ตอนที่ 59
ศึกแรก(1)
ห้องขังที่บอสอยู่นั้นคือเรือนจำของจริงลูกกรงทำมาจากกระดูกของมังกรระดับจักรพรรดิ3 ดาว เลยทำให้พวกอาชญากรที่มีระดับ 20 ไม่สามารถแหกคุกออกไปได้แน่นอนแถมในข้อมือของพวกเขาก็มีกุญแจมือที่สามารถสะกดพลังพิเศษเอาไว้อีกด้วย
บอสมองไปยังกลุ่มชายที่มีอายุไล่เลี่ยเขากำลังนั่งพิงกำแพงอยู่อย่างอาลัยตายอยากเขาหามุมของตนเองแล้วนั่งลงในทันที
ชายผอมแห้งสวมแว่นคล้ายโนบิตะมองมาที่เขาแล้วกล่าวว่า
“สวัสดีเพื่อนนายโดนข้อหาอะไรเหรอถึงได้ถูกจับมาขัง?”
บอสตอบแบบไม่คิดอะไรมาก
“หลงเข้าไปในเต็นท์ผู้หญิงตอนที่พวกเธอเปลี่ยนเสื้อผ้านะสิ”
ชายปากแหลมลืมตาขึ้นมาแล้วกล่าวด้วยความตะลึง“เชี่ยข้อหาเดียวกันเลย!”
ชายร่างอ้วนที่นอนอยู่พื้นกล่าว“เออวะ เหมือนกันเลย!”
“อ้าวนี่ตกลงพวกเราโดนข้อหาเดียวกันหมดเลยเหรอ!?”บอสมึนงง
ทุกคนพากันบอกเล่าเป็นเสียงเดียวกันว่าบาร์คให้เดินไปที่เต็นท์หมายเลข8 แต่พอเดินเข้าไปก็พบกับผู้หญิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกันแบบเป๊ะๆ
“โอ้สวรรค์พวกเราโดนคุณบาร์คเล่นเข้าให้แล้ว!”ชายที่คล้ายโนบิตะกล่าว
“สลัดเอ้ย! ข่าวลือที่ฉันได้ยินมามันเป็นความจริงสินะ”ชายปากแหลมกล่าว
“ข่าวลืออะไร!?”ทุกคนถามพร้อมกัน
“ฉันได้ยินข่าวลือมาว่าคุณบาร์คจะชอบแกล้งคนโดยการลงโทษทางวินัยแบบทหารพูดง่ายๆก็คือจับขังคุกนั่นเองการที่พวกเราทุกคนมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะความสะเพร่าแต่เป็นความตั้งใจของเขาต่างหาก!”
“แบบนี้มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ!?”ชายที่คล้ายไจแอ้นกล่าว
“ช่างมันเถอะแค่คืนเดียวแป๊บๆก็ผ่านไปเองนั่นแหละ”ชายปากแหลมกล่าว
ทุกคนต่างพยักหน้าพร้อมกันยังไงซะมันก็แค่วันเดียวเท่านั้นเองยังไงก็ได้ออกจากคุกอยู่ดีเวลาผ่านไปไม่นานก็มีชายตัวเตี้ยอ้วนกลมที่ดวงตาของเขามีรอยช้ำสีดำทั้ง 2ข้างดูแล้วคล้ายโดราเอม่อนถูกโยนเข้ามาในคุก
วันต่อมา
บอสกำลังนั่งหลับตาอยู่ภายในคุกก็ถูกปลุกให้ตื่นโดยทหารคนหนึ่งที่เอาไม้ตะบองมาเคาะเข้ากับลูกกรง
“ตื่นๆๆลุกขึ้นมาเข้าแถวข้างนอกเร็ว!!”
นักศึกษาที่นอนอยู่ในคุกพากันรีบวิ่งออกไปตั้งแถวอย่างรวดเร็ว
“ทางออกอยู่ไหน!? ทางออกอยู่ที่ไหน!?”ชายที่คล้ายโดราเอม่อนกล่าวเขาไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้เลยเนื่องจากเขาโดนชกขุมตาเขียวมาเมื่อวานนี้
ทหารลากร่างเตี้ยตันของเขาออกมาเข้าแถวแล้วให้เขาเอามือจับชายเสื้อของคนที่อยู่ด้านหน้าเอาไว้แล้วเดินตามกันออกไปข้างนอกบอสลองนับจำนวนนักศึกษาที่ถูกจับขังก็ทราบว่าจำนวนนักศึกษาชายและหญิงที่โดนจับขังทั้งหมดมี75 คนพอดีเป๊ะ
เขาไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงโดนจับข้อหาอะไรแต่น่าจะไม่แตกต่างกันมากเท่าไหร่นักพวกเขาถูกปลดกุญแจมือแล้วพายังเต็นท์ที่พักของตนเองแล้วพากันอาบน้ำให้เสร็จภายใน10 นาทีแล้วรีบไปหาอะไรกินก่อนถึงเวลา 7โมงเช้าแล้วไปรวมกันที่ลานกว้างหากใครมาสายจะถูกลงโทษตามวินัยอีกครั้ง
บอสออาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบที่ทหารมอบให้จากนั้นก็เอาเนื้อออกมาย่างด้วยไฟฟ้าแล้วกินเข้าไปอย่างหิวโหยพอเขากินเนื้อได้ 10 กก. บอสก็รีบเดินไปยังลานกว้างอย่างรวดเร็ว
ณลานกว้าง
มีนักศึกษาจำนวนมากนั่งอยู่เต็มไปหมดทุกคนล้วนมาจากมหาวิทยาลัยการจัดการทั้งหมดพวกเขารู้ดีว่าพวกเด็กมหาวิทยาลัยต่างสถาบันไม่ค่อยชอบหน้ากันนักหากจับเสือมายัดใส่ในถ้ำเดียวมีหวังได้เกิดเรื่องวุ่นวายแน่นอนทุกคนในที่แห่งนี้ล้วนมีพลังระดับ 20 ขึ้นไปมีตั้งแต่ปี 1 ถึง ปี 4บางคนที่ไม่ได้ทำสหกิจ
ทุกคนกำลังจับกลุ่มนั่งกินอาหารเช้าและพูดคุยกันบอสกินมาแล้วและเขาเองก็ไม่มีเพื่อนในมหาวิทยาลัยหลักมากนักเลยทำให้ต้องนั่งอยู่ที่พื้นแห่งหนึ่งคนเดียวเขานั่งตรวจสอบสิ่งของภายในระบบและดูของที่น่าสนใจภายในร้านค้า
‘ระเบิดควันเทียร์1 อันนี้มีประโยชน์สำหรับหลบหนีซื้อเก็บเอาไว้สัก 10 ลูกก็แล้วกัน’
[ซื้อเยอะๆเลยนะคะของดีมีเยอะเลย!]
‘อยากซื้อเยอะๆอยู่หรอกนะหนอนน้อยแต่ช่วยลดราคาเวลาเหมาได้ไหม?เหมือนกับช่วงโปรโมชั่นอะไรประมาณนั้น’
[พรืดด~~ไม่ได้หรอกค่ะของซื้อของขายจะลดราคาได้ยังไงตอนนี้ก็เข้าเนื้อฉันแล้วนะคะเนี่ย]
‘โอ้ยพยาธิขี้เหนียวเอ้ย!!’
[เดี๋ยวนี้หยาบคายมาก!!ใครกันที่เป็นพยาธิค่ะห๊าา! เดี๋ยวขึ้นราคาของซะเลยนิ]
‘ผมขอโทษครับคุณหนอนสุดสวยเซ็กซี่ที่สุดใน3 โลก!’
[...ชมไปก็ไม่ลดราคานะคะบอกเอาไว้ก่อนเชอะ!]
จากนั้นหนอนน้อยก็เงียบและไม่คุยกับเขาบอสไม่สนใจเดี๋ยวค่อยง้อเธอใหม่ที่หลังตอนนี้เขากำลังค้นหาสินค้าที่น่าสนใจเอาไว้ใช้อยู่บอสพบความจริงที่น่าตกใจอย่างหนึ่งเข้าซึ่งนั่นก็คือเขาสามารถใช้เมล็ดพันธุ์จากพื้นที่ระดับ2 ในพื้นที่ระดับ 1 ได้! แต่เขาเลือกที่จะไม่ใช้เนื่องจากทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงใช้มันได้แล้วโดนจับตัวไปสอบสวนและยุ่งยากไปอีก
เมล็ดพันธุ์ที่เขามีทั้งหมดอยู่ในระดับ20แล้วเขาสามารถใช้เมล็ดพันธุ์ในการจัดการมอนสเตอร์เหล่านั้นได้โดยไม่มีปัญหาอีกอย่างเขาเองก็มีอาวุธเทียร์2 อยู่ด้วย ต่อให้เป็นเทพในพื้นที่นี้เขาก็สามารถฟันขาดราวกับเต้าหู้ได้สบายมาก
ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่นั่นเองเสียงของพวกผู้หญิงก็ดังขึ้นมา
“นั่นมันรุ่นพี่เตโชนี่!!”
“ไหนๆว้ายยย!!! รุ่นพี่เตโชจริงๆด้วย!”
...
บอสหันไปมองคนที่ชื่อเตโชอะไรนั่นก็พบว่าเขามีพลังระดับ150 อายุ 30 ปี หน้าตาหล่อใช้ได้แต่ก็ไม่สู้เขาอยู่ดี สิ่งที่ทำให้คนดูดีขึ้นก็คือออร่าและผลงานเขาไม่รู้ว่าเตโชนั่นมีดีอะไรทำไมสาวๆถึงได้พากันกรีดร้องราวกับเจอผีแบบนั้นแต่อายุตั้ง 30 ปีแล้วกลับมีพลังแค่ระดับ 150นี่ก็แค่คนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาเท่านั้นเอง เขาควรเรียกว่าน้ามากกว่ารุ่นพี่เสียอีกเพราะอายุแกก็ปาไป30 แล้ว!
ไม่นานก็มีทหารคนหนึ่งตะโกนใส่โทรโข่ง
“ทหารทุกคนจัดแถว!!!”
ทุกคนพากันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปเข้าแถวของหน่วยตนเองบอสไม่รู้ว่าแถวตัวเองอยู่ไหนเลยสังเกตจากคนที่เขาเคยเห็นหน้าเอาว่าพวกเขาไปเข้าแถวที่ไหนเขาก็พบว่าคนพวกนั้นก็ยืนเก้ออยู่ภายนอกเช่นเดียวกัน
“คนที่ไม่เข้าแถวหมายความว่ายังไง!?”ทหารคนหนึ่งถาม
เมื่อบอสไม่เห็นใครตอบเขาเลยยกมือแล้วตะโกนเสียงดังว่า
“พวกเรามาใหม่และไม่รู้ว่าแถวของพวกเราอยู่ไหนครับ!”
“พวกคนมาใหม่เข้าแถวตรงนี้ภายใน10 วินาที มาก่อนอยู่หน้ามาหลังอยู่หลังไม่ต้องเกี่ยงกัน หากชักช้าจะถูกลงโทษ!!”ทหารตะโกน
บอสพุ่งไปยืนอยู่ต่อหน้าของทหารคนนั้นเร็วปานสายฟ้าจนทหารคนนั้นเกือบสะดุ้งเพราะความตกใจความเร็วของบอสนั้นไม่ธรรมดาเลยปกติแล้วคนที่มีระดับพลังเดียวกันจะมองเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ชัดเจนต่อให้ใช้ฟุตเวิร์คก็ตามแต่สิ่งที่ทุกคนมองเห็นคือเงา!
พอทุกคนเข้าแถวเสร็จก็ถูกแยกกระจายยังครูฝึกกลุ่มคนที่มาใหม่ได้อยู่ในหน่วย8 ทั้งหมดพวกเขาจะถูกแยกออกไปยังหน่วยย่อยเช่น จู่โจมที่ 8 ป้องกันที่ 8 เป็นต้นบอสถูกแยกไปยังหน่วยจู่โจมที่ 8 ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมด 345 คนเขาคิดว่ามันสมควรเรียกว่ากองร้อยมากกว่าหน่วยเนื่องจากคนเยอะมากเกินไปคนที่รับผิดชอบในหน่วยจู่โจมที่ 8 คือ ร้อยเอกเกริก เขาเป็นวัยรุ่นอายุ 28ปีที่มีพลังระดับ 164
“เอาละก่อนที่พวกคุณจะออกไปฆ่าฟันกับมอนสเตอร์พวกคุณจะต้องรู้จักรูปแบบการรบก่อนเป็นอันดับแรกผมจะทำการฝึกพวกคุณเป็นเวลา 3 วัน ก่อนที่พวกคุณจะได้รับประสบการณ์จริงเป็นเวลา 1สัปดาห์เต็มคุณถึงจะได้รับใบยืนยันว่าสำเร็จการหาประสบการณ์และกลับไปยังโลกได้เข้าใจไหม!?”เกริกกล่าว
“เข้าใจครับ/ค่ะ!!”ทุกคนตอบเหมือนกัน
เมื่อพวกเขาอยู่ที่นี่จะต้องปฏิบัติตัวให้เป็นทหารเนื่องจากชุดที่พวกเขาสวมอยู่คือชุดทหารไม่ใช่ชุดนักศึกษาเกริกได้สอนพวกเขาตั้งแต่ทฤษฎีจนถึงการปฏิบัติทุกคนต่างพากันฟังอย่างใจจดใจจ่อ
เวลา2 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“ตั้งขบวนรบรูปแบบทะลวง!!”เกริกตะโกน
นักศึกษาทุกคนพากันประจำตำแหน่งของตนเองอย่างรวดเร็วคนที่แข็งแกร่งและมีพละกำลังมากที่สุดจะได้อยู่ด้านหน้าพวกคนที่มีกำลังน้อยจะอยู่ด้านหลังรูปแบบการทะลวงจะมีรูปร่างเหมือนกับปลายหอกแหลมโดยคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าจะมีทั้งหมด60 คน ส่วนคนที่เหลือจะยืนเป็นใจกลางของหอก
“ทะลวง!!!”
เฮ่!!!!
นักศึกษาทุกคนพากันวิ่งไปด้านหน้ากันเป็นระเบียบไม่มีใครเลยที่แตกแถวพวกเขาจินตนาการว่าตนเองกำลังฝ่าดงมอนสเตอร์นับร้อยเข้าไปภายในเพื่อฆ่ามอนสเตอร์ที่ทำหน้าที่บงการหรือขุนศึกของพวกมันนั่นเองเมื่อพวกเขาเข้าไปถึงเป้าหมายแล้วรูปแบบของพวกเขาก็จะเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบที่มีชื่อว่าจัตุรัส รูปร่างของมันก็ตามชื่อคือ 4 เหลี่ยมด้านเท่าทั้ง 4ด้านแต่ละด้านจะมีจำนวนคนอยู่ 25%ผลักดันให้พวกมอนสเตอร์ถอยห่างออกไปเพื่อค้ำจุนแนวรบเอาไว้
จากนั้นก็จะให้หน่วยจู่โจมถัดมาใช้รูปแบบทะลวงเข้ามาอยู่ในใจกลางของจัตุรัสของพวกเขาเพื่อเตรียมความพร้อมในการทะลวงเข้าไปให้ลึกยิ่งกว่าเดิมทำแบบนี้ซ้ำไปเรื่อยๆจนกว่าจะไปถึงตัวของหัวหน้าได้สำเร็จแล้วปลิดชีพมัน
เกริกมองลูกศิษย์ที่ตนฝึกด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างมากหากพวกเขาสามารถทำแบบนี้ได้ในสนามรบมันจะทำให้เขายิ่งพึงพอใจมากยิ่งขึ้นไปอีก
ขณะที่เกริกกำลังยืนมองลูกศิษย์ของตนเองกำลังฝึกปฏิบัติอยู่บาร์คก็เดินหยุดยืนอยู่ข้างๆเขาแล้วกล่าว
“การฝึกของพวกเขาเป็นยังไงบ้าง!?”
เกริกยิ้มแล้วกล่าว“เป็นไปได้ด้วยดีครับท่าน พวกเราได้ค้นพบเพชรเม็ดงามเข้าแล้วครับ!”
บาร์คเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแล้วถาม“เด็กคนไหนเหรอ?”
“เขามีชื่อว่าบอส ครับ ตามรายงานเขาคือช่างทำอาวุธระดับฟ้าศักยภาพโดยรวมของเขามีมากกว่าทุกคนเกือบ 5 เท่า!”
“ว่าไงนะ!? 5 เท่าเลยเหรอ!”บาร์คอดไม่ได้ที่จะตะลึงนี่มันเด็กนรกชัดๆ การที่มีศักยภาพมากกว่าคนทั่วไป 2 เท่าก็ถือว่ามากแล้วแต่นี่คือ5 เท่า! แม้แต่มอนสเตอร์ระดับจักรพรรดิ 3ดาวยังต้องดิ้นรนเพื่อหนีรอดคนคนนั้น
“หน่วยสอดแนมบอกมาว่าฝูงมอนสเตอร์ขนาดเล็ก(1000 - 4000 ตัว)กำลังจะเคลื่อนตัวมาจากทางทิศใต้ของเมืองเจสเตอร์พวกมันน่าจะใช้เวลาประมาณ17 ชม.กว่าจะมาถึงให้พวกเขาออกไปจัดการกับพวกมันเพื่อเป็นการทดสอบฝีมือกับหน่วยจู่โจมอื่น”บาร์คกล่าว
“รับทราบแล้วครับผมจะบอกให้พวกเขาเตรียมตัวทันที”เกริกกล่าว
จากนั้นบาร์คก็เดินจากไปแล้วครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องของบอส
...................................................................................................................