คุณพ่อยอดพระกาฬ

“คุณมีวิธี?”

จื่อเหยียนยังไม่จบ “ตอนนี้พักเรื่องนี้ไว้ก่อน มาพูดเรื่องเมื่อตอนเช้ามันยังไงกัน? คุณไม่รู้หรือไงว่าแดดที่เซียงเจียงมันร้อนขนาดไหน? พาเหมิงเหมิงไปตากแดดตากลมอย่างนั้นมันดีแล้วหรือไง? คุณไม่เห็นเหมิงเหมิงเหงื่อท่วมกลับมาสภาพนั้นใช่ไหม? คุณทนดูอยู่ได้ไง? ห๊า?”

“อากาศที่นั่นไม่ร้อน” จางฮ่านตอบเรียบ

“จางฮ่านคุณจะพูดโกหกอะไรอีก จะโกหกอะไรก็ให้มันเนียนหน่อยไม่ได้เหรอไง? ที่ไหนในเซียงเจียงก็ร้อนทั้งนั้นแหละ ทำไมมีแต่เขาจันทราของคุณที่ไม่ร้อนเหมือนชาวบ้านหรือไง? ห๊า?” จื่อเหยียนบ่นไม่หยุด

“รอบหน้าถ้าคุณไปก็จะรู้เอง” จางฮ่านตอบเรียบ เขานึกอะไรได้ก็พูดเสริม “ครั้งก่อนที่คุณไปนั่นมันเป็นตอนกลางคืน คงยังไม่รู้เรื่องอะไรเท่าไหร่ ลองไปตอนกลางวันคุณก็รู้เองแหละ แถมคุณจะได้เห็นอะไรที่สวยกว่าเยอะในตอนกลางวัน”

จื่อเหยียนได้ยินก็ใจเย็นลงมาหน่อย “นี่เป็นคำเชิญ?”

แต่คำตอบของจางฮ่าน กลับทำเสียบรรยากาศ

“จะว่าใช่ก็ได้ จะไปไม่ไปก็แล้วแต่คุณ”

“ชิ” จื่อเหยียนถอดเสื้อคลุมออก เผยเรือนร่างออกมายั่วยวน “คุณเปลี่ยนไปแล้ว”

“อะไรที่เปลี่ยนไป?” จางฮ่านนั่งเขยิบเข้าไปใกล้จื่อเหยียน

“แต่ก่อนคุณเป็นหนึ่งในคุณชายสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ฉันพอได้ยินเรื่องเกี่ยวกับคุณอยู่บ้าง เพื่อนของฉันที่นั่นต่างก็พูดว่า คุณบ้าดีเดือด วันๆ หาแต่เรื่อง รอบตัวมีแต่สาวๆ ”

“ตอนนั้นวัยรุ่นเลือดร้อน ทำอะไรไม่ค่อยคิดอะไรเท่าไหร่” จางฮ่านส่ายหน้า

จื่อเหยียนได้ยินก็หัวเราะ “แต่ต่อมาได้ยินว่าเกิดเรื่องกับคุณ คุณถูกขับออกจากตระกูล ด้วยนิสัยของคุณ ทีแรกฉันเข้าใจว่าคุณคงจะไปอยู่ที่อื่น ไม่คิดมาก่อนว่าคุณจะทนอยู่ที่นั่นถึงห้าปี”

“ลองผมได้ตัดสินใจทำอะไรไปแล้ว ยังไงผมก็จะทำให้ถึงที่สุด” จางฮ่านหัวเราะ

บรรยากาศตอนนี้เปลี่ยนไป เหมือนกับว่าเพื่อนฝูงไม่ได้เจอกันนาน ได้กลับมานั่งคุยถามสารทุกข์สุกดิบอย่างนั้นแหละ

“ใช่แล้ว คุณ...ทำไมตอนนั้นคุณถึงได้หลบไปคลอดเหมิงเหมิงล่ะ?” จางฮ่านสงสัย เขาไม่เข้าใจที่จื่อเหยียนทำซะเท่าไหร่ เพราะสมัยนี้เรื่องการทำแท้งเป็นเรื่องที่พบเห็นกันได้บ่อยๆ แต่จื่อเหยียนกลับปล่อยให้เหมิงเหมิงได้เกิดมาลืมตาดูโลก เขารู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ

“ฉัน....” สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที “ฉัน...ตอนฉันยังเด็กเคยป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าต่อไปฉันคงมีลูกไม่ได้อีกแล้ว ถ้าโชคดีฉันเกิดท้องขึ้นมา ก็คงจะท้องได้แค่ครั้งเดียว หลังจากเรื่องตอนนั้น...กับคุณ ต่อมาฉันก็ได้รู้ว่าฉันท้อง ฉันเคยคิดที่จะเอาเด็กออกเหมือนกัน แต่ฉันไม่กล้าเสี่ยง...”

ถึงตอนนี้จางฮ่านก็พอเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาบ้างแล้ว

“แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึงไม่บอกเรื่องนี้กับผม?” จางฮ่านถามต่อ

“บอกคุณให้มันได้อะไรขึ้นมา? เรื่องตอนนั้นมันก็เป็นแค่ความผิดพลาด เราแทบจะไม่รู้จักอะไรกันเลยด้วยซ้ำไป ทำไมฉันต้องบอกเรื่องนี้กับคุณ? แล้วถึงฉันบอกเรื่องนี้กับคุณ คุณจะยอมออกมาจากเมืองหลวงงั้นเรอะ?”

จางฮ่านนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ใช่”

จื่อเหยียนพูดออกมาเบาๆ “ขอบคุณนะ”

“หือ?” จางฮ่านไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้เหมิงเหมิง ตั้งแต่เธออยู่กับคุณ เธอก็ร่าเริงขึ้น ฉันไม่เคยเห็นเธอมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ช่วงนี้คุณไม่มีที่พักเป็นหลักเป็นแหล่งก็อยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน” จื่อเหยียนหน้าแดงขึ้นมา

“อ่อ เรื่องนี้เองหรอกเหรอ ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรผมหรอก ยังไงก็เป็นลูกผม” จางฮ่านตอบ

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง?” จื่อเหยียนเริ่มไม่พอใจ “นี่คุณคิดจะยึดเธอไว้กับคุณคนเดียวใช่มั้ย? จะบอกอะไรให้อย่างนะ เหมิงเหมิง น่ะ ฉันเลี้ยงของฉันมาแต่อ้อนแต่ออก คุณแค่อยู่กับเธอไม่กี่วันก็คิดจะแย่งเธอไปจากฉัน อย่าได้ฝันไปหน่อยเลย”

“คุณเสียสติไปแล้วหรือไง? ผมเคยพูดเมื่อไหร่ว่าจะพรากเหมิงเหมิงไปจากคุณ?” จางฮ่านงง

คุยกับผู้หญิงทีไรมีแต่เรื่องปวดหัวทุกที

“น้ำเสียงคุณมันฟ้อง” จื่อเหยียนจ้องเขม็ง

“หมดปัญญาจะคุยด้วยละ ถ้าคุณไม่ใช่แม่ของเหมิงเหมิงล่ะก็ สักคำผมก็ไม่คิดจะคุยกับคุณ” จางฮ่านส่ายหัว

“ฉันต่างหากที่ขี้เกียจจะคุยกับคุณ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว สภาพมอมจนดูไม่ได้” จื่อเหยียนบ่น

“เออ” จางฮ่านลุกเดินออกไป

วันต่อมา หลังทานอาหารเช้าเสร็จ จื่อเหยียนก็ออกไปทำงานพร้อมโจวเฟย

ครั้งนี้จางฮ่านพาเหมิงเหมิงออกไปเที่ยวกลับไม่โดนป้าหวางห้ามไว้ กลับกันเธอมาส่งถึงประตู พร้อมกับยื่นบัตรผ่านเข้าออกตึกให้

“คุณจาง รับบัตรนี้เอาไว้สิคะ เข้าออกตึกจะได้สะดวก”

“ขอบใจนะ” จางฮ่านพยักหน้า รับบัตรมา

“ป๊ะป๋า มาผิดทางแล้ว ไม่รู้เลยหรือไง” เหมิงเหมิง จำทางไปเขาจันทราได้ดี เลยทักขึ้น

“พวกเราจะไปซื้อสัตว์เลี้ยงกันไงล่ะ เมื่อวานไม่ได้รับปากกับเจ้าดำไปแล้วหรือไง” จางฮ่านตอบ

“ซื้อสัตว์เลี้ยงเหรอ ดีๆ ๆ ๆ ไอ้หยา” เหมิงเหมิงร้องขึ้น

“เป็นอะไรไปล่ะเหมิงเหมิง?” จางฮ่านถาม

“หนู หนูลืมเอาของเล่นออกมาให้เจ้าดำ...” เหมิงเหมิง ท่าทางรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร พวกเราย้อนกลับไปเอาก็ได้นี่” จางฮ่านทำท่าจะกลับรถ

“ดีๆ ๆ ๆ ป๊ะป๋าน่ารักที่สุด” เหมิงเหมิง ร้องดีใจใหญ่

หลังจากเอาของเล่นกว่าสิบอย่างกลับออกมา จางฮ่านก็ขับรถตรงไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง

ในร้านเต็มไปด้วยหมาแมวหลายสายพันธุ์

“ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบมีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ” เจ้าของร้านออกมาต้อนรับ

“มาซื้อสัตว์เลี้ยง” เหมิงเหมิง ตอบ

“สาวน้อยนี่น่ารักจัง” ชมเสร็จก็หันไปถามจางฮ่าน “ไม่ทราบว่าอยากได้สัตว์เลี้ยงแบบไหนเหรอครับ?”

“อยากได้หมาน่ะ” จางฮ่านกวาดตามองไปรอบๆ ในร้านมีทั้ง อลาสกัน ซามอยด์ ไซบีเรียน ฮัสกี้ โกลเด้น ฯลฯ

จางฮ่านพอจะรู้เรื่องความโดดเด่นเฉพาะของหมาแต่ละสายพันธุ์อยู่บ้าง

“ไม่ทราบว่ามีสายพันธุ์ไหนที่อยากได้อยู่แล้วมั้ยครับ? ทุกตัวที่อยู่ในร้านเราได้รับการฉีดวัคซีนครบตามกำหนด แล้วทางร้านยังมีใบรับรองสายพันธุ์เป็นการการันตีอีกด้วย เพียงแต่ราคาค่อนข้างจะสูงสักหน่อย” เจ้าของร้านขายของ

“พวกเราจะซื้อเยอะๆ ๆ ๆ เลย” เหมิงเหมิงพูดขึ้น

“อือ อยากได้หลายสิบตัวเลย” จางฮ่านพูดเสริม

พอได้ยินว่าซื้อหลายตัว เจ้าของร้านก็ยิ้มฟันเหลือง หันไปบอกอีกคนที่อยู่ในร้าน “ฉันจะพาลูกค้าไปเลือกหมาหน่อยนะ”

“เชิญ” ผู้หญิงอีกคนตอบรับ

“คุณผู้ชาย เชิญทางนี้” เจ้าของร้านเดินนำทางไป “ที่อยู่ในกรงสีฟ้านั่นเป็นสายพันธุ์แท้ทั้งหมด ราคาก็ตามป้ายเลยครับ”

“อ่อ” จางฮ่านเดินเข้าไปเลือก “เอาตัวนี้กับตัวนี้” ชี้ไปที่อลาสก้าสองตัว ตัวผู้กับตัวเมีย

“ได้ครับผม” เจ้าของร้านจัดการแยกหมาออกมาไว้อีกกรง

“ตัวนี้แล้วก็ตัวนี้” ชี้ไปที่หมาพันธุ์ปั๊ก

“ตัวนี้แล้วก็ตัวนี้” ชี้ไปที่บีเกิ้ล

จบตอน