MoneySystem:ระบบเงินตรา

"ว้าว น้ำตกสวยจัง"เสียงหวานใสดังขึ้น
"นี่หลิงเอ๋อ อย่าวิ่งสิถ้าพลัดตกลงไปจะแย่เอานะ"เสียงของหญิงสาววัยกลางคนกล่าวขึ้น ถึงจะอายุปาไป44แล้วแต่หน้าตาก็ยังเหมือนคนอายุ30ต้นๆเท่านั้น
"โม่หลินลูกก็ดูน้องด้วยสิ"เสียงของชายวัยกลางคนกล่าวขึ้น
"ผมจะพูดอะไรได้หล่ะพ่อ เดี๋ยวก็โดนด่าอีก"โม่หลินกล่าวบอก จริงๆแล้วเขากับน้องสาวไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่อาจจะเป็นเพราะเขาเรียนจบมาแล้วแต่ยังหางานไม่ได้จนเป็นภาระของครอบครัว แถมเขาเองก็ยังมีนิสัยที่ขี้เกียจเป็นอย่างมาก น้องสาวอาจจะไม่ชอบตรงส่วนนี้ของเขาก็ได้
"เอาเถอะ นานๆมาเที่ยวทีพ่อจะปล่อยก็แล้วกัน"ผู้เป็นพ่อกล่าวบอก
"เอาหล่ะงั่นผมไปนั่งเล่นตรงนู้นนะ"โม่หลินกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ข้างลำธาร
"ระวังๆด้วยหล่ะตกลงไปเดี๋ยวจะช่วยไม่ทัน"ผู้เป็นพ่อกล่าวบอก
"คุณคะไปถ่ายรูปตรงนู้นกันดีกว่า"แม่ของโม่หลินกล่าวพร้อมกับดึงพ่อของเขาไปตรงบริเวณข้างน้ำตก
"อืม~~"โม่หลินหัมเพลงพร้อมกับนั่งตรงโขดหินข้างลำธาร สายตาของเข้าจับจ้องมองไปที่ลำธาร
"หืม"โม่หลินที่สังเกตุเห็นถึงบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนแสงอยู่ข้างลำธารบริเวณริมน้ำ
"อะไรวะนั่น"โมหลินเดินเข้าไปดูพร้อมกับหยิยขึ้นมาด้วยความสงสัย สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นหินรูปทรงประหลาด
"โอ้ย คมชมัด"โม่หลินร้องด้วยความเจ็บพร้อมกับปล่อยหินดังกล่าวลงพื้น และดูมือของตัวเองที่ตอนนี้มีเลือดไหลออกมาจากแผลที่เกิดจากหินบาดเมื่อครู่
"อ่าว หายไปไหนแล้วดมื่อกี้ก็ปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้นี่นา"โม่หลินพึมพัมด้วยความแปลกใจเมื่อครู่ตอนที่เผลอปล่อยหินมันก็น่าจะอยู่บริเวณนี้แต่มันหลับหายไปอย่างน่าประหลาดใจ
"ชั่งเถอะ"โม่หลินขี้เกียจที่จะใส่ใจจึงหันไปนั่งเล่นต่อ ซึ่งเขาไม่ทันได้สังเกตุเลยว่าในช่วงที่หินประหลาดบาดมือจนเลือดไหล และเลือดก็ได้สัมผัสกับหินจนหินเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นของเหลวและซึมหายไปในร่างของเขาอย่างรวดเร็วจนเขาคิดไปเองว่าปล่อยหินลงพื้น(ทำไมมันดูน่ากลัวจังวะ)
หลังจากนั้นครอบครัวตระกูลโม่ก็ได้เดินทางกลับบ้านของตัวเองหลังจากที่เที่ยวกันจนพอใจแล้ว ฐานะของครอบครัวโม่นั้นอยู่ในระดับกลางๆเรียกว่าไม่ขัดสนด้านเงินทอง แถมยังมีบ้านและรถเป็นของตัวเองอีกด้วย
"เกลียดการเดินทางไกลๆชมัด"โม่หลินกล่าวบ่นพร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟาที่ห้องรับแขก
"นี่พี่ไปอาบน้ำเลยนะและอีกอย่างถ้าจะนอนก็ๅปนอนที่ห้องตัวเองสิ"โม่หลิงเอ๋อกล่าวบอกผู้เป็นพี่ชายของตัวเอง ตัวเธออายุน้อยกว่าพี่ชายมากถึง5ปี แต่เธอก็ยังมีความรับผิดชอบมากกว่าโม่หลินเสียอีก
"ทราบครับคุณหนู"โม่หลินกล่าวก่อนที่ค่อยๆลุกจากโซฟาและเดินขึ้นห้องของตัวเองไป การมีน้องสาวก็เหมือนมีแม่คนที่2และตามที่เพื่อนเขาบอกการมีเมียก็เหมือนมีแม่อีกคนดังนั้นถ้าเขาได้เมียอีกคนจะไม่เท่ากับว่ามีแม่3คนเลยหรอ
หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วเขาก็ลงมากินข้าวเย็นกับครอบครัวก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้านอน โชคดีที่บ้านของเขามี3ห้องนอนดังนั้นจึงไม่ต้องไปนอนเบียดกับคนอื่นแถมยังมีความเป็นส่วนตัวอีกด้วย
"ติ๊ดๆๆ"โม่หลินค่อยลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงีย พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มาดู
"อ่าวเสียงมาจากไหนเนี่ย"โม่หลินกล่าวเมื่อพบว่าเสียงไม่ได้มาจากโทรศัพท์ของตัวเอง
[เสียงมาจากระบบเอง]
"นั่นใครหน่ะ"โม่หลินกล่าวขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่พบใคร
"ยะ อย่าบอหนะว่าผี"โม่หลินน่าซีดเป็นไก่ต้มทันทีเมื่อเขานึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เรียกว่าผี
[ขอแจ้งโฮส ระบบไม่ใช่ผีระบบคือระบบ]เสียงเย็นชืดเหมือนไม่ใช่มนุษย์ดังขึ้นอีกครั้ง
"จ๊ากกก ผีหลอก"โม่หลินกล่าวด้วยความกลัวก่อนที่จะรีบเอาผ้าห่มคุมตัวพร้อมกับท่องบทสวดไปมา
[ระบบไม่คิดว่าโฮสจะโง่แบบนี้]เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งยิ่งทำให้โม่หลินหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
"จงไปสู่สุคติเถิดอย่าได้มาจองเวรซึ่งกันและกันเลย"โม่หลินท่องบทสวดแผ่เมตตาเท่าที่เขาจำได้
[ระบบคิดว่าสมองของโฮสมีปัญหา]
หลังจากนั้นโม่หลินไม่ได้หลับทั้งคืนจนกระทั่งใกล้เช้าเขาถึงทนความง่วงไม่ไหวและผลอยหลับไป
"อา เมื่อคืนฝันได้น่ากลัวชมัด"โม่หลินกล่าวขึ้นก่อนที่จะเปิดโทรศัพท์ดูเวลา
"สายขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย"โม่หลินกล่าวเบาๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันเข้าไปแล้ว
[ระบบอยากบอกว่าจริงๆโฮสไม่ได้ฝัน] เสียงๆเดียวกับเมื่อคืนดังขึ้น
"แอ๊ก"โม่หลินสลบทันทีด้วยความกลัว

จบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หินประหลาด

นิยายแนะนำ

MoneySystem:ระบบเงินตรา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หินประหลาด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้