ตอนที่ 103 อุปกรณ์แปลงพลังเวท
*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****
ด้านบนชั้นสองนั้นเงียบสงบ
มันมีห้องที่แบ่งเป็นสัดส่วน มีผู้คนใช้ที่นี่อยู่มากมาย ด้านบนเพดานยังมีผลึกเวทประดับอยู่มากมาย ทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองล้วนมีหนังสือหลากหลายประเภท
เคลบี้เมื่อเห็นเมอร์ลินยังคงสนใจหนังสือผลึกเวทที่อยู่ด้านบนจึงเอ่ย
“ถ้าสนใจขนาดนั้นทำไมไม่ลองหยิบมาดูสักเล่มล่ะ”
“ได้” เมอร์ลินตอบอย่างไม่เกรงใจ
พวกเขายังไม่ทันที่จะได้เดินหาที่ว่างในการติวหนังสือด้วยซ้ำ ชั้นสองของห้องสมุดนั้นเป็นที่นิยมไม่น้อย มันถูกแบ่งออกเป็นบล็อคๆ มีทั้งน้อยและใหญ่ สำหรับคนที่ต้องการติวน้อยคนและคนกลุ่มใหญ่
สำหรับห้องใหญ่ถึงกับมีกระดานและปากกาเวทมนตร์อำนวยความสะดวกไว้ให้
ทั้งนี้ยังมีบล็อคที่เป็นพื้นที่จำกัดสำหรับใช้งานคนเดียว มันถูกแบ่งออกเป็นช่องๆ ซอยจนยาวเหยียด
มีผู้คนไม่น้อยที่ใช้งานในชั้นนี้ ม่านพลังถูกกางกั้นไม่เสียงเข้าและออก มันจึงกลายเป็นสถานที่ที่สร้างสมาธิได้ดีมาก
เมอร์ลินละความสนใจกับห้องอ่านหนังสือไปชั่วคราว เขาทดลองใช้แท่งที่มีปุ่มสามปุ่มที่เขาได้รับมา
“นายสามารถกดปุ่นอ่านเพื่ออ่านชื่อหนังสือหรือหมวดหมู่ที่ถูกจัดไว้ได้ กดมันเมื่อนายชี้ไปที่กลุ่มหนังสือเหล่านั้น” เคลบี้เอ่ยแนะนำ
เมอร์ลินพยักหน้าและทำตามทันที
เมื่อเขาชี้แท่นนั้นแล้วกดปุ่ม “อ่าน” ชื่อของหมวดก็ปรากฏขึ้นมาในหัวเป็นอันดับแรก
“หมวดค่ายกล”
เมื่อชี้ไปยังหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มนั้นแล้วกดปุ่ม “อ่าน”
“หนังสือการประยุกต์ใช้ค่ายกลชั้นกลาง”
เมอร์ลินเลื่อนไปชี้อีกเล่มหนึ่งที่อยู่ข้างๆ
“หนังสือค่ายกลสามเหลี่ยม”
“หนังสือค่ายกลสะท้อน”
“หนังสือค่ายป้องกันเบื้องต้น”
ตอนนั้นเองเมอร์ลินก็ตัดสินใจเลือกหนังสือเล่มหนึ่งลงมา
เขากดไปที่ปุ่ม “รับ”
ตอนนั้นเองแผ่นตราผลึกเวทที่ลอยอยู่กลางอากาศชิ้นนั้นก็ร่อนลงมาตรงหน้าเมอร์ลิน
เขาคว้ามันเอาไว้
แน่นอนว่าเมอร์ลินเคยอ่านแผ่นตราผลึกเวทแบบนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เขาต้องการทดลองอ่านโดยใช้แท่งที่อยู่ในมือ
เขาต้องการรู้ว่าหากใช้อุปกรณ์แปลงพลังเวทจะมีความรู้สึกเช่นใด
ทันทีที่เขากดปุ่ม “อ่าน” หินเวทในแท่งก็กระตุ้นแผ่นตราผลึกเวทหนังสือที่อยู่ในมือ มันมีการทำงานสื่อสารกับหินเวทที่จับอยู่และกระตุ้นประสาทสัมผัสให้สร้างภาพมายาขึ้นมา
เมอร์ลินพบว่าการใช้อุปกรณ์แปลงพลังเวทจะแตกต่างจากการใช้พลังเวทของตนเองในการกระตุ้นผลึกหนังสือโดยตรง เพราะคนธรรมดาจะอ่านในรูปแบบที่ผู้สร้างภาพมายากำหนดมาแล้ว นั่นคือการเลื่อนขึ้นเลื่อนลงเท่านั้น
แต่สำหรับนักเวทเช่นเมอร์ลิน หากอ่านโดยใช้พลังเวทของตนเอง เขาจะสามารถจัดรูปแบบการอ่านได้มากกว่าตามจินตนาการของตนเอง
เขาสามารถพลิกอ่านเหมือนอ่านหนังสือจริงๆ หรือจะให้ตัวหนังสือปรากฏอยู่ตรงหน้าเลื่อนขึ้นเลื่อนลง ปัดซ้ายปัดขวายังไงก็ได้
“มันอาจเป็นเพราะพื้นที่พลังเวทที่มีจำกัดจึงทำให้มันออกมาได้แค่รูปแบบเดียว” เมอร์ลินเอ่ยพึมพำ เขาวิเคราะห์การสร้างภาพมายาของการอ่านแผ่นตราผลึกหนังสือ
ตอนนั้นเองเขาก็รีบหยิบสมุดบันทึกของตนเองขึ้นมาแล้วจดสิ่งที่เขาคิดได้ลงไป
บางทีนี่อาจเป็นแนวคิดหัวข้อวิจัยของเขา
เคลบี้มองภาพนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ จนอดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้
“นายกำลังทำอะไร?”
เมอร์ลินเงยหน้าขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ “ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”
“เด็ก?”
“นี่นายว่าฉันเป็นเด็กอย่างนั้นหรอ?”
เหอะ เคลบี้ทำใบหน้าจนใจ เขาจ้องมองเด็กน้อยผมสีเงินตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ
เขาถูกเด็กหาว่าเป็นเด็ก นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เมอร์ลินไม่ได้สนใจชายหนุ่มคนนี้มากนัก เขาอ่านแผ่นตราผลึกหนังสืออีกครั้ง
ครั้งนี้เขาอ่านทั้งเล่มอย่างรวดเร็ว การอ่านแผ่นตราผลึกหนังสือนั้นทำได้รวดเร็วกว่าอ่านในหนังสือจริงมาก
เพียงแค่เลื่อนตัวหนังสืออย่างรวดเร็วทั้งหมด ดวงเนตรสีเงินก็จดจำเนื้อหาของพวกมันทั้งหมดได้แล้ว อีกทั้งเพียงแค่ทำความเข้าใจเล็กน้อยก็สามารถเข้าใจพวกมันทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจเมอร์ลินก็อ่านหนังสือเล่มนี้จบแล้ว
เขากดปุ่ม “ส่ง” บนแท่งที่อยู่ในมือ
ผลึกหนังสือก็ลอยขึ้นไปด้านบน มันลอยขึ้นไปอยู่ในกลุ่มเดิม ทำให้กลางอาการปรากฏเหมือนกลุ่มดาวอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ” เมอร์ลินหันไปพูดกับเคลบี้
“เหอะ” เคลบี้พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ
เจ้าเด็กนี่ทำกับเขาเหมือนเด็กจริงๆ
ทั้งสองเดินหาห้องว่างไม่นานก็พบห้องขนาดกลางห้องหนึ่งที่อยู่เกือบสุดทางเดิน
เคลบี้ไม่พูดพร่ำทำเพลงนำแท่งอ่านหนังสือของตนเองเสียบไปที่ช่องที่อยู่บนผนัง
วึง!
ม่านพลังทำงาน
เสียงทั้งหมดกลายเป็นเงียบลง ราวกับว่าพวกเขาได้ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
“เยี่ยมมาก” เมอร์ลินอดที่จะกล่าวออกมาไม่ได้ ท่าทางตื่นเต้นของเขานั้นปิดไม่มิด
เคลบี้ส่ายศีรษะไปมาและเอ่ย “จะสอนฉันได้รึยัง?”
“อารมณ์เสียอะไรของนาย?”
“เหอะ”
“เอาล่ะๆ ฉันจะสอนนายแล้ว นายนี่มันขี้งอนจริงๆ ตัวโตซะป่าว?”
ยิ่งเมอร์ลินพูดเคลบี้ก็ยิ่งหน้าบึ้ง
อีกแล้ว! เด็กคนนี้ว่าเขาเป็นเด็กอีกแล้ว!
“รีบสอนเถอะ”
เคลบี้เอาหนังสือออกมาจากแหวนเก็บของ
เมอร์ลินสังเกตมาก่อนหน้านี้แล้วว่าเคลบี้ไม่ได้นำกระเป๋าติดตัวมา นั่นหมายความว่าเขาต้องมีวัตถุเวทมนตร์ที่สามารถเก็บของได้
‘ฐานะครอบครัวของเจ้านี่คงจะไม่ย่ำแย่นัก’ เมอร์ลินคิดในใจ
“นายไม่เข้าใจตรงไหน เปิดหนังสือหน้าที่นายไม่เข้าใจแล้วบอกฉันมา?” เมอร์ลินกล่าว
“ตั้งแต่ต้น” เคลบี้กล่าวด้วยท่าทางที่สบายๆ
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ”
“ก็ตั้งแต่ต้นไง ฉันไม่เข้าใจมันทั้งหมด”
“นายจะบ้าหรอ? ไหนนายบอกว่าเรียนพวกมันมาสามรอบแล้ว มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่เข้าใจทั้งหมด นี่นายยัดเงินเข้ามารึเปล่าเนี้ย?” เมอร์ลินกล่าวอย่างมีอารมณ์ เขาคิดว่าผู้ชายตรงหน้านี้ล้อเล่นกับเขาแล้ว
นี่จะให้เขาสอนใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ต้น ทั้งๆ ที่วิชานี้เป็นวิชารูนศาสตร์เบื้องต้น
เขามองผู้ชายที่เป็นนักเวทสามวงเวทอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง คนที่ไม่รู้จักรูนศาสตร์ขนาดนี้ทำไมถึงสร้างวงเวทที่สามขึ้นมาได้
ทว่าใบหน้าของเคลบี้กลับย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของเมอร์ลิน
“ใช่! ฉันไม่ได้เข้ามาด้วยช่องทางปกติ แล้วนายรู้รึป่าวว่าฉันนามสกุลอะไร” เคลบี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เดือดดาล
คำพูดของเมอร์ลินเหมือนกับไปจี้ปมของเขา
คำพูดของเคลบี้ทำให้เมอร์ลินเหมือนจะคิดอะไรออกเช่นกัน
“อย่าบอกนะว่านายคือ ... เจเฮริส?”
571K
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
