด ผมได้มา 10 กว่าแผลในขณะที่ จอมปีศาจ อามากัน  ได้ไป 2-3 แผล
" เก่งมากนี่เจ้าหนู " จอมปีศาจ อามากัน รู้สึกสะใจที่ได้สู้แบบนี้ เพราะมันได้แต่วางแผนฆ่าคนอยู่เบื้องหลังมานาน ไม่เคยออกโรงเองซักที
ตูมมมมมมมมมมมม เสียงอัดกระแทกลงใส่หินดังมาเป็นระยะๆ พวกอาวินซันได้วิ่งเข้าไปหลบในมุมหนึ่ง และเฝ้าดูการต่อสู้ของผมอยู่ห่างๆ การต่อสู้ของผม กับ จอมปีศาจ อามากัน ผ่านไปอย่างรวดเร็วเป็นเวลา 1 วันกับ 1คืน แต่ก็ไม่สามารถหาตัวผู้แพ้ชนะได้
" ทำไมกัน แกเป็นแค่มนุษย์ไม่ใช่รึไง " จอมปีศาจ อามากัน พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เขาไม่คิดว่าจะจัดการผมยากขนาดนี้ ขณะนี้เราสองคนกำลังต่อสุ้กันกลางอากาศ และดูเหมือนเลือดของผู้กล้า ในตัวผมจะตื่นขึ้นมาชั่วคราวตั้งแต่ได้พบกับ แวนเดลตัวนี้
" ทำไมเรา ไม่หย่าศึกกันก่อน " ผมกล่าวกับ จอมปีศาจ อามากัน เพราะดูแล้วว่า ถึงสุ้ไป ก็มีแต่จะตายด้วยกันซะเปล่าๆ แก้แค้นสิบปียังไม่สาย
" ฮะ ฮะ ฮะ พูดได้ตลกดีนี่นา เจ้าลูกชายของผุ้กล้าโทคิ " จอมปีศาจ อามากัน กล่าว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป ผมค่อยๆร่อนลงมา ขาแตะพื้นอย่างใจเย็น ดีที่สามารถหลอกมันได้สำเร็จ เพราะตอนนี้มาน่าของผมใกล้หมดแล้ว และสภาพร่างกายใกล้จะถึงจุดวิกฤติ เป็นเพราะว่า ยังไงผมก็เป็นมนุษย์ไม่อาจ อดหลับอดนอนได้นานนัก และเมื่อไม่ได้กินข้าวมันทำให้ผมไม่มีแรง ผมตั้งความหวังว่าซักวัน ผมจะเป็นผุ้กล้าจริงๆ แล้วกลับมาปราบ จอมปีศาจ อามากัน แวนเดล ระดับ7ดาว ให้จงได้
เมื่อ จอมปีศาจ อามากัน ไปแล้ว อาวินซัน และเคียว ก็วิ่งเข้ามารับร่างของผมที่กำลังล้มลงและสลบไป ด้วยความเป็นห่วง
3ชั่วโมงผ่านไป.....
ครืบ ครืบ เวลาผ่านไปกว่า 3ชั่วโมงแล้ว ผมตื่นขึ้นมาบน บอลลูนที่อาวินซันเอาออกมาจากรถไฟมนตรา ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน ในกระเป๋าแช่แข็งที่เก็บลูกตาของบลูอายไว้ เต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็ง และผมก้เห็นทมันอยู่ในมืออาวินซัน
" ตื่นแล้วเหรอ ริวจิ ร่างกายเป็นไงบ้าง " อาวินซันกล่าว
" ไม่ค่อยเป็นไรแล้วครับ " ผมกล่าวตอบช้าๆ ชัดๆ และกรอกลูกตาไปรอบๆ ผมดีใจที่ได้เห็นเรียโอยังมีชีวิตอยู่และตอนนี้เธอก็กำลังนอนหลับ
" คุณสามีไม่เป็นไรนะ " อารีอาเข้ามากอดแล้วเอาหน้าถูแก้มผมไปมา ในขณะที่ เคียวกับมาโอะ กำลัง สวีทกัน และเอลซ่าที่ยืนอยู่อย่างเหงาๆ เพราะเธอไม่มีบทเลย
ทุกอย่างช่าง จบได้อย่าง Happy ending จริงๆ ผมยิ้มออกมา แล้วเอามือลูบหัวอารีอา อย่างกล้าๆกลัวๆ ตอนนี้ โรคกลัวผุ้หญิงของผมก็เริ่มหายดีขึ้นมามากแล้ว ขออย่าให้มันกำเริบอีกเลย
และแล้วการเดินทางสุ่เมืองหลวง เพื่อช่วยชีวิตเจ้าหญิงโรเซ่ ก็เป็นไปด้วยดี
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป