สี่สหายกับเกาะหมอกลึกลับ

   ในค่ำคืนของคืนนั้นเหล่าเด็กผู้หญิงหลับไปด้วยความเพลียจากการเล่นน้ำและร่องเรือมาทั้งวันแต่ต่างกับเหล่าเด็กผู้ชายที่ตอนนี้ทั้งแจ็คและดีนต่างก็รอคอยใจจดใจจ่อที่จะรอดูแสงไฟปริศนาในค่ำคืนอีกครั้ง

   “แจ็คนายคิดว่าคืนนี้จะเห็นแสงไฟนั้นอีกไหม”ดีนถามขึ้น

   “ฉันก็ไม่รู้เรารอต่ออีกซักพักดีกว่า ถ้ายังไม่มีอะไรมาเราค่อยกลับไปนอน วันนี้ฉันเพลียมากๆเลย” แจ็คพูดพลางเอามือบีบแขนที่ล้าจากการพายเรือ

  แล้วทั้งสองคนก็รอจนเวลาล่วงเลยไป กว่าครึ่งชั่วโมงแต่กลับไปไม่มีอะไรทำให้เหล่าเด็กชายตัดสินใจว่าจะกลับไปนอนกันในขณะนั้นเองที่สายตาของแจ็คผ่านไปเห็นแสงไฟที่กำลังลอยมา ทำให้แจ็คหยุดชะงัก

   “มีอะไรแจ็ค” ดีนถามขึ้นก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างทำให้เห็นแสงไฟที่กำลังลอยอยู่ในทะเลสาบ และนั้นเองทำให้แจ็คและดีนรีบวิ่งลงไปที่ทะเลสาบเพื่อดูแสงนี้ให้ชัดๆอีกครั้งปรากฎว่าเป็๲เงาของคนที่กำลังพายเรืออยู่โดยมีแสงไฟสีส้มส่องสว่างอยู่ตรงส่วนหัวของเรือ

   “นายคิดว่านั้นใช่เจมส์หรือเปล่า”ดีนถาม

   “อาจจะเป็๲ไปได้นะ” แจ็คพูด

   “ถ้าเราแอบตามไปเซอร์ไพร์เขานายคิดว่าไง”ดีนเสนอขึ้น

   “นั้นเป็๲ความคิดที่เยี่ยมไปเลย”แจ็คตอบ

   “แต่เราไม่มีไฟฉายแม้แต่ตะเกียงเราก็ไม่มี แถมการพายเรือในที่มืดนี่เราไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้างพวกเราพึ่งหัดพายเรือได้แค่วันเดียวเอง” แจ็คพูดต่อ

   “นั้นสินะเราคงต้องหัดพายเรือให้เก่งขึ้นกว่านี้แล้ว” ดีนพูด

   “แต่ฉันอยากรู้จริงๆนะว่านั้นใช่เจมส์หรือเปล่า” แจ็คถามขึ้นด้วยความสงสัย

   “งั้นเอางี้ไหมเราไปที่บ้านเจมส์เพื่อพิสูจน์กันดีกว่า” ดีนเสนอความคิดขึ้นมาอีกครั้ง

   “งั้นเราลองไปดูกันเถอะ” แจ็คเห็นด้วยกับความคิดนี้

  แล้วทั้งสองคนจึงเดินเรียบริมทะเลสาบไปในความมืด ซึ่งหลังจากเดินมาได้ซักพักดวงจันทร์ก็ค่อยๆโผล่ออกมาจากเมฆที่ปกคลุมท้องฟ้าอยู่เผยให้เห็นดวงจันทร์เต็มดวง ซึ่งมีฉากหลังเป็๲ท้องฟ้าที่ค่อยๆเปิดออก ทำให้หมู่ดาวเริ่มออกมาประดับบนท้องฟ้าแลเห็นเป็๲ภาพที่สวยงามอีกทั้งแสงดวงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้แจ็คและดีนเดินทางได้ง่ายขึ้นเพราะแสงจันทร์ช่วยส่องทางให้จนทั้งสองเดินมาถึงโขดหินที่เจมส์ใช้จอดเรือเป็๲ประจำ

   “นั้นไงฉันบอกแล้วว่าต้องเป็๞เจมส์แน่ๆ”แจ็คพูดขึ้นหลังจากที่ชะเงอมองลงไปยังโขดหินแต่กลับพบว่าเรือของเจมส์นั้นหายไปแล้ว

   “งั้นเราก็คิดถูกว่าคนที่อยู่บนเรือนั้นเป็๲เจมส์”ดีนพูด

   “แต่ทำไมเขาต้องบอกเราว่าเขาไม่ได้ออกไปไหนเมื่อคืนด้วยละ”ดีนพูดต่อ

   “ฉันว่าเราไปที่บ้านพักเขาไหม เผื่อจะเจออะไรที่ทำให้รู้ว่าทำไมเขาต้องโกหกเราด้วยว่าเขานอนหลับอยู่ที่บ้านพักนั้นทั้งคืนไหนๆ ก็มาถึงที่นี้แล้ว” แจ็คพูด

   “โอเค ไปกันเถอะ” ดีนตอบ แล้วทั้งสองก็เดินไปยังบ้านพักของเจมส์

  เมื่อมาถึงบ้านพักของเจมส์ทั้งสอง ก็เดินสำรวจรอบๆ บริเวณบ้านอย่างเงียบๆว่าจะมีใครอยู่หรือป่าว จนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แจ็คและดีนจึงเดินเข้าไปภายในบริเวณบ้านเพื่อสำรวจแต่กลับไม่เจออะไรที่พอจะเป็๲เบาะแสได้เลยว่าเจมส์ออกไปพายเรือข้างนอกตอนกลางคืนทำไมทั้งสองคนจึงตัดสินใจว่าจะกลับไปยังบ้านพักของของตนเอง

  แต่ในวินาทีนั้นที่แจ็คและดีนกำลังจะก้าวเท้ากลับบ้านพักนั้นเอง หูของ

ดีนของได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในบ้าน ทำให้ดีนรีบสะกิดแจ็คให้หยุดฟังเสียงนั้นก่อนทั้งสองจะเงี่ยหูฟังข้างกำแพงบ้านโทรมๆ หลังนั้น

   “ฐาน...เจอ...ให้...ว่า” เสียงดังขึ้นขาดๆ หายๆ แต่นั้นก็ทำให้เด็กชายทั้งสองรู้ว่าเสียงที่ดังออกมาคือเสียงวิทยุของเจมส์นั้นเอง แต่เพราะเสียงมีคลื่นแทรกทำให้ทั้งสองคนฟังไม่ได้ศัพท์และด้วยความกลัวว่าเจมส์จะอยู่ในบ้านทั้งสองคนจึงรีบกลับไปยังบ้านพักของตัวเองโดยไว

   “แจ็คฉันคิดว่าเรา๻้๵๹๠า๱ของใช้เยอะแยะเลยละ”ดีนพูดขึ้นในระหว่างที่กำลังเดินกลับไปยังบ้านพัก

   “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่ที่นี้ฉันไม่เห็นว่าจะซื้อของตรงไหนได้เลย” แจ็คพูด

   “ฉันค่อยขอให้ลุงพาพวกเราไปซื้อของกันพรุ่งนี้ก็ได้”ดีนตอบ

   “แต่คืนนี้ฉันคิดว่าเรากลับไปนอนก่อนดีกว่าตอนนี้ฉันง่วงเต็มที่แล้ว” ดีนพูดต่อ

   “ฉันก็ด้วย” แจ็คเองก็ตอบพลางหาวไปด้วยก่อนทั้งสองคนจะรีบก้าวเท้าไปให้ถึงบ้านให้ไวที่สุดและเมื่อกลับถึงห้องทั้งสองคนก็ฟุบหลับไปบนเตียงแทบจะในทันที

  ในเช้าวันถัดมาที่โต๊ะอาหารพวกเด็กผู้ชายเล่าเ๹ื่๪๫ที่ตัวเองเจอและได้ทำไปเมื่อคืนให้พวกเด็กผู้หญิงฟังตอนกินข้าวอยู่

   “ทำไมนายไม่ปลุกฉันไปด้วยละ”อลิซพูดขึ้นมา

   “ตอนนั้นฉันรีบอยู่” ดีนตอบ

   “แต่เดินไปในป่ามืดๆแบบนั้นมันอันตรายนะ” แอนนี่พูดขึ้น

   “ไม่ใช่ปัญหาเพราะแสงจันทร์ทำให้เรามองเห็นทาง” ดีนตอบ

   “แต่นั้นก็อันตรายอยู่ดีนะที่พวกนายไปกันตอนกลางคืนแค่สองคน”แอนนี่แย้งขึ้น

   “นี่ฉันกับดีนก็อยู่ที่นี้แล้วเธอไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ” แจ็คหันมาตอบ

   “อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์” ปีปิกพูดขึ้น

   “เมื่อคืนแกหลับสนิทเลยนะปีปิก”แจ็คพูดขึ้น เพราะเขาจำได้ว่าปีปิกหลับลึกจนแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากับดีนนั้นออกไปข้างนอก

   “แต่แจ็ค” แอนนี่กำลังจะพูดก็ขึ้น

   “ไม่เอานะแอนนี่ฉันก็อยู่นี่แล้วไง ไม่ต้องกังวลไปหรอก” แจ็คดุแอนนี่ที่กำลังจะโต้แย้งขึ้นมาอีกครั้งนั้นทำให้แอนนี่กลับไปนั่งกินอาหารไปอย่างเงียบๆ

   “ไม่เอานะแจ็ค แอนนี่ก็แค่เป็๲ห่วงนายเท่านั้นเอง”อลิซพูดขึ้น

   “แอนนี่ฉันขอโทษฉันไม่ตั้งใจจะดุเธอหรอกนะ” แจ็คพูดก่อนจะเข้ามาปลอบแอนนี่ทำให้แอนนี่อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

   “แล้ววันนี้พวกเราจะทำอะไรกันดี”อลิซถามขึ้น

   “พวกเราคิดว่าจะขอให้ลุงช่วยพาไปซื้อของหน่อยนะ”ดีนตอบ

   “งั้นเหรอ ฉันไปด้วย” อลิซพูดต่อ

   “เดี่ยวรอลุงแซมลงมาก่อนเถอะตอนนี้ลุงเอาข้าวกับยาไปให้ป้าเมย์กินอยู่บนชั้นสอง” ดีนพูดขึ้น

   “อ่า” อลิซพูดแล้วทั้งสี่คนก็กินอาหารกันต่อไปเรื่อยๆ จนเสร็จและได้เก็บกวาดโต๊ะอาหารรวมทั้งทำความสะอาดจานอาหารจนเรียบร้อยจึงกลับไปรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น

   “พวกนายรออยู่นี่ก่อนนะฉันกับแอนนี่จะขึ้นไปดูป้าเมย์หน่อย” อลิซพูดขึ้น

   “งั้นพวกฉันไปด้วยพวกฉันเองก็เป็๲ห่วงป้าเมย์เหมือนกัน ใช่ไหมแจ็ค” ดีนพูดขึ้น

   “ใช่ ไปด้วยกันทั้งหมดนี้แหละ”แจ็คตอบ แล้วเด็กทั้งสี่ก็พากันเดินขึ้นชั้นสองเพื่อไปเยี่ยมป้าเมย์ที่ห้องของเธอ

  เมื่อมาถึงหน้าห้องก็พบว่าลุงแซมกำลังนั่งเฝ้าป้าเมย์อยู่ข้างๆโดยมีถาดใส่จานอาหารที่กินหมดแล้วตั้งอยู่บนโต๊ะตรงหัวเตียง

   “มาทำไมกันเยอะแยะพวกเธอไม่ออกไปเล่นข้างนอกกันเหรอ” ป้าเมย์ที่เห็นเด็กๆยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าจนเต็มประตูก็เอ่ยถามขึ้น

   “เศร้าเหลือเกิน เศร้าเหลือเกิน”ปีปิกที่เกาะอยู่บนบ่าแจ็คร้องขึ้น

   “เศร้าทำไมละปีปิกเดี่ยวฉันก็กลับไปหายเป็๞ปกติแล้ว” ป้าเมย์ตอบพลางมองไปยังนกแก้วตัวสีเขียวอย่างไม่ละสายตา

   “ป้าเมย์เป็๲ยังไงบ้างค่ะ” แอนนี่เอ่ยถาม

   “ตอนนี้อาการการดีขึ้นมากแล้วจ๊ะเพราะพวกเธอคอยทำงานบ้านต่างๆ ให้ทำให้ฉันได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น” ป้าเมย์ตอบ

   “ดีจังเลยค่ะ” แอนนี่พูด

   “ป้าเมย์ยังต้องพักอีกกี่นานไหมครับ”ดีนถาม

   “ป้าคงจะหายป่วยในสอง สามวันนี้แหละ”ป้าเมย์ตอบ

   “ดีจังเลยครับ ผมคิดถึงฝีมือการทำอาหารของป้าจนแย่แล้ว”ดีนพูด

   “งั้นเหรอเดี่ยวไว้ป้าหายป่วยเมื่อไหร่ ค่อยทำอาหารแบบชุดใหญ่ให้กินนะ” ป้าเมย์ตอบพลางส่งยิ้มให้ดีน

   “ดีแล้วนะครับที่ป้าเมย์อาการดีขึ้นเยอะแล้ว” แจ็คพูด

   “ตอนนี้ป้าก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้วนะแจ็ค”ป้าเมย์พูดต่อ

   “ถ้างั้นเราไม่กวนเวลาพักผ่อนป้าแล้วนะครับนอนหลับพักผ่อนเยอะๆ นะครับป้าเมย์” ดีนพูดก่อนจะเดินออกไปพร้อมเหล่าเด็กๆอีกสามคนที่กำลังเดินยกโขยงกลับไปยังห้องนั่งเล่นตามเดิม

   “เป็๲ที่รักของเด็กๆ จริงเลยนะเมย์”ลุงแซมพูดขึ้นเมื่อเห็นเด็กกลับไปกันหมดแล้ว

   “เด็กๆ ทุกคนน่ารักนะค่ะแซม”ป้าเมย์พูดตอบออกไป

   “งั้นผมก็คงไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วเหมือนกันผมอยู่ด้านล่างมีอะไรก็เรียกได้ตลอดนะ” ลุงแซมพูดก่อนจะเดินยกถาดอาหารออกจากห้องไปปล่อยให้ป้าเมย์ได้นอนพักผ่อนต่อ

  ลุงแซมเดินออกมาจากห้องของป้าเมย์ พร้อมถาดในมือ แล้วจึงเดินลงมายังห้องครัวเพื่อเอาถาดมาทำความสะอาดแล้วกลับไปห้องนั่งเล่นที่พวกเด็กกำลังนั่งคุยกันอยู่

   “ลุงแซมครับวันนี้เราอยากซื้อของลุงพาเราไปซื้อของหน่อยได้ไหมครับ” ดีนพูดขึ้น

   “รอให้เมย์หายป่วยดีก่อนเดี่ยวลุงค่อยพาไปซื้อโอเคไหม” ลุงแซมพูดขึ้น

   “ครับลุง” ดีนตอบก่อนจะชวนแจ็คออกไปเล่นข้างนอกกัน

   “เดี่ยวสิพวกนายคิดจะปล่อยพวกฉันทำความสะอาดกันสองคนรึไง” อลิซท้วงเมื่อเห็นว่าพี่ชายของเธอและแจ็คกำลังจะออกไปข้างนอกกันโดยไม่ช่วยพวกเธอทำงานบ้านอีกแล้ว

   “แล้วเธออยากให้พวกเราช่วยทำอะไรละ”ดีนถามขึ้นมา

   “พวกนายไปทำความสะอาดชั้นสองเลยเดี่ยวชั้นล่างฉันกับแอนนี่จะทำเอง” อลิซพูดขึ้น

   “เดี่ยวฉันทำชั้นสองแทนพวกแจ็คกับดีนก็ได้”แอนนี่เอ่ย

   “หยุดเลยแอนนี่ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เธอคิดว่าเราจะสองคนจะทำได้หมดทุกห้องหรือไงยังไงพวกผู้ชายต้องช่วยเราบ้าง” อลิซแย้งขึ้น

   “ไม่เป็๲ไรแอนนี่เดี่ยวพี่กับดีนจะทำชั้นสองเอง” แจ็คตอบ

  แล้วเด็กทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันทำความสะอาดส่วนลุงแซมนั้นก็ไปนั่งที่เก้าอี้โยกมองไปยังทะเลสาบพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน ส่วนปีปิกนั้นก็ออกไปบินส่งเสียงร้องทำให้นกที่อยู่ที่นั้น๻๷ใ๯บินหนีไปยังที่อื่นกันหมด

    หลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้วเหล่าเด็กๆ จึงมาขอลุงออกไปเล่นข้างนอกซึ่งเด็กทั้งสี่นั้นได้เดินตรงไปยังบ้านพักของเจมส์อีกเช่นเคยโดยทุกคนนั้นตกลงกันแล้วว่าจะไม่มีใครพูดเ๱ื่๵๹ที่แจ็คและดีนนั้นแอบมาสำรวจในคืนก่อนให้เจมส์ฟังรวมทั้งเ๱ื่๵๹ที่แจ็คและดีนเห็นแสงไฟบนเรือปริศนาให้เจมส์ฟังด้วย

   “สวัสดีเด็กๆพวกเธอมากันอีกแล้วเหรอ” เจมส์กล่าวสวัสดีพร้อมส่งยิ้มให้เด็กๆทุกคน

   “สวัสดีค่ะเจมส์” แอนนี่กล่าวตอบ ก่อนคนอื่นๆ จะพูดตาม

   “เราคงไม่รบกวนคุณใช่ไหมครับเจมส์”แจ็คถามขึ้น

   “ป่าวหรอกยังไงฉันก็อยู่ที่นี้คนเดียว การที่พวกเธอมาที่นี้ทำให้ฉันไม่เหงาจนเกินไป”เจมส์ตอบ

   “ว่าแต่คุณทำอะไรอยู่ครับ” ดีนถาม เมื่อเห็นว่าเจมส์ใส่ชุดดีแปลกไปจากทุกวันที่เจอ

   “ฉันกำลังคิดว่าจะไปซื้อของจากในเมืองมาไว้ใช้หน่อยนะ”เจมส์ตอบ

   “พวกเธอจะไปด้วยกันกับฉันไหม”เจมส์ชวนเหล่าเด็กๆ ก่อนเด็กทั้งสี่คนจะมองหน้ากันแหละตกลงว่าจะไปด้วยกันกับเจมส์

   “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ปีปิกร้องออกมาขัดจังหวะ

   “แจ็คฉันคิดว่าเสียงของปีปิกคงไม่ได้มีใครชอบซะทุกคนนะ” เจมส์พูดขึ้นทำให้แจ็คเข้าใจความหมายได้ทันที

   “ผมเข้าใจแล้วครับผมจะดูแลปีปิกให้ดีเลยครับเจมส์” แจ็คพูดออกไป

   “เยี่ยมเลยฉันพวกเธอพร้อมจะไปกันเลยไหม” เจมส์ถามขึ้น

   “พร้อม” แล้วเด็กๆทุกคนจึงตอบพร้อมกัน

  แล้วเจมส์ก็นำทางพวกเด็กๆ ไปยังรถของเขาที่จอดไกลออกไปซึ่งต้องใช้เวลาเดินซักพักกว่าจะถึงที่จอดรถ ก่อนเช็คสภาพรถ เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงให้เด็กๆขึ้นรถ แล้วสตาร์ทรถออกเดินทางสู่เมืองในทันที