Architecture อาสาสถาปัตย์
ตอนที่ 15 โรงเรียนสองพี่น้อง
ยิปโซตื่นมาอีกรอบบนรถไฟเพราะแสงอาทิตย์ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแยงตาผสมรวมกับความร้อนระอุของอากาศเมืองแพร่ยามกลางวัน เธอรู้สึกว่าหน้าของเธอเหนียวเหนอะหนะจนต้องเอ่ยปากถามเพื่อนที่ตื่นมาไล่ๆ กันว่ามีกระดาษทิชชู่เปียกให้เธอใช้ไหม หลังจากทำความสะอาดหน้าตัวเองคร่าวๆ ก็พบว่ากระดาษทิชชู่เป็คราบดำชวนหยึยมากๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทิ้งมันใส่ถุงพลาสติกที่ทำเป็ถังขยะชั่วคราว
พี่แจ็คกี้ตบโทรโข่งอยู่สักพักก่อนจะพูดใส่มัน ทำให้ทุกคนชะงักกิจกรรมของตัวเองแล้วหันมองเขาอย่างพร้อมเพรียง
“สวัสดีทุกคนอีกครั้งจ้า เราจะลงกันที่สถานีเด่นชัยนะครับทุกคน ใกล้จะถึงแล้วล่ะ เก็บของให้เรียบร้อยนะครับ แล้วเดี๋ยวพอรถไฟจอด เราจะต้องทำเวลารีบขนของลงก่อนรถไฟออก” พอพูดจบพี่แจ็คกี้ก็รับทิชชู่จากเพื่อนตัวเองมาเช็ดหน้าก่อนจะพูดต่อไป
“อ้อ แล้วก็ถึงตอนนี้ถ้ายังมีใครไม่ตื่น คนข้างๆ ครับ...ช่วยปลุกเพื่อนด้วยจ้า”
เป็เวลาราวๆ แปดโมงกว่าแล้ว ทุกคนล้วนเก็บข้าวของ บ้างก็บิดตัวคลายความเมื่อยล้า นั่งรถไฟชั้นสามแบบนี้มันเมื่อยมากทีเดียว แต่ก็เอาเถอะ เดี๋ยวก็จะได้ลงจากรถไฟแล้ว ยิปโซคิดในใจอย่างร่าเริง โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะได้พบเจอกับความลำบากอื่นๆ อันถัดไป และเธอจะโทษใครไม่ได้ นอกจากต้องโทษหัวใจตัวเองที่วิ่งตามผู้ชายที่ชื่อ ‘ออกศึก’ จนพาเอาตัวเองมาเข้าค่ายอาสากับเขาแบบนี้
พอถึงสถานีเด่นชัย ผู้ชายที่มีอยู่เกือบยี่สิบคนแบ่งออกเป็สองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งที่จำนวนน้อยกว่าจะอยู่บนรถไฟ และอีกส่วนจะต่อแถวส่งของกันอยู่ด้านล่างที่สถานี ส่วนพวกผู้หญิงมีหน้าที่แค่ต้องรีบเอาตัวเองกับสัมภาระลงไปข้างล่างให้ไวที่สุด ทุกคนร่วมมือทำงานกันอย่างรวดเร็วทำให้ขนของลงมาหมดทันเวลารถไฟออกพอดี
เพราะยิปโซไม่ได้ฟังตอนประชุมเลย เธอเลยได้แต่นึกสงสัยว่าแล้วเราทั้งหมดจะออกจากสถานีเด่นชัยเดินทางไปโรงเรียนกันยังไงเอ่ย? เธอจึงหันไปสะกิดถามเมอาร์ที่กำลังกดมือถืออย่างขะมักเขม้น
“แกๆ”
“หือ”
“แล้วจากสถานีรถไฟเราจะไปโรงเรียนยังไงหรอ”
เมอาร์ละสายตาจากมือถือและขมวดคิ้วใส่เธอ
“ไม่ได้ฟังพี่เค้าเลยสักนิดเนอะแกเนี่ย” ถูกเพื่อนประชดใส่เล็กน้อย
“เออน่า ก็แกฟังแล้วไง” แต่เธอก็ไม่ได้สำนึกผิดเท่าไหร่นัก เมอาร์เบ้ปากใส่ และนึกหมั่นไส้จนต้องหาเื่แกล้งเพื่อน แต่ก็ยอมตอบโดยดี
“เดี๋ยวมีรถชาวบ้านมารับอะ”
ข้อหาที่ทำตัวน่าหมั่นไส้บ่อยเกินไป จัดให้ยัยนี่หน่อยดีกว่า เมอาร์นึกสนุก ค้นหาภาพที่ถ่ายไว้เมื่อคืนบนรถไฟ ภาพที่ออกศึกและไอ้หมวยนอนหัวพิงกัน หญิงสาวจัดแจงโพสต์ลงไอจีตัวเองและแท็กหาทั้งคู่ โดยมีข้อความว่า ‘ยินดีกับคู่รักคู่ใหม่ ข้าวใหม่ปลามัน(ส์)มากจ้า’ ทำทั้งหมดนี้ทั้งที่ยืนอยู่ต่อหน้าฝ่ายหญิงต้นเื่นี่แหละ ออกศึกที่ไม่ได้ยืนอยู่ด้วยกันแถวนี้กดไลค์ภาพอย่างรวดเร็วและไม่ได้คอมเมนต์อะไร ส่วนยิปโซที่เพิ่งเห็นแจ้งเตือน เธอกดเข้าไปดูแล้วเงยหน้าขึ้น
“ไอ้เม” โวยวายดังลั่น จะขโมยมือถือในมือของเพื่อนมากดลบออก แต่เมอาร์ก็วิ่งหนีวนรอบมายด์กับมะปรางจนยิปโซจับไม่ได้
“เล่นอะไรกับคะสาวๆ” พี่ต้นโผล่เข้ามาร่วมวงจนทำให้ยิปโซและเมอาร์ต้องหยุดวิ่ง
“มะไม่มีอะไรค่ะพี่ต้น” ยิปโซเริ่มรู้สึกผิดกับผู้ชายตรงหน้านี้นิดหน่อย รู้แก่ใจว่าอีกไม่นานพี่เขาก็จะต้องเห็นรูปนี้จากอินสตราแกรมเมอาร์ แต่ไม่อยากเข้าหน้าเขาไม่ติดตอนนี้ เธอก็เลยเลือกเฉไฉถามเขาเื่อื่นแทน “พี่ต้นมีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“อ๋อค่ะ เมื่อคืนนอนบนรถไฟได้มั้ยน้องหมวย” ต้นถามเสียงอ่อนโยน
เมอาร์ทื่ได้ยินหันหน้าหนี เธอไม่เชียร์รุ่นพี่คนนี้สักเท่าไหร่ ส่วนมะปรางผู้เชียร์รุ่นพี่คนนี้ เธอมองเหตุการณ์นิ่งๆ แล้วจู่ๆ ก็เผลอเม้มริมฝีปากของตัวเอง มายด์นั้นไม่ได้สนใจใครสักเท่าไหร่ เธอมัวแต่พิมพ์ข้อความหาแฟนสุดที่รักผ่านแอปพลิเคชันสนทนา และหญิงสาวที่ถูกถามอย่างยิปโซเธอก็ทำเพียงยิ้มให้รุ่นพี่แล้วตอบสั้นๆ
“นอนได้ค่ะ” นอนได้เพราะหมอนรองคอสีกรมที่เธอก็ยังไม่ได้คืนออกศึกเลย…
ว่าแต่เขาหายไปไหนนะ?
“รถชาวบ้านมารอเราอยู่แล้วค่ะ สาวๆ ไปขึ้นรถก่อนเลยดีกว่านะคะ” ต้นบอกแล้วดุนหลังให้ยิปโซออกเดินไปที่หน้าสถานีรถไฟ เธอเรียกเพื่อนสาวทั้งสามคนให้รีบเดินตามมา ก่อนที่ต้นจะผละเดินไปหาผู้หญิงกลุ่มอื่นให้เดินออกไปที่หน้าสถานีเช่นกัน
สมาชิกค่ายอาสาสถาปัตย์ฯ ครั้งที่ 19 ทั้งหมดกว่าสี่สิบคนต่างต้องทยอยขึ้นไปบนรถกระบะของชาวบ้านที่มีทั้งหมดสองคัน แต่เนื่องด้วยจำนวนคนและสัมภาระที่มากพอสมควรทำให้ต้องวิ่งวนหลายเที่ยว กลุ่มผู้หญิงกับประธานค่ายและรองประธานค่ายเป็กลุ่มแรกที่มาถึงโรงเรียนสองพี่น้อง สถานที่จัดค่ายก่อนใครเพื่อน และการนั่งหลังรถกระบะสำหรับสาวน้อยที่แอบติดคุณหนูอย่างยิปโซนั้นไม่ง่ายเลย เธอแทบจิกเล็บใส่ขอบรถถ้าทำได้ แต่ทำไม่ได้ก็เลยต้องนั่งเกร็งเพราะพยายามทรงตัวไม่ให้ร่วงลงพื้นดินแดงที่แสนขรุขระซึ่งรถกำลังแล่นผ่านไป
ยิปโซถึงกับคิดในใจตอนที่นั่งอยู่บนหลังกระบะว่าการที่เธอตามผู้ชายมาค่ายอาสานี่มันต้องลำบากถึงขนาดนี้เลยเหรอ แล้วถ้าจบค่ายนี้แล้วยังจีบออกศึกไม่สำเร็จ นี่มันคุ้มกับความลำบากที่เผชิญมั้ยไอ้ยิปถามใจตัวเองดูนะ…
พอมาถึงโรงเรียนก็มีคุณครูท่านหนึ่งพาพวกเธอไปที่ห้องนอนของสมาชิกค่ายฝ่ายหญิง อันที่จริงมันเรียกว่าห้องนอนไม่ได้ มันต้องเรียกว่าห้องเรียนที่ปรับสภาพให้โต๊ะเก้าอี้อยู่ริมชิดฝั่งหนึ่งจะเหลือที่โล่งให้ปูผ้านอนได้
โอ้ นี่มันอะไรกันนี่ จะว่ารับไม่ได้ก็ไม่เชิง แต่จะบอกว่ารับได้ก็ไม่เคยคิดมาก่อน
“ดูทำหน้าเข้าไอ้หมวย ไอ้มายด์ นอนแบบนี้ไม่ได้เหรอจ๊ะ” เมอาร์แซวเมื่อเห็นสีหน้าเลิกลั่กของเพื่อนทั้งสองคน จะว่าไปมายด์ก็ดูน่าสงสารอยู่ เพราะพวกเธอมากันทั้งหมดทุกคน ยัยนี่เลยต้องมาด้วยอย่างไม่มีสิทธิ์เลือก แต่ไอ้ตัวตั้งตัวตีที่จะตามมาจีบผู้ชายอย่างไอ้หมวยหรือยิปโซเนี่ย ไม่เห็นน่าสงสารเลยสักนิด
“เป็ไงบ้างคะ พอนอนได้มั้ย” แต่ยังไม่ทันได้แซวมากกว่านี้ คุณครูของโรงเรียนสองพี่น้องก็เดินวกกลับมาสอบถามที่ห้องนอนชั่วคราวของพวกเธอ รุ่นพี่ผู้หญิงสองคนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดเป็คนพูดคุยกับอาจารย์ต่อโดยพูดทำนองว่าสบายมาก ที่นอนโอเค มีพัดลมและสะอาด
ก็ใช่แหละ… แต่แบบ…
ยิปโซที่ได้ยินเธอเห็นด้วยกับพี่ปีสามสองคนนั้นนะ แต่ว่าไม่ได้เตรียมใจมาก่อนอะ ลืมคิดเื่นี้ไปเลย ใครก็ได้ช่วยยิปโซด้วย
เวลาล่วงผ่านไปจนสมาชิกทุกคนมาถึงที่ค่ายเรียบร้อย พี่แจ็คกี้เลยเรียกให้ทุกคนเป็รวมกัน ขอประชุมทำความเข้าใจและมีพิธีทางการเล็กน้อยกับผอ.โรงเรียนที่มาถึงพอดีๆ กับที่สมาชิกกรุ๊ปสุดท้ายมาถึง
ทุกคนต่างก็ไปนั่งรวมกันที่โถงของโรงเรียน ทั้งหมดหันหน้าเข้าหากำแพงที่มีป้ายเขียนต้อนรับค่ายอาสาสถาปัตย์ฯ ครั้งที่ 19 พร้อมด้วยชื่อมหาวิทยาลัย ผู้อำนวยการโรงเรียนกล่าวต้อนรับสั้นๆ และขอบคุณที่เลือกมาโรงเรียนสองพี่น้อง อำเภอลอง จังหวัดแพร่แห่งนี้
ต่อจากนั้นพี่แจ็คกี้ก็เล่าอย่างเร็วๆ ว่าในอีกเก้าวันข้างหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง โดยหลักๆ ก็คือทั้งหมดจะช่วยกันสร้างห้องสมุดจากแบบที่เตรียมมาแล้วก่อนหน้านี้ มีสมาชิกหลักในงานก่อสร้างคือปีสามกว่าสิบคนที่เป็งานช่างอยู่แล้ว
“พี่ว่าเราต้องแบ่งกันเป็สีๆ ประเดิมที่ทีมก่อสร้าง เอาสีอะไรดี?”
จุณนึกสนุกยกมือตอบก่อนใครเพื่อน
“ว่าไงครับน้องจุณ”
“ศรีธนญชัยมั้ยครับพี่แจ็คกี้” คำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะได้เบาๆ
เพราะฉะนั้นค่ายอาสาครั้งนี้จึงมีทีมก่อสร้างที่ทุกคนเรียกว่าทีมศรีธนญชัย และที่เหลือเกือบสามสิบคนก็แบ่งกลุ่มให้อยู่เป็บ้าน 4 สีเช่นเดียวกัน แต่กลับไม่ใช่สีที่แปลว่า Color เลยสักทีมเดียว สมาชิกราว 7-8 คนประจำอยู่แต่ละ ‘ศรี’ อันประกอบไปด้วย ศรีธัญญา ศรีริตา ศรีสะเกษ และศรีทนได้ โดยแบ่งตามที่นั่งซึ่งแบ่งเป็สี่แถวอยู่ก่อนแล้ว และกลุ่ม 4M ก็ดันนั่งกระจายกันเป็แนวหน้ากระดานเลยไม่มีใครได้อยู่ ‘ศรี’ เดียวกันเลยสักคนเดียว
พอแบ่งเสร็จ แม้ยิปโซจะเสียดายที่ไม่ได้อยู่กับแก๊งเพื่อนตัวเองเลย แต่เธอก็โล่งใจไปเปราะหนึ่งที่พี่ต้นจะต้องอยู่ทีมก่อสร้างเพราะล็อคตัวสมาชิกที่มีทักษะช่างไว้แล้ว แล้วพอเข้าประจำ ‘ศรี’ ใคร ‘ศรี’ มันตามทีมเรียบร้อย เธอก็แทบจะกรีดร้องในใจ
‘กรี๊ดดดดดดดด’
เดาไม่ยากใช่ไหมว่าทำไมเธอถึงดีใจจนจะอยากกรี๊ดให้ได้อย่างนี้
ใช่แล้ว ออกศึกอยู่ทีม ‘ศรีทนได้’ ทีมเดียวกับเธอ!
แต่ยังไม่ทันได้ไปทักทายเขา เสียงจากข้างหน้าโถงก็ทำให้เธอหันขวับไปมอง
“คือทั้งสี่ทีมที่ไม่ใช่ทีมสร้างอะ พี่จะวนให้ผลัดกันเป็สวัสดิการนะ ไหนๆ ก็ไหนๆ และพี่ชอบชื่อศรีทนได้อะ วันนี้ศรีทนได้เป็สวัสดิฯ เลยแล้วกันนะจ๊ะ ฝากทำกับข้าวเย็นนี้ทีจ้า!”
แต่ดีใจได้แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ ยิปโซฟังเสียงแจ็คกี้แล้วก็ทำตาโตอยู่แบบนั้น ไม่เห็นจะรู้เลย ต้องทำกับข้าวด้วยเหรอ แล้วเธอทำอะไรอย่างนี้เป็ที่ไหน…
จะท้องเสียกันยกค่ายไหมอะ?
8K
![เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777285968_67048129.webp)
