ความรู้สึกใจหายกระวนกระวายที่อัดแน่นอยู่ในอกอวบอ้วนผลักดันให้ตีนผังผืดสีส้มก้าวพ้นธรณีประตูเรือนที่ผุพังเจียงลี่หยูตัดสินใจสับตีนเดินออกตามหาเ้านายคนใหม่แม้ในหัวกะโหลกขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียวจะมืดแปดด้านไม่รู้เลยสักนิดว่าควรเริ่มต้นจากจุดใด
'ให้ตายเถอะ ฉันเป็แค่ห่านต๊อกต๋อยนะไม่ใช่สุนัขดมกลิ่นของกรมตำรวจจะให้เอาจะงอยปากดมหาเศษผักป่าตามพื้นดินเพื่อแกะรอยหรือไง'
อดีตพนักงานออฟฟิศบ่นกระปอดกระแปดในใจทว่าตีนผังผืดก็ยังคงย่ำเตาะแตะไปตามรอยเท้าจางๆ บนถนนดินขรุขระอย่างไม่ลดละ
สองข้างทางที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบเริ่มถูกความมืดกลืนกินั์ตากลมสีดำขลับสอดส่ายไปมา ซ้ายทีขวาทีท่ามกลางเสียงแมลงกลางคืนที่เริ่มกรีดปีกร้องระงม
จ๋อม... ซ่า...
เสียงสายน้ำไหลเอื่อยๆดึงดูดความสนใจของสตรีในร่างสัตว์ปีกให้หันขวับไปมอง
เบื้องหน้าคือลำธารสายเล็กที่ตัดผ่านแนวป่าทว่าสิ่งที่สะดุดตาหาใช่โขดหินหรือฝูงปลาแต่เป็ก้อนผ้าสีซอมซ่อที่กองสุมอยู่ริมตลิ่งร่างผอมแห้งประหนึ่งกิ่งไม้ตายของหญิงชาวบ้านนอนคว่ำหน้าจมมิดลงไปในกระแสน้ำตื้นเขิน ราวกับกระสอบข้าวสารเก่าๆที่ถูกคนมักง่ายโยนทิ้ง
สวบ... สวบ... สวบ...
เจียงลี่หยูสับตีนผังผืดวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหาอย่างลืมตายน้ำค้างเย็นเยียบกระเซ็นเกาะตามขนสีขาวฟูฟ่อง
กึก...
จะงอยปากแบนกว้างสีส้มออกแรงดุนและงัดเข้าที่หัวไหล่ของเ้านายหวังจะพลิกให้ร่างนั้นหงายขึ้นมาสูดอากาศ
ทว่าสิ่งที่ตอบสนองกลับมามีเพียงความหนักอึ้งและความเย็นชืดประหนึ่งก้อนน้ำแข็ง ร่างกายของหญิงสาวแข็งทื่อไร้ซึ่งจังหวะการหอบหายใจ ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิตใดๆ นางจมน้ำขาดใจตายไปเสียแล้ว
ความเงียบงันอันน่าหดหู่โรยตัวลงมาทับถมกลางลำธารเจียงลี่หยูลดลำคอยาวระหงลงจนแทบจะติดผิวน้ำั์ตากลมบล็อกหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด
'บัดซบเอ๊ย...อุตส่าห์รอดจากการเป็ห่านพะโล้มาได้ตั้งเดือนนึง เ้านายคนใหม่ก็ดันมาด่วนจากไปง่ายๆยิ่งกว่าตัวประกอบฉากในซีรีส์ฟอร์มั์เสียอีก'
ความเศร้าสร้อยกัดกินพื้นที่ในอก ทว่าเพียงชั่วอึดใจความเป็จริงอันโหดร้ายก็พุ่งเข้ามาตบหน้าห่านอย่างจัง
'เดี๋ยวนะ... แล้วยัยหนูโครงกระดูกที่นอนพะงาบๆอยู่บนเตียงที่บ้านล่ะ! ถ้าไม่มีแม่คอยป้อนน้ำต้มผักประทังชีวิต เตียงไม้แข็งๆนั่นก็คงกลายเป็โลงศพแห้งๆ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแน่!'
ห่านสาวกะพริบตาปริบๆหันกลับมามองศพของเ้านายผู้มีพระคุณที่ยังคงลอยอืดคว่ำหน้าอยู่ในน้ำ
'จะปล่อยร่างของนางแช่น้ำเปื่อยยุ่ยเป็อาหารปลาอาหารเต่าอยู่แบบนี้ก็ดูจะอกตัญญูและน่าสงสารเกินไปหน่อย...'
สตรีทะลุมิติถอนหายใจยาวจนอกกระเพื่อมก้มลงมองตีนผังผืดสีส้มแบนราบของตนเองสลับกับโขดหินริมตลิ่ง
'แต่ฉันเป็แค่ห่านนะโว้ย!ไม่มีมือไม่มีรถแบ็กโฮ จะให้เอาจะงอยปากงัดดินขุดหลุมฝังศพหรือเอาตีนผังผืดลากศพมนุษย์ขึ้นฝั่ง มันจะเป็ไปได้ยังไงวะ!'
เสี้ยววินาทีนั้นเองแสงจันทร์สีเงินยวงเริ่มสาดส่องทะลุเมฆลงมาตกกระทบผิวน้ำที่เย็นเยียบท่ามกลางความสิ้นหวังประกายความคิดประหลาดก็สว่างวาบขึ้นมาในหัวกะโหลกขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว
'เดี๋ยวนะ... สกิลช่องเก็บของไงล่ะ!'
ั์ตากลมสีดำขลับหลุบมองร่างไร้ิญญาที่เริ่มซีดเผือดสลับกับจ้องความว่างเปล่าเบื้องหน้า
'แต่ไอ้ช่องสี่เหลี่ยมเล็กจิ๋วเท่าแผ่นแป้งเกี๊ยวนั่น มันจะยัดศพมนุษย์ทั้งตัวเข้าไปได้จริงๆหรือวะ... แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ลองเสี่ยงดูก็คงไม่ได้รู้กันพอดี'
จะงอยปากแบนกว้างสีส้มรีบขยับจัดการพื้นที่คลังสมบัติส่วนตัวอย่างเร่งด่วน
วิ้ง!
ก้อนหินกรวดทั้งหลายถูกเรียกออกมาคายทิ้งลงบนโขดหินริมลำธารอย่างไม่ไยดีตามด้วยปลอกคอทองคำสลักลายัที่ถูกดึงออกมาสวมรัดกลับเข้าที่ลำคอยาวระหงดังเดิม
เพื่อกวาดล้างพื้นที่ในช่องเก็บของให้ว่างเปล่าบริสุทธิ์ที่สุดประหนึ่งจานข้าวต้มที่เพิ่งถูกสุนัขเลียจนสะอาด
ตีนผังผืดสีส้มสับก้าวเข้าไปประชิดร่างเปียกปอนสตรีในร่างนกน้ำจ้องเขม็งไปยังศพของเ้านายผู้เคราะห์ร้าย
แล้วออกคำสั่งใช้งานระบบในใจอย่างแน่วแน่
'เก็บ!'
วาบ...
แสงสีฟ้าสว่างจ้าขึ้นชั่วพริบตาก่อนที่ร่างผอมแห้งประหนึ่งกิ่งไม้ตายจะอันตรธานหายวับไปจากผิวน้ำอย่างไร้ร่องรอยราวกับหยดน้ำหล่นกระทบกระทะเหล็กร้อนจัด
เจียงลี่หยูอ้าจะงอยปากค้าง
บนหน้าต่างโฮโลแกรมปรากฏรูปไอคอนเล็กๆ เป็รูปศพมนุษย์นอนนิ่งอยู่ในสล็อตช่องแรกอย่างสงบเสงี่ยมซ้ำยังเหลือพื้นที่หน้ากระดานว่างเปล่าให้ใช้งานได้อีกถึงสองช่องถ้วน!
ตรรกะแบบห่านๆแล่นปรู๊ดปร๊าดประมวลผลความจริงอันน่าตื่นตะลึงอย่างรวดเร็ว
'์... ไอ้สกิลระบบนี่มันไม่ได้ทำงานตามหลักฟิสิกส์หรือตรรกะความตื้นลึกหนาบางบนโลกใบนี้เลยสักนิด!'
อดีตพนักงานออฟฟิศช็อกจนขนสีขาวบนหัวชูชัน
'มันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่แคร์ขนาด รูปร่าง หรือน้ำหนักแม้แต่น้อย...ตราบใดที่ระบบประเมินว่าสิ่งนั้นนับเป็สิ่งของหรือวัตถุเพียงหนึ่งชิ้นมันก็กินพื้นที่แค่หนึ่งช่องพอดีเป๊ะ!'
ั์ตากลมบล็อกเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้าทอประกายวาววับประหนึ่งพ่อค้าหน้าเืที่เพิ่งค้นพบเหมืองทองคำใต้ถุนบ้าน
'โอ้โห... นี่มันสกิลระดับโกงความตายชัดๆ ถ้ากฎมันมักง่ายขนาดนี้วันดีคืนดีฉันยัดช้างทั้งตัวหรือหอบเอาเกวียนสัมภาระทั้งคันเข้าไปเก็บไว้ในช่องสี่เหลี่ยมนี่มันก็คงเก็บได้เหมือนกันสินะ!'
ติ๊ง!
เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ใสแจ๋วดังแทรกความเงียบสงัดของป่ายามวิกาล
4K
