ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

    บทที่ 47 โดนตำหนิ

    "จบ...ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ"

    ในห้องจัดเลี้ยงคนที่ยังเหลืออยู่ไม่ถึง1ใน10ของแขกที่มายังงงๆอยู่เพราะเรื่องที่เหมือนจะบานปลายกลับจบลงง่ายๆหลังจากที่คุณหนูจูนพูดแค่ไม่กี่ประโยคแล้วก็ลากคนทั้งกลุ่มออกไป

     

    "พ่อทำไมถึงให้มันเดินออกไปง่ายๆแบบนั้น"พงษ์หันไปถามพ่อตนเองด้วยสีหน้าไม่พอใจ ออสจะกลับไปยังไม่เท่าไหร่แต่แพรเนี่ยสิไม่รู้จะทำอะไรอีก ถ้าแพรกลับไปกับครอบครัวยังหาทางบีบให้ยอมได้ใหม่

     

    "แกหุบปากไปเลยแค่นี้ยังฉิบหายไม่พอรึไง"พัฒน์หันไปตะคอกลูกชายอย่างเดือดดาล

     

    "แม่งเอ้ย ฉันบอกแกไปแล้วหลายครั้งว่าฉันไม่ชอบขี้หน้ายัยแพรอะไรนี่เลย แกจะหาเมีย2-3คนหรือเล่นสนุกไปเรื่อยก็ได้มีผู้หญิงคนอื่นให้แกเอาอีกเยอะ ก็ยืนกรานจะเอาแต่นังนี่เป็นไงหละ หน้าก็แหกงานจะพังด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้เวรเอ้ย"

     

    พัฒน์ด่ากราดออกมายาวตอนนี้เขาต้องลุ้นก่อนว่าจูนแค่ขู่เรื่องจะยกเลิกเงินที่เขากู้หรือจะทำจริงๆ

     

    "นี่แล้วขอตกลงของเราหละ"

     

    เสียงผู้หญิงมีอายุหน่อยดังขึ้นขัดอารมณ์ของพัฒน์

     

    "แกยังจะกล้ามาถามอีกหรอไหนว่าคุมลูกอยู่แล้วเป็นไง"พัฒน์หันไปมองรอบๆถึงจะรอบที่ถึงคนจะน้องลงแต่ก็ยังมีคนอยู่ ตอนนี้ไม่มีคนสนใจพวกเขาแล้วคนที่ยังเหลือต่างทยอยเก็บของเพื่อกลับบ้าน

     

    ถึงแม้ว่าออสจะสามารถพาแพรกลับไปได้แต่พวกเขาก็ไม่ได้แก้ไขเรื่องที่พัฒน์พูดออกไปตอนน่ี้คนยังเข้าใจว่าครอบครัวแพรบังคับลูกตัวเองให้แต่งกับพงษ์เพื่อเงิน ส่วนที่พงษ์อาละวาดก็ไม่ได้น่าแปลกอะไรเพราะอยู่ๆก็มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ว่าแย่งผู้หญิงของตัวเองจะโมโหก็ไม่แปลก

     

    "คุณกลับก่อนเถอะแพรมันจะไปได้สักแค่ไหนเชียวเดี๋ยวไม่กี่วันมันก็กลับบ้าน"พ่อแพรเดินมากล่อมเมียตัวเองเมื่อเห็นว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์

     

    พอได้ยินสิ่งที่พ่อของแพรพูดพัฒน์ก็คิดบางอย่างออกก่อนจะฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย

     

    "ฉันมีงานให้พวกแกทำ"เขาพูดกับพ่อของแพรทันทีก่อนจะโทรหาใครบางคน

     

    มาทำให้ลูกชายฉันเสียหน้าแล้วออกไปดื้อๆหรอฝันไปเหอะ

     

     

     

    หน้าโรงแรม

     

    หลังจากที่ออกมาวิสกับกายก็ไล่บรรดาคนของอิกดราซิลให้กลับทันทีโดยไม่ให้เข้ามาทักทายออส

     

    "เกิดอะไรขึ้นทำไมแขนถึงไม่มีแผล"ออสเริ่มตื่นตระหนกไม่ใช่ว่าเขาอยากให้ตัวเองบาดเจ็บแต่การที่อยู่ดีดีแผลหายไปมันน่าประหลาดเกินไป

     

    พอลองนึกดูแล้วจูนเมื่อกี้จูนมองมาที่แผลเขาเหมือนกันนี่แต่กลับไม่ตกใจอะไร ตอนแรกเขานึกว่าเธอกังวลเรื่องที่เขาบาดเจ็บแต่เหมือนจะไม่ใช่

     

    "เธอรู้อะไรใช่มั้ย"

     

    "อื้อไม่ต้องตกใจหรอกมันเป็นความลับของอิกดราซิลหนะมีแต่ระดับสูงๆที่รู้เลยต้องลากนายออกมาก่อน ยิ่งคนรู้เยอะก็ยิ่งวุ่นวายจะเล่นงานสองพ่อลูกนั่นทีหลังมันง่ายกว่าต้องมานั่งปิดปากคนทั้งงาน"

     

    "ส่วนว่าทำไมแผลมันถึงหายเดี๋ยวสองคนนั้นคงบอกนายเองแหละ"จูนพูดก่อนจะหันไปมองวิสกับกาย

     

    "ออสนี่มันอะไร อิกดราซิลคืออะไร"แพรที่ยินอยู่ได้แต่ถามด้วยความสงสัย

     

    "เธอได้ยินนี่ว่ามันค่อนข้างเป็นความลับอย่าถามเลยเดี๋ยววันนึงมีโอกาสเธอก็รู้เองแหละ"จูนตอบกลับแพรแทน

     

    แพรปกติเวลาอยู่กับคนแปลกหน้าก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้วพอได้ยินแบบนั้นเธอเลยไม่เซ้าซี้อีก ถึงแม้ในใจจะมีแต่ความสงสัยก็ตาม

     

    "วิสนี่มันเรื่องอะไรกัน"ออสยกแขนที่ควรจะบาดเจ็บขึ้นถามหลังจากที่วิสที่ไล่ทุกคนกลับแล้วเดินเข้ามาหา ส่วนกายวิ่งไปอีกทางหน้าจะไปเอารถ

     

    "เอาไว้ทีหลัง เรื่องนี้เดี๋ยวปู่คุณจะบอกด้วยตัวเองครับเร็วๆนี้แหละ"

     

    เฮ้ออ ออสถอนหายใจเขารู้ว่าถ้าลองวิสพูดแบบนี้แล้วยังไงๆก็ไม่ได้คำตอบ

     

    "แต่ที่ต้องคุยจริงๆคือคุณคิดอะไรถึงได้ทำแบบนี้ คุณบอกเราแค่จะมาโรงแรมให้มาส่งหลังจากนั้นก็เดินเข้าไปงานวันเกิดของศัตรูแถมยังจะฉกตัวผู้หญิงของเจ้าของงานที่กระดูกหนาที่สุดในเมืองเนี่ยนะ"

     

    ออสแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติวิสกับกายจะทำตามที่บอกโดยไม่ถามอะไร หรือต่อให้ไม่บอกสองคนนี้ก็จะตัดสินใจเองเสมอพอเขาเห็นทั้งสองคนตามเข้ามาในงานเลยอดคิดไม่ได้ว่าเดี๋ยวมีปัญหาสองคนนี้ก็เข้ามาช่วยเอง

     

    "ไหนพ่อบ้านชุนบอกผมว่าต่อให้ผมอยากจะให้ผู้นำประเทศตายยังได้"ออสถามกลับ

     

    "ใช่แล้วพ่อบ้านชุนยังบอกอีกด้วยว่ามีคนพร้อมทำตามคำสั่งคุณอีกเป็นพรวนไม่ใช่ให้ทำเอง หรือต่อให้คุณอยากจะทำเองก็ต้องเตรียมการอย่างน้อยก็ต้องเปลี่ยนทีมรักษาความปลอดภัยโน่นนี่ก่อน ไม่ใช่เดินดุ่ยๆไปยิงเขา"วิสเอ่ยเสียงดุ

     

    พอได้ยินออสก็สลดลง ก็จริงตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็มีตั้งหลายครั้งที่เขาสั่งให้คนอื่นทำงานให้ทั้งเรื่องนิ่มทั้งหาหัวใจ ไหนจะที่ให้ผู้กำกับสนไปจัดการเรื่องที่ร้านแพรโดนไถ่เงิน แต่ครั้งนี้เขากับเลือกจะชนเอง

     

    "ขอโทษ ขอบคุณที่เตือน"ออสที่เข้าใจสิ่งที่วิสพูดก็รู้สึกผิดแล้วตอบกลับไปเบาๆ

     

    "มีอำนาจก็ต้องใช้ให้เป็น ไม่งั้นมันก็ไร้ค่า คุณต้องปรับตัว ปรับให้เร็วด้วย"วิสพูดจบก็ตบบ่าออสเบาๆ ตั้งแต่เขาเจอกับออสพึ่งผ่านมาอาทิตย์เดียวจะปรับตัวได้บ้างไม่ได้บ้างไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ที่เขาโมโหครั้งนี้ก็เพราะออสนั้นพาตัวเองไม่เจออันตรายโดยไม่จำเป็น

     

    "จะว่าไปแล้วคนอื่นๆหละครับนึกว่ามีคนตามผมเป็นสิบๆซะอีก"

     

    "ก็อยู่แถวๆนี้แหละแต่ให้คนแปลกหน้าลอบเข้าไปโรงแรมเยอะๆมันจะโดนจับได้ง่าย ผมไม่คิดว่าจะมีเรื่องด้วยเลยไม่ได้ให้เข้าไป"วิสตอบ

     

    "รถมาแล้วครับ"วิสพูดขึ้นหลังจากที่มีรถสีดำสองคันมาจอดตรงหน้า

     

    "มากับฉันดีกว่า อย่าไปนั่งกับผู้ชายล่ำๆสองคนเลย"จูนพูดเดินมาคล้องแขนออสรถสองคันที่มาจอดคันนึงคือรถของจูนที่เจสขับมานั่นเอง

     

    ออสหันไปมองวิส

     

    "ไปเถอะเดี๋ยวเราขับตามหลังไป"

     

    หลังจากที่วิสพูดออสกับจูนก็เดินขึ้นรถไปแพรเองก็เดินตามขึ้นไปด้วย"

     

     

     

    "นี่เมื่อกี้ฉันเข้าใจนะว่าแกกลัวกระสุนมันบินไปโดนเด็กที่ชื่อแพรหรือไม่ก็คนอื่นที่ไม่เกี่ยว แล้วตอนนี้หละให้ฉันพาคนไปจัดการให้มันจบๆเลยมั้ย"กายถามวิสที่เดินขึ้นรถมาด้วยความหงุดหงิด

     

    "ไม่คุณหนูจูนวางแผนไว้แล้ว จะเล่นมันให้ตายช้าๆ ยังไงมันก็ทำคุณออสไว้หลายปีโดนนัดเดียวจอดมันง่ายไป"